Η Δικαιοσύνη έχει χρεοκοπήσει

Όπως είναι γνωστό, η προϊσταμένη της εισαγγελίας πρωτοδικών, Ελένη Ράικου, έχει διατάξει κατεπείγουσα προκαταρκτική εξέταση για διασπορά ψευδών ειδήσεων, με αφορμή δημοσιεύματα στο διαδίκτυο που αναφέρουν ότι η Ελλάδα χρεοκοπεί στις 25 Μαρτίου.

Η χώρα δεν θα χρεοκοπήσει στις 25 Μαρτίου και ο λόγος είναι απλός: Η χώρα έχει χρεοκοπήσει εδώ και ένα χρόνο. Μάλλον, μόνο η κυρία Ράικου δεν το έχει αντιληφθεί αυτό.

Αν η κυρία Ράικου διαβάζει εφημερίδες δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει διαβάσει άπειρα δημοσιεύματα (και μάλιστα πρωτοσέλιδα) που να αναφέρονται στη χρεοκοπία της χώρας – και βέβαια, όχι σε μελλοντικό χρόνο αλλά στον Αόριστο και στον Παρακείμενο.

Οπότε, γιατί η κυρία Ράικου δεν κάλεσε όλους αυτούς που έχουν γράψει επανειλημμένως πως η χώρα έχει χρεοκοπήσει για να τους μαλώσει και αναζητά αυτούς που ... 

υποστηρίζουν πως η χώρα θα χρεοκοπήσει; Δεν αντιλαμβάνεται πως αυτοί που υποστηρίζουν πως η χώρα θα χρεοκοπήσει θεωρούν δεδομένο πως η χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει ακόμα;

Εξίσου περίεργο είναι πως η προκαταρκτική εξέταση γίνεται για «διασπορά ψευδών ειδήσεων». Σε μια χώρα όπου ο πρωθυπουργός της υποστήριζε πως «λεφτά υπάρχουν» και έχει συλληφθεί επανειλημμένως –μαζί με τον υπουργό Οικονομικών και άλλους υπουργούς- να ψεύδονται ασύστολα, γίνεται προκαταρκτική εξέταση για «διασπορά ψευδών ειδήσεων». Οι μόνοι που δεν αντιλαμβάνονται το γελοίον του πράγματος είναι οι δικαστικοί λειτουργοί.

Η χώρα έχει χρεοκοπήσει. Και η Δικαιοσύνη της χώρας έχει χρεοκοπήσει εδώ και χρόνια. Μαζί με τη λογική.

by Pitsirikos

Να πώς υποβαθμίζουμε την Ελλάδα ...

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ Μ. MADELAIN ΣΤΗ «LIBERATION» * MOODY'S: ΠΥΡΟΜΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΑΛΛΑ... Να πώς υποβαθμίζουμε την Ελλάδα

Κατά διαβολική σύμπτωση, την ημέρα ακριβώς που ανακοινώθηκε η πρόσφατη και τσεκουράτη υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας από τον περιβόητο οίκο Moody's, προκαλώντας, για το timing ιδίως, την οργή των πάντων, είτε αιφνιδιάστηκαν είτε όχι, στην Αθήνα, ο πρόεδρός του με αποκλειστική συνέντευξη σε έγκριτη γαλλική εφημερίδα έδινε εξηγήσεις για όσα γενικά του καταμαρτυρούν, αλλά και για τη μεταχείριση που επιφυλάσσει στη χώρα μας ειδικότερα.

Με τις δηλώσεις του στον ειδικό απεσταλμένο της «Liberation», τον Jean Quatremer, στην έδρα του στο Λονδίνο, ο κομψός 55άρης Michel Madelain, από πέρυσι πρόεδρος του «βαθμολογικού κλάδου» (Moody's Investors Service, ο άλλος είναι ο Moody's Analytics) του holding Moody's Corporation, απολογείται για την «κατηγορία» πως η εταιρεία του είναι ... 

ΕΝΑ είδος «πυρομανούς των αγορών». Για τη μνημειώδη γκάφα τής με άριστα βαθμολογίας των περιώνυμων subprimes, των αμερικανικών τοξικών τίτλων, που έσπειραν τον όλεθρο στη Γουόλ Στριτ και σ' ολόκληρο το δυτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα με τις συνακόλουθες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία, δικαιολογείται λέγοντας πως η αξιολόγηση αφορούσε τη χρονική στιγμή που εκδόθηκαν. Για δε τις αιτιάσεις που διατυπώνει, με την έκθεσή του (Ιανουάριος 2011), το αμερικανικό Κογκρέσο -τονίζοντας την ευθύνη των οίκων αξιολόγησης για την κρίση που ακόμη μαστίζει τον κόσμο- απαντά πως κατά τη γνώμη του δεν αμφισβητεί βασικά το ρόλο τους στις αγορές.

Παραδέχεται, ωστόσο, το γεγονός ότι η αξιολόγηση/βαθμολογία (notation) ως μια πρόβλεψη για τον κίνδυνο αδυναμίας εξόφλησης (defaut) έχει σε μεγάλο βαθμό το στοιχείο της αβεβαιότητας. Κι αυτό ακριβώς («La notation a un aspect forcement aleatoire») προβάλλεται στον τίτλο της συνέντευξης που δημοσιεύτηκε στις 8 Μαρτίου (Καθαρά Δευτέρα, παρ' ημίν).

Οι προσφυγές

Με την παρατήρηση του δημοσιογράφου «ούτε και την επερχόμενη κρίση του δημόσιου χρέους στην ευρωζώνη είδατε», η συζήτηση μπαίνει στο ψητό, το μέρος που παρουσιάζει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον αναφορικά και με τις προσφυγές στη Δικαιοσύνη που έγιναν ή ζητούνται από Ελληνες, Ισπανούς κ.ά.

Τα κύρια σημεία:

Ο «κ. Moody's» εξηγεί ότι ο οίκος βαθμολογούσε την Ελλάδα με βάση παράγοντες σχετικούς με τις οικονομικές επιδόσεις της αλλά και το γεγονός ότι ανήκοντας στην ευρωζώνη μπορούσε να έχει τη στήριξη των εταίρων της.

Δημοσιογράφος: Σαν ξέσπασε η πυρκαγιά, όμως, εσείς ρίχνατε λάδι στη φωτιά υποβαθμίζοντας τις χώρες που αντιμετώπιζαν με δυσπιστία οι αγορές, όπως Πορτογαλία, Ελλάδα, Ισπανία, Ιρλανδία...

«Κος Moody's»: Η βαθμολογία των χωρών αυτών εξελίχθηκε τα προηγούμενα χρόνια με βάση τους παράγοντες που προανέφερα. Το 2009 και το 2010, όμως, αντιληφθήκαμε ότι στους κόλπους της ευρωζώνης δεν υπήρχε αλληλεγγύη στο μέτρο που νομίζαμε και συνεπώς, σε μια συγκυρία τα μέγιστα αρνητική, η περιέλευση των χωρών αυτών σε κατάσταση αδυναμίας αποπληρωμής των χρεών τους (defaut) ήταν πλέον δυνατή. Αίφνης, σήμερα (σ.σ. ώς τις 8 Μαρτίου, που κατρακύλησε τρεις βαθμίδες, στο Β1) το ελληνικό χρέος ήταν βαθμολογημένο με Ba1, θεωρούμενο επισφαλές/επικίνδυνο (speculative) και τελεί υπό «αρνητική επιτήρηση», που σημαίνει ότι μπορεί να πέσει πολλές σκάλες.

Δημοσιογράφος: Παρά τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και τα μέτρα λιτότητας στην Ελλάδα...

«Κος Moody's»: Η Ελλάδα καταβάλλει μεγάλες προσπάθειες, από τις όποιες τιμωρούνται πολύ σκληρά οι πολίτες της (efforts considerables qui sont extremement penalisantes pour les citoyens), κανείς δεν το αμφισβητεί.

Μεσοπρόθεσμα, όμως, οι προσπάθειες αυτές θα αποδειχθούν, άραγε, αρκετές, προκειμένου να μπορέσει να αναχρηματοδοτήσει το χρέος της;

Το γεγονός ότι η βαθμολογία της Ελλάδας τελεί υπό επιτήρηση φανερώνει πως αμφιβάλλουμε για το αν μπορεί να εκπληρώσει τις ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις της, και άρα για μας υπάρχει κίνδυνος οι δανειστές της να χάσουν.

