"Η σοβαρότητα είναι το μοναδικό καταφύγιο των ρηχών ανθρώπων"

Σοβαρός είσαι και φαίνεσαι.

Σκέφτηκα πολλές φορές να κάνω μια παρόμοια ανάρτηση, πρώτον γιατί γενικά τα πράγματα σοβαρεύουν και δεύτερον διότι το προβλέψιμο σχόλιο του τύπου "αν δεν έχετε κάτι σοβαρό να πείτε, μην ανεβάζεται μαλακίες" πάει πακέτο σε κάθε ανάλαφρη ανάρτηση. Η σοβαρότητα λοιπόν είναι στάση ζωής, είναι τύπος ανθρώπου, είναι ένα πάγιο ανθρώπινο χαρακτηριστικό που σε στιγματίζει. Μ' αυτήν την λογική κάποιος γεννιέται σοβαρός, όπως κάποιος άλλος γεννιέται κωφάλαλος.

Ο σοβαρός ο άνθρωπος..

Ένας σοβαρός άνθρωπος πηγαίνει στον κινηματογράφο, πηγαίνει σε γάμους, βαφτίσεις, σε ταβέρνες, καφενεία και μπουρδέλα όμως ,προσοχή! Πάντα συμπεριφέρεται με την δέουσα επισημότητα και το κυριότερο ποτέ δεν μιλά, δεν αντιδρά αν δεν έχει κάτι βαρυσήμαντο να δηλώσει. Για παράδειγμα αν πεινάει δεν θα το δηλώσει, διότι ποιος ανήθικος θα τολμούσε να τοποθετηθεί δημόσια για ένα τόσο ευτελές θέμα από την στιγμή που η χώρα καταστρέφεται και όλοι μας είμαστε στα πρόθυρα της ψυχασθένειας; Επίσης δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να δηλώσει ασθένεια, δυσφορία, θα πρέπει να καταπιεί ακόμη και ενδεχόμενο έμφραγμα ή εγκεφαλικό γιατί σε αντίθετη περίπτωση μπορεί να θεωρηθεί πως προσπαθεί να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη.

Έχω γνωρίσει πολλούς σοβαρούς ανθρώπους. Από αυτούς που δεν ανοίγουν το στόμα τους αν πρώτα δεν έχουν σκεφτεί κάτι εύστοχο να προσθέσουν. Και στις περισσότερες περιπτώσεις δεν πρόκειται να βρουν τίποτα, όσο και να ψάξουν. Οπότε τα έχουν ζυγίσει και αποφάσισαν πως από εκεί που θα μπουρδολογούσαν αέναα, είναι προτιμότερο να τηρήσουν την σιωπή των Πυθαγορείων και να αφήσουν όλους τους υπόλοιπους να μαγευτούν από την σιωπή τους. Που βέβαια είναι χρυσός, ναι είναι διαμάντι. Ειδικά αν την εφαρμόζει ένας φελλός, ένας άνθρωπος κενός.

Είναι άλλο να είσαι υπεύθυνος, άλλο να προσαρμόζεσαι σε καταστάσεις μετά από κριτική σκέψη και άλλο να μπλέκεται η αυστηρότητα με την ηθική. Υπάρχουν υπεύθυνες απόψεις, καθοριστικές αποφάσεις και γενικά υπάρχει ένα μεγαλείο μέσα στον άνθρωπο, που μπορεί να εκφραστεί σε οποιαδήποτε στιγμή. Όμως δεν υπάρχουν άνθρωποι ρυθμισμένοι στην λειτουργία "σοβαρός" και γενικότερα σε καμία άλλη. Δεν έχω δει τον Χίτλερ να γελάει (αχ τί σοβαρός άνθρωπος, μπράβο), αντίθετα το σύνολο σχεδόν του πολιτισμένου κόσμου αναγνωρίζει το γέλιο ως κάτι ευεργετικό και μεγαλοπρεπές.

Δεν ξέρω αν καταλήγω κάπου, αυτό που σκέφτομαι όμως είναι πως μέσα από όλα αυτά, θα πρέπει να παραμείνουμε άνθρωποι. Αν μετατραπούμε σε ανθρώπους βλοσυρούς, κερδίζουν ΑΥΤΟΙ, αν αφήσουμε τις δυσκολίες να μας τρώνε τα σωθικά, κερδίζουν ΑΥΤΟΙ, αν πρέπει για να δείξουμε την σοβαρότητα μας, να κάνουμε συλλογές και πυργάκια από ψυχοφάρμακα, κερδίζουν ΑΥΤΟΙ. Ας ζήσουμε λοιπόν την ζωή μας, ως άνθρωποι με αισθήματα και νεύρα, όχι ως υπολογιστές συνθηκών και καταστάσεων. Εξάλλου γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος. Αρκεί στο τέλος να θυμόμαστε πως είναι να γελά κανείς....
(δεν γνωριζω ποιος το εγραψε)

Ένας τεράστιος εγκέφαλος...

Το μυαλό του ίντερνετ.

Καμιά φορά στο σκάκι της ιστορίας, είναι λάθος να μελετάς την κίνηση σου. Καλύτερα πέτα τα πιόνια σου στα μούτρα του αντιπάλου μέχρι να ματώσει....

Χορεύουμε λάθος χορό κι αντί να αλλάξουμε μουσική προσπαθούμε να μάθουμε τα βήματα...(Καλά, έχω πολλά τέτοια να πω!).

Αυτό που δεν έχω όμως να πω είναι μια πρόταση λύσης.. Αντί για λύση γράφω αυτά που σκέφτομαι και τα αφήνω στην κρίση των άλλων. Έτσι λειτουργεί το πράγμα... Ο ένας να δίνει στον άλλο. Χωρίς εριστική διάθεση, χωρίς ειρωνεία, αλλά με διάθεση ανταλλαγής.

Η δύναμη της νεολαίας.

Χαίρομαι για τη μαχητική διάθεση των νέων, απλά θα ήθελα να πλαισιωθεί από θεωρία. Να εμπλουτιστεί με πραγματική γνώση και όχι παπαγαλία των ιδεών του πολιτικού και εκπαιδευτικού συστήματος. Να αμφισβητήσει η νεολαία όλες τις γνωστές οδούς.

Οι ιδέες φτιάχνονται με σκέψη και κάποιοι πρέπει να την κάνουν. Οι πολιτικοί δεν είναι στοχαστές στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Δανείζονται σκέψεις από τους διανοούμενους, οι οποίοι μένουν κατά κάποιο τρόπο "σταθεροί" στην ιστορία. Θα ξεχάσει κανείς τον Μαρξ, τον Νίτσε, τον Χέγκελ, τον Σωκράτη, τον Χάιντεγκερ, τον Αριστοτέλη, τον Λάιμπνιτς, τον Ράσελ κλπ; Ποιος, όμως, είναι ικανός στις μέρες μας να βγάλει άκρη μέσα από το χάος της πληροφόρησης, της γνώσης, της κοινωνίας;

Το διαδίκτυο, βέβαια, είναι ένας τεράστιος εγκέφαλος, ένα "όπλο" όπως λένε πολλοί επανειλημμένως. Γιατί σε όσες πορείες και να τρέξεις δε θα μάθεις τι λέει για την εποχή μας ο John Gray αν δεν διαβάσεις. Διάβασε, μάθε, ενημερώσου και μετά ψάξε να βρεις κι άλλους με τους οποίους θα μιλήσετε την ίδια γλώσσα. Έτσι, ίσως μια μέρα ξυπνήσει κάποιος με μια "τρελή" ιδέα, μια διαφορετική σκέψη, ανάποδη και τότε, δεν ξέρεις...

Οι δύο δρόμοι ανθρωποποίησης μιας ιδέας.

Όμως κάθε προσπάθεια ανθρωποποίησης μιας ιδέας όπως η ανθρωπότητα, ή το ίντερνετ, ή το σύμπαν κλπ, ιστορικά έχει θρησκευτικές ρίζες και αναπτύσσεται σε δύο παράλληλους δρόμους. Ο πρώτος είναι η τελεολογική προσέγγιση της ιστορίας, όπως πχ η καταστροφή του κόσμου, η δευτέρα παρουσία κλπ, και ο δεύτερος είναι η γραμμική εξέλιξη του πολιτισμού προς μια κατεύθυνση, συνήθως ανοδική. Στη δεύτερη περίπτωση ανήκει η ιδέα που αναφέρω και είναι καθαρά ουτοπική, αφού δεν στηρίζεται σε επιστημονικά δεδομένα, αλλά σε θεωρητικά μοντέλα. Αυτές οι προσεγγίσεις εισήλθαν στην ιστορία με την εμφάνιση του Χριστιανισμού και λειτουργούν περίπου με τον ίδιο τρόπο, παρηγορητικά - καθησυχαστικά για τους ανθρώπους. Κομμουνισμός, σοσιαλισμός, ναζισμός, παγκοσμιοποίηση, κινήματα όπως το zeitgeist κλπ στηρίζονται στην πίστη περισσότερο από ότι στη γνώση. (Ο ναζισμός στηρίχθηκε στη βλακεία ακόμα περισσότερο και εξυπηρέτησε μια τάξη πραγμάτων συναφή με τη σημερινή, όσο κι αν μας ακούγεται πια ξεπερασμένος κι εξωφρενικός)

Είναι πιο λογικό λοιπόν, να μελετήσει την ιστορία κανείς χωρίς να προσπαθεί να την εντάξει σε κάποιο θεωρητικό μοντέλο, αν και, τελικά είναι αναπόφευκτο, γιατί μιλώντας για την ιστορία μιλάς για αίτια και μοχλούς κι εκεί πρέπει να πάρεις θέση.

Άλλωστε, ο επαναστάτης χωρίς γνώση γίνεται υποχείριο άλλων, ή απλά ένας οργισμένος και καταστροφικός άνθρωπος.

Ο επαναστάτης του καναπέ.

Και τώρα -μιας και το έφερε η κουβέντα!- λίγα λόγια για τους επαναστάτες του καναπέ, μια έκφραση που έχει γίνει μόδα τον τελευταίο καιρό:

Οι σύγχρονοι ηγέτες παίρνουν τις αποφάσεις τους σε καθίσματα και καναπέδες, σε συνεστιάσεις και δείπνα, σε γραφεία και συμβούλια. Ας αποκτήσουμε και εμείς τον καναπέ για την επανάστασή μας, λοιπόν!

