Η ατζέντα του φόβου .....

Βασικός κρίκος στην αλυσίδα της χειραγώγησης μιας κοινωνίας είναι ο φόβος. Κατά κανόνα χρησιμοποιείται όταν εξαντλούνται οι υποδόριοι μηχανισμοί ελέγχου της. Με άλλα λόγια ο εκφοβισμός εμφανίζεται όταν η εξουσία έχει εξαντλήσει τα αποθέματα πειθούς που μπορεί να χρησιμοποιήσει. Δεν λέμε κάποιο... μυστικό αν υποστηρίξουμε ότι στην υπό χρεοκοπία Ελλάδα ολοένα και λιγότεροι εμφανίζονται διατεθειμένοι να πειστούν πως η πολιτική του Μνημονίου και του ΔΝΤ είναι ο μονόδρομος της σωτηρίας...

Είναι προφανές ότι, όσο μεγαλώνει η δυσαρέσκεια για τις πολιτικές επιλογές της άγριας, δίχως τέλος και προοπτική λιτότητας, τόσο μεγαλύτερες δόσεις φόβου απαιτούνται για την εξασφάλιση της ακινησίας και της σιωπής της κοινωνίας.

Ας μην ξεχνάμε τα πρώτα «επιχειρήματα» της κυβέρνησης προκειμένου να στηρίξει τις επιλογές της: «Δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις». Τώρα λοιπόν με τον καιρό αποδεικνύεται ότι ο μηχανισμός «στήριξης» λειτουργεί μόνο υπέρ των ευρωπαϊκών τραπεζών και των άλλων πιστωτών. Έτσι κι αλλιώς οι μισθοί, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και οι θέσεις εργασίας γίνονται στάχτη και μπούρμπερη ακριβώς λόγω του Μνημονίου που συνοδεύει αυτόν τον «μηχανισμό».

Καλό είναι να κρατήσουμε στο μυαλό μας και τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος ο πρωθυπουργός απείλησε με εθνικές εκλογές αν δεν του αρέσει το αποτέλεσμα των επικείμενων αυτοδιοικητικών.

Οι πρωθυπουργικές απειλές υπονοούν την ανάγκη του να απευθυνθεί σε ένα φοβισμένο ακροατήριο, το οποίο ωστόσο δεν προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις. Η κοινωνία μπορεί να μοιάζει σιωπηλή, αλλά η «σιωπή» της «ακούγεται» περισσότερο ως οργή παρά σαν φόβος...

Αντιμέτωπη με την πολιτική της πιο άγριας λιτότητας μεταπολεμικά, η οποία συνεχώς γίνεται σκληρότερη, η ελληνική κοινωνία είναι προφανές ότι δεν τρομάζει από τον κρότο των «βεγγαλικών» που στάλθηκαν τις τελευταίες μέρες ταχυδρομικά σε πρεσβείες εντός και κυβερνητικές υπηρεσίες εκτός Ελλάδος. Έχει ωστόσο κάθε λόγο να ανησυχεί για τον τρόπο και τις μεθόδους με τις οποίες θα χρησιμοποιήσει η εξουσία τους δράστες και τις ενέργειές τους. Η αντιτρομοκρατία άλλωστε είναι εξειδικευμένη στην παραγωγή φόβου σε μεγάλες δόσεις.

Κι όπως λέγεται (δικαίως), «ο φόβος φυλάει τα έρμα», τα οποία στην προκειμένη περίπτωση είναι πολλά και με τάση απομάκρυνσης από μεγάλα κομματικά μαντριά.

Ας μην ξεχνάμε ότι την Κυριακή, μια μέρα πριν αρχίσει το μπαράζ εκρήξεων παγιδευμένων δεμάτων, δημοσιευόταν στο «Βήμα της Κυριακής» μια συνέντευξη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλου, ο οποίος περιέγραφε ως εξής τους παράγοντες αποσταθεροποίησης για τους οποίους μίλησε ο πρωθυπουργός λίγες μέρες πριν, όταν έθετε στην κοινωνία το εκβιαστικό δίλημμά του εν όψει των αυτοδιοικητικών εκλογών:

«Είναι (σ.σ.: αυτοί οι «παράγοντες αποσταθεροποίησης») η όσμωση ενός λόγου ο οποίος αμφισβητεί την κρατική υπόσταση και όχι απλώς την πολιτική της κυβέρνησης και η συντονισμένη χρησιμοποίηση μικρών αλλά πολύ αποτελεσματικών ομάδων, οι οποίες θα διαδηλώνουν ή θα παρεμβαίνουν στη δημόσια ζωή κατά τρόπο που να εξυπηρετεί τη δική τους τάση για επίδειξη».

Η επεξήγηση αυτή εύκολα μπορεί να προκαλέσει την ανησυχία ότι ίσως η κυβέρνηση θελήσει να αξιοποιήσει τις στρακαστρούκες (μέχρι τον προθάλαμο της... Μέρκελ έφτασε η χάρη τους) προκειμένου να πείσει το τσαντισμένο «πόπολο» ότι η χώρα απειλείται με αποσταθεροποίηση.