Δημοσιογράφος: Και κάθε φορά που εσείς υποβαθμίζετε ένα κράτος, αυτό μεταφράζεται σε αυτόματη αύξηση του κόστους δανεισμού, πράγμα που κάνει ακόμη πιο δύσκολη την αποπληρωμή του χρέους του...

«Κος Moody's»: Το ότι ο βαθμός που βάζουμε εμείς και μόνο αυξάνει αυτομάτως το επιτόκιο, έτσι όπως το λέτε, μου φαίνεται υπερβολικό.

Αίφνης, οι αγορές αξιολογούν σήμερα το ελληνικό και το ιρλανδικό δημόσιο χρέος σε επίπεδο που προδίδει κίνδυνο αδυναμίας εξόφλησης (defaut) υψηλότερο από όσο φαίνεται να υπολογίζουμε εμείς με τους βαθμούς που βάζουμε.

Και οι ΗΠΑ, στόχος

Εν τω μεταξύ κατά διαβολική σύμπτωση και πάλι, τέτοιο καιρό πέρυσι με αφορμή τις λυσσαλέες επιθέσεις των οίκων αξιολόγησης στο μαλακό υπογάστριο της ευρωζώνης οικονομολόγοι και πολιτικοί είχαν εξεγερθεί ζητώντας τον έλεγχο των τριών κολοσσών του κλάδου, Moody's, Standard & Poors και Fitch, αμερικανικών συμφερόντων οι δυο πρώτοι και στα χέρια Γάλλου επενδυτή από το 1997 ο τελευταίος, που νέμονται και οι τρεις μαζί το 90% της παγκόσμιας αγοράς του είδους με έως και 50% περιθώριο κέρδους. Υπεράνω κάθε υπεύθυνης πολιτικής εξουσίας, αυτή η τρόικα αδιαφορεί για τη βροχή καταγγελιών για την πρακτική και τις αυθαιρεσίες της. Εκείνο που σκανδαλίζει κυριολεκτικά είναι το ότι από το 1970 αντί -όπως συνέβαινε ώς τότε- να πληρώνονται από τους επενδυτές, οι φοβεροί αυτοί οίκοι (rating agencies, agences de notation) αμείβονται από τις επιχειρήσεις, τα κράτη κ.λπ. που τα χρεόγραφα τους αξιολογούν. Είναι καθαρά ιδιωτικές κερδοσκοπικές εταιρείες που έχουν επιβληθεί ντε φάκτο στην αγορά, και ασκούν τεράστια επιρροή χάρη και στις διασυνδέσεις τους με μέσα ενημέρωσης.

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Moody's, η μεγάλη μας φίλη, που μόνη της αντιπροσωπεύει το 40% της παγκόσμιας αγοράς αξιολογήσεων και το 2010 είχε τζίρο 2 δισ. ευρώ, ώς και την Αμερική είχε απειλήσει με υποβάθμιση πιστοληπτικής ικανότητας πέρυσι. Την κρισιμότερη ώρα της μάχης που έδινε ο πρόεδρος Ομπάμα για το ασφαλιστικό, την απασχόληση και τον έλεγχο των τραπεζικών μεγαθηρίων, την προειδοποιούσε για το ενδεχόμενο να τη βαθμολογήσει με 2 αντί με 3 Α (που είναι το Αριστον).

Του Φ.Γ. ΧΟΪΔΑ

Τελικά ποια Ελλάδα;

Με δέος κοιτάμε τον αυτοτροφοδοτούμενο κύκλο ελλείμματος και χρέους.

Με απόγνωση παρατηρούμε τον συνδυασμό αναξιοπιστίας του κομματικού συστήματος και φτωχής διακυβέρνησης.
Όμως ο πυρήνας δεν είναι εκεί.
Έχουμε στρατηγική πρόταση για το γύρω από τι θα ανασυσταθεί και οργανωθεί ο παραγωγικός ιστός της χώρας;
Απλά ποιος είναι ο κεντρικός μας στόχος , το συγκριτικό μας πλεονέκτημα στην παγκοσμιοποιημένη αγορά;
Ουρανός, θάλασσα και πολιτισμός;
Ανασύσταση αγροτικής και μεταποιητικής παραγωγής;
Τεχνολογική καινοτομία;
Λίγο από όλα;
Μέχρις στιγμής όχι δεν έχουμε απάντηση , δεν έχουμε καν συζητήσει την καταλληλότητα των ερωτήσεων , τα ενδεχόμενα.
Όμως χωρίς αυτό, χωρίς το μπούσουλα, όλα τα υπόλοιπα είναι συμμετοχή σε ταξίδι χωρίς πυξίδα και σε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Δεν ξέρουμε αν, πόσοι, πότε, που θα βγούμε!!
Αυτό το συναίσθημα της αβεβαιότητας ροκανίζει την προσπάθεια, παράγει τα παράπλευρα φαινόμενα της απάθειας, οργής, ακινησίας και σπάει την κοινωνική συνοχή.

Είναι δυνατόν να ανασυγκροτήσουμε αγροτική οικονομία σε συνθήκες σαν τις σημερινές ή το κόστος είναι απαγορευτικό;

Μήπως το ίδιο ισχύει για τη μεταποίηση;

Μήπως τελικά χωρίς να είναι το σίγουρο και απόλυτο πρέπει να αρχίσουμε να υιοθετούμε το πολιτισμός και θάλασσα;

Και γύρω του, για την εξυπηρέτηση αυτού του σχεδίου, να οργανώσουμε τα υπόλοιπα από τα αγροτικά έως τη βιομηχανία θεάματος, τη μεταποίηση, την ενέργεια, τις κατασκευές, την πράσινη ανάπτυξη και την καινοτομία.
Δεν ξέρω αν είναι ένα σχέδιο που μας σώζει, είναι όμως ένας στόχος που μας πάει, όπου διαθέτουμε τεχνογνωσία και όπου η εισαγωγή γνώσης και υπηρεσιών είναι μέρος της παγκόσμιας τυποποιημένης οικονομικής λειτουργίας.

Χρειάζεται να αξιοποιήσουμε δημόσια περιουσία, αντί να την καταπατάμε λίγα εκτάρια κάθε χρόνο, θέλουμε από θεσμικό πλαίσιο έως προδιαγραφές περιβαλλοντικές, ενεργειακές και χωροταξικές.

Θέλουμε να φτιάξουμε δυο τρεις μητροπόλεις, μέρος του δικτύου πόλεων της παγκοσμιοποίησης, δυο τρείς κοσμοπολίτικες πύλες εισόδου δηλαδή, όχι με γκέτο αλλά με ενσωμάτωση, όπου οι κάτοικοι δεν θα είναι Έλληνες ή αλλοεθνείς, αλλά Αθηναίοι, Σαλονικιοί ή Ροδίτες. Όπου δηλαδή η όσμωση θα καταλήγει στην ταυτότητα της πόλης, όπως στη Νέα Υόρκη, το Λονδίνο, το Παρίσι, ακόμη και στην Κωνσταντινούπολη.

Θέλουμε, χρειαζόμαστε, σκεφτόμαστε. Και θα βρούμε κι άλλα και οι ιδέες ποτέ δεν έλειψαν.
Αυτό που δεν μπορεί να συνεχισθεί, αυτό που δεν παίζει είναι η απεργία διακυβέρνησης, η αντιπολιτευτική ανυπαρξία, το να παλεύουμε δήθεν με το Μνημόνιο και το τι θα κάνει η Μέρκελ.

Ας ξεκινήσουμε με το τι μπορούμε να κάνουμε εμείς γιατί αυτό εξαρτάται από εμάς, το ελέγχουμε καλύτερα.
Το τι θα κάνουν οι άλλοι για μας χωρίς εμάς, μιας και δεν μπορούμε παρά ελάχιστα να το επηρεάσουμε, συμφέρον μας δεν θα είναι αλλά δικό τους. Εξ ορισμού.

Ας μείνει λοιπόν πίσω η φιλολογία του βέτο, της Γερμανίας και τα υπόλοιπα κι ας συζητήσουν σοβαρά τα πολλά Νόμπελ και λοιποί πρωθυπουργικοί σύμβουλοι σε ένα σχέδιο για εμάς.