Έξω στους δρόμους πολεμάμε ο ένας τον άλλο γιατί δεν γνωρίζουμε τον "εχθρό" μας. Είδαμε όλοι πόσο εύκολα καταστρέφεται μια ουσιώδης διαμαρτυρία, όταν κάηκε η Marfin. Πιστεύετε ότι η πορεία από μόνη της μπορεί να έχει αποτέλεσμα; Ότι οι κομματικές νεολαίες έχουν τη λύση; Ότι ο κομματικός αγώνας είναι η λύση; Ότι οι εκπρόσωποι των εργαζομένων ξέρουν τι κάνουν; Αν ναι, τότε πως εξηγείται τη σημερινή πραγματικότητα;

Προσέξτε φίλοι της νεολαίας του κάθε κόμματος. Η ταυτότητά σας είναι διαφορετική από το κόμμα σας. Σταματήστε να είσαστε στρατιώτες ιδεολογιών (αν είστε) και γίνετε "παίχτες" (αν δεν είστε), για να καταλάβετε τουλάχιστον ότι η συγκεκριμένη παρτίδα είναι χαμένη.

Το μυαλό του διαδικτύου.

Η επανάσταση που ποτέ δεν έγινε είναι η επανάσταση της σκέψης... Είναι η εποχή για να γίνει;

Ίσως ναι ίσως όχι..

Όλοι μας όμως είναι φανερό πως θέλουμε να βελτιώσουμε τον κόσμο, τουλάχιστον εμείς που είμαστε από την ίδια πλευρά.

Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι η ανθρωπότητα ως ενιαία οντότητα δρα με τον απώτερους στόχους την επιβίωση και τη διασφάλιση του πληρέστερου, ομορφότερου και ασφαλέστερου κόσμου για τη διαβίωσή της. Η παγκοσμιοποίηση (από τον Μέγα Αλέξανδρο και έπειτα) κρύβει από κάτω την ανάγκη της ενοποίησης όλων των επιμέρους κομματιών της οντότητας αυτής. Η περιέργεια, η γνώση, η τεχνολογία, η κοινωνικότητα ήταν τα μόνα της εργαλεία γιατί δεν είχε οργανωμένη σκέψη. Αναλογιστείτε τώρα πόσο ωραία "δένει" με αυτή τη θεωρία η σκέψη πως το ίντερνετ είναι ένας τεράστιος εγκέφαλος!!! Επιτέλους αυτή η πρωτόγονη οντότητα θα κάνει βηματάκια και θα μεγαλώσει.

Να μια αισιόδοξη σκέψη, αλλά και πάλι, πολύ θεωρητική, βρε παιδάκι μου...

Ένα άρθρο ενός αναγνώστη, του Αποστόλη..

Μια ψεύτικη αλήθεια.

Με αφορμή το πολύ εύλογο κέιμενο του hayate… Η αλήθεια απλά υπάρχει.

Υπάρχει λοιπόν αλήθεια;

Έχω μπροστά μου την εικόνα ενός νέου ανθρώπου. Άντρας, ντυμένος, αρτιμελής. Έστω ότι αυτός ο άνθρωπος είναι η αλήθεια. Λέω αυτός ο άνθρωπος, μα τί ακριβώς εννοώ με το ‘αυτός ο άνθρωπος’;... αναφέρομαι στα ρούχα που φοράει; Στα μάτια του; Ή μήπως στα μάτια της ψυχής του;

Κάποιος θα μου απαντήσει: η ολότητα του... Σωστά.... εδώ δειλά δειλά εισάγω τη φαινομενολογία της αντίληψης... ,η οποία κατά τον Husserl αποβλέπει μέσω της φαινομενολογικής αναγωγής στο να ξεχωρίσει την πράξη της αντίληψης, από την καθαρή ουσία, που σήμερα θα ονομάζαμε αλήθεια... Έτσι χωρίζει τον εαυτό μας σε ένα εμπειρικό εγώ – [με εργαλείο την πρόσληψη των αισθήσεων] και ένα υπερβατικό εγώ [με εργαλείο την αντίληψη]. Το εμπειρικό εγώ προσλαμβάνει εικόνες, ήχους, γεύσεις, σύνολα, όμως η αντίληψη, έχοντας ως φόντο τη συνείδηση και άρα τις αξίες της, αποδίδει ένα υποκειμενικό νόημα σε κάθε εμπειρία. Το γνωστό σημαίνον- σημαινόμενον.

Υπάρχει λοιπόν αλήθεια; Ή μήπως υπάρχουν μονάχα νοήματα;

Για ‘μένα το κόκκινο χρώμα είναι ένα... για κάποιον άλλο πολιτισμό υπάρχει το κόκκινο, το κυανό, το βαθυκόκκινο, το μπορντώ το κόκκινο που τείνει προς σάπιο μήλο κ.ά. Δεν είναι θέμα νοημοσύνης μόνο, κυρίως είναι θέμα διαδραστικού συνδυασμού της εμπειρίας με την παρατηρητικότητα! Εσύ επιτρέπεις στον εαυτό σου να βλέπει πολλά κόκκινα, ή γουστάρεις να βλέπεις μόνο κόκκινα καπνογόνα, κόκκινες σημαίες του ολυμπιακού, κόκκινες σημαίες των κομμουνιστών ή της τουρκίας;

Οδεύω προς το ότι πραγματική αλήθεια δεν υπάρχει..... αλλά αν βρεθεί ποτέ, τότε θα ονομαστεί Θεός. Γιατί άλλο, ο Θεός είναι η αλήθεια και άλλο η αλήθεια είναι ο Θεός. Το δεύτερο σε κάνει εσένα θεό, το πρώτο σε κάνει μονάχα δούλο. Το πρώτο μιλώντας για Θεό, μιλά για προσταγές, για ιδέες, για πολιτικά συστήματα, για ηγέτες, για κάτι εν γένει ανώτερο από εσένα. Το δεύτερο όμως σε καθιστά ερευνητή, σε ωθεί να αναζητήσεις αυτή την αλήθεια, να αναρωτηθείς πού κρύβεται εκείνο το κλειδί για να φτάσω τον Θεό. Δεν υπάρχει ένας μόνο Θεός, υπάρχουν πολλοί, ακριβώς επειδή υπάρχουν και πολλές αλήθειες.

Ας φανταστούμε μια σφαίρα. Κέντρο της το Εγώ αλλά με άπειρη ακτίνα..

Όταν ξεκινάς την εξαγωγή μιας αλήθειας, γραπώνεις αυτή την ακτίνα. Όσο πιο σταθερές και εμπεριστατωμένες οι ερμηνείες σου, τόσο πιο μεγάλη η έκπληξη σου κάθε φορά που ένα λάθος θα επιβεβαιώνει την αδυναμία σου να φτάσεις το Θεό. Όσο μεγάλη η αδυναμία σου, τόσο μεγάλη η δυσκολία σου να τον αντιληφθείς, να φτάσεις δηλαδή στην περίμετρο...[ή μήπως στο κέντρο;]. Κάτι τέτοιο απαιτεί ισχυρή δυναμική αμφισβήτησης. Ισχυρή δυναμική εποικοδομητικής αμφισβήτησης.

Κριτική.

Κριτική του εαυτού. Ανάγνωση του εαυτού. (Λυπάμαι που μερικοί άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται πως η ζωή μας δεν είναι τίποτε άλλο από ένα εν δυνάμει εξαιρετικό έργο τέχνης. Και δεν μιλάω για έργο τέχνης σαν εμφάνιση –μόνο-) Μετά την ανάγνωση του εαυτού, σε στοιχειώνει η αβεβαιότητα, καθώς η συνεχής αμφισβήτηση της γνώσης σου δεν επιτρέπει την ίδρυση θεμελίων, σαν βάση για το χτίσιμο εκείνου του έργου τέχνης.

Αλλά ποιος είπε πως ο Θεός είναι κάτι εύκολο; Ο Φουκώ κατηγορήθηκε πως πηδούσε από τη μια ιδεολογία στην άλλη.. άλλοτε φασίστας και άλλοτε ανθρωπιστής.... Μα γιατί θεωρείται τόσο διεφθαρμένο να διακινείσαι σε κάθε σφαίρα ιδεών που έρχεται στο δρόμο σου; Κάθε σφαίρα ΕΡΜΗΝΕΙΩΝ που μπορεί να αποκαλύψει νέες πτυχές μιας εμπειρίας σου... Φυσικά δεν υποστηρίζω την διάπραξη εγκλημάτων και έπειτα τη στροφή προς τον ουμανισμό..... Ας θεωρήσουμε [έστω και ψεύτικα] για λίγο τα στοιχειώδη δικαιώματα δεδομένα.

Έρχομαι λοιπόν να πω πως όταν νομίζεις πως κάτι γράπωσες και ματαιόδοξα το ονομάσεις αλήθεια, να είσαι βέβαιος πως κάτι άλλο σου ξέφυγε... αυτό που βρήκες δεν είναι απαραίτητα ψέμα, αλλά σίγουρα υπάρχει και μια άλλη οπτική που, κακά τα ψέματα, ίσως είναι πιο αποκαλυπτική.... Όσοι παίζουν video games θα μπορούσαν να κατανοήσουν αυτή τη μαγεία του να θες να φτάσεις σε ένα στόχο και συνεχώς να εξ-αφετηριάζεις το κάθε τέλος, γιατί κάθε τέλος και μια αρχή.... Κάπως έτσι, στέκεσαι στα πόδια σου και πλάθεις σιγά σιγά με πολλούς άξονες μια σφαίρα, ένα έργο τέχνης.... Τίποτα δεν είναι μόνο κόκκινο, μόνο μπλε, μόνο πράσινο..... Και αν κάποτε υπήρξε κάτι τέτοιο, αυτό ήταν το σύστημα στον ιππόδρομο. Και αν υπάρχει και σήμερα κάτι τέτοιο, αυτό είναι οι ομάδες στα γήπεδα. Και αν θα υπάρξει κάτι τέτοιο και στο μέλλον, αυτό θα είναι τα πολιτικά κόμματα μέσα στην εκτός των άλλων αξιοσέβαστη Βουλή μας.... [...] Δεν θέλουμε τέτοια χρώματα για το έργο τέχνης της δικής μας ζωής. Την ατομική γραμμή μας την χρωματίζουμε με το απόσταγμα από τη σφαίρα που προσπαθούμε να δημιουργήσουμε.....θέλουμε το λάδι της παπαρούνας. Δεν θέλουμε μονόχρωμα φυτά.