Οι εποχές είναι και δύσκολες και πονηρές και ας ελπίσουμε η χθεσινή δήλωση του πρωθυπουργού πως «η δημοκρατία μας δεν τρομοκρατείται» να είναι τελεσίδικη. Αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, η κυβέρνηση δεν πρέπει να έχει παράπονο από τη σποραδική αλλά θορυβώδη και κάποτε επώδυνη εμφάνιση τέτοιου είδους ακραίων ενεργειών.

Ήδη η δολοφονία των εργαζομένων στη Marfin αποτέλεσε την ταφόπλακα των πρώτων (και τελευταίων...) μεγάλων κινητοποιήσεων κατά της προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ και των μέτρων που ήταν σίγουρο ότι θα φέρει.

Τώρα το μπαράζ παγιδευμένων επιστολών και δεμάτων έρχεται λίγα μόνο εικοσιτετράωρα μετά την έκφραση «ανησυχίας» του πρωθυπουργού για αποσταθεροποίηση της χώρας αν δεν ψηφιστούν οι υποψήφιοί του στην αυτοδιοίκηση. Μπόνους «επικοινωνιακό» για την κυβέρνηση και η πανεύκολη σύλληψη των δύο νεαρών με όπλα και αλεξίσφαιρα. Τι άλλο θα μπορούσε να χρειάζεται η κυβέρνηση για να υπαινιχθεί μύριους κινδύνους κλείνοντας πονηρά το μάτι στην κατηγορία των ψηφοφόρων που άκρως υποτιμητικά ονομάζονται από δημοσιογράφους και αναλυτές... «νοικοκυραίοι»;

by Dimitris My

Ανοικτός πόλεμος για την ελεγχόμενη χρεοκοπία!

Πριν στεγνώσει το μελάνι των αποφάσεων του τελευταίου Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τις ελεγχόμενες χρεοκοπίες στην Ευρωζώνη, οι αγορές «έδειξαν τα δόντια τους» στις πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης, οδηγώντας, εκτός από την Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία σε συνθήκες «ασφυξίας» και πυροδοτώντας ανοικτή πλέον σύγκρουση του γαλλογερμανικού άξονα με την ΕΚΤ και το ΔΝΤ!

Η απόδοση των δεκαετών ιρλανδικών ομολόγων ξεπέρασε το 7% χθες, τιμή ρεκόρ από την εποχή εισόδου της χώρας στην Ευρωζώνη, ενώ των πορτογαλικών ξεπέρασε το 6%. Τα ελληνικά ομόλογα γύρισαν πίσω σε… άνετες διψήφιες αποδόσεις, ενώ τα στοιχήματα στα CDS για επικείμενη χρεοκοπία της χώρας ανέβασαν το κόστος ασφάλισης των ομολόγων πάνω από τις 800 μονάδες βάσης. Και αν για την Ελλάδα ισχύει η παροιμία «ο βρεγμένος δεν φοβάται τη βροχή», για την Ιρλανδία και την Πορτογαλία δημιουργήθηκαν έντονες ανησυχίες, ότι δεν αργήσουν να ζητήσουν τη στήριξη του ευρωπαϊκού μηχανισμού, από τον οποίο θα μπορούν να δανεισθούν με πολύ χαμηλότερο κόστος, συγκριτικά με τα κόστη δανεισμού από την αγορά.

Οι χθεσινές εξελίξεις επιβεβαίωσαν πλήρως την προειδοποίηση Τρισέ στην Άνγκελα Μέρκελ και τον Νικολά Σαρκοζί, ότι αν ανοίξει τώρα η συζήτηση για αναδιαρθρώσεις χρέους στην Ευρωζώνη, οι αγορές θα δημιουργήσουν συνθήκες ασφυξίας στη χρηματοδότηση των κρατών της περιφέρειας. Ο Γκάρι Τζένκινς, αναλυτής της Evolution Securities, σχολίασε με μεγάλη ευστοχία τη νέα κατάσταση που διαμορφώνεται: «είναι ένα πράγμα να παίζει πόκερ με άλλους πολιτικούς σε κλειστές αίθουσες και άλλο να δείχνεις στις αγορές τα χαρτιά σου πρόωρα. Δεν μπορείς να διαφωνήσεις με την πρόθεση των πολιτικών ηγετών, αλλά η χρονική συγκυρία που διάλεξαν είναι παράξενη: καλύτερα θα ήταν να περίμεναν ένα – δυο χρόνια».

Το άνοιγμα της συζήτησης για ελεγχόμενες χρεοκοπίες, την ώρα που το ΔΝΤ καλείται να χειρισθεί στην Ελλάδα το πιο δύσκολο, ίσως, πρόγραμμα σταθεροποίησης που έχει εφαρμόσει στην ιστορία του, προκάλεσε έντονη δυσφορία στην Ουάσιγκτον. Είναι χαρακτηριστικό, ότι σε πείσμα των ηγεσιών Γερμανίας και Γαλλίας, κύκλοι του ΔΝΤ άφησαν χθες να διαρρεύσει η δική τους εναλλακτική πρόταση για την τύχη της Ελλάδας, που κινείται σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από το «κούρεμα» πιστωτών, που εισηγούνται Μέρκελ και Σαρκοζί.