Τότε θα έχει νόημα η συζήτηση με τους πολιτικούς αρχηγούς ακόμη και το συμβούλιο υπό τον πρόεδρο της δημοκρατίας.
Γιατί το ερώτημα θα είναι ουσιαστικό, μοναδικό και καθαρό; Για ποια Ελλάδα;

Θέλουμε επιτέλους την Εθνική μας πρόταση!

by Petros Fillipou

Οι γερμανοί προ των πυλών

 

Οι ελληνικές κυβερνήσεις εγκλημάτησαν σε βάρος της χώρας, όμως αυτή την ώρα έχει ξεκινήσει ένας ωμός εκβιασμός του Βερολίνου προς την Ελλάδα. Η υποβάθμιση της ελληνικής οικονομίας από τον οίκο Moody’s, αλλά και η απαίτηση της τρόικα να πουλήσουν οι ελληνικές τράπεζες τα υποκαταστήματα τους στις βαλκανικές χώρες, δείχνουν ότι το Βερολίνο, έχει αποφασίσει να μετατρέψει τον ευρωπαϊκό Νότο σε μια φτηνή ενδοχώρα. Το αντίτιμο που ζητάει η Μέρκελ για την επιμήκυνση, είναι η πλήρης οικονομική υποταγή της Ελλάδας. Μετά, η επέλαση στα …

Βαλκάνια θα έχει ολοκληρωθεί.
Καλώς ήρθατε στο…1910. Σ ένα ακόμα ευρωπαϊκό πόλεμο.

Λίγα 24ωρα πριν από την τελική ευθεία της διαπραγμάτευσης για την επιμήκυνση αποπληρωμής του ελληνικού χρέους και την βελτίωση του επιτοκίου, το Βερολίνο δείχνει και τα όπλα του και τις αληθινές προθέσεις του. Η τρόικα ζητά από τις ελληνικές τράπεζες να πουλήσουν τις θυγατρικές τους στις βαλκανικές χώρες. Συγχρόνως η υποβάθμιση της οικονομίας από τον Οίκο Moody’s, είναι ένας βαρύς εκβιασμός. Αν δεν θέλετε να χρεοκοπήσετε, τότε δώστε ότι έχετε. Την ελληνική περιουσία στα Βαλκάνια (ιδιωτική και δημόσια), την δημόσια περιουσία μέσα στην Ελλάδα. Συγχρόνως αποδεχθείτε την υποβάθμιση σας. Σε μισθούς, σε απολαβές κάθε είδους, σε αξίες, στον ρόλο του κράτους και του κοινωνικού κράτους. Οι γερμανοί είναι προ των πυλών. Φαίνεται τώρα το έγκλημα που έχει διαπράξει το ελληνικό πολιτικό σύστημα, το κράτος, οι κρατικοδίαιτοι συνδικαλιστές, ένα ολόκληρο σύστημα που έτρωγε τις σάρκες της χώρας. Φαίνεται επίσης ότι η επιλογή της προσφυγής στην τρόικα και το ΔΝΤ  δεν ήταν η καλύτερη.

Γιατί η Μέρκελ να βοηθήσει την Ελλάδα να διευθετήσει το χρέος της, άρα να σώσει την οικονομία της συμπεριλαμβανομένων και των ελληνικών τραπεζών;
Το αντίτιμο για να πάρουμε μια κάποια παράταση της αποπληρωμής του χρέους έστω και κάποιο λίγο καλύτερο επιτόκιο  θα είναι να μείνουμε χωρίς περιουσία, να εξαφανιστεί κάθε τι ελληνικό (δημόσιο ή ιδιωτικό) από την περιοχή των Βαλκανίων.

Καλώς ήρθατε λοιπόν στο …1910. Η Γερμανία είναι έτοιμη να επιβληθεί στην Ευρώπη προκειμένου να  αξιοποιήσει την δική της οικονομική ανάπτυξη. Η οικονομία είχε βγει δυναμωμένη από τη Μεγάλη Ύφεση του 1870-1880, η επιστήμη και η τεχνολογία έκαναν άλματα και η κυριαρχία τους απλωνόταν σε ολόκληρο τον κόσμο. Η εμπιστοσύνη τους στο μέλλον ήταν απεριόριστη: η Belle Epoque, η Ωραία Εποχή, σίγουρα θα συνεχιζόταν για πάντα.
Οι βαλκανικοί πόλεμοι είχαν γονατίσει τις χώρες της περιοχής, η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν σε διάλυση και ο ανταγωνισμός μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων στο ζενίθ του. Μια σπίθα ήταν αρκετή για να ξεσπάσει ο πόλεμος.

Επιστροφή στο …2010. Η σοβιετική αυτοκρατορία είναι παρελθόν, νέες οικονομικές δυνάμεις αναδείχθηκαν, η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία, το Καζακστάν ή η Νότιος Αφρική. Ο επενδυτικός πυρετός οδήγησε σε χρηματοπιστωτικές φούσκες που με την σειρά τους οδήγησαν σε γενικευμένη οικονομική κρίση.
Τα πάντα έχουν αλλάξει, τα πάντα είναι ρευστά, η αμερικανική αυτοκρατορία αρχίζει και δείχνει σημάδια κόπωσης.
Η Γερμανία όχι. Μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μέσω του ευρώ κυριαρχεί στην Ευρώπη, πρωτίστως όμως έχει εκπληρώσει την αιώνια αγωνία της. Να φτάσει στους φυσικούς πόρους της Σιβηρίας, να ελέγξει την δική της ανατολή.
Η  ένταξη όλων των χωρών της ανατολικής Ευρώπης στην ΕΕ έχει επιτευχθεί, η συνεργασία με την Ρωσία, με την Κίνα, με το Καζακστάν, είναι το κλειδί της ανάπτυξης της Γερμανίας, και η εγγύηση ότι θα είναι στις πρώτες σειρές του παγκόσμιου οικονομικού ανταγωνισμού.  
Μέρος του σχεδίου η Γερμανία να εκμεταλλευτεί την οικονομική κρίση και να λιώσει την υπόλοιπη Ευρώπη, να την μετατρέψει –ειδικά τον Νότο- σε φτηνή ενδοχώρα.

Σε ότι αφορά την Ελλάδα:  Προτείνει (ή ζητάει) εκτός από την δημόσια περιουσία να πουλήσει και τα υποκαταστήματα των ελληνικών τραπεζών στα Βαλκάνια. Σύμφωνα με την λογική της πρότασης, η τρόικα πιέζει προς αυτή την κατεύθυνση τις ελληνικές τράπεζες, με το επιχείρημα ότι έτσι θα μπορέσουν να μειώσουν την εξάρτησή τους από την ΕΚΤ, από την οποία έχουν δανειστεί περί τα 95 δισ. ευρώ.
Συνδέει την πρότασή της με τις αποτυχημένες έως σήμερα προσπάθειες συγχώνευσης, καθώς και με την ανάγκη να μειωθούν τα κόστη που έχουν οι εγχώριες τράπεζες.

Το σχέδιο που πρέπει να ολοκληρωθεί μέχρι τον Μάιο αποσκοπεί  στη μείωση της εξάρτησης των τραπεζών από τις πράξεις αναχρηματοδότησης του ευρωσυστήματος και τις κρατικές εγγυήσεις μέσα σε έναν μεσοπρόθεσμο χρονικό ορίζοντα και με έναν ρυθμό που θα συμβαδίζει με το μακροοικονομικό και δημοσιονομικό πλαίσιο του Προγράμματος Σταθερότητας. Πρέπει με βάση το χρονοδιάγραμμα να μειώσουν από 95 δισ. σε 60 δισ. ευρώ τη ρευστότητα που έχουν αντλήσει από την ΕΚΤ, για την οποία έχουν καταθέσει 137,7 δισ. ευρώ ως εγγυήσεις ομόλογα του Δημοσίου.

Σ αυτό προσθέστε όλες τις πιέσεις του Βερολίνου  προς την Ελλάδα. Για την πώληση δημόσιας περιουσίας, για την μείωση του μισθολογικού κόστους, για την συστηματοποίηση της δέσμευσης ότι δεν θα προκύπτουν ελλείμματα ακόμα και αν χρειαζόμαστε λεφτά για την υγεία ή την συγκοινωνία.
Το θέμα δεν αφορά μόνο τους έλληνες. Αφορά όλη την νότια Ευρώπη, δείχνει την ιμπεριαλιστική τάση της Γερμανίας να κυριαρχήσει.
Πρόκειται για ένα κανονικό πόλεμο.

by Σπύρος Σουρμελίδης

Άφυλες λέξεις ..