Όλα αυτά στα πλαίσια της κοινωνίας;

Νομίζω πως η συνεχής αναζήτηση κάνει την κοινωνία προσαρμοστική σαν τα πλοκάμια ενός χταποδιού. Ο αιώνας που διανύουμε αυτό έχει ανάγκη, την ευελιξία και την παραγωγικότητα σε κάθε τομέα [υλικά ΚΑΙ πνευματικά αγαθά]. Μια κοινωνία όταν δεν έχει νέες αξίες και ιδεώδη πως θα προχωρήσει και πώς θα ενταχθεί μέσα στην ασταμάτητη διαχρονικότητα του χρόνου;

Και...... ναι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι ο ασκός του αιόλου, καθώς καθημερινά δεν παράγουν ειδήσεις αλλά γεγονότα με στρατευμένα σχόλια, κατευθύνοντας την κοινή γνώμη έτσι ώστε να εξυπηρετούνται διαπλεκόμενα συμφέροντα... ναι, η διαμάχη μεταξύ ματ και αντι-εξουσιαστών δεν είναι τίποτα άλλο από ένα παιχνίδι εκτόνωσης της νεολαίας, ναι η χώρα εξ’ αρχής προβλεπόταν να είναι υπόδουλη σε παγιωμένα αναπτυγμένες δυνάμεις, ναι η παπαρήγα φαίνεται απλή γενική γραμματέας, αλλά στην ουσία είναι μια παγιωμένη πολιτική αρχηγός κάτι που έρχεται σε αντίθεση με τη βάση του κομμουνιστικού συστήματος.

Όλα αυτά τα λίγα.....είναι μονάχα μια τελεία.... Όσο πιο μικρό το μήκος των ερμηνειών μας, τόσο μικρή και η ποικιλία των χρωμάτων μας, τόσο πιο μικρή και η ακτίνα της σφαίρας μας, τόσο πιο μικρό το εγώ μας... Όταν διατηρείς το κίνητρο για ζωή μέσα σου, κάθε μέρα μπορείς να παράγεις και μια νέα ερμηνεία, αρκεί να μην τη διαβάζεις μέσα από τηα γυαλιά της Πάτυ της ασχημούλας! [της κάνω και διαφήμιση τρομάρα της!]......... Ίσως τελικά να μην υπάρχει καν ψέμα, αλλά μία μη αποδεκτή αλήθεια.

Το κρυφό κίνητρο μας είναι η επιθυμία.....[σε τί διαφέρει όμως η ανάγκη από την επιθυμία; - σε τί διαφέρει δηλαδή το Sex and the city από το Αrt attack;]. Όσο αφήνεις κάποιον να σε ελέγχει, τόσο θέλεις και εσύ κάποτε να ελέγξεις τον κόσμο. Τον θαυμάζεις. Είσαι δούλος του εαυτού σου. Έχεις μικρή ακτίνα, άρα μικρή εμβέλεια ερμηνειών, άρα κοντόφθαλμη όραση!

Γκρι χρώμα.

Οι ειδήσεις ένα καλειδοσκόπιο της πραγματικότητας.

Πίστευε αλλά ερεύνα.

Δηλώνω πως έχω μπερδευτεί...Δεν ξέρω τελικά τι να πιστέψω από ένα δελτίο ειδήσεων... Θα έρθει η ανάπτυξη στην Ελλαδίτσα μας, δε θα έρθει, θα πτωχεύσουμε δε θα πτωχεύσουμε; Κανείς δε ξέρει, ή μάλλον ξέρει αλλά δε μας το λέει! Ακούς ή βλέπεις ειδήσεις και ο καθένας τα πλασάρει διαφορετικά και αναλόγως συμφερόντων!

Υπάρχει αξιοπιστία πλέον σε όλους όσους μας μεταφέρουν ειδήσεις;;;

Αυτό που παρουσιάζεται σήμερα ως είδηση είναι κάτι που έχει μια απόσταση από αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Δεν υπάρχει αντικειμενικός τρόπος να ξέρουμε τι αληθινά συμβαίνει. Μας κρατάνε κατά κάποιο τρόπο τα μάτια κλειστά. Αυτό, λοιπόν, που μπορούμε να κάνουμε είναι να βρούμε πώς συνδέονται τα στοιχεία που δημιουργούν την είδηση που ακούμε,ώστε να μπορέσουμε να αναλύσουμε το τελικό της σχήμα αν είναι αξιόπιστο ή όχι. Η έρευνα των στοιχείων μιας είδησης ίσως μας βοηθήσει στην καλύτερη και πιο ξεκάθαρη κατανόηση της. O συνδυασμός πληροφοριών από πολλές πηγές αυξάνει την εγκυρότητα της είδησης και μας ξεκαθαρίζει κάποια πράγματα. Νιώθω τον Έλληνα προβληματισμένο και μπερδεμένο με όλα αυτά που ακούει.Δεν είναι απαραίτητο να πιστέψεις κάτι επειδή το είδες σε ένα μεγάλο κανάλι ή το άκουσες σε ένα μεγάλο ραδιόφωνο ή το διάβασες σε ένα μεγάλο blog. Ψάξου πριν πανικοβληθείς! Ενημερώσου!

Τα ΜΜΕ δημιουργούν ειδήσεις και επηρεάζουν τη μάζα.

Η επιλογή και η παρουσίαση των ειδήσεων, καθορίζονται από ορισμένες συγκεκριμένες αντιλήψεις, δεν αντιλαμβάνονται όλοι οι άνθρωποι μια είδηση με τον ίδιο τρόπο και αυτό οφείλεται, είτε στην ηλικία είτε στη μόρφωση είτε στην αντίληψη των πραγμάτων που διαθέτει ο καθένας. Διαφορετικοί άνθρωποι ή διαφορετικά σύνολα ανθρώπων αντιλαμβάνονται και ερμηνεύουν με διαφορετικό τρόπο τα γεγονότα που συμβαίνουν και τα ζητήματα που προκύπτουν.Αυτό δίνει μεγάλη εξουσία στα ΜΜΕ. Η τελική παρουσίαση των κοινωνικών θεμάτων στην ειδησεογραφία επηρεάζει διαφορετικά κάθε κοινωνικό σύνολο. Συνήθως ο σκοπός των ΜΜΕ είναι να επηρεάσουν τη μεγάλη μάζα ανθρώπων για να διαχειριστούν όπως θέλουν τα γεγονότα. Τα ΜΜΕ φέρουν ένα μεγάλο μέρος της ευθύνης για τη δημιουργία αυτής της "κοινής οπτικής" που υπάρχει σήμερα στο θέμα της κρίσης. Δημιουργούν έτσι την είδηση ώστε να καταφέρουν να σε επηρεάσουν και να σε πείσουν για κάτι που θέλουν! Πίστευε και ερεύνα λοιπόν! Όσο πιο πολύ ψάχνεις το κεφάλαιο "κρίση" στην Ελλάδα τόσο πιο πολύ θα καταλαβαίνεις το τι μαγειρεύεται!

Καταλήγοντας, η ειδησεογραφία δεν είναι όπως θεωρήθηκε πολλές φορές ένας καθρέφτης που μέσα του αντανακλώνται τα γεγονότα. Δεν είναι δηλαδή η αντανάκλαση της πραγματικότητας. Όπως γενικότερα διαπιστώνεται,πρόκειται μάλλον, για μια πραγματικότητα που φιλτράρεται και σχηματοποιείται με τον τρόπο που ένα καλειδοσκόπιο "φιλτράρει" και δίνει σχήμα στο φως.

Μεγάλο ρόλο όμως παίζει το χέρι που θα κινήσει το καλειδοσκόπιο και το σχήμα που θέλει να δώσει στο φως έτσι ώστε να μας φωτίσει με την πραγματική ή την πλασματική αλήθεια. Το λυπηρό της υπόθεσης είναι ότι δεν υπάρχουν αρκετά ικανά χέρια στη χώρα μας ώστε να γυρίσουν σωστά ένα καλειδοσκόπιο! Προσωρινά λοιπόν ας μείνουμε στο...ημίφως.

by Γιάννης

Αλιτήριοι πολιτικατζήδες, πάρτε το χαμπάρι υπηρέτες του λαού είστε και όχι των δικών σας ιδιοτελών συμφερόντων...

Ακολουθώντας τον Βουλγαράκη στην οδό «νόμιμο ίσον ηθικό», ορισμένοι, κατ’ όνομα σοσιαλιστές, και εκσυγχρονισμένοι, κατρακύλησαν, σε ανάλογες πρακτικές.

Ο Τσουκάτος, κουβαλάει βαλίτσες με ζημενσοχορηγίες, εν ονόματι της κομματοφροσύνης του, γιατί κοινήπρακτική είναι οι χορηγίες προς τα κόμματα.

Ο Μαντέλης, τσεπώνει χορηγία της Ζήμενς για τον προεκλογικό αγώνα, βρε αδελφέ, και μην κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε αγαπητοί συνάδελφοι προειδοποιεί, τους συναδέλφους του της επιτροπής. Πάγια πρακτική για τα κόμματα να δέχονται πέρα από τα εκατομμύρια που χορηγεί το κράτος (δηλαδή όλοι εμείς οι φορολογούμενοι και όχι φοροκλέφτες) μαύρες χορηγίες οι οποίες εν συνεχεία εξαργυρώνονται ποικιλοτρόπως.