Στελέχη του Ταμείου, αποκλείοντας κάθε συζήτηση για αναδιάρθρωση του χρέους, τάχθηκαν υπέρ της επιμήκυνσης για πέντε χρόνια της διάρκειας των δανείων της τρόικας προς την Ελλάδα, με την επιβολή μιας μικρής αύξησης (όχι πάνω από 1%) στο επιτόκιο δανεισμού.

Στον ανοικτό πόλεμο των κέντρων ισχύος που θα διαμορφώσουν τις τελικές αποφάσεις για την τύχη των ασθενέστερων οικονομιών της Ευρωζώνης μπήκε από χθες και η ΕΚΤ, που εξαρχής ήταν αντίθετη στο άνοιγμα σε αυτή τη συγκυρία της συζήτησης για το μόνιμο μηχανισμό στήριξης και το «κούρεμα» πιστωτών. Ο Λορέντσο Μπίνι Σμάγκι, από τα πιο έμπειρα μέλη του συμβουλίου της ΕΚΤ, «πλαγιοκόπησε» Παρίσι και Βερολίνο, μιλώντας για ανέξοδες αποφάσεις των πολιτικών ηγεσιών, που όμως στην πράξη είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστούν.

«Στις ανεπτυγμένες οικονομίες», τόνισε ο Μπίνι Σμάγκι, «η αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους πρέπει να περιλαμβάνει ένα πολύ μεγάλο αριθμό χρηματοοικονομικών στοιχείων ενεργητικού και παθητικού, περιλαμβανομένων αυτών του εγχώριου τραπεζικού συστήματος έναντι κατοίκων και μη κατοίκων. Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς, ότι μια τέτοια διαδικασία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως ελεγχόμενη».

Ουσιαστικά, αυτό που φοβάται η ΕΚΤ είναι ότι οι επιπτώσεις μιας αναδιάρθρωσης χρέους δεν θα μείνουν σε ένα στενό κύκλο μεγάλων επενδυτών, αλλά θα επηρεάσουν βαθύτατα το σύνολο του τραπεζικού συστήματος της Ευρωζώνης, τους μικροεπενδυτές και τους καταθέτες. Δηλαδή, το «γερμανικό όνειρο» των ελεγχόμενων χρεοκοπιών, η ΕΚΤ φοβάται ότι μπορεί να μετατραπεί σε εφιάλτη αποσταθεροποίησης των ευρωπαϊκών τραπεζών, με συνέπειες για κάθε πολίτη.

Επιπλέον, ο Μπίνι Σμάγκι έκανε μια εύστοχη παρατήρηση: αν η παροχή στήριξης από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό συνδεθεί άρρηκτα με την αναδιάρθρωση του χρέους, αυτό θα μπορούσε να προσελκύσει επιθέσεις κερδοσκόπων και να επιδεινώσει μια κρίση, ακόμη και για χώρες που δεν έχουν πρόβλημα φερεγγυότητας. Δηλαδή, αν οι κερδοσκόποι γνωρίζουν, ότι μια χώρα που προσφεύγει για στήριξη στον ευρωπαϊκό μηχανισμό θα είναι υποχρεωμένη να προχωρήσει σε διαδικασία ελεγχόμενης χρεοκοπίας, οι κερδοσκόποι των αγορών θα έχουν κάθε λόγο να «ποντάρουν» τα… ρέστα τους στην αποσταθεροποίηση ευάλωτων οικονομιών.

Αυτό που έχει κατά νου ο Σμάγκι, ασφαλώς, είναι η αγορά των CDS: όσο η χρεοκοπία ήταν αδιανόητη στην Ευρωζώνη, τα «πονταρίσματα» σε χρεοκοπίες κρατών μέσω των συμβολαίων ασφάλισης ήταν μια σχετικά περιθωριοποιημένη κερδοσκοπική πρακτική. Όμως, αν οι κερδοσκόποι μπορούν πλέον να «ποντάρουν» σε πραγματικές χρεοκοπίες, που θα προβλέπονται από την Ευρωπαϊκή Συνθήκη, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να ξεφύγει από κάθε όριο η κερδοσκοπία στα CDS, λειτουργώντας αποσταθεροποιητικά ακόμη και για χώρες, που θα μπορούσαν να αποφύγουν τη χρεοκοπία.

Έθνος Ενοικιαστών...

Και τώρα τι κάνουμε; Τίποτε. Έχουμε παγώσει όλοι και παρακολουθούμε όλα να γκρεμίζονται τριγύρω μας. Ισοπεδωμένα όνειρα, πρώην υψηλοί στόχοι και το κεραμίδι που είχαμε βάλει πάνω από το κεφάλι μας έχει αρχίσει την κάθοδο και αργά ή γρήγορα θα μας συνθλίψει. Δεν υπάρχουν οικονομικές αναλύσεις, ούτε πολιτικές διεξόδου. Πάνε αυτές οι μέρες. Έφυγαν ανεπιστρεπτί. Όσο για κείνα τα χρόνια που τα βάλαμε ενέχυρο σε μία χώρα, που από πείσμα πιστέψαμε, δεν αγοράζονται πλέον ούτε για μία τρύπια δεκάρα.