απο την  ΚΑΤΕΡΙΝΑ

Υπάρχει ένα σκαλοπάτι, ένα όριο, ένας χρόνος, μια στιγμή, που αποκτάς ...καινούργια Πατρίδα;Ναι, νομίζω ότι υπάρχει.

Όταν η «μυστική γλώσσα» του νου, αυτή που φτιάχνει τις ...περίεργες λέξεις με τις οποίες επικοινωνεί το ασυνείδητο με το συνειδητό σου, αλλάζει. Όταν οι λέξεις που εγγράφεις ...εικόνες, οι λέξεις που τις σχηματοποιείς σε συναισθήματα, οι λέξεις που συντάσσονται άναρχα μέσα σου, όχι στο ...κεφάλι αλλά χαμηλότερα, στο στομάχι σου, όταν φοβάσαι, όταν τρομάζεις, όταν πανηγυρίζεις, όταν ερωτεύεσαι, όταν ...Γεννάς, όταν ...Πεθαίνεις, όταν ...Αποφασίζεις, φτιάχνονται σε άλλη γλώσσα από την μητρική σου.

Χαζεύω πάντα τα αγοράκια, που ξεκινούν στα μικράτα τους με το ...μαμά, κάποια στιγμή εκεί γύρω στην εφηβεία του ...αυτοπροσδιορισμού, της μαγκιάς και της ...απεξάρτησης, χρησιμοποιούν στην ...παρέα το... η «μάνα μου», για να καταλήξουν στα μεγάλα τους στο πολιτικά ορθό «η μητέρα μου». Και χαζεύω πάντα τους άντρες για αυτό το «ρε μάννα».

Οι λέξεις δεν είναι ερμαφρόδιτες. Οι λέξεις δεν είναι ...asexuels. Οι λέξεις, ακόμα και οι πιο ...θηλυκές ή οι πιο ...αρσενικές, άλλοτε οι εποχές τις κάνουν να φαντάζουν ...Αντρικές και άλλοτε τις κάνουν να φαντάζουν ...Γυναικείες. Άλλοτε είναι αιχμηρές και άλλοτε βελούδινες. Αλλά ΑΦΥΛΕΣ δεν είναι ποτέ. Όσο κι αν οι ...κρατούντες επιχειρούν να μας πείσουν περί του αντιθέτου.

Ανάπηρες...ναι. Ευνουχισμένες ...συχνά. Και ακόμα πιο συχνά, κατά το ...καθεστωτικό «δοκούν» να γίνονται ...όπλα για να πετσοκόβουν την αιχμή, την γωνία, την γοητεία, την συν – κοινωνία στα βολικά μέτρα της καθεστωτικής επι- κοινωνίας. Από την ...Γέννα, στον ...Θάνατο, χωρίς Ζωή. Έρωτας δίχως ...επαφή. Θάνατος δίχως ...πόνο. Σπαθιά και βελούδα να ξεφτιλίζονται σε ξεθωριασμένα τσιτάκια του ...πεφωτισμένα πολιτικά ορθού.

Αλήθεια τι φύλο έχει η λέξη "εχροπάθεια"; Και έχει πάντα διαχρονικά και ιστορικά το ίδιο ...φύλο;

Έχουμε τους ίδιους εχθρούς ...όλοι; Ποιος είναι αυτός που θα προσδιορίσει τους δικούς μου, τους ...Εχθρούς; Ποιος θα βάλει τον φράχτη από το νου μου, στο στόμα μου; Και πόσα μέτρα θα είναι αυτός; Από τι ...υλικό; Ποιος εργολάβος θα μου τον χτίσει;

Ποιος Νόμος, θα μου απαγορεύσει να σπέρνω στο μυαλό μου εικόνες, να νοιώθω, να αισθάνομαι, και να γεννάω λέξεις; Για τους φίλους. Για τους εχθρούς. Για τον ...Άλλον.

Και ποιος είναι αυτός που θα μου βάλει το μαχαίρι στο χέρι για να πετσοκόψω το Πάθος, ποιος θα μου επιβάλλει να αυτο-ευνουχιστώ;

Ποιος είναι αυτός που θα με βάλει να αποδεχτώ και να συνυπογράψω την συμφωνία της Βάρκιζας, σε ποια λευκή τρομοκρατία θα καταθέσω τα όπλα της σκέψης, της άποψης, της γλώσσας, της λέξης, της έκφρασης; Σε ποια Χωροφυλακή, σε ποια Τάγματα Ασφαλείας, σε ποιες Αναμορφωτικές Ντροπές, σε ποιες...χαράδρες οφείλω να Ζήσω; Σε ποια Μακρόνησο θα αυτο-εξοριστώ...συναινετικά;

Ποιος είναι ο νικητής που θα μου επιβάλλει τους όρους του; Τι εμβαδόν θα έχουν τα λευκά κελιά που θα με βάλει να μετρήσω τη Ζωή μου. Ποιος θα μου επιβάλλει...Πατρίδα; Μαμά, μητέρα, μάννα;

Οι λέξεις, είναι οι αλυσίδες με την ταυτότητα σου, αλέτρια του νου σου, αλλά και σπαθιά που κόβουν τις άγκυρες. Οι λέξεις είναι όπλα. Άγρια όπλα. Όπλα μαζικής επικοινωνίας αλλά και όπλα ...συν-κοινωνίας. Οι λέξεις είναι ...παιδιά, από γέννες άγριες, από έρωτες τρικυμισμένους, από σπορές άλλοτε σε λιβάδια εύφορα κι άλλοτε σε τόπους κακοτράχαλους. Άλλοτε αγκαλιές κι άλλοτε μαχαίρια. Οι λέξεις είναι ...Πατρίδες.

Κάτω τα τρισάθλια χέρια σας βρωμερά γουρούνια, μπάτσοι του νου μου, από τις λέξεις ΜΟΥ. Τις λέξεις μας trans-sexual… δεν θα τις κάνετε.

Αρνιέμαι να βιάσετε το νου μου, με το άθλιο σπέρμα σας. Αρνιέμαι την στείρωση, αρνιέμαι τον ευνουχισμό, αρνιέμαι την ευγονική και τα τέρατα που εσείς ορίζετε ότι θα γεννάμε, αρνιέμαι την ...αφυλία σας. Αρνιέμαι τις άγονες πατρίδες σας.

Εγώ-ναι...έτσι πολιτικά άκομψα, έτσι πολιτικά ανορθόδοξα, να ξεκινάει η πρόταση, με το ΕΓΩ- θέλω και τα σπαθιά και τα βελούδα ΜΟΥ. Κι ας είναι πολύ ισχυρό αυτό το "ελάτε να απαλλοτριώσετε το νου μου", αυτό «μολών λαβέ» της σκέψης, της έκφρασης και της επικοινωνίας μου, για να το νοιώσουν ακόμα και οι πολιτικά ευνούχοι που αναπαράγουν τον εφιαλτικό φασισμό της πολιτικής ορθότητας.

Το μυστικό σχέδιο των Γερμανών για την Ελλάδα ..

Τη μερική έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη και την ανάληψη της εκτέλεσης της οικονομικής πολιτικής μαγειρεύουν Γερμανία και τρό­ικα. Ενα σενάριο που μέχρι τώρα φάντα­ζε πάρα πολύ μακρινό και απορριπτόταν από όλες τις πλευρές, τώρα άρχισε να συζητείται όχι μόνο σε διάφορα think tanks αλλά και στα ενδότερα της καγκε­λαρίας. Ο λόγος; Η επίσημη διαπίστωση ότι τα μέτρα του μνημονίου δεν εφαρμό­στηκαν και οι στόχοι απέτυχαν.