Και ο αρχηγός τους, ο εκσυγχρονιστής και προς τον νεοφιλελευθερισμό διευρυνθείς (Μάνος, Ανδριανόπουλος), «οργίζεται» και φωνάζει. Και δεν ήξερε τίποτα, όταν και οι δύο τους ήταν τα κοντινότερά του εξαπτέρυγα;

Και οι γαλάζιοι του Χατζηγάκι, και άλλων του ιδίου φυράματος, διορίζουν, παραμονές εκλογών, τα σόγια τους, αδελφούς κόρες ανίψια .

Και ο Πάνκαλος (το «ν» προ του «κ» γίνεται γάμα, αλλά το διατηρώ το «ν», για τα δηλώσω το μεγαλείο, το «παν καλος» (διορθωτά, ο τόνος όχι το «κα») του ανδρός, διορίζει την κόρη του, γιατί, λέει, του δίνει το δικαίωμα ο νόμος (που αυτός και οι συν αυτώ εψήφισαν, ευλογούντες τα γένια των), ζηλώσας δόξαν λαμπράν βουλγαρακίου ύψους και ήθους, πως το νόμιμο είναι και ηθικό (όταν δεν έχεις τσίπα).

Πάγκαλος ο κομμουνιστοφάγος, αλλά όχι και τουρκοφάγος Νικηταράς, στα Ίμια.

Ναι σύντροφοι του ΚΚΕ, σεβόμαστε και τιμούμε του αγώνες των αγνών σας συντρόφων, που πολλοί έπεσαν θύματα των ραδιουργιών του κομματικού μηχανισμού σας. Αλλά, τη μάχη στο λιμάνι, οι συνδικαλιστές σας, την έδωσαν εναντίον των άλλων εργαζομένων και με τρόπο κοινωνικά προκλητικό. Η εργατιά δεν χωρίζεται σε κόκκινη και άλλων χρωμάτων εργατιά. Αποκλείστε το υπουργείο κύριοι του ΠΑΜΕ, όχι τις δουλειές των ανθρώπων. Συμμετάσχετε στις διαδηλώσεις όλων των εργαζομένων, όχι σε ξεχωριστές συγκεντρώσεις. Οι εργατιά δεν έχει χρώμα παρά μόνο το χρώμα της ανάγκης και της ανέχειας και της διεκδίκησης του δίκιου της. Αλλά νόμος το δίκιο του εργάτη; Το νομιζόμενο δίκιο του καθένα;

Οι γαλάζιοι ταπεινοσεμνοπρεπώς, αφού έριξαν τη χώρα στο χείλος της χρεοκοπίας, την κοπάνησαν και έκλεισαν πίσω τους και την πόρτα της Βουλής, παραχώνοντας τα σκατά τους, όπως η γάτα, και νόμισαν ότι τα παρέγραψαν. Μα αυτά βρώμισαν και μας έπνιξαν.

Και ήρθαν οι πράσινοι για να καθαρίσουν την κόπρο του Αυγείου. Να βγάλουν το φίδι από την τρύπα. Και τα φίδια έζωσαν τον λαό, τον εργαζόμενο, τον έντιμο δημόσιο υπάλληλο, τον φουκαρά τον συνταξιούχο.

Το ΔΝ, οι τρόικες και οι μηχανισμοί, φιδίσιος βρόγχος στο λαιμό του λαού, τον καλούν να πληρώσει τα σπασμένα των νταβατζήδων της πολιτικής, των τραπεζών που τις χρηματοδότησαν με 28 δις και 10 ακόμη, της φούσκας του χρηματιστηρίου, των δομημένων, των φοροκλεπτών πολιτικών-πολιτικατζήδων, των ελληναράδων μικρού μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς αδιαντροπιάς και φοροκλοπής.

Και αντί, κύριοι της Κυβέρνησης, να αναζητήσετε τα λεφτά σε όσους έβαλαν χέρι στον δημόσιο κορβανά και να βάλει το κράτος χέρι στις βίλες τους και στις παρανόμως κτηθείσες περιουσίες τους.

Αντί, να κληθούν να ξεράσουν αυτά που έφαγαν οι βουλιμικοί κομπιναδόροι της πολιτικής και του δημόσιου τομέα.

Αντί, να ζητηθούν ευθύνες από αυτούς που ρήμαξαν τα ταμεία και τους Δημόσιους οργανισμούς κοινής Ωφελείας (Διοικητές και λοιποί παχυλά αμειβόμενοι και παρατρεχάμενοι).

Αντί, να ζητήσετε τη συνδρομή των πλουσίων αυτής της χώρας, βιλάτορες και θαλαμηγάρχηδες (νεολογισμός μάλλον ταιριαστός, μάλιστα αν διαβαστεί με «ιώτα» τονισμένο στην παραλήγουσα) και ποικίλοι κοτερούχοι και πισινούχοι και τζετάρχηδες (κατά το θαλαμηγάρχηδες), που με τη διαπλοκή τους, ή με την φοροκλοπή του δημοσίου χρήματος και του ιδρώτα των εργαζομένων, πλούτισαν.

Και αν δεν φιλοτιμηθούν, να τους επιβληθεί έκτακτη και επαναλαμβανόμενη, όσο είναι αναγκαίο, εισφορά από τα υπερκέρδη τους, για τη σωτηρία της Πατρίδας. (Ο λαός πληρώνει από το υστέρημά του).

Αντί αυτών, ακολουθείτε την επιβληθείσα νεοφιλελεύθερη συνταγή των τροικανών, κατά Γιώργο Τράγκα, και του ΔΝΤ, που αναγκάζει τον λαό, τον δημόσιο υπάλληλο, τον εργάτη τον συνταξιούχο να πληρώσει τη νύφη της καραμανλικής, καρναβαλικής ανικανότητας και της νεοδημοκρατικής φαυλότητας (πλήν εξαιρέσεων) , γιατί αυτόν, τον Λαό, τον έχετε στο χέρι. Ο Λαός δεν έχει λεφτά σε εξωχώριες και σε αμπαροκλειδωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς, όπως οι μεγαλοκηφήνες του χρήματος και της κλεψιάς.

Όμως, «Όσοι δεν τιμωρούν τους κακούς θέλουν να αδικούν τους καλούς: Οι μη κολάζοντες τους κακούς βούλονται αδικείσθαι τους αγαθούς» (Πυθαγόρας)

Και «Την πόλη την Χαλούν οι άπληστες κεφαλές του Δήμου, που δεν μπορούν να βάλουν γκέμι στην απληστία τους (Ου γαρ επίστανται κατέχειν κόρον). Παρά νοιάζονται με αδικία στην αδικία ποιος θα πλουτίσει. Που δεν σέβονται τα ιερά ή τα δημόσια κτήματα. Κλέφτες τι να πρωταρπάξει ο ένας του άλλου: πλουτούσιν δ’ αδίκοις έργμασι πειθόμενοι. Ουθ’ ιερών κτεάνων ούτε τι δημοσίων φειδόμενοι κλέπτουσιν εφ υφαρπαγή αλλοθεν άλλος. (Σόλων)

Πλούτισαν δια της πολιτικής, οι άθλιοι πολιτικατζήδες του ρουσφετιού και της ρεμούλας και των εξωχωρίων. Και αλαζονικά συμπεριφέρονται στον λαό. Γιατί «αυθάδεια η χόρταση γεννά , πολλά σαν πέσουν πλούτη σ’ ανθρώπους που δεν έχουνε τον νου τους μετρημένον: Τίκτει γαρ κόρος ύβριν , όταν πολύς όλβος έπηται ανθρώποισιν όσοις μη νόος άρτιος η» (Θεόγνις)

Και ο λαός πένης, εξαθλιωμένος, αλλά όχι νικημένος, μα θυμωμένος, αμύνεται, φωνάζει, κραυγάζει, σας μουντζώνει, πολιτκατζήδες της συμφοράς. Τον πνίγει το δίκιο.

Γιατί, ο λαός, «αν και είναι πιο φτωχός από σας ποτέ δεν σας αδίκησε για χρηματικό συμφέρον, ενώ εσείς οι πιο πλούσιοι απ’ όλους έχετε κάνει πολλές κακοήθειες για το κέρδος. Δήμος πενέστερος ημών ων ουδέν πώποτε ένεκα χρημάτων υμάς ηδίκησεν• υμείς δε πλουσιώτεροι πάντων όντες πολλά και αισχρά ένεκα κερδέων πεποιήκατε.» (Θρασύβουλος Αρχηγός των Δημοκρατικών που καταλύσανε την τυρρανία των «Τριάκοντα»).

Εσείς οι «αλιτήριοι (καταστροφείς) της πόλεως (Θεόγνις).

Και μια εξήγηση για ηλιθίους πολιτικατζήδες, οι οποίοι συνεχώς κραυγάζουν: «να μην ισοπεδώνουμε». Δεν ισοπεδώνουμε κενόκρανοι .

Δείχνουμε τη συνισταμένη των πολιτικών (φαντάζομαι να γνωρίζετε την μαθηματική έννοια). Υπάρχουν αρκετές συνιστώσες πολιτικών με θετικό πρόσημο,. μα οι περισσότερες είναι των πολιτικατζήδων και έχουν αρνητικό πρόσημο.

Έτσι, η συνισταμένη των πολιτικών, στις μέρες μας, είναι κάτω από το μηδέν (από εκεί και κάτω αρχίζουν οι αρνητικοί αριθμοί). Δείχνει την κατιούσα.

Και αυτήν την κατιούσα δείχνουμε και οφείλουμε να τη δείχνουμε οι πολίτες.

Οφείλουμε να δαχτυλοδείχνουμε τους κακούς , τους αδιάφορους, τους διεφθαρμένους πολιτικούς και όχι μόνον. Και επειδή έχει τρόπους αδιάντροπους το σύστημα να καλύπτει τις ντροπές του, δια των νόμων, που εσείς οι ίδιοι ψηφίζεται, όπως η ασυλία των βουλευτών, όπως ο νόμος περί (αν)ευθύνης των υπουργών, οι νόμοι για διορισμούς ημετέρων ένθεν και ένθεν και τόσα άλλα.

Γι’ αυτό θα πρέπει, έχουμε υποχρέωση, να δείχνουμε τα οπίσθια σας που είναι γυμνά και δεν το ‘χετε πάρει χαμπάρι ή και δεν σας νοιάζει. Ξεδιάντροποι.