Όλοι ξέρουμε ποιοι φταίνε αλλά πια δεν έχουμε τα κουράγια να τους στήσουμε στον τοίχο διότι ακόμη και ο τοίχος των εκτελέσεων των εκτελεστών μας, δόθηκε αντιπαροχή. Μας τον πήραν και αυτόν για να μην έχουμε ούτε καν την ελπίδα της τελικής δικαίωσης. Να πούμε ότι χάσαμε αλλά κάποιοι θα πληρώσουν την πληρωμένη ήττα μας.

Και τώρα τι κάνουμε λοιπόν; Το μαύρο χρήμα καλά κυλάει στις τσέπες όπως κυλούσε πάντα. Οι θυρίδες των πολιτικών και των λαμογιών δεν θα ανοίξουν ποτέ. Δεν θα μάθουμε ποτέ πόσο τελικά κόστισαν σε τρεις γενιές Ελλήνων τα κουστούμια και τα γούστα του χειρότερου συρφετού πολιτικών και εμπλεκομένων παγκοσμίως. Πάντως σίγουρα πιο ακριβά από τα γούστα του κάθε μονάρχη που πέρασε από αυτή την χώρα και από οποιαδήποτε άλλη. Πήραμε με ευκολία το χάπι με το όνομα "Δημοκρατία" ξεχνώντας ότι για να μπορεί αυτή να επιβιώσει θα έπρεπε τα κελιά των φυλακών να είναι μεσοτοιχία με τα έδρανα των βουλευτών. Έτσι ορίζεται η Δημοκρατία: Το λάθος πληρώνεται. Αντί όμως κελιών βάλαμε πλάτη για να χτιστούν κομματικά γραφεία και πουλήσαμε την συνείδηση για μία νύχτα στα μπουζούκια.

Το σπίτι που φτιάξαμε έστεκε χρόνια πάνω σε ρέμα. Ένα υπόγειο ποτάμι κυλούσε όσο κοιμόμαστε και ονειρευόμαστε ότι την επόμενη μέρα ίσως εμείς να ορίζαμε τις ζωές των διπλανών μας, όπως το κωλόπαιδο που έγινε ξαφνικά και από το πουθενά υπουργός. Πέφτει πλέον το σπίτι και έξω δε μπορείς να βγεις. Είναι σαν να σε περικλείει ωκεανός. Ίσως κουτσά- στραβά να την βγάλεις και φέτος. Λίγο λαμογιά, λίγο πονηριά, λίγο κανένας γνωστός….κάτι θα βρεις να κάνεις. Αλλά τα όνειρα για το μέλλον και για αυτά που σκόπευες να εισπράξεις, έχοντας δώσει το μερίδιο σου χρόνια τώρα, ξέχασέ τα. Γενικώς πρέπει να ξεχάσεις ότι είσαι πολίτης μιας χώρας γιατί αν δεν το έχεις συνειδητοποιήσει, ένας ραγιάς ήσουν πάντα και ως ραγιάς θα πεθάνεις.

Τίποτε ποτέ δεν ήταν δικό σου. Νοίκιαζες ένα κομμάτι δήθεν εθνικής συνείδησης και το έκανες και σημαιάκι ανεβαίνοντας 5 εκατοστά από το έδαφος σε φαμφάρες και εθνικές εορτές, σαν να ήταν δική σου αυτή η γη. Δεν ήταν όμως. Νοικιασμένη την είχες εσύ και δυστυχώς, από ό,τι δείχνει η κρυμένη αλλά πραγματική ιστορία, νοικιασμένη την είχαν και οι αναλώσιμοι πρόγονοί σου.

Άξενος Πατρίς...

Είναι γελοίο το ότι κάποια Ελληνική βουλή σύρθηκε να αναγνωρίσει την γενοκτονία Ελλήνων μετά από εβδομήντα τόσα χρόνια για λόγους που τη βόλευαν την συγκεκριμένη στιγμή, καθιερώνοντας την 19ην Μαίου ως ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων από τους Νεότουρκους. Είναι γελοίο το ότι ακόμη δεν έχει εκδώσει η βουλή τη «μαύρη βίβλο» που παρήγγειλε (η ίδια) από τότε στον καθηγητή κ. Φωτιάδη για να παλέψουν οι Πόντιοι το δίκιο τους διεθνώς ΜΟΝΟΙ τους. Ακόμη γελοιωδέστερες είναι οι παράτες που γίνονται κάθε χρόνο την ίδια ημέρα κατόπιν εγκυκλίων, σε πληθυσμούς της Ελλάδας που ψωνίζουν από «Ρωσσοπόντιους».