Η χώρα μας βρίσκεται πλέον σε ασφυ­κτικό κλοιό κυρίως λόγω της αδυναμίας του οικονομικού επιτελείου να εφαρμό­σει μια σειρά μέτρων που θα ...
εμπόδιζε την αύξηση της ύφεσης, τη μόνιμη πε­ρικοπή δαπανών και τη συλλογή εσό­δων που θα έδιναν ανάσα σε έλλειμμα και χρέος. Επισφράγισμα της αποτυχίας ήταν η έμπνευση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου για τις αποκρατικοποιήσεις - μαμούθ και τα όσα τραγελαφικά ακο­λούθησαν. Κατά την τελευταία επίσκεψη της τρόικας, στην οποία διαπιστώθηκε η πλήρης κατάρρευση του κρατι­κού μηχανισμού, η αποτυ­χία εφαρμογής μέτρων αναπτυξιακού χαρα­κτήρα και η ανεξέ­λεγκτη πορεία του δημοσίου χρέους, ο υπουργός Οικονομι­κών ήταν αυτός που έπεισε την τρόικα «για μια ακόμα ευ­καιρία» μέσα από το σχέδιο αποκρατικοποι­ήσεων. Ακολούθως φέρε­ται να πίεσε τον πρωθυπουργό ότι είναι η μόνη πλέον διέξοδος.

Οικονομικός εκτροχιασμός

Τα μαντάτα όμως για τον οικονομικό εκτροχιασμό έφτασαν και στις χώρες που πλήττονται άμεσα από μια ενδε­χόμενη πτώχευση της Ελλάδας. Γερμανία, Ολλανδία, Φινλανδία, Αυστρία και οι φτωχοί Σλοβάκοι έχουν δια­μηνύσει ότι δεν προτίθενται να βά­λουν άλλο το χέρι στην τσέπη, ούτε να συναινέσουν σε διευκολύνσεις άνευ σκληρών όρων και πιέζουν την ελληνική κυβέρνηση να ολοκληρώσει τις επαφές της με τους κατόχους ομολό­γων, ώστε να προχωρήσει σε ολική ανα­διάρθρωση του χρέους της το συντομότερο δυνατό. Μόνο που οι πιστωτές μας πλέον δεν ζητούν ως όρους σκληρά μέ­τρα, γιατί βλέπουν πως δεν μπορούν να εφαρμοστούν, αλλά εγγυήσεις σε είδος και δη σε κρατική περιουσία.

Οι Γερμανοί ξανάρχονται

Οι Γερμανοί όμως φαίνεται πως θεω­ρούν «χθεσινά νέα» την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, η οποία θα βο­ηθούσε τη χώρα εάν γινόταν μέσα στο δεύτερο εξάμηνο του 2010, όταν δια­φαινόταν ότι τα μνημονιακά μέτρα δεν θα έπιαναν τόπο. Ωστόσο, η υπεραισι­οδοξία του οικονομικού επιτελείου και η επιμονή ότι «θα πιάσουμε τους στό­χους» μπλόκαραν οποιαδήποτε διαδικασία. Τώρα, σύμφωνα με πληροφορί­ες του «Π», η καγκελαρία ετοιμάζει νέο χουνέρι στην Ελλάδα. Ποιο είναι αυτό; Κάτι που μέχρι τώρα θεωρούνταν αδια­νόητο: Προσωρινή έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Όπως εξηγούν αρμόδια στελέχη, η Γερμανία αναμένει ότι τον Απρίλιο και η Πορτογαλία θα αναγκαστεί να εντα­χθεί στον μόνιμο μηχανισμό στήριξης. Οι τιμές του πετρελαίου σε συνδυασμό με την αύξηση των πληθωριστικών πιέσεων και την επακόλουθη σταδιακή σύ­σφιγξη της νομισματικής πολιτικής από την ΕΚΤ θα δημιουργήσουν νέο εκρηκτι­κό μείγμα για τις προβληματικές χώρες με υψηλό πληθωρισμό, έλλειμμα και χρέος. Αυτό μπορεί να συμπαρασύρει την ανάκαμψη των λεγόμενων δυνατών χωρών με αποτέλεσμα - και με τη βο­ήθεια κερδοσκοπικών παιχνιδιών από την αγορά - η ανάκαμψη της ευρωζώνης να απειλείται με επιστροφή στην ύφεση (double dip).

Τη στάση της καγκελαρίας, που θε­ωρεί το πρόγραμμα Ελλάδα «χαμένη υπόθεση», φαίνεται πως εισέπραξε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός κατά την επίσκεψή του στο Βερολίνο. Οι συνεργά­τες του Γερμανού υπουργού Οικονομι­κών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έχουν αρχί­σει να διαρρέουν ότι οι τελευταίες δη­λώσεις του για την Ελλάδα «πρέπει να διαβαστούν πιο προσεκτικά». Δηλαδή, στα εγχώρια μέσα ενημέρωσης μετα­δόθηκε ότι είπε πως η έξοδος από την ευρωζώνη και η επιστροφή στη δραχμή θα ήταν «καταστροφική». Και όντως θα ήταν. Αυτό που δεν μεταδόθηκε ήταν η αμέσως προηγούμενη φράση του, ότι η «έξοδος από την ευρωζώνη δεν είναι τα­μπού». Υιοθετώντας τη λέξη «ταμπού» ο Γερμανός κάνει μια έντεχνη στροφή από τη μέχρι τώρα στάση ότι δεν υπάρχει νο­μικό πλαίσιο για έξοδο μιας χώρας από τη ζώνη του ευρώ. Και όντως - προς το παρόν τουλάχιστον - δεν υπάρχει. Να σημειώσουμε εδώ ότι λίγες ώρες με­τά τη δήλωση Σόιμπλε και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων χρησιμοποίησε την ίδια λέξη, λέγοντας ότι «δεν είναι ταμπού η αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους». Αψογος συ­ντονισμός.

Πού το πάει η Μέρκελ

Καλά πληροφορημένες πηγές αναφέρουν ότι οι Γερμανοί με­λετούν ένα σενάριο, βάσει του οποίου εάν η Ελλάδα, ακόμα και με την αναθεώρηση του χρέους και με κούρεμα έως και 30%, δεν κατα­φέρει να μπει σε τροχιά δημοσιο­νομικής εξυγίανσης, και υπό το άρθρο 136 της Συνθήκης της Λισαβόνας, για κίνδυνο του ευ­ρώ, θα δίνεται η δυνατότητα προσωρινής και οικειοθελούς αποχώρησης από την ευρωζώνη μέχρι τα δημοσιονομικά μεγέθη να είναι κοντά στα επιτρεπτά όρια του   Συμφώνου   Σταθερότητας. Αυτό δεν σημαίνει επιστροφή στη δραχμή. Θα σημαίνει όμως πάγωμα του δι­καιώματος ψήφου και ενεργής    παρουσίας στα ευρωπαϊκά συμ­βούλια   και   όργανα και ταυτοχρόνως απε­μπόληση του δικαιώματος εξάσκησης   της   οικονομικής πολιτικής της χώρας.

Βάσει και της δανειακής σύμ­βασης που υπέγραψαν τον Μάιο ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών,   σε   περίπτωση   που διαπιστωμένα δεν εφαρμόζεται η πολιτι­κή του μνημονίου, οι δανειστές (ευρωζώνη [δια   μέσου   Κομισιόν και ΕΚΤ] και ΔΝΤ) έχουν το δικαίωμα να αναλάβουν τον έλεγχο της οικονομίας. Δηλαδή: να αποφασίζουν για τα μέτρα που θα παρ­θούν, για την κατάρτιση των προϋπολο­γισμών, τις αποκρατικοποιήσεις κ.λπ., χωρίς να χρειάζεται η έγκριση ή του Υπουργικού Συμβουλίου ή της Βουλής ή και του ίδιου του πρωθυπουργού.

Όλα αυτά θα εξαρτηθούν από τα αποτελέσματα της εκτέλε­σης του πρώτου εξαμήνου του προϋπολογισμού του 2011, στο τέλος Ιουνίου  – μπορεί να τραβήξει και μέχρι τέλος του 2011, αφού ολοκληρωθούν οι όποιες διεργασίες για την αναδι­άρθρωση του χρέους. Προς το πα­ρόν, η κυβέρνηση επιχειρεί να προ­σανατολίσει την ειδησεογραφία και να τη στρέψει προς τη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου απ’  όπου θα εξαρτηθεί εάν η χώρα μας θα λάβει την επιμήκυνση του υπάρχοντος δανείου ή όχι.