Γιατί «εκείνη η πόλη ευτυχεί και προ πάντων σώζει τη Δημοκρατία , όπου και αυτοί που δεν αδικήθηκαν καταγγέλλουν και τιμωρούν τον αδικητή, όχι λιγότερο από τους αδικηθέντες: δοκεί μοι πόλις άριστα πράττειν και μάλιστα σώζειν την Δημοκρατίαν, εν η τω αδικήσαντα του αδικηθέντος ουδέν ήττον οι μη αδικηθέντες προσβάλλονται και κολάζουσι.». (Σόλων)

«Οι πολιτικοί πρέπει να φοβούνται τον ψόγο περισσότερο από τον νόμο : Ψόγον μάλλον οι πολιτευόμενοι δεδοίκασιν ή τον νόμον» (Πλούταρχος). Μα εσείς, ξεδιάντροποι πολιτικατζήδες, ούτε νόμο σέβεσθε, ούτε ψόγο ντρέπεστε.

Γιατί νοιάζεστε για τα κοινά μόνο με τα λόγια.

Όμως, Άρχοντες δεν είναι οι εκλεγέντες από τους τυχόντες, ούτε με απάτη, αλλά όσοι ξέρουν να άρχουν: Άρχοντες ου τους υπό τυχόντων αιρεθέντας , ουδέ τους εξαπατήσαντας αλλά τους επισταμένους άρχειν (Σωκράτης).

Άρχοντες είναι «οι θεράποντες των αδίκως δυστυχούντων και τιμωροί των αδίκως ευτυχούντων: Θεράποντες μεν των αδίκως δυστυχούντων, κολασταί δε των αδίκως ευτυχούντων». (Γοργίας)

by Ελευθέριος Ανευλαβής

Έλληνα! Ε, ‘Ελληνα! Του κάμω, τι ζητάς εδώ; είμαι νεκρός, μου κάμει. (Ν. Εγγονόπουλος)

Ποιος σκότωσε τον τελευταίο Έλληνα;

Εσύ τον σκότωσες, που δημιούργησες μια πολιτεία που σκοτώνει τους πολίτες της, με όπλο τους άχρηστους ασύδοτους ανίκανους κυβερνήτες της και άρχοντές της. «Που κατά βάθος έγιναν /σαν ένα είδος υπηρέται των Ρωμαίων.» (Κ. Καβάφης). «Μέτριοι άψυχοι μεγαλοκατεργάρηδες με το δέος της οικονομίας» (Γ. Σεφέρης) και την αδιαφορία για τις ανθρώπινες αξίες.

«Μιλούν για τη μεγάλη κρίση με το στόμα. Στην ψυχή τους καμία αλλοίωση. Μένουν όπως πάντα οι άνθρωποι της πλατείας Συντάγματος, οι άνθρωποι του Κολωνακίου» (Γ. Σεφέρης).

Χωρίς στρατηγικό σκοπό έγινε στάχτη ο τόπος ανεύθυνα και ασύδοτα.

Από τα παπατζίδικα κόλπα των Ευρωπαίων δημοσίων υπαλλήλων — που «ξυπνούν, ξυρίζουνται κι αρχίζουν μεροκάματο τον σκοτωμό» (Γ. Σεφέρης) των ανθρώπων (θυμάστε τη Γιουγκοσλαβία; Και το Ιράκ; Και το Αφγανιστάν;), των αξιών, των συνειδήσεων — και των ντόπιων σφουγγοκωλαρίων τους, εξαρτάται αν θα καταστραφεί η χώρα. Η «Ελλάδα το εξανδραποδισμένο έθνος».

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, Κυβερνήτη ολίγιστε με τ’ όνομα. Αδιάφορε, κουρασμένε κατά δήλωσίν σου, που άφησες τους παρατρεχάμενούς της αυλής σου να καθορίζουν την κυβερνητική πολιτική. Βατοπέδι και Siemens και ομόλογα και υποκλοπές και DVD κομιστών. Και όταν η μπόχα ξέφυγε από το υπόγειο της αυλής σου, καμώνεσαι πως δεν ήξερες. Και στο τέλος εξαφανίζεσαι, αφού παρέγραψες των δικών σου και άλλων τα σκάνδαλα. Μια υπόθεση, λες, χωρίς ιδιαίτερη σημασία, περίπου.

Στρουθοκαμήλα της εξουσίας.

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, Κυβερνήτη του εκσυγχρονισμού της χρηματιστηριακής φούσκας και του στρατηγού, κουβαλητή της ζημενσοβαλίτσας στα κομματικά, κατά πως αυτός λέει, στα ταμεία. Και του Μαντέλη, που αμάρτησε για την εκλογική του περιφέρεια με τη χορηγία της Ζήμενς και για την κόρη του. Και του χλιδάτου Υπουργού του σοσιαλισμού, του ωραίου Μπρούμελ. Και διαμηνύεις πως οργίζεσαι, και αγανακτείς, διότι, λέει δεν ήξερες. Γίνεται να είναι τόσο τυφλός και κωφός ο Κυβερνήτης;

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, άρχοντα της οικονομίας πολυώνυμε, με τα πολλά ταλέντα στη δημιουργική λογιστική και την αλχημεία, που αυξομειώνεις το έλλειμμα, κατά πως βολεύει, και τώρα, που οι ομοϊδεάτες σου, της Εσπερίας, ξερνούν την αλήθεια, καμώνεσαι πως αυτοί μόνο φταίνε και συ δεν ήξερες. Ήξερες, μα έλεγες ψέματα.

Εσύ, ο άρχων των οικονομικών, με φόρο αίματος και εν ονόματι της σωτηρίας της Πατρίδας, προσπαθώντας να γεμίσεις τον λάκκο των άδειων κρατικών ταμείων. Τον λάκκο, που εσύ τον έσκαψες, μαζί με τους δόλιους και ανίκανους διοικητές των ΔΕΚΟ, που τις λεηλάτησαν και που εσύ διόρισες.

Και κουτσουρεύεις, τώρα, τον μισθό του βιοπαλαιστή, τη σύνταξη του φουκαρά συνταξιούχου. Περικόπτεις τη δεκάρα για το δώρο στα εγγόνια. Το ευρώ για τη βοήθεια στον άνεργο-γιο. Και ας σκάνε οι σαπιοκοιλιές από τα άνομα κέρδη τους.

Και κόπτεσαι, δήθεν, για την Πατρίδα, που εσύ και οι όμοιοί σου περιφέρετε κουρελοντυμένη στα σαλόνια της Εσπερίας.

«Γίνεται να συχωρεθείς απολαμβάνοντας το άδικο;» (Ο. Ελύτης).

Εσύ, πολιτικάντη, εσύ τον σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Αδίστακτε, που με τον τζόγο, κρατικό και ιδιωτικό, πας να γεμίσεις τα άδεια σου ταμεία, αδειάζοντας τις τσέπες του κοσμάκη, που έχει πια εναποθέσει τις ελπίδες του στη θεά τύχη.

«Κι ο άνθρωπος κατάντησε πραμάτεια» (Γ. Σεφέρης).

Εσύ, τον σκότωσες, πολιτικατζή με το γυάλινο πρόσωπο το μαργωμένο πονηρό χαμόγελο. Ψηφοσυλλέκτη της ψήφου των αναγκεμένων ανθρώπων. Τον μαζοχυλό των ψηφοφόρων, όπως τους κατάντησες, σαν τα μούτρα σου — «το της όλης πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι» (Ισοκράτης).

Εσύ, πολιτικατζή, που μπήκες ξεβράκωτος στην πολιτική και διά της πολιτικής απόκτησες βίλες και κότερα και επιδεικνύεις ασύστολα τη χλιδή σου, μπερδεύοντας το νόμιμο με το ηθικό. Ξεδιάντροπε των πολλών διαμερισμάτων και των κτημάτων και των μετοχών (τι θα τα κάνεις όλα αυτά; Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες).

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, δικαστή που μοίρασες Δικαιοσύνη, κλείνοντας το μάτι στον ισχυρό, σανιδώνοντας το δίκαιο και τον νόμο για να περάσουν αβρόχοις ποσί οι καπάτσοι διαπλεκόμενοι με τους εωσφοράκους, χαντακώνοντας τον ανήμπορο.

Εσύ, τον σκότωσες, διανοούμενε, ο ανίκανος να μιλήσεις τη γλώσσα του Ελληνισμού, που είναι η ιδέα της αξιοσύνης και της ελευθερίας του ανθρώπου. Που ζεις σαν πτώμα τυμπανιαίο, σκαρφαλωμένος πάνω στο άδειο σου κεφάλι, που έτσι κι αλλιώς δεν σου χρειάζεται, γιατί το έχει αντικαταστήσει η εύκαμπτη σπονδυλική σου στήλη. Και μόνη σου έγνοια να καθίσεις τον κώλο σου πάνω στην έδρα της Ακαδημίας.

Εσύ, διεφθαρμένε πλουτοκράτη, βουλιμικέ κοιλιόδουλε. Αναίσχυντε μεταπράτη κάθε αξίας. Εσύ, χρυσοκωλόπαιδο της αμεριμνησίας και της διαφθοράς. Άχθος αρούρης που βρομίζεις τα πάντα, κι αυτήν τη γη που πατάς και την καταπατάς παράνομα.

Εσύ, τον σκότωσες, άθλιε των χαφιέδων. Ξεπεσμένε πόρνε! Βιαστή των ελπίδων των φτωχών ανθρώπων. Εξωνημένε έμπορα των ελπίδων ενός ολοκλήρου λάου. Εσύ, που θησαυρίζεις στον θάνατο του εμποράκου. Εσύ, που στο ράντζο του αναγκεμένου άρρωστου ζητάς φακελάκι.

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, Ελληναρά, οπαδέ της αρπαχτής και του σταρχιδισμού, με το «κούφιο νταηλίκι» (Κ. Παλαμάς). Οπαδέ του «ό,τι φάμε, ότι πιούμε, και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας» και του «Πούστευε και μην ερεύνα» (Τζίμης Πανούσης).