Όλοι οι Έλληνες κάποια στιγμή στο διάβα της ιστορίας κάτι έπαθαν, κάτι πρόσφεραν, κάτι έχασαν. Αν στο «κάτι» που έχασαν οι Πόντιοι βάλεις την Πατρίδα, ίσως φτάσεις λίγο πιο κοντά στην ψυχή τους. Πόντιοι, Ηπειρώτες, Μακεδόνες, Θράκες και όλοι οι άλλοι τώρα «βράζουν» στο ίδιο καζάνι (πατρίδα), που για μεγάλες ομάδες πληθυσμού είναι αφιλόξενο. Δεν χρειάζεται ο συνταξιούχος να είναι Πόντιος για να βιώνει καθημερινά μια πατρίδα που μάλλον τον μισεί. Τίποτε δεν έμαθαν οι εκλεγμένοι χρόνια και χρόνια δημοκρατικά(;) από τα «πάθη» των Ελλήνων. Για την εξουσία και μόνο έχτισαν ένα κράτος σαθρό αντιμετωπίζοντας πελατειακά τον άνθρωπο, την κοινωνία, τον πόνο, τον θάνατο ακόμη και την ίδια την πατρίδα. Δεν χρειάζεται ικανότητα για να καταφέρεις μεγάλη μερίδα του πληθυσμού να νοιώθει ξένη και κυνηγημένη μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Κι όμως, για την ανικανότητά τους αντίπαλος δεν είναι οι συμπεριφορές ξένων και οι πολιτικές Νεότουρκων, αλλά οι διαφορετικές ιδέες συμπατριωτών. Ο αγώνας να γαντζωθούν στην εξουσία κάποιοι, τούς κάνει να βλέπουν εχθρούς μόνο «μέσα», χωρίς να τους αφήνει περιθώρια να αντιμετωπίσουν άλλα προβλήματα. Ο πόνος στη μέση από τις υποκλίσεις στον κάθε «έξω» είναι άλλο μεγάλο κεφάλαιο το οποίο συμβάλει στην κατάσταση.

Οι Πόντιοι δεν ζήτησαν μνημόσυνο την συγκεκριμένη ημέρα , μήνυμα θέλουν να θυμόμαστε ενάντια σε πολιτικές αφανισμού. Όταν δεν μαθαίνεις από τις γενοκτονίες, πώς να δημιουργήσεις φιλόξενη πατρίδα; Όταν η «ευαισθησία» μετριέται σε ψήφους πώς να ενδιαφερθείς για τα καμένα, τα χαμένα, τα ξεχασμένα κατά την πολιτική σου υπόσταση; Όταν οι «βουλές» των Ελλήνων σέρνονται σε σοβαρές αποφάσεις τις οποίες στη συνέχεια αντιμετωπίζουν με σοβαροφάνεια, σε αναγκάζουν να σκέφτεσαι, ότι πατρίδα πια, είναι μία σε συσκευασία δύο: η δική τους και η δική μας.

Και η μεγάλη προδοσία δεν είναι μόνο ότι μετέτρεψαν την πατρίδα από Εύξεινο σε Άξεινο, αλλά ότι κατάφεραν με συνεχείς επιδρομές στις συνειδήσεις μας και συνεχείς σφαγές με θύματα τις ιστορικές μνήμες μας, να δημιουργήσουν Πρόσφυγες εντός των τειχών.

Απολογισμός

Μεγάλωσα αρκετά πια. Είμαι σε αυτή την ηλικία που δεν μπορείς να αλλάξεις πολλά και το να ονειρευτείς, γνωρίζεις καλά, ότι είναι εγκεφαλική συνήθεια ενός αυθόρμητου παλαιού εαυτού. Σε αυτή την ηλικία έχεις σταματήσει να σε ενδιαφέρουν οι προσωπικές αναμνήσεις και ψάχνεις σημαντικότερες που δεν είναι άλλες από τις συλλογικές. Αυτές που συνετέλεσαν να αλλάξουν κάτι προς το καλύτερο σε αυτόν εδώ τον τόπο.Είναι τραγικό να είσαι μέρος ενός λαού που έχει μείνει στάσιμος, σαν ποτάμι που δεν βρήκε ποτέ θάλασσα παρά έγινε λίμνη και με τον καιρό βάλτος. Μέρος ενός λαού που κλέβει τις αναμνήσεις παλαιότερων γενεών για να δικαιολογήσει τον σημερινό αδικαιολόγητο λόγο ύπαρξής του. Δεν μιλώ για «εθνική υπερηφάνεια» διότι είναι σχήμα οξύμωρο εφόσον η υπερηφάνεια κρίνεται από την πορεία αυτού που την κουβαλά. Η υπερηφάνεια κομματιάστηκε και πουλήθηκε, προσωπικά από τον καθένα μας, σε γκαλερί που εκθέτει τους ατομικούς εξευτελισμούς τού κάθε πλανόδιου «ηγέτη», που ήθελε και θέλει να διαφεντεύει τις αξίες μας. Μιλώ για την συλλογική κατανόηση του τελματώσαμε. Να βάλουμε κάτω τις πλάστιγγες και να ζυγίσουμε τι έχουμε να χάσουμε από την προσωπική μας κληρονομιά για να δώσουμε στην συλλογική, πριν τα σκουλήκια κάνουν πάρτι στα κορμιά μας.

Η πρόταση που ηχεί έντονα στα αφτιά μου, χρόνια τώρα, είναι: «Τι θα κερδίσω εγώ;». Την έχω ακούσει σε καφενεία, σε κομματικά γραφεία, σε διεκδικήσεις, στο super market, στο δρόμο, στα χωράφια, στην δουλειά μου, στην παραλία, στα βουνά, στα χωριά και στις μεγαλουπόλεις. Αντάλλαγμα κέρδους έγινε η αξιοπρέπεια. Κόβουμε επί δεκαετίες τιμολόγια παροχής υπηρεσιών για την πουλημένη συνείδηση μας, για την εθελοτυφλία μας, για το προσωπικό μας κέρδος. Λες κι αν βγάλεις αναίμακτα αυτόν τον χρόνο δεν θα σε βρει τον επόμενο το «τι θα κερδίσω εγώ;» ενός άλλου δειλού που ήρθε η ώρα να κόψει το δικό του τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών.