Περιμένει στη γωνία

Το ΔΝΤ περιμένει στη γωνία και παρακολουθεί σιωπηλά τις εξελίξεις βλέποντας ότι αργά ή γρήγορα Ε.Ε. και Ελλάδα θα έρθουν σε ρήξη. Ηδη ο μηχανι­σμός του Ταμείου που βρίσκεται μόνιμα στην Ελλάδα έχει διαμη­νύσει στην κυβέρνηση ότι είναι έτοιμο να παράσχει πολλαπλά, μικρά σε διάρκεια, δάνεια από το 2012 και μετά, εάν οι αγο­ρές παραμείνουν κλειστές για τη χώρα μας. Με τα ανάλογα ανταλλάγματα βεβαίως. Παράλ­ληλα, το ΔΝΤ έχει εξασφαλίσει τα «δικαιώματά» του στην Ελλά­δα και θα είναι σε θέση να συν-εξασκήσει την οικονομική πολι­τική της χώρας μας με την Ε.Ε., εάν, όπως έχουμε πει, περά­σουμε ακόμα ένα έτος όπου τα νούμερα δεν θα βγαίνουν. Τότε αναμένεται να τεθεί σε αυτό­ματη εφαρμογή ο πιο επαχθής όρος της δανειακής σύμβασης. Αυτός της παραβίασης της εθνι­κής μας κυριαρχίας.

Οι σύμβουλοι του Παπανδρέου

Mετά το φιάσκο της επίσκεψης σε Φινλαν­δία και Γερμανία, ο πρωθυπουργός φαίνεται πως έχει αποκοπεί τελείως από την υπόλοι­πη κυβέρνηση. Η αντικατάσταση του Γιώργου Παπακωνσταντίνου θεωρείται θέμα χρόνου, μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος αντικαταστά­της, καθώς ο Λουκάς Παπαδήμος ήταν για ακόμη μια φορά αρνητικός. Οι (αφανείς) σύμ­βουλοι του Γ. Παπανδρέου τον προτρέπουν να εστιάσει πάνω σε δύο θετικές εξελίξεις που επικοινωνιακά τουλάχιστον θεωρούν ότι θα τους βγάλουν από τη γωνία. Λόγω των εξελί­ξεων στην Ιρλανδία και τη διαπραγμάτευση του επιτοκίου και της επιμήκυνσης που ζητά το Δουβλίνο, η Ελλάδα θα μπορεί να επωφε­ληθεί από τις αποφάσεις, με το πρόσχημα ότι «πολιτικά θα έχουμε την ίδια μοίρα». Η από­φαση μπορεί να έρθει τον Μάρτιο, ίσως όμως και τον Ιούνιο. Λίγα όμως οφέλη θα έχει για την οικονομία της χώρας και την τσέπη του φορολογούμενου, ενώ μπορεί να δώσει μόνο ανάσες παράτασης στην κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ.

Η ατάκα «τα πάμε καλά γι’ αυτό μας επι­βραβεύουν» αναμένεται να αντικατασταθεί με την ατάκα «διεκδικούμε, έχουμε απαιτή­σεις από την τρόικα και πετύχαμε στις διεκ­δικήσεις μας». Το σενάριο αυτό θα «παίξει» από την ηγεσία της κυβέρνησης ανάλογα με τα αποτελέσματα της Συνόδου Κορυφής του Μαρτίου. Και εάν τελικά περάσει η αύξηση των κονδυλίων του EFSF και δοθεί η δυνα­τότητα στην Ελλάδα να τα χρησιμοποιήσει για να επαναγοράσει το δημόσιο χρέος, η επικοινωνιακή πολιτική θα γίνει ακόμα πιο «έντονη».

Πρόωρες εκλογές

Όλα αυτά όμως θα έχουν μικρή διάρκεια, μέχρι να διαφανούν οι πραγματικές προθέ­σεις των δανειστών μας και η κατάρρευση των στόχων του μνημονίου. Μέσα σε αυτό το μι­κρό μεσοδιάστημα λέγεται ότι ο πρωθυπουρ­γός μπορεί να επιχειρήσει να πάει σε πρόω­ρες εκλογές με το πρόσχημα της αναδίπλω­σης απέναντι στην κοινωνική πολιτική. Εάν όμως μπει σε εφαρμογή το γερμανικό σχέδιο με συνέπεια η διαχείριση της οικονομικής πο­λιτικής να περάσει στους δανειστές, ποιο θα ήταν το πολιτικό κόστος για τον ίδιο τον Γ. Πα­πανδρέου, που θεωρεί ότι η (διεθνής) καριέ­ρα του βρίσκεται ακόμα στο ξεκίνημα;

Η τελευταία έκθεση προόδου της τρόικας, όσο έμμεσα και... κομψά κι αν ήταν γραμμέ­νη, ξεκαθάριζε ότι:

♦ Τα αιματηρά μέτρα περικοπής μισθών, συ­ντάξεων, επιδομάτων που έχουν ληφθεί μέ­χρι τώρα δεν έπιασαν τόπο.

♦ Το έλλειμμα του 2010 εκτιμάται προς το παρόν στο 9,_% με τάσεις αναπροσαρμογής προς τα πάνω τον Απρίλιο, όταν θα έχουν οριστικοποιηθεί τα στοιχεία που ακόμα... μαζεύ­ονται. Ηδη η μαύρη τρύπα κοστολογήθηκε στα 1,8 δισ. ευρώ και ενδέχεται να φθάσει μέχρι και τα 3,_ δισ. ευρώ, όπως είχαμε γρά­ψει εδώ και μήνες! Αυτό συνεπάγεται ότι θα ζητηθούν επιπλέον δημοσιονομικά μέτρα τον Μάιο ενόψει της εκταμίευσης της πέμπτης δόσης του δανείου.

♦ Η Ελλάδα δεν θα μπορέσει να ξαναβγεί στις αγορές το 2012 όπως σχεδιάζει, γιατί το επενδυτικό κλίμα εξακολουθεί να είναι «κα­χύποπτο και πάρα πολύ αρνητικό».

♦ Η ύφεση είναι βαθιά, κινείται σε επίπεδα 3,_% και σίγουρα ο στόχος για ανάπτυξη το δεύτερο εξάμηνο του 2011 δεν είναι εφι­κτός. Ας υπενθυμίσουμε τις δηλώσεις του Γ. Παπακωνσταντίνου ότι «θα τα καταφέρουμε μόνο εάν επιστρέψουμε σε πρωτογενή πλεο­νάσματα από το 2012». Η έκθεση της τρόικας αναφέρει ξεκάθαρα ότι «η επιτυχία του μνη­μονίου συνδέεται σχεδόν αποκλειστικά με την επιστροφή στην ανάπτυξη από το 2012 και μετά».

♦ Στην έκθεση γίνεται λόγος για αναδιάρ­θρωση του χρέους με πλάγιο τρόπο και με τρεις διαφορετικές μεθόδους. Ωστόσο, προ­ειδοποιεί η τρόικα, αυτό δεν σημαίνει ότι θα χαλαρώσει η κυβερνητική πολιτική και η δέ­σμευση για δημοσιονομική προσαρμογή. Με άλλα λόγια, το χρέος μπορεί να «κοπεί» εφάπαξ, αλλά αυτό δεν εξασφαλίζει τη βιωσιμό­τητα μεσοπρόθεσμα.

♦ Η πώληση της κρατικής περιουσίας ύψους _0 δισ. είναι πλέον μονόδρομος, καθώς υπάρχουν ενδείξεις ότι το χρέος θα ξεπερά­σει το 160% του ΑΕΠ το 2014, χρονιά λήξης του μνημονίου.

♦ Οι απολύσεις στο Δημόσιο πρέπει να γί­νουν άμεσα και να φθάσουν το 30% μέχρι το 2014.

Οριζόντιες περικοπές

Μέσα στον πανικό ο υπουργός Οικονομικών, απροκάλυπτα πλέον, μιλά για νέες οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και επι­δόματα μέσω του ενιαίου μισθολογίου αλλά και αύξηση φόρων μέσω του νέου φορολογι­κού συστήματος. Μάλιστα άρχισε από τώρα να «απειλεί» τους αντιφρονούντες στο Υπουργικό Συμβούλιο ότι θα χαθεί η πέμπτη δόση του δα­νείου, τη στιγμή μάλιστα που δεν έχουμε προ­λάβει να εισπράξουμε την τέταρτη! Να υπεν­θυμίσουμε ότι μέσα στις επόμενες εβδομάδες η τρόικα πρέπει να λάβει στα χέρια της αναλυ­τικά μέτρα ύψους τουλάχιστον 27,_ δισ. ευρώ για την επόμενη τριετία. Εάν και αυτά τα μέτρα τύχουν σωστής μελέτης, μακρόπνοου μακρο­οικονομικού σχεδιασμού και ορθολογιστικής εφαρμογής τους στην ελληνική πραγματικό­τητα, τότε η μαύρη τρύπα θα μεγαλώσει.