Εσύ, ο πουλημένος στη γκλαμουράτη Εσπερία των Νεοευρωπαίων, που λησμόνησαν τις πανανθρώπινες αξίες του ελληνοευρωπαϊκού πολιτισμού — και αλέθουν τις σάρκες και τις ψυχές των λαών στη μηχανή του νεοφιλελεύθερου δόγματος της Νέας Οικονομικής Ιδεολογίας των ασύδοτων αγορών της κερδοσκοπίας.

Εσύ, Νεοελληναρά, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ που έγινες για τους ξένους, που τόσο θαυμάζεις και ευλαβικά προσκυνάς, «The Greek malaka». Πονούν, ωρέ, τα παλικάρια. Πονούν και σκούζουν όταν κωλοπροβάλλουν και εισπράττουν το παλούκι ΔΝΤ και της τρόικας του μηχανισμού στήριξης.

«Μας μεταχειρίστηκαν σαν ανθρώπους άλλης φυλής που τους κάνουν ελεημοσύνη... Ευρωπαϊκός πολιτισμός μπιχλιμπίδι. Να χέσω τον ευρωπαϊκό πολιτισμό je m'en fous de la civilisation europeenne» (Γ. Σεφέρης)

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, που παριστάνεις τον πατριώτη, ο πατριδέμπορος. Και πουλάς «κούφιο νταηλίκι» (Κ. Παλαμάς) .

Αρχαιοκάπηλε του κλέους εκείνων των Ελλήνων. Ψευτοέλληνα.

«Κοράκοι, όλοι κοράκοι αληθινοί, χειρότεροι από τον κόρακα όπου βγήκε από την Κιβωτό και εθρέφοταν από τα λείψανα, όπου είχε αφήσει ο κατακλυσμός του κόσμου» (Σολωμός).

«Μας σκοτώνουν με μικρές δόσεις πολύ ταχτικά πολύ σιωπηλά, πολύ σοφά ... Δεν έχουμε να σώσουμε τίποτα σ αυτόν τον πολιτισμό» (Γ. Σεφέρης).

Φαρμακωμένο να είναι το πλούσιο τραπέζι των ασυνείδητων, που κλέβουν τον ιδρώτα του εργάτη.

Βούλα πυρακτωμένη στην άδεια καρδιά τους το κλεμμένο νόμισμα του μεροκαματιάρη λαού.

Οι Ερινύες πλησιάζουν με γοργό βήμα. Το νιώθετε;

«Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες» (Γ. Σεφέρης)

Πατριδέμποροι, χριστέμποροι, σκλάβοι του χρήματος και της αδικίας, δεν μπορείτε να κρυφτείτε από το σκοτεινό μάτι των Ερινύων.

Αυτές δεν μπερδεύουν το ηθικό με το νόμιμο. Και θα ζητήσουν και θα πάρουν εκδίκηση.

Όταν έλθει ο καιρός της Δημοκρατίας του Δίκαιου Λόγου.

by Ελευθέριος Ανευλαβής

Το δίδαγμα μιας παραστρατημένης κυψέλης

Οι μέλισσες δε μπορούννα δούνε τα λάθη τους ...

Εμείς...;

Σε μια αμερικάνικη εφημερίδα δημοσιεύθηκε τώρα στις γιορτές μια ιστορία προδοσίας με πρωταγωνίστριες ένα σμήνος μέλισσες. Η Σερίς είχε τοποθετήσει τις κυψέλες της σε ένα προάστιο της Νέας Υόρκης μέσα σε ένα τεράστιο περιβόλι με φρούτα και λαχανικά. Ήταν σίγουρη ότι το νέκταρ και η γύρη της φύσης θα έκαναν τις μέλισσες ευτυχισμένες και βεβαίως αποδοτικές. Μια μέρα όμως η Σερίς παρατήρησε ότι οι κηρύθρες αντί να είναι λουσμένες με το απαλό κεχριμπαρένιο χρώμα του μελιού, είχαν μια βυσσινή απόχρωση. Στην αρχή πίστεψε ότι οι μέλισσες της είχαν «βυζάξει» κάποιο περίεργο λουλούδι, όσο περνούσαν οι μέρες όμως το χρώμα γινόταν όλο και πιο κόκκινο. Κάτι ύποπτο συνέβαινε, τι όμως;

Η Σερίς αναγκάστηκε να στείλει την κόκκινη ουσία για ανάλυση στο χημείο και η απάντηση ήταν ο χειρότερος εφιάλτης για μια μελισσοκόμο. Τα δείγματα ήταν γεμάτα με χρωστικές ουσίες οι οποίες χρησιμοποιούνται για την παρασκευή συμπυκνωμένων χυμών φρούτων. Ένα εργοστάσιο αρκετά μακριά από το κτήμα με τα φρούτα και τα λαχανικά ήταν ο τόπος της αμαρτίας για τις μέλισσες της Σερίς. Τα σμήνη των μελισσών δηλαδή προσπερνούσαν κάθε ξημέρωμα τα περιβόλια με τα φρούτα και τα λαχανικά και χωνόντουσαν στις αποθήκες αλλά και στους κάδους απορριμμάτων του εργοστασίου. Τρέφονταν με γλυκόζη και φτηνές χρωστικές ουσίες αδιαφορώντας για το κακό που έκαναν στον εαυτό τους, στην κυψέλη, αλλά και βεβαίως για τη ζημία που προκαλούσαν στην Σερίς.

Είναι πεζό, το ξέρω, αλλά είμαι υποχρεωμένος να μεταφέρω τα διδάγματα της αφύσικης αυτής ιστορίας στα καθ' ημάς. Οι Έλληνες δεν νοιαζόμασταν καθόλου τα τελευταία χρόνια για τα σημαντικά της ζωής. Γι'αυτά που θα μας έκαναν ευτυχισμένους αλλά και χρήσιμους. Γεμίζαμε το κεφάλι μας, τις κοιλιές μας, πολύ φοβάμαι και τις καρδιές μας, όχι με αυτά που πρέπει να θρέφουν μια κοινωνία αλλά με αυτά που είναι πιο εύκολο να βρεθούν. Ακόμη και τις επαναστάσεις μας τις εξεγέρσεις μας τέλος πάντων, τις κάναμε διεκδικώντας περισσότερη ευκολία. Παρασυρθήκαμε όπως τα σμήνη των μελισσών σε ανθυγιεινά φαγοπότια ιδεών και πρακτικών. Σταματήσαμε να παράγουμε και σιγά σιγά πάψαμε να είμαστε και ευτυχισμένοι. Αρρωστήσαμε. Βέβαια σε αντίθεση με τις μέλισσες εμείς έχουμε δει τα λάθη μας. Ή τέλος πάντων έχουμε δει τα αδιέξοδα των πράξεων μας. Εκείνο που μένει είναι να επιστρέψουμε σε αυτό που θα μας κάνει χρήσιμους και ευτυχισμένους. Εδώ ο καθένας έχει και μια δική του πρόταση. Όμως για να σωθεί η κυψέλη πρέπει όλοι μαζί να κινηθούμε στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που πηγαίναμε. Σαν σμήνος ξανά. Δεν είναι εύκολο αλλά δεν έχουμε και άλλη λύση.

by Σταύρο Θεοδωράκη

Πετάξτε τις τηλεοράσεις σας!

Τον τελευταίο χρόνο ακούσαμε και μάθαμε για πολλές φούσκες... Για τη φούσκα του χρηματιστηρίου, της οικονομίας, της πολιτικής, της εργασίας, της εκκλησίας κ.ο.κ...

Χαμένα χρόνια μπροστά σε μία τηλεόραση...

Φούσκα όμως είναι και όλο αυτό το φτηνιάρικο τηλε-πανδαιμόνιο. Φούσκα στα όριά της.. Λίγο πριν το μπραφ...

Ο ένας ελεεινός, συντηρεί την εικόνα του άλλου τιποτένιου.. Το ένα έκτρωμα, αναπαράγει το άλλο, και φυτοζωούν, προσπαθώντας να μας πείσουν ότι το αξίζουν..

Κερδίζουν σίγουρα τη ναυτία μας, προς το παρόν.. Μέχρι να γίνει εμετός. Το ...μπραφ και αυτής της φούσκας.. Τοξικά ομόλογα εκείνα, τοξικά μολογημένα ετούτα...

Η τηλεόραση στην Ελλάδα

Προπαγάνδα και πλύση εγκεφάλου από τα ελληνικά κανάλια .

Σε σχέση με τον μέσο Ευρωπαίο τηλεθεατή, ο Έλληνας κατανάλωνε ως τώρα περισσότερες ώρες την ημέρα μπροστά στο κουτί. Αυτό αποδιδόταν κυρίως στο ότι η τηλεόραση στην Ελλάδα είναι ένα σχετικά νέο ακόμη μέσο. Όλα όμως δείχνουν ότι η κρίση θα μας οδηγήσει πιο γρήγορα στη φάση της τηλεοπτικής ωρίμανσης. Το μόνο που μέχρι τώρα συντηρεί ακόμη τα ποσοστά τηλεθέασης είναι ότι τα οικονομικά ζόρια κρατάνε περισσότερο κόσμο και για περισσότερη ώρα στο σπίτι. Όμως για πόσον καιρό θα μπορούν τα κανάλια να ποντάρουν αποκλειστικά σε αυτό; Λίγο που το επίπεδο των έτσι κι αλλιώς κακών προγραμμάτων έχει φτάσει πια κάτω από τη μοκέτα, λίγο που οι ειδήσεις προκαλούν σε όλο και περισσότερους σύγχυση με τα ψέμματά τους ή και κατάθλιψη με την τρομοκρατία τους, κάποια στιγμή είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η τάση για λιγότερη τηλεόραση θα φτάσει να καταγραφεί και από την AGB.

Μετά την μείωση της διαφήμισης, η χαριστική βολή για τα ιδιωτικά κανάλια θα έλθει από την μείωση των τηλεθεατών.

Όσο πιο γρήγορα φτάσουμε σε αυτό το σημείο, τόσο περισσότερους τόνους τηλεοπτικά σκουπίδια θα γλιτώσουμε.

Υπάρχει ζωή και χωρίς την τηλεόραση.