Καμιά οικονομική κρίση δεν πρόκειται να χτυπήσει αυτή εδώ την χώρα. Διότι η Ελλάδα δεν έχει λαό, έχει άτομα. Διότι στην Ελλάδα δεν κόβουμε τιμολόγια πώλησης ή αγοράς αλλά παροχής υπηρεσιών. Και από υπηρέτες αυτή η χώρα άλλο τίποτε. Χωρίς κανέναν ενδοιασμό και με μεγάλη σιγουριά βάζουμε τις υπογραφές μας κάτω από το «Τοις μετρητοίς» σα να μην είναι τίποτε το σπουδαίο. Ή μάλλον δεν είναι τίποτε το σπουδαίο. Το όνομά σου δεν έχει καμία βαρύτητα και το ξέρεις. Σήμερα το βάζεις εδώ, αύριο αλλού. Το όνομα ακολουθεί το έργο σου και από έργο πάσχουμε δεκαετίες. Κληρονομούμε σε αυτούς που θα έρθουν υπογραφές και είναι πραγματικά ειρωνικό όταν κάποτε για μία υπογραφή έπαιξαν κάποιοι το κεφάλι τους. Το «Επί πιστώσει» χάθηκε. Την αξιοπρέπεια την πουλάμε με τη μία. Φθηνά και επικινδύνως επιπόλαια.

Δεν έχω να νοσταλγώ τίποτε. Ήρθα, μεγάλωσα και θα φύγω μέσα σε έναν γεωγραφικό χώρο και σε μία ιστορική περίοδο που δεν θα αφήσει τίποτε στους επόμενους παρά μόνο στοίβες κομμένα τιμολόγια καμιάς προσφοράς, μόνο παροχής. Μη ανακυκλώσιμα και άκρως ραδιενεργά.

σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές και η ΑΠΟΧΗ ΘΑ ΒΛΑΨΕΙ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ....

Μπράβο στους δημοσιογραφίσκους....

Πολύ καλή δουλειά !

Δεν προλαβαίνουν οι εκπρόσωποι της κυβέρνησης να απαντήσουν στις δήθεν ερωτήσεις των και ....απαντούν οι ίδιοι με σλουρπ...σλουρπ !!! ΧαΧαΧαΧα .....

Δεν παίζονται.

Ειλικρινά αυτό που ζει η Ελλάδα μόνο ένα σενάριο σε κάποια περιθωριακή θεατρική σκηνή μπορεί να το συναγωνιστεί αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρος.

Το άλλο? Τέτοια αγάπη ο Καρατζαφέρης με τον Πάγκαλο?

Χρόνια , λέει, συνεργάζονται.... Το ξέρατε? Εντάξει, τώρα το βλέπουμε, συνεργάζονται, συμφωνούν και δίνουν αγώνα για..."το καλό της Ελλάδας"!

Ο άλλος? Ο γκαντέμης? Ο αθάνατος έκανε δήλωση αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί να τους βοηθήσει σε κάτι ....

Μάλλον ζημιά τους κάνει ! Καλή κουβέντα από τον Μητσοτάκη, φτύσιμο αμέσως από την κυβέρνηση μπας και γλυτώσουν το κακό !!!

Τέλος η "πολύ σοβαρή αντιπολίτευση του κ. Σαμαρά", μόνο ανέκδοτο με τον Toτό θυμίζει.

Τα δυο παλιά, καλά φιλαράκια παίζουν το γνωστό πετυχημένο παιχνιδάκι ...Μια εσύ...Μια εγώ...

Άσχετα με τα πρόσωπα, τα δυο μεγάλα κόμματα, παραμυθιάζουν χρόνια τώρα τον λαουτζίκο και βασιλεύουν μια χαρά....

Τα δυο κόμματα της αριστεράς απλώς έκαναν τις καθιερωμένες δηλώσεις μετά το "διάγγελμα" Παπανδρέου.....

Τις γνωστές "ξύλινες" δηλώσεις...

Πάντως , εδώ που τα λέμε, δεν είδα τα κανάλια να έχουν εκπροσωπους της αριστεράς.

Μην γίνει και καμιά "στραβή".

Αυτούς θα τους καλέσουν όταν δεν θα υπάρχουν καλεσμένοι από το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ. και θα αναλάβουν οι εκπρόσωποι τους (τα γνωστά παπαγαλάκια), να τους απαξιώσουν ....

Ξέρουν καλά τη δουλειά τους ...

Όπως και να χει σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές και η ΑΠΟΧΗ ΘΑ ΒΛΑΨΕΙ ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ....

Η αποτυχία του Καπιταλισμού .....

Το αεικίνητο του καπιταλισμού κατέρευσε διεθνώς.

Το σχήμα δανείζομαι-καταναλώνω-εισπράτω-δανείζομαι εκ νέου-καταναλώνω κατέληξε σε ένα παγκόσμιο φιάσκο.