Όταν οι άνεργοι πληρώνουν τους νταβατζήδες

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Την ομιλία του πρωθυπουργού μας περιμένουν σήμερα τα ΜΜΕ στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ αναζητώντας κάποια είδηση που θα διευκρινίζει το παράξενο πολιτικό κλίμα των ημερών, που είναι βαρυφορτωμένο με εκλογολογία. Οι μεγάλες ειδήσεις, όμως, εδώ και καιρό, δεν βγαίνουν από τον πρωθυπουργό ή τους υφισταμένους του υπουργούς. Από τον Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο βγαίνουν οι σημαντικές ανακοινώσεις.

Από τότε που η κυβερνησάρα μας τα έκανε... λάμπα (κατά Λάνθιμο) αρχές Φεβρουαρίου, με την ανακοίνωση του ξεπουλήματος ολόκληρης της χώρας, και «απαγόρευσε» στην τρόικα να δίνει συνεντεύξεις επί ελληνικού εδάφους, αυτά τα παλιόπαιδα ...

συνεχίζουν τον χαβά τους ανακοινώνοντας τα χαμπέρια από την έδρα τους. Έτσι μας ήρθε και η πανταχούσα ότι το επίδομα ανεργίας τελειώνει για όσους έχουν περιουσιακά στοιχεία.

Ο αρμόδιος για τις οικονομικές υποθέσεις Ευρωπαίος επίτροπος Όλι Ρεν ήταν αυτός που έσκασε τη βόμβα χθες. Τώρα πια δεν θα αρκεί να είσαι άνεργος για να παίρνεις επίδομα ανεργίας. Θα πρέπει να μην έχεις ούτε στον ήλιο μοίρα. Αλλιώς θα πρέπει να εκποιείς ό,τι έχεις και δεν έχεις για να επιβιώσεις μέχρι να ξαναβρείς δουλειά – αν δηλαδή ξαναβρείς... Να λοιπόν που δεν θα ξεπουληθεί μόνο δημόσια περιουσία στον βωμό του χρέους και της επιτήρησης, αλλά και ιδιωτική. Αν θυμάστε, προειδοποιούσαμε από τις 30.12.2010...

Κι αυτό θα συμβεί για να τηρηθεί η δέσμευση του Παπακωνσταντίνου για εξοικονόμηση άλλων 500 εκατομμυρίων ευρώ το 2012 από τις κρατικές δαπάνες. Μόλις 100 λιγότερα από την εξακοσάρα (εκατομμύρια) που βγάζει ετησίως σε νταβατζήδικους τόκους η Γερμανία από τα δάνεια που μας έδωσε μέσω του μηχανισμού «στήριξης».

Αυτοί που ως εργαζόμενοι και φορολογούμενοι τα έσκαζαν για τις μίζες της Siemens, δηλαδή των κολλητών του Χριστοφοράκου και του Καραβέλλα, αυτοί που πλήρωναν αδρά την ώρα που γέμιζαν βρώμικα λεφτά τα κομματικά ταμεία και οι τσέπες πολιτικών, είναι σήμερα άνεργοι. Είναι αυτοί που σήμερα έχουν τα... «λεφτά που υπάρχουν» και πρέπει να πληρώσουν τις δανειακές μίζες για να μας «σώζουν» Ευρωπαίοι, ΔΝΤ και Παπανδρέου.

Αυτοί οι άνεργοι όμως αυξάνονται και πληθύνονται ως η άμμος της θαλάσσης: ήδη έφτασαν τους 834.290 τον Ιανουάριο, ενώ πλέον δεκάδες χιλιάδες κάθε μήνα προστίθενται στη λίστα της απελπισίας.

Και δεν παίρνουν όλοι αυτοί, φυσικά, επίδομα ανεργίας. Μόλις 258.285 άτομα έχουν το προνόμιο τον Ιανουάριο να «τα τρώνε» μαζί με τον Πάγκαλο και τους άλλους σωτήρες. Και πώς αλλιώς να γίνει όταν, από τους 834.000 ανέργους, το 36% δεν δικαιούται πλέον επίδομα, διότι βρίσκεται πάω από ένα χρόνο σε ανεργία, ενώ άλλοι 145.000 έπαψαν να αναζητούν εργασία. Και φανταστείτε ότι μιλάμε μόνο για τα στοιχεία του ΟΑΕΔ. Πού να μπλέξουμε και με τα πραγματικά...

Η αίσθηση της ιστορικής ευθύνης

Πώς όμως να μην αυξάνεται ραγδαία η ανεργία; Για αύξηση των λουκέτων 30% τους τελευταίους μήνες μιλάει η Εθνική Συνομοσπονδία Ελληνικού Εμπορίου. Κατά 11% μειώθηκαν τον Δεκέμβριο οι εργοδότες και κατά 4% οι αυτοαπασχολούμενοι. Μείωση 17,1% κατέγραψε ο δείκτης κύκλου εργασιών τον Δεκέμβριο του 2010 (συγκριτικά με το 2009) και 19,9% ο δείκτης του όγκου πωλήσεων. Επτάμισι δισ. ευρώ «εξαφανίστηκαν» από την αγορά (58,5 από 65,9) από το 2008 έως το 2010.

Την ίδια ώρα η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ζητάει από τις ελληνικές να μειώσουν τον δανεισμό τους απ’ αυτήν και από τα 95 δισ. που τις έχει δανείσει (με εγγυήσεις πάνω από 135 δισ. ευρώ) να πέσουν καμιά τριανταριά παρακάτω. Γι’ αυτό η κυβέρνηση έβγαλε από το σεντούκι άλλα 30 δισ. σε εγγυήσεις προς το τραπεζικό σύστημα μετατρέποντας άλλο ένα σημαντικό κομμάτι του ιδιωτικού χρέους σε δημόσιο.

Δεν σταματάει όμως εδώ ο Ιωάννης - Κλαύδιος Τρισέ. Με ένα πλήθος μέτρων που ζητάει από τις ελληνικές τράπεζες, τις απειλεί ουσιαστικά με ξεπούλημα και αφελληνισμό (δείτε εδώ, αλλά και στις σελίδες 18-19 του «Π» που κυκλοφορεί, το πλήρες ρεπορτάζ). Και, σαν κερασάκι στην τούρτα, απαιτεί οι τράπεζες να μειώσουν δραματικά τις «γραμμές χρηματοδότησης» προς τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, που έτσι θα οδηγηθούν μαζικά στον θάνατο συμπαρασύροντας στην πτώχευση και την ανεργία ιδιοκτήτες και εργαζόμενους.

Έχει τα ζόρια του όμως ο Τρισέ. Δυο φορές έσωσε την Πορτογαλία από πτώχευση μέσα σε ενάμιση μήνα και σε λίγο θα πρέπει να βρει γερά κεφάλαια για να «στηρίξει» τη χώρα του Σόκρατες (σύντροφος του Γιώργου μας κι αυτός, με ελληνικό επώνυμο μάλιστα). Με την Ελλάδα θ’ ασχολείται το παλληκάρι;

Άλλωστε για την Ελλάδα τα ’παμε. Και πρωτοσέλιδα μάλιστα. Και για τον σχεδιασμό της Γερμανίας και για τις μειωμένες και προεξοφλημένες προσδοκίες από τη σύνοδο κορυφής της 25ης του μηνός. Κι έρχονται κι άλλα χαμπέρια, πολλά και πολύ σύντομα.

● Γι’ αυτό Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου ζητούν κάθε μέρα συναίνεση. Φαίνεται πως δεν αντέχουν οι πλάτες τους το βάρος και οι καρδούλες τους τη συγκίνηση της σωτηρίας μας. Και ψάχνουν εναγωνίως παρέα για να μοιραστούν την ευτυχία.