Χαμένα χρόνια μπροστά σε μία τηλεόραση, καθισμένοι σε ενα καναπέ, παρακολουθόντας ακόμα μία κενή οθόνη. Αμίλητες οικογένειες, βουβά ζευγάρια και απέραντη μοναξιά. Ας πάμε βόλτα με τα φιλαράκια μας, με την γυναίκα, τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τους συνάδελφούς μας. Ας βγούμε ρε από τα σπίτια μας για να τρέξουμε, να παίξουμε, να γελάσουμε και να κουβεντιάσουμε. Ας κλείσουμε τις τηλεοράσεις, ας χαμηλώσουμε τις μίζερες και άρρωστες φωνές, ας αναπτύξουμε την κρίση μας και ας ζήσουμε ανάμεσα στους άλλους για να έχουμε την δικιά μας άποψη. Υπάρχει ζωή και χωρίς την τηλεόραση....αλλά αυτή η συγκεκριμένη ζωή χρειάζεται ενεργητικούς και όχι παθητικούς πολίτες.

Υ.: Και η φούσκα πριν το μπραφ, έχει μια άλφα φαγούρα στο δέρμα της... Ενοχλείται και η ίδια... Και αρχίζει να ξύνεται...Χώνει τα νύχια όλο και πιο βαθειά, κάτι σαν χαρακίρι...Και φτάνει στην πλήρη ηδονή, μόνο όταν επιτέλους σκάσει..

Δε νομίζω νά'χει μείνει κανείς εκεί όμως, για να το δει αυτό.. Έστω ένας τηλεθεατής... Ένας, για δείγμα...Μιλάμε για ξύπνιο τηλεθεατή.. Σσσσσστ! οι άλλοι κοιμούνται...

BAR CODE

 

 

Στη φυλακή του
BAR CODE



Ένας «περιχαρακωμένος» κόσμος αριθμών και συναλλαγών στις υπηρεσίες μας (;)

Με αφορμή το γεγονός ότι πριν από κάποιους μήνες είδε το «φως» του διαδικτύου αφιέρωμα με τίτλο: Παγκόσμια Ημέρα Γραμμωτού Κώδικα (BAR CODE), μας δόθηκε το ερέθισμα να μελετήσουμε τις εκτάσεις της προγραμματισμένης και καταχωρημένης – πλέον – εμπορικής λειτουργίας και κίνησης του συστήματος αναγνώρισης ηλεκτρονικών δεδομένων (σε επίπεδο προσωπικών ή και απρόσωπων συναλλαγών) αλλά και τις προεκτάσεις της σε επίπεδο διαφύλαξης της ιδιοπροσωπίας του κάθε ανθρώπου που, αν όχι ήδη, προσεχώς θα αποτελεί έναν πολυσύνθετο αριθμό (αύξοντα) στην παγκόσμια πληθυσμιακή ηλεκτρονική λίστα δεδομένων.

Σύμφωνα με στοιχεία του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, για την κατανόηση της πρακτικής χρησιμότητας του Γραμμωτού Κώδικα, σχετική καταχώρηση αναφέρει: «…είναι ένα σύγχρονο εργαλείο για την ακριβή και γρήγορη εισαγωγή δεδομένων σε Ηλεκτρονικούς Υπολογιστές. Αντικαθιστούν την παραδοσιακή πληκτρολόγηση, η οποία συνήθως οδηγεί σε λάθη και καθυστερήσεις. Χαρακτηριστικά αναφέρεται ότι η πιθανότητα λάθους πληκτρολόγησης είναι 1 προς 300 ενώ η πιθανότητα λάθους ανάγνωσης ενός σωστά εκτυπωμένου bar code είναι περίπου 1 ανά 3.000.000 αναγνώσεις…»

Το ιστορικό του barcode

Όσον αφορά στο τεχνικό μέρος της λειτουργίας ενός Γραμμωτού Κώδικα, έχουμε να κάνουμε με τη «φιλοσοφία» της εξελισσόμενης - από τη δεκαετία του’ 70 – πληροφορικής, κατά την οποία, η μαζική διακίνηση προϊόντων από την παραγωγή στο εμπόριο και από την αγορά στην πώληση και κατανάλωση, έχριζε μιας πρακτικής αναγκαιότητας: της γρήγορης και κατά το δυνατόν αλάθητης απογραφής και καταγραφής των προϊόντων και αντίστοιχα της ευκολότερης εξυπηρέτησης των καταναλωτών, της εξοικονόμησης χρόνου και τρόπου διευκόλυνσης των συναλλαγών, γενικότερα. Αυτονόητα αυτή η αναγκαιότητα προέκυψε με τη μεταμόρφωση των απλών παραδοσιακών αγορών σε πολυκαταστήματα και αλυσίδες τύπου super market, όπου πλέον οι συναλλαγές πέρασαν στο επίπεδο μαζικής παραγωγής, διακίνησης και κατανάλωσης. Συνεπώς τα «χαοτικά» μεγέθη της νέας εποχής του καταναλωτισμού, υπαγόρευαν από την πρώτη στιγμή αυτής της μεταβολής την εφεύρεση ενός πρακτικού και έξυπνου εργαλείου κωδικοποίησης τιμών και λοιπών στοιχείων εμπορικής ταυτότητας και αξιοποίησης, προσαρμόσιμου στα νέα κατά εποχή τεχνολογικά δεδομένα.

Τι είναι ο barcode

Σύμφωνα με τεχνολογικά στοιχεία έρευνας του διαδικτύου:
«…ο γραμμωτός κώδικας είναι ένα σύμβολο αποτελούμενο από σκοτεινές και φωτεινές γραμμές διαφορετικού πλάτους που διαβάζεται από ειδικά μηχανήματα ηλεκτρονικής οπτικής ανάγνωσης (scanner) και αντιπροσωπεύει κάποια δεδομένα (ταυτότητα εταιρείας, ταυτότητα προϊόντος, βάρος, τιμή, ημερομηνία).Tα δεδομένα αυτά μέχρι τώρα τα εισάγουμε στον H/Y μέσω του πληκτρολογίου υπό την μορφή αριθμών ή και γραμμάτων. Tο νέο σύστημα εισάγει αυτόματα τα ίδια δεδομένα με το στιγμιαίο πέρασμα του αναγνώστη(scanner) πάνω από το σύμβολο του γραμμωτού κώδικα. Αυτός ακριβώς ο διαφορετικός τρόπος εισαγωγής τους, προσδιορίζει και την υπεροχή του συστήματος του γραμμωτού κώδικα σε ταχύτητα και αξιοπιστία…».

Σκέψεις και προβληματισμοί

Τα τελευταία χρόνια και ειδικά την 10ετία που διανύουμε, η προηγμένη τεχνολογία της «Αυτόματης Αναγνώρισης Στοιχείων και Κτήσης Δεδομένων», μέσα από την οποία λειτουργεί ο Γραμμωτός Κώδικας, ξεπέρασε τα στενά όρια των εμπορικών δραστηριοτήτων και επεκτάθηκε στον υπερευαίσθητο χώρο της αποθήκευσης και αξιοποίησης της πληροφορίας δεδομένων επί παντός επιστητού. Και η υπερευαισθησία αυτή έγκειται στο ότι «στο όνομα» της καταπολέμησης της γραφειοκρατίας, της τρομοκρατίας, της αναγκαιότητας για ταχύτερη διακίνηση των πληροφοριών (καλοπροαίρετα ή προσχηματικά) και άλλων πτυχών της σύγχρονης πανανθρώπινης δραστηριοποίησης, «χτίζεται» σε παγκόσμιο επίπεδο μια βάση δεδομένων (data base) που φιλοδοξεί (αν δε συμβαίνει ήδη) να ελέγχει μέσω της αριθμο – κωδικοποίησης και δορυφορικών συστημάτων, όλο τον πλανήτη σε επίπεδο προσωπικής δράσης και πληροφορίας του καθενός «παγκόσμιου πολίτη» ξεχωριστά.
Σχετικό άρθρο στο διαδίκτυο αναφέρει χαρακτηριστικά: «… Σήμερα οι bar codes είναι παντού, υποκαθιστούν τη χειρόγραφη εισαγωγή ή πληκτρολόγηση της πληροφορίας σε κάποιο σύστημα και ταυτόχρονα "απογειώνουν" τα δεδομένα σε ψηφιακές λεωφόρους υψηλής ταχύτητας και αξιόπιστης διαχείρισης...»

Το «μεθόριο» του προβληματισμού μας τοποθετείται ανάμεσα στη σπουδαιότητα μιας τέτοιας τεχνολογίας, ως προς την αγαθή και καλοπροαίρετη αξιοποίησή της για την ανάδειξη του ανθρώπινου προσώπου και την εξυπηρέτησή του και στην στρατευμένη η (τηλε)κατευθυνόμενη χρησιμοποίησή της από μια μερίδα ορατών ή «αόρατων» - σύγχρονων κοσμοκρατόρων που θέλουν να ελέγχουν απόλυτα την ανθρώπινη συμπεριφορά, καταπατώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα που πηγάζουν από τα δομικά συστατικά στοιχεία της ίδιας της μας της ύπαρξης : το λογικό και το αυτεξούσιο. Με πιο απλά λόγια, εφόσον η ακεραιότητα, η μοναδικότητα και η διαφορετικότητα κάθε ανθρώπου αποτελεί κοσμογονικό νόμο της δημιουργίας, ελλοχεύει ο κίνδυνος μιας νομιμοποιημένης παρανομίας, που με πρόσχημα την ηθική της νομιμότητας και της εύρυθμης λειτουργίας, θα «φακελώνει» ηλεκτρονικά - πολύ εύκολα - οποιονδήποτε άνθρωπο, καταγράφοντάς τον ως αριθμό – λειτουργική μονάδα μιας πολυσύνθετης «παγκόσμιας μηχανής», που επιβάλλεται να λειτουργεί «τέλεια» γρήγορα και ασταμάτητα. Ως εκ τούτου, κάθε «ελαττωματικό» εξάρτημα της «μηχανής» που δεν… «συγχρονίζεται» θα εντοπίζεται άμεσα και ακολούθως θα αντικαθίσταται ή θα καταστρέφεται, στο όνομα της παγκόσμιας δικαιοσύνης και της εννόμου τάξεως.