Και με "χρηματιστηριακούς όρους" η "φούσκα" όπως ήταν φυσικό έσκασε.

Και όπως είναι επίσης φυσικό με νόμους που εξυπηρετούν πάντα εκείνους που έχουν και κατέχουν εμείς χρωστάμε και είμαστε υπόδουλοι ενώ εκείνοι τρίβουν τις παχιές σαπιοκοιλιές τους.

Το ζητούμενο στο σήμερα -και για να πάμε ένα βήμα μπροστά- είναι να αποδεχθούμε την αλήθεια εκ των πραγμάτων και να αρνηθούμε αυτή την διαδικασία.

Το επόμενο βήμα είναι η συνένωση των δυνάμεων με όλους εκείνους που βρίσκονται στον ίδιο παρανομαστή τους λαούς της Ευρώπης.

Το τρίτο βήμα είναι η συνειδητή επιστροφή στις αξίες με ταυτόχρονη την επίγνωση του ότι θα υποφέρουμε, πράγμα που όμως θα γίνει έτσι κι αλλιώς.

Τουλάχιστον ας υποφέρουμε για ένα καλύτερο αύριο στηριγμένο σε σωστές βάσεις και όχι για να επανέλθουμε σε ένα "σικέ" παιχνίδι.

Η σύνδεση της αμοιβής με το καθήκον π.χ αποδεικνύεται ότι λειτουργεί ως ιδανικός καταλύτης και αφήνει τεράστια περιθώρια ώστε τα "σκουλήκια" της σήψης να διέλθουν και να καταστρέψουν τον κοινωνικό ιστό οποιασδήποτε χώρας.

Οι γνωστές ατάκες του τύπου "με 800 ευρώ που παίρνω γιατί ν'ασχοληθώ?" θα πρέπει να αποβληθούν άμεσα και παρ'αύτα από την συνείδηση μας.

Η ταυτόχρονη συλλογική επιστροφή στις αξίες της απόδοσης δικαιοσύνης, του σεβασμού και προστασίας του αδυνάτου από τον δυνατό κ.λ.π. θα μπορέσουν να ανασκευάσουν το κατεστραμμένο οικοδόμημα σε σωστή βάση.

Αν κάνει ο καθένας μας το καθήκον του όπως έχει οριστεί να το κάνει το βέβαιον είναι ότι θα επανακάμψουμε αργά αλλά σταθερά αλλά προς την σωστή κατεύθυνση αυτή την φορά.

Το κοινωνικό κράτος και το κράτος δικαίου είναι αυτά που αποσαρθρώθηκαν πρώτα και μας οδήγησαν εδω.

Άλλωστε αυτά είναι και τα ύψιστα δείγματα του ανθρώπινου πολιτισμού που τον κάνει τόσο ξεχωριστό από τα ζώα και την ζούγκλα.

Kάνει ο Γιώργος την αρχή είμαστε δεν είμαστε τίποτα δεν είμαστε βρε.....

Επικαλούμενος έναν ακατανόητο μαζοχισμό, προτιμώ να πιστεύω πως η παρατεταμένη ασάφεια, η περιορισμένη οξυδέρκεια και η χαρακτηριστικότατη περιστασιακότητα (circumstantiality) της σκέψης του πρωθυπουργεύοντα παπανδρέου είναι αποτέλεσμα μιας συνειδητής προσπάθειας εξαπάτησης των Ελλήνων και όχι ενδείξεις μέτριας νοημοσύνης ή -αλοίμονο- γνωσιακού ελλείμματος. Γιατί αν ισχύει αυτό που ο μέσος Έλληνας αναρωτήθηκε έστω και προσωρινά το προηγούμενο βράδυ, προκύπτουν ζητήματα ηθικής στην αντιμετώπιση του εχθρού και δέους για το πόσο αδίστακτοι είναι όσοι τον επέβαλαν στο ελληνικό λαό. Ό,τι και να συμβαίνει, η μαριονέτα που παριστάνει τον ηγέτη απέδειξε ότι δεν είχε και δεν έχει να προσφέρει το παραμικρό σε όσους τον ψηφίζουν και σε όλους τους υπολοίπους που τον ανέχονται. Βέβαια, για τα δικά του αφεντικά, ο ρόλος του ως "ανθρώπου τους στην Αθήνα" δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί. Αν και μετά τη χτεσινή διακαναλική μαύρη τρύπα της λογικής, ο άνθρωπος που ξεπερνάει στο τίποτα ακόμα και τους πανελλήνιους πρωταθλητές καραμανλή και αβραμόπουλο είμαι σίγουρος πως θα προκάλεσε τρόμο ακόμα και σε εκείνους που δίνει λόγο -δεν εννοώ βεβαίως τους Έλληνες. Το παρελθόν αυτής της καταστρεπτικής για τη μεταπολεμική Ελλάδα οικογένειας δυστυχώς δε μπορούμε να το ανατρέψουμε. Χρειάζεται όμως να ανατρέψουμε το παρόν της. Η οριστική και αμετάκλητη παύση της ενασχόλησης με τα κοινά του δωσίλογου πρωθυπουργού πρέπει να απαιτηθεί άμεσα. Και να διεκδικηθεί. Το ίδιο και η δράση της υπόλοιπης οικογένειας -ας κάνουν τα παλικάρια ό,τι γουστάρουν, αλλά όχι στο όνομά μας και όχι με τα δικά μας λεφτά. Και μαζί να διεκδικήσουμε και τον πολιτικό εξοστρακισμό και των υπόλοιπων παχύδερμων που παρασίτησαν και παρασιτούν δίπλα του. Η στέρηση της εξουσίας για αυτόν και για τους σαπρόφυτους παρατρεχάμενούς του θα είναι τιμωρία μεγαλύτερη και από τη φυλακή.