● Γι’ αυτό ο Ραγκούσης έτρεξε να μας πει τις προάλλες ότι: «Μετά τη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου, όπου θα ξεκαθαρίσει η πρώτη επίσημη τοποθέτηση της Ε.Ε., θα είναι η ώρα που η Ελλάδα επιτέλους θα πρέπει με όρους εθνικής ευθύνης και συναίσθησης της ιστορικής σημασίας των στιγμών να πάρει τις αποφάσεις της για το πρόβλημα του χρέους της». Σαν να έχει προεξοφλήσει κι αυτός το αποτέλεσμα της συνόδου – και όχι μόνο της συνόδου.

Εδώ που τα λέμε, δεν είναι και λίγο: κοτζαμάν νούμερο δύο της κυβέρνησης, προκειμένου να ασχοληθεί με τις μεγάλες και ιστορικές επιλογές της χώρας και του έθνους, έχει παρατήσει τους μετανάστες της Υπατίας να γεμίζουνε τα νοσοκομεία. Για χάρη της πατρίδας ρισκάρει ο άνθρωπος να του πεθάνει στα χέρια κανένας από τους κατατρεγμένους και να γίνει ύστερα της Ψωρογιώργαινας. Έτσι είναι όμως η αίσθηση της ιστορικής ευθύνης. Ειδικά άμα είσαι νούμερο δύο...

Υστερόγραφο: Αυτοί οι τύποι της Κομισιόν γράψανε μια έκθεση και την πέσανε αγρίως στη ΓΣΕΕ, που βγήκε, λέει, στο αντάρτικο και χαλάει τη συναίνεση. Και γι’ αυτό αναγκάζονται οι ίδιοι να αναγγείλουν το τέλος των συλλογικών συμβάσεων, κόντρα στους ατάκτους του Παναγόπουλου. Σίγουρα τη δική μας ΓΣΕΕ εννοούσαν; Μπα! Εκτός αν γράφανε την έκθεση τύφλα στο μεθύσι. Να έχετε το νου σας με δαύτους. Να δείτε που σε λίγο θα μπερδέψουνε και τον Γιώργο με τον Καντάφι και θα μας βομβαρδίσουνε...

Έχει ένα όνειρο…

 

Για την κ ακρίβεια έχει πολλά όνειρα. Αλλά κυρίως το όνειρο Έλληνες και μετανάστες εργαζόμενοι να δουλεύουν χωρίς δικαιώματα. Απλώς κάποιος πρέπει να είναι ...

κάτω από τον Έλληνα εργαζόμενο για να μην πάρει χαμπάρι ότι είναι στον πάτο.

Ντόρα Μπακογιάννη: Συνωμότησαν εναντίον μου για να μην γίνω πρόεδρος της Ν.Δ

Άρχισε να βλέπει φαντάσματα και συνωμότες η κα Μπακογιάννη.

Για συνωμοσίες μιλάει η κυρία Ντόρα στο περιοδικό crach που κυκλοφορεί και στον Γ.Τράγκα. Αποδίδει την ήττα της σε «συνωμοσία εναντίον της». H Ντόρα Μπακογιάννη εκτιμά ότι τα τελευταία τρία χρόνια των κυβερνήσεων Καραμανλή υπήρξε οργανωμένο σχέδιο εναντίον της, «καλά προετοιμασμένο, στο οποίο συμμετείχαν πολλοί», προκειμένου να μην βρεθεί εκείνη στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας.

«Επιχείρησαν να με... μειώσουν ηθικά με τη Siemens και άλλες ιστορίες. Αμφισβήτησαν τον πατριωτισμό μου. Μίλησαν για τοστιέρες και καφετιέρες. Την ώρα που εγώ έδινα μάχη στο εξωτερικό, στην Ελλάδα δινόταν η εντύπωση ότι έχω προδώσει τα ... 

όσια των οσίων. Ήταν ένα κομμάτι του παλαιού κατεστημένου της ΝΔ που έλεγε ότι έχω δυο μεγάλα ελαττώματα: Είμαι κόρη του Μητσοτάκη και γυναίκα »

Αναφέρετε στις σχέσεις της με τον Κώστα Καραμανλή. Και πιστεύει ότι ο πρώην πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας δεν είχε καμία εμπλοκή στο «σενάριο» που θεωρεί ότι είχε στηθεί εναντίον της, σχολιάζει ότι δεν «είχε ανάγκη τη δική μου συμβουλή, για να αποφασίσει τις πρόωρες εκλογές του 2009». «Ο Καραμανλής ήξερε τα πάντα, για τις πρωτοβουλίες μου και τις μάχες που έδωσα για τα εθνικά θέματα. Εγώ έδωσα τη μάχη με τους Αμερικανούς στο Βουκουρέστι, και το ξέρει καλά. Ξέρει πολύ καλά τις συζητήσεις που είχα μαζί τους. Γι’ αυτό και περιμένω να βγάλει κι άλλα το WikiLeaks».

Σχόλιο: Καλά όλα αυτά που λέτε κυρία Μπακογιάννη, αλλα τα περί συνομοσίας όμως δεν πρέπει να ισχύουν, στην μάχη για την διαδοχή οι υποψήφιοι κάνουν και λάθη. Εσείς δεν αναλύετε τα λάθη σας τι έφταιξε και χάσατε.

Αυτά είναι φτηνές δικαιολογίες, και καλό θα κάνετε να μην τα λέτε και δημόσια γιατί εκτίθεστε, αν έχετε στοιχεία να τα καταθέσετε δημόσια.

Αναζητώντας την Αλήθεια

Δεν υπάρχει πρόοδος χωρίς σύγκρουση. Συνειδητά ή ασυνείδητα, άτομα και έθνη εμπλέκονται στον αέναο πνευματικό αγώνα της Συμπαντικής Εξέλιξης, έναν αγώνα για την επικράτηση της Αλήθειας κατά του ψέματος, της Δικαιοσύνης κατά της αδικίας, της Αγάπης κατά του μίσους - αγώνα που αντανακλάται στο υλικό πεδίο προκαλώντας, δυστυχώς, πολύ ανθρώπινο πόνο… Θέτοντας κανείς τον εαυτό του στην υπηρεσία της Αλήθειας υπηρετεί το ύψιστο συλλογικό συμφέρον.

"Η Αλήθεια υπάρχει, το ψέμα πρέπει να εφευρεθεί."

"Η μεγαλύτερη απώλεια στον κόσμο είναι η διαφορά μεταξύ αυτού που είμαστε κι αυτού που θα μπορούσαμε να γίνουμε."

"Και είδεν ο Κύριος ότι επληθύνετο η κακία του ανθρώπου επί της γης, και πάντες οι σκοποί των διαλογισμών της καρδίας αυτού ήσαν μόνον κακία πάσας τας ημέρας. Και μετεμελήθη ο Κύριος ότι εποίησε τον άνθρωπον επί της γης. Και ελυπήθη εν τη καρδία αυτού." Βίβλος

«Δεν θέλω του κισσού το πλάνο ψήλωμα

σε ξένα αναστυλώματα δεμένο.

Ας είμαι ένα καλάμι, ένα χαμόδεντρο,

μα όσο ανεβαίνω, μόνος ν' ανεβαίνω.

Δεν θέλω του γιαλού το λαμποφέγγισμα,

που δείχνεται άστρο με του ήλιου τη χάρη.

Θέλω να δίνω φως από τη φλόγα μου,

κι ας είμαι ένα ταπεινό λυχνάρι.»

Γεώργιος Δροσίνης (1859-1951)

Ο μη γνωρίζων τι είναι ο κόσμος δεν γνωρίζει πού βρίσκεται. Ο μη γνωρίζων για ποιο σκοπό υπάρχει ο κόσμος δεν γνωρίζει ούτε ποιος είναι ούτε για ποιο σκοπό υπάρχει ο ίδιος. Πώς σου φαίνεται ο ενδιαφερόμενος για την επιδοκιμασία ή αποδοκιμασία ακροατών που δεν γνωρίζουν ούτε πού βρίσκονται ούτε ποιοι είναι;»

Μάρκος Αυρήλιος (121-180 μ. Χ.)

"Όταν οι φιλόσοφοι βασιλέψουν και οι βασιλιάδες φιλοσοφήσουν, μόνο τότε θα ευτυχήσουν οι λαοί." Πλάτων (427-345 π.Χ.)