Ο προβληματισμός εντείνεται αν προσπαθήσουμε να αναπαραστήσουμε σχηματικά τους νέους συσχετισμούς λειτουργίας αυτής της τεχνολογίας:
Αν ο πλανήτης μας δηλαδή, μπορεί να παραλληλιστεί με το προϊόν ενός super market (πχ ένα τυποποιημένο πορτοκάλι) και το scanner του υπαλλήλου με ένα υπέρ εξελιγμένο δορυφορικό σύστημα «σάρωσης» δεδομένων, τότε ίσως πλησιάζει ο καιρός που θα έπρεπε να μας ανησυχεί το ενδεχόμενο μήπως η Νέα Εποχή αντιμετωπίσει τον άνθρωπο ως προϊόν προς … σκανάρισμα, προκειμένου να διασφαλιστούν όλες οι προδιαγραφές πιστοποιήσεων στην ύπαρξη και τη… διακίνησή του!

by Κωστή Χαλάτση

Τα πιο δημοφιλή επαγγέλματα του μέλλοντος!

Εάν θέλετε να έχετε μια λαμπρή επαγγελματική σταδιοδρομία, θα πρέπει να ξεχάσετε τα παραδοσιακά επαγγέλματα.

Κάποια από τα πιο δημοφιλή επαγγέλματα του μέλλοντος θα είναι ο αγρότης κάθετης καλλιέργειας, ο κυβερνήτης διαστημικού σκάφους και ο κατασκευαστής ζωτικών οργάνων του ανθρώπινου σώματος. Σύμφωνα με την έκθεση «Shape of Jobs to Come», που διενεργήθηκε κατόπιν εντολής του βρετανικού Υπουργείου Επιχειρήσεων, Καινοτομίας και Δεξιοτήτων, οι εξελίξεις στην επιστήμη και την τεχνολογία θα είναι εντυπωσιακές αλλά αδιανόητες με βάση τα σημερινά δεδομένα, δημιουργώντας μια κατηγορία νέων επαγγελμάτων.

Την έρευνα πραγματοποίησε η εταιρεία Fast Future, η οποία ζήτησε από μια ομάδα επιστημόνων που ασχολούνται με τις τεχνολογίες του μέλλοντος να περιγράψουν πώς η τεχνολογική και επιστημονική πρόοδος θα επηρεάσει τα σημερινά επαγγέλματα. Να, λοιπόν, ποια θα μπορούσαν να είναι τα λαμπρά επαγγέλματα κατά τη διάρκεια των επόμενων 20 ετών.

1. Κατασκευαστές μελών του σώματος: Η εξέλιξη της επιστήμης θα καταστήσει πιθανή τη δυνατότητα δημιουργίας μελών του ανθρώπινου σώματος, με αποτέλεσμα να υπάρξει ανάγκη κατασκευαστών μελών του σώματος, καταστήματα που θα τα πωλούν και θα τα επισκευάζουν.

2. Νανο-γιατροί: Οι πρόοδοι στη νανοτεχνολογία με την ανάπτυξη υπο-ατομικών συσκευών και θεραπειών θα μπορούσαν να μετασχηματίσουν την προσωπική υγειονομική περίθαλψη και έτσι θα χρειαζόμαστε μια νέα γενιά νανο-ειδικών στην ιατρική για αυτές τις θεραπείες.

3. Καλλιεργητές γενετικά τροποποιημένων φυτών: Οι νέοι αγρότες θα αναπτύσσουν φυτά και θα μεγαλώνουν ζώα που έχουν δημιουργηθεί γενετικά, προκειμένου να αυξήσουν την ποσότητα των τροφίμων που θα παράγουν και που θα περιέχουν πρωτεΐνες που είναι ωφέλιμες για την υγεία μας.

4. Διευθυντής/σύμβουλος ηλικιωμένων: Θα απαιτηθούν ειδικοί για να βοηθήσουν και να διαχειριστούν την υγεία και τις προσωπικές ανάγκες ενός γηράσκοντος πληθυσμού.

5. Χειρουργοί αύξησης της μνήμης: Θα μπορούσαν να χορηγούν πρόσθετη μνήμη στους ανθρώπους που θέλουν να τη βελτιώσουν και να βοηθούν εκείνους που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στην «αποθήκευση» μεγάλης ποσότητας πληροφοριών.

6. Επιστήμονες βιο-ηθικής: Καθώς η επιστημονική πρόοδος επιταχύνεται σε τομείς όπως η κλωνοποίηση, μπορεί να χρειαστούμε μια νέα γενιά ηθικολόγων που θα κατανοούν τις επιστημονικές εξελίξεις και θα βοηθούν τις κοινωνίες να επιλέξουν ποιες από αυτές θα επιτραπούν.

7. Διαστημικοί πιλότοι και διαστημικοί ξεναγοί: Με κάποιες εταιρείες να εξαγγέλλουν, ήδη, ταξίδια διαστημικού τουρισμού, μπορεί να χρειαστούμε διαστημικούς πιλότους και ξεναγούς, καθώς επίσης και αρχιτέκτονες που θα σχεδιάσουν πού θα ζήσουμε και πώς θα εργαστούμε στο Διάστημα.

8. Αγρότες κάθετων καλλιεργειών: Κάθετα αγροκτήματα που θα υπάρχουν σε ουρανοξύστες στη μέση των πόλεων θα μπορούσαν να αυξήσουν εντυπωσιακά την παραγωγή τροφίμων μέχρι το 2020. Αυτοί οι αγρότες θα χρειαστούν δεξιότητες σε μια σειρά επιστημονικών κλάδων, όπως της εφαρμοσμένης μηχανικής.

9. Ειδικοί αντιστροφής της κλιματικής: Καθώς ο αντίκτυπος της αλλαγής του κλίματος αυξάνεται, θα χρειαστούμε μια νέα γενιά μηχανικών – επιστημόνων που θα βοηθήσουν στη μείωση ή την αντιστροφή των επιπτώσεων.

10. Οργανα επιβολής καραντίνας: Θα είναι απαραίτητα στην περίπτωση που ένας θανάσιμος ιός εξελιχθεί ραγδαία. Κάποιοι θα πρέπει να εφαρμόσουν αυστηρά την καραντίνα.

11. Ελεγκτές τροποποίησης του καιρού: Η τροποποίηση του καιρού με την επέμβαση στα σύννεφα για να βρέξει ή μη είναι μια πρακτική που ήδη εφαρμόζουν κάποια κράτη. Οι ελεγκτές της τροποποίησης του καιρού θα πρέπει να ελέγχουν και να επιτηρούν ποιος έχει την άδεια να το πράξει.

12. Εικονικοί δικηγόροι: Καθώς όλο και περισσότερο η καθημερινή μας ζωή λειτουργεί «on-line», θα χρειαστούμε ειδικούς δικηγόρους που θα επιλύουν νομικές διαφωνίες που θα μπορούσαν να προκύψουν ανάμεσα σε ανθρώπους που ζουν σε χώρες με διαφορετικούς νόμους.

13. Εικονικοί εκπαιδευτικοί: Χαρακτήρες υπολογιστών θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να υποστηρίξουν ή ακόμα και να αντικαταστήσουν τους εκπαιδευτικούς στην τάξη.

14. Κατασκευαστές εναλλακτικών οχημάτων: Χρειαζόμαστε σχεδιαστές και κατασκευαστές των επόμενων γενεών μεταφορικών οχημάτων που θα χρησιμοποιούν εναλλακτικά υλικά και καύσιμα. Το όνειρο της ύπαρξης αυτοκινήτων με μηδενικές εκπομπές ρύπων θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα σε δύο δεκαετίες.

15. Πληροφοριοδότες ειδικού ενδιαφέροντος: Θα στέλνουν πληροφορίες ειδικού ενδιαφέροντος μέσω τηλεόρασης ή διαδικτύου σε συγκεκριμένες ομάδες ατόμων με βάση τις προτιμήσεις και τα ενδιαφέροντά τους.

16. Χειριστής δεδομένων ηλεκτρονικών αποβλήτων: Καθώς τα ηλεκτρονικά δεδομένα και οι πληροφορίες για μας πολλαπλασιάζονται, μπορεί να χρειαστούμε τους χειριστές δεδομένων ηλεκτρονικών αποβλήτων για να τα ξεφορτωθούμε ασφαλώς, δίχως τον κίνδυνο των υποκλοπών.

17. Εικονικοί διευθυντές: Θα μας βοηθούν να οργανώσουμε τις ηλεκτρονικές ζωές μας. Θα φρόντιζαν το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μας και θα διαχειρίζονταν τους ηλεκτρονικούς κωδικούς πρόσβασης.

18. Τραπεζομεσίτες χρόνου: Θα διευθετούν τους χρόνους των τραπεζικών μας συναλλαγών στις εγχώριες ή μη αγορές.

19. Εργαζόμενοι σε κοινωνικά δίκτυα: Θα εργάζονται για τη φροντίδα των ανθρώπων που μπορεί να «τραυματιστούν» ή να περιθωριοποιηθούν από την κοινωνική δικτύωση.

20. Προσωπικοί δημιουργοί «ταυτότητας»: Πρόκειται για ένα επάγγελμα που θα αποτελούσε επέκταση του ρόλου που διαδραματίζουν οι στιλίστες και εκείνοι που προωθούν το προφίλ των προσωπικοτήτων.

Κλιματικές αλλαγές

Θα χρειαστούμε μια νέα γενιά μηχανικών – επιστημόνων που θα βοηθήσουν στη μείωση ή την αντιστροφή των επιπτώσεων από τις κλιματικές αλλαγές.

Ελεγκτές καιρού

Οι ελεγκτές της τροποποίησης του καιρού θα πρέπει να ελέγχουν και να επιτηρούν ποιος έχει την άδεια να το πράξει.

Εκπαιδευτικοί

Χαρακτήρες υπολογιστών θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να υποστηρίξουν ή ακόμα και να αντικαταστήσουν τους εκπαιδευτικούς στην τάξη.

Η τρίτη ηλικία

Ειδικοί θα βοηθούν και θα διαχειρίζονται τα θέματα υγείας των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας που συνεχώς αυξάνεται.

by πηγή