Xάππυ νταίη....

Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ, το ΛΑΟΣ και οι Μητσοτακαίοι, οι σύγχρονοι δωσίλογοι θα προβούν στην ανάπλαση της ιστορίας. Οι τιμητές του ναι που έντυσαν ξεδιάντροπα το έγκλημα κατά ενός λαού με τον μανδύα της ελπίδας, θα παρελάσουν σήμερα και θα μιλήσουν για την αξία του όχι. Θα απευθυνθούν στη λαϊκή ψυχή, στο αίσθημα και τις αξίες της κοινωνίας, στην εθνική της συνείδηση και τη υπερφυσική σύνδεσή της με το ένδοξο παρελθόν, θα φορτώσουν τον λαό με περηφάνια και θα του θυμίσουν ξανά το "χρέος" που βαρύνει τις πλάτες του. Και όσο αυτοί θα μιλούν για την εθνική ανάγκη, ο λαός θα βυθίζεται στις αυταπάτες του παρόντος, θα αναμοχλεύει τις μνήμες του παρελθόντος και θα προετοιμάζεται για τους εφιάλτες του μέλλοντος. Και όπως τότε έτσι και σήμερα καλείται από τους δυνάστες του να στρατευθεί σε αυτή την ώρα της εθνικής ανάγκης, ακούει από αυτούς να του ζητούν και πάλι να υπερασπίσει όσα κινδυνεύουν. Και να το κάνει βεβαίως συντασσόμενος κάτω από τα παράσημα των καπήλων του. Και εξαντλημένος πρόωρα από την αβεβαιότητα του επαναστατικού ονείρου τελικά θα το κάνει, γνωρίζοντας με τον ίδιο καημό πως πέφτει ξανά στη παγίδα, πως αν κάποτε περάσει ο κίνδυνος δε θα είναι ο ίδιος που θα έχει νικήσει.

Η επανάληψη της Ιστορίας...

Είναι μια σκέψη που πάντα με απασχολούσε... για τη λεγόμενη "γενιά του πολέμου", για όλους αυτούς τους ανθρώπους που ήταν νέοι όταν εισέβαλλαν στη χώρα οι Ιταλοί, πριν από 70 χρόνια.

Και μετά μπήκαν οι Γερμανοί και ξεκίνησε η κατοχή...

Σκεφτόμουν, όλοι αυτοί οι άνθρωποι που είδαν τα όνειρα, τις επιθυμιές τους, τη δημιουργικότητά τους, το άνθος της ηλικίας και της ζωής τους να σταματάνε από έναν πόλεμο και μια κατοχή...

Τί έκαναν; Τί μπορούσαν να κάνουν; Πώς μπορούσαν να συνεχίσουν την "κανονική" τους ζωή; Πώς μπορούσαν να μην ασχοληθούν με την ισχύ της "ανωτέρας βίας";

Και τα όνειρά τους; Οι επιθυμίες τους;

Έλεγα: "Όλοι θ' αποδεχτούν τις 'ιδιαίτερες' συνθήκες που τις σταμάτησαν και θα συνέχιζαν, όσο μπορούσαν, μετά το 'κακό'..."

Αμ, δε!

Και να, τώρα, που η Ιστορία επαναλαμβάνεται... ήρθαμε πάλι σε μια εποχή που τα όνειρα, οι φιλοδοξίες, η ίδια μας η δημιουργικότητα πρέπει να μπει στην άκρη λόγω "των κρίσιμων καιρών"...

"Δόξα τω Θεώ που έχεις δουλειά!..."

"Κρίση, κρίση, κρίση!..."

"Μα, τί λες; Δεν υπάρχουν λεφτά!"

Αηδίες και ξεράσματα που σου καταστρέφουν τη ζωή... Και κάποιος μπορεί να πει ότι τότε τα πράγματα ήταν διαφορετικά, ο εχθρός ήταν εξωτερικός και όλη η χώρα ενωμένη... ενώ τώρα οι πολλοί πληρώνουν την απάτη των λίγων... μέσα στην ίδια χώρα...

Ή, μήπως, και στις δύο περιπτώσεις η βαθύτερη αιτία είναι η ίδια; Μη ξεχνάμε ότι ο Χίτλερ ήταν δημοκρατικά εκλεγμένος και βγήκε πατώντας στην ανασφάλεια που είχαν δημιουργήσει οι κυρώσεις που επέβαλλαν οι νικητές του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου στη Γερμανία...

Η αιτία είναι η ίδια, πάντα η ίδια... οι κρετίνοι να μας γαμάν τη ζωή...