Έφτασε το τέλος του Μικρομεσαίου Εμπορίου και της Μεσαίας Τάξης;

"Ο ισχυρότερος κυριαρχεί και όλοι οι υπόλοιποι χάνουν."

Ian Bremer, Το Τέλος της Ελεύθερης Αγοράς

Όταν έκλεισε ο μπακάλης της γειτονιάς μας, οι περισσότεροι από εμάς δεν δώσαμε σημασία. Χάσαμε μεν τη δυνατότητα του «βερεσέ», αλλά δεν μας ένοιαξε, αφού αγοράσαμε υποτίθεται φθηνότερα από το σουπερμάρκετ. Σήμερα όμως, το σουπερμάρκετ είναι ο μοναδικός παίκτης και αυτό ελέγχει τις τιμές – και είναι πλέον εξαιρετικά ακριβό, αφού δεν έχει πια ανταγωνιστές…

Όταν έκλεισε ο παπουτσής της γειτονιάς μας, πάλι δεν δώσαμε σημασία. Μπορεί τα παπούτσια να μην φτιάχνονταν πλέον για τα πόδια μας, αλλά δεν μας ένοιαξε, αφού τα αγοράζαμε από το εμπορικό κέντρο πιο φτηνά. Σήμερα όμως, το εμπορικό κέντρο βοηθάει στο κλείσιμο των τοπικών καταστημάτων και πλέον ελέγχει την αγορά…

Όταν θα κλείσει το σουπερμάρκετ και το εμπορικό κέντρο της περιοχής μας, πάλι δεν θα δώσουμε σημασία. Οι πολυεθνικές θα μας φέρνουν στο σπίτι μας αυτά που θέλουμε να αγοράσουμε, χωρίς καν να χρειαστεί να τα παραγγείλουμε, γιατί θα βλέπουν τι θέλουμε από το προφίλ μας στο Facebook και στα Social Media. Οι τιμές θα είναι «καλές», αν θα έχουμε βέβαια κάτι για να τις συγκρίνουμε αφού για κάθε προϊόν θα υπάρχει μόνο ένα «υπερ-ηλεκτρονικό κατάστημα» που θα το πουλάει, και όλα τα άλλα θα έχουν κλείσει…

Ως συνέπεια, λίγοι από εμάς θα έχουμε δουλειά, γιατί δεν θα υπάρχουν καταστήματα, δεν θα υπάρχουν τοπικές αποθήκες, δεν θα υπάρχουν τοπικές και μικρές μεταφορικές εταιρείες, δεν θα υπάρχουν «μικρομεσαίοι επαγγελματίες». Οι περισσότεροι θα είμαστε υπάλληλοι κάποιου υπερκαταστήματος και του πολυεθνικού μονοπωλείου που κρύβεται από πίσω του, και θα είμαστε για πάντα χρεωμένοι σ’ αυτό…

Δεν πρόκειται για σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Διαβάζουμε τον τελευταίο καιρό ότι τα πράγματα είναι πολύ ανησυχητικά για το εμπόριο. «Κλειστό ένα στα έξι καταστήματα στην Αθήνα» γράφει το άρθρο στο Πρώτο Θέμα. «Πληθαίνουν τα λουκέτα στα εμπορικά καταστήματα» γράφει η Ναυτεμπορική.

Το φαινόμενο δεν οφείλεται μόνο στην Κρίση, ούτε είναι μόνο ελληνικό. Συμβαίνει με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις αναπτυγμένες χώρες, όμως εκεί εξελίσσεται ήδη πολλά χρόνια και έτσι δεν αποτελεί κάποιου είδους νέο. Τα μικρά καταστήματα στις δυτικές χώρες έχουν προ πολλού αντικατασταθεί από τις αλυσίδες καταστημάτων, που και αυτές σιγά-σιγά εξαφανίζονται. Στην ακόλουθη ηλεκτρονική διεύθυνση (http://www.walletpop.com/specials/retail-stores-closing-doors) παρουσιάζονται 65 αμερικανικές αλυσίδες καταστημάτων που έχουν ήδη χρεοκοπήσει ή κλείνουν τα καταστήματά τους: Καταστήματα παπουτσιών, κοσμηματοπωλεία, βιντεοκλάμπ, φαρμακεία, βιβλιοπωλεία, καταστήματα αυτοκινήτων, γνωστές αλυσίδες όπως οι Sears, Starbucks (έκλεισε το 2009 600 καταστήματα μόνο στις Η.Π.Α.), Virgin Megastores, ή επιχειρήσεις όπως η γνωστή Samsonite (η οποία φαλίρισε το 2009).

Παρατηρώ εδώ και αρκετό καιρό αυτή την πτώση του ελεύθερου «μικρομεσαίου» εμπορίου και πραγματικά ανησυχώ.

Κάποιοι από εμάς ίσως δεν έχουμε το εμπόριο σε μεγάλη εκτίμηση και κάποιοι ίσως έχουν σκεφτεί ότι «δεν μας χρειάζεται ούτως ή άλλως το εμπόριο, ας πάει λοιπόν στο διάβολο».

Όμως δεν είναι έτσι. Το εμπόριο και η μεσαία τάξη είναι αλληλένδετα με τη Δημοκρατία. Η εμφάνιση του εμπορίου ήταν καθοριστική για τη δημιουργία της Δημοκρατίας στην Αρχαία Αθήνα. Η εμφάνιση της μεσαίας αστικής τάξης στην Ευρώπη έφερε την Αναγέννηση και τέλειωσε τον Μεσαίωνα. Οι πιο άσχημες σελίδες αντίθετα της Ιστορίας συμπίπτουν με τις περιστάσεις στις οποίες δεν υπήρχε ελεύθερο εμπόριο, όπως π.χ. στον Μεσαίωνα, όταν οι άρχουσες τάξεις είχαν μονοπωλιακά δικαιώματα πάνω στα βασικά αγαθά. Τα ολοκληρωτικά μονοπώλια οδηγούν αναπόφευκτα σε κοινωνικό ολοκληρωτισμό.

Κινδυνεύει λοιπόν το πιο βασικό από τα βασικά αγαθά: η αυτοδιάθεση του ατόμου, να μπορούμε δηλαδή να ζούμε με τον τρόπο που εμείς θέλουμε, παράγοντας και δημιουργώντας τα πράγματα που εμείς θέλουμε, χωρίς να μας επηρεάζει συνεχώς κάποιος πλήρως προγραμματισμένος και ελεγχόμενος από λίγους μηχανισμός.

Το υπερσυγκεντρωτικό ηλεκτρονικό εμπόριο, τα μακροοικονομικά logistics και το «νευρο-μάρκετινγκ», όλες αυτές οι νέες «τεχνογνωσίες», σε συνδυασμό με συνενώσεις τύπου «καρτέλ» των μεγάλων πολυεθνικών, προμηνύουν ένα πολύ ζοφερό μέλλον για το Ελεύθερο Εμπόριο.

Αν συνδυάσουμε τα δεδομένα και τις προφανείς εξελίξεις, αρχίζει να γίνεται φανερό ότι οδηγούμαστε σε έναν κόσμο όπου μια μικρή ομάδα ανθρώπων θα ελέγχει το παγκόσμιο εμπόριο και δεν θα υπάρχει μεσαία τάξη εμπόρων, επιχειρηματιών και επαγγελματιών. Η δυνατότητα να δημιουργήσει κάποιος μια δική του επιχείρηση θα μειωθεί στο ελάχιστο. Έτσι θα οδηγηθούμε σε μια κοινωνία που θα αποτελείται από μια απλησίαστη ανώτερη τάξη, και από μια ισοπεδωμένη κατώτερη τάξη ελεγχόμενων υπαλλήλων που θα αποτελεί το 95% του πληθυσμού. Η τελευταία δεν θα έχει καμιά ουσιαστική εξασφάλιση απέναντι στα συμφέροντα της κεφαλαιοκρατικής εξουσίας, αλλά θα κινείται σε μια επίφαση καπιταλιστικής ελευθερίας που δεν θα είναι καθόλου αληθινή, θα έχει όμως όλα τα προβλήματα και τη σκληρότητα του καπιταλισμού.

Το θέμα είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Ως καταναλωτές και πολίτες πρέπει να ενεργοποιηθούμε και να αναπτύξουμε μια νέα συνείδηση, που θα έχει υπόψη της τα προηγούμενα και δεν θα πέφτει στις παγίδες των «προσφορών» και των καταναλωτικών παγίδων που έχουν ως τελικό σκοπό τη δημιουργία νέων μονοπωλίων.

Εσύ Φταίς...

Τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά κάποτε. Το μόνο που υπήρχε στο μυαλό του ήταν το παιχνίδι. Ανεμελιά. Κανένα βάρος. Καμιά έγνοια στο κεφάλι του. Πόσο ωραία ήταν τότε. Καβαλούσε το ποδήλατο του και ορμούσε με φόρα στους δρόμους της πόλης να βρει τους φίλους του που συνήθιζαν να βολτάρουν γύρω από τις αλάνες. Βλέπεις τότε δεν υπήρχαν τόσα πολλά αυτοκίνητα, ούτε τόσες πολλές πολυκατοικίες. Η βόλτα με το ποδήλατο δεν ήταν κάτι δύσκολο...

Θυμάμαι υπήρχαν και κάτι μεγάλα οικόπεδα που τα παιδιά παίζανε ποδόσφαιρο μέσα στα χώματα και τα χόρτα μετά το σχολείο. Το μόνο που χρειαζόταν για να παίξεις ποδόσφαιρο τότε ήταν μια μπάλα και τέσσερις μεγάλες πέτρες. Δυο σε κάθε τέρμα για να φτιάξεις τα δοκάρια. Πόσο απλή ήταν τότε η ζωή...

Γύριζε σπίτι το μεσημέρι και το φαγητό μοσχομύριζε στην κουζίνα. Δεν έπλενε καν τα χέρια του πολλές φορές. Και μετά.. Περίμενε να έρθει το απόγευμα για να κατέβει πάλι κάτω να καβαλήσει το ποδήλατο του και να βρει πάλι τους φίλους του. Πάντα ήξερε που ήταν οι φίλοι του και αν δεν τους έβρισκε αυτός θα τον έβρισκαν αυτοί. Τόσο απλά. Δεν υπήρχαν κινητά τότε . Δεν χρειαζόταν κινητό.

Όταν βράδιαζε έπρεπε να γυρίσει σπίτι. Να κάνει μπάνιο και επιτέλους να κάτσει να διαβάσει και λίγο γλώσσα και μαθηματικά. Πόσο πολύ βαριότανε... ΄Επρεπε όμως. Ο πατέρας του έλεγε πάντα να διαβάζει και να είναι καλός μαθητής για να μπορέσει μια μέρα να μπει στο πανεπιστήμιο για να μην χρειάζεται να δουλεύει όλη τη μέρα και να κουράζεται τόσο πολύ και αυτός.

Ήταν ωραία τότε η ζωή δεν ήταν; Πολλές φορές αναρωτιέμαι τί είναι αυτό που άλλαξε τόσο πολύ μέσα σε τόσα λίγα χρόνια. Πώς τα καταφέραμε να αντικαταστήσουμε εκείνη την καθημερινότητα με την σημερινή. Μεγαλώσαμε? Αυτό λες να είναι? Και αν είναι αυτό τότε γιατί τα παιδιά σήμερα δεν παίζουν κρυφτό, κυνηγητό, μακριά γαϊδούρα και δεν καβαλάνε και αυτά τα ποδήλατα τους να τρέξουν με την φουριόζα συμμορία τους στους δρόμους της πόλης; Μικρά είναι και αυτά όπως ακριβώς και εμείς.. Μην μου πεις πως φταίει ο υπολογιστής και το playstation γιατί θα σε χτυπήσω. Από πότε ένα παιδί δέκα και δώδεκα χρονών μπορεί και αγοράζει υπολογιστή και playstation; Μάλλον εσύ φταις.

Φταις, καλέ μου, φταις μην το αρνείσαι. Φταις γιατί η δουλειά πάντα έκλεβε μέρα με τη μέρα λίγο παραπάνω από τον ελεύθερο σου χρόνο. Φταις γιατί αντί για ποδήλατο χωρίς βοηθητικές πήρες εσύ τον υπολογιστή για να μάθει το παιδί και να διαβάζει όπως επιτάσσει η κοινωνία. Εσύ λες ότι καλά έκανες. Δεν θες να σε πουν και παλιομοδίτη στη γειτονιά.. Αν και η γειτονιά πλέον δεν ξέρει καν το μικρό σου όνομα σε πληροφορώ. Πήρες και το playstation τα Χριστούγεννα γιατί όπως είπαμε ο υπολογιστής είναι ένα εργαλείο να μορφωθεί το παιδί μην ξεχνιόμαστε. Το playstation είναι ψυχαγωγία. Άσε που το πήραν και οι άλλοι γονείς στα παιδιά τους. Επιτρέπεται να έχει ο διπλανός και να μην έχεις εσύ? Γίνονται αυτά τα πράγματα? Και έτσι περνάνε αυτά τα ωραία χρόνια. Σκούριασε το ποδήλατο κάτω στον ακάλυπτο, πίτα τα λάστιχα και τρίζουν και τα φρένα.. Πέταμα θέλει. Η μπάλα κάπου κρυμμένη θα είναι στην αποθήκη.

Και τώρα; Μεγάλωσε το παιδί . Δεν έχει και αυτό χρόνο. Φροντιστήριο για τα αγγλικά, φροντιστήριο για τους υπολογιστές, φροντιστήριο για τα μαθήματα του σχολείου και φυσικά σχολείο. Που χρόνος. Από το ένα φροντιστήριο στο άλλο με σκοπό να το εφοδιάσεις με όλα τα εφόδια για να κάνει τα όνειρά του πραγματικότητα. Μπήκε καλά στο νόημα. Βέβαια εσύ πρέπει να δουλεύεις ακόμα περισσότερο γιατί δε σου φτάνουν τα λεφτά. Άσε που περιμένεις και το δεύτερο εάν δεν σου έχει έρθει ήδη. Καλά το πας. Συνέχισε.

Αν και μετά από όλα αυτά αναρωτιέσαι γιατί σου πάνε όλα σκατά πλέον κοίτα καλά το πρόσωπό σου και θυμήσου πως ήσουν μικρός. Κάνε στον εαυτό σου την κλασική ερώτηση που σου έκαναν τότε θείοι, θείες, γιαγιάδες και παππούδες και όλοι αυτοί που κατά καιρούς γνώριζες στα κυριακάτικα τραπέζια με οικογένεια, γνωστούς και φίλους των γονιών σου. Τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις;;; Γύρνα στο σήμερα και δες αν τελικά έγινες αυτό που ονειρευόσουν μικρός ή αν έγινες ένας ακόμα μαλάκας μέσα σε δέκα εκατομμύρια μαλάκες. Και μετά έλα να μου πεις τα δικά σου. Μην ξεχνάς και εγώ μαλάκας είμαι. Δεν βάζω και τόνους. Μου μάθανε στο σχολείο αλλά βαριέμαι.

Κατασκευάζοντας Συναίνεση...

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ξαφνικά ανακάλυψαν το Internet και τα blog. Ξαφνικά με αφορμή γεγονότα που πραγματικά στερούνται σημασίας προέκυψε ζήτημα: τα blog μπορούν να είναι φορέας υβριστικών σχολίων, εκβιασμών και Κύριος οἶδε τι άλλων επαίσχυντων πράξεων και ως εκ τούτου πρέπει το μέσο αυτό να χαλιναγωγηθεί... Κάπως έτσι μεταφράζονται τα σχόλια όσων παρελαύνουν στα παράθυρα της Τηλεδημοκρατίας μας στο νου του μέσου ανθρώπου που δεν έχει επαφή με τη νέα αυτή πραγματικότητα.

Ωστόσο το Internet ολόκληρο είναι βασισμένο στην ελεύθερη διακίνηση ιδεών και πληροφοριών. Όταν διαβάζουμε μια ιστοσελίδα γνωρίζουμε ότι κανείς δεν εγγυάται την αλήθεια των όσων διαβάζουμε. Ενώ, κάθε χρήστης χρησιμοποιεί username και password, όχι την υπογραφή του, για να χρησιμοποιήσει πιο προσωποποιημένες υπηρεσίες, να συμμετέχει σε fora ή φευ,να γράψει σε ένα blog. Τα πρόσωπα του Κυβερνοχώρου είναι πράγματι ό,τι δηλώνουν!

Και φυσικά όλοι όσοι έχουν την ηλεκτρονική παιδεία να βρουν και να διαβάσουν ένα blog το γνωρίζουν αυτό. Και φυσικά γνωρίζουν ότι τα blog δεν είναι ο μόνος τρόπος να διαδώσει κανείς τις ιδέες του στο Διαδίκτυο. Αν κάποιος έχει σκοπό να εκβιάσει μπορεί να το κάνει μέσω ενός forum, με spam mail, μέσω torrent και άπειρων τρόπων. Οπότε; Μια λύση υπάρχει: Λογοκρισία του Internet, των blog σε πρώτη φάση, επειδή δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την επικαιρότητα, αλλά αργά ή γρήγορα ακολουθώντας την ίδια επιχειρηματολογία όλων των εκφάνσεων του Internet.

Το blog είναι μια επανάσταση. Ανάλογη αυτής της κυκλοφορίας του τύπου και ίσως φανεί μελλοντικά σημαντικότερη. Γιατί αν ο τύπος επέτρεψε την διάδοση των Ιδεών και κατοχύρωσε την ελευθερία της έκφρασης, στην πραγματικότητα εγκαθίδρυσε μια άτυπη ολιγαρχία- λίγοι έχουν πρόσβαση στην παραγωγή των δημοσιευμάτων. Αντίθετα, ο καθένας μπορεί να γράψει ένα blog ανεξάρτητος από συμφέροντα εκδοτών, προκαταλήψεις, κριτική, ακόμα και ύπαρξη ενδιαφερόμενου κοινού!

Αυτήν τη δυναμική που προσφέρει το Διαδίκτυο εποφθαλμιούν και θέλουν/θα θελήσουν να φιμώσουν. Ήδη τα μέσα μαζικής ενημέρωσης εργάζονται προς την κατεύθυνση αυτή "κατασκεύαζοντας τη συναίνεση" μιας κοινωνίας που προς το παρόν αγνοεί.

Συμφέροντα-Μηχανισμοί-Πολίτες!

Σε μια περίοδο που η διαφθορά είναι στο επίκεντρο της δημοσιότητα,σε μια περίοδο που έχει γίνει το κυρίαρχο ζήτημα που απασχολεί τον ελληνικό λαό που έτσι κι'αλλιώς είναι αυτός που πληρώνει την ζημιά,κάποιοι συνεχίζουν να στήνουν και να λειτουργούν μηχανισμούς για στήριξη συμφερόντων.

Υπάρχει κάποιος σήμερα σε αυτή την χώρα που να μην θεωρεί την διαφθορά μια από τις κύριες αιτίες για την κατάντια της χώρας;υπάρχει κάποιος που να μην αντιλαμβάνεται ότι αυτές οι θυσίες στις οποίες υποβάλλεται είναι για να ξεπληρώνονται ζημιές και από την διαφθορά;

Νομίζω ότι είναι πλέον αντιληπτό στον καθένα ότι αυτή η διαφθορά δεν μπορεί να καταπολεμηθεί μόνο από την πολιτεία,πρέπει να συνδράμει και να είναι πρωταγωνιστής ο άμεσα θιγόμενος ,ο ίδιος ο πολίτης.

Οι εκλογές που έρχονται είναι κρίσιμες όχι μόνο γιατί υπάρχουν νέα δεδομένα στην αυτοδιοίκηση με την εφαρμογή του "Καλλικράτη"που φέρνει μεγάλες αλλαγές,αλλά γιατί οι πολίτες καλούνται να διδαχθούν από τα λάθη τους.καλούνται να δείξουν αντιστάσεις σε πιέσεις και πολλές φορές εκβιασμούς μηχανισμών.

Οι πολίτες είναι αυτοί που με την στάση τους και τις επιλογές τους θα βάλλουν φραγμό στα σχέδια αλλήλοεξηπηρετούμενων συμφερόντων,θα απομακρύνουν αυτούς που χωρίς πολιτική πρόταση προσπαθούν να επιβάλουν εκείνους που βολεύει στα σχέδια τους.

Οι πολίτες είναι αυτοί που μπορούν να αλλάξουν ένα χώρο από τους κύριους της διαφθοράς,η αυτοδιοίκηση, οι δήμοι είναι στην κορυφή της διαφθοράς στην έκθεση του επιθεωρητή δημόσιας διοίκησης.

Σε αυτές τις εκλογές οι πολίτες αξιολογούν τις πολιτικές προτάσεις,αξιολογούν την ηθική και την τιμιότητα και δεν υποκύπτουν σε εκβιασμούς και υποσχέσεις εξυπηρέτησης μικροσυμφερόντων.

by gkatzios.blogspot.com

Οδηγίες προς τους ψηφοφόρους. Χρήσιμες συμβουλές πριν ασκήσετε το δημοκρατικό σας δικαίωμα...μετά σε 4 χρόνια ξανα!

Η ψήφος είναι σαν ένα ποτήρι με αλκοόλ...Ξέρεις ότι δεν πρόκειται να σε βγάλει από την μιζέρια σου και όμως ανυπομονείς για το επόμενο ποτηράκι.... Έτσι και με τις εκλογές, ενώ γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει περίπτωση να καλυτερέψουν τις ζωές μας, εμείς τις περιμένουμε σαν βάλσαμο..

Ναι παιδιά, δε λέω, να εξασκήσετε το βασικό σας καθήκον ως πολίτες. Ως λούγκρες. Σας γαμούνε και τους ψηφίζετε κιόλας. Τους λέτε «Μπράβο, καλά μας κάνετε. Γαμήστε μας κι άλλο».

Τώρα, για όσους άρρωστους ψηφομανείς πάσχουν από καλπο-στερητικό σύνδρομο και δεν την παλεύουν αν δεν πάνε να ρίξουν την ψήφο τους, υπάρχουν αρκετές επιλογές για να ψηφοφτιαχτούν:

1. Ψήφο στα μικρά κόμματα. Όχι στο Κου Κου, στο Παρατρίχα και τους Χριστιανοκουφάλες, τα δεκανίκια των φαγανών, αλλά σε εκείνα τα κόμματα των οποίων το ψηφοδέλτιο δεν έχετε ξαναδεί. Όσο πιο άγνωστο, τόσο καλύτερα. Αν σας ρωτήσουν τι ψηφίσατε θα λέτε ότι δεν θυμάστε και θα είναι αλήθεια.

2. Λευκό. Συμβολίζει την αγνότητα και την δικαιοσύνη. Την ουτοπία δηλαδή. Επειδή όλα είναι πουτάνα και αδικία. Έπειτα το άσπρο είναι και κυριλέ.

3. Μαύρο. Συμβολίζει τον θάνατο και το “θα σας γαμήσω όπου σας πετύχω”. Μάλλον δεν θα τους πετύχετε γιατί κυκλοφορούν σε άλλους χώρους και μάλιστα με μπράβους. Όπως και να’χει θα’ρθει και αυτονών η ώρα τους...Το μαύρο πάντως είναι σοβαρό χρώμα και πάντα στην μόδα.

4. Άκυρο. Συμβολίζει το “άντε και κάντε κανά τσιμπούκι παλιόπουστες. Χεσμένους σας έχω μαζί με το άθλιο μπουρδέλο σας”.

5. Φωτοτυπία 100ευρου. Και με πολύ μικρά γράμματα να γράφει: “Φωτοτυπία είναι ρε μαλάκα”. Να μένει ο δικαστικός αντιπρόσωπος με τη χαρά. Και επειδή οι περισσότεροι από εμάς μόνο σε φωτοτυπία το βλέπουμε πια το 100ευρο.

6. Λογαριασμούς απο : ΔΕΗ, ΟΤΕ, Νερό, πιστωτικές, δάνεια, κάρτες, κοινόχρηστα ακόμη και το βερεσέ χαρτάκι με τα χρωστούμενα στον μπακάλη της γειτονιάς να βάλετε, καλό θα είναι. Συμβολίζει το ότι αφού τα φάγαμε μαζί με το βαθύ κράτος των χοιρινών ήρθε οι ώρα να τα πληρώσουμε και μαζί...χοντροβρωμιάρηδες

7. Τσοντο-φωτογραφία με σκληρό πορνό. Σαν αυτό που μας κάνουνε καθημερινά στα σουπερ-μάρκετ. Άμα έχει και ζώα μέσα, θα συζητηθεί.

8. Φωτό του Μητσοτάκη χαμογελαστού με την λεζάντα: “Ο Κ.Μ. σας εύχεται καλή τύχη στην υπόλοιπη ζωή σας”.

9. Το ψηφοδέλτιο του του ΣΕΚΣ (Συνασπισμού Ελλήνων Κρεατοφάγων-Σουβλακιστών).

Άντε και καλή ψήφο!!!

"Uhuru"="Ελευθερία"

Φοβάμαι πως ο καθένας μας ενίοτε εθελοτυφλεί..Πιστεύει πως είναι ελεύθερος.. Ο φόβος σκεπάζει τα πάντα.. Δεν αφήνει καμια διέξοδο.. Ισοπεδώνει τις ηθικές αξιες,την ιδιαιτερότητα των αισθημάτων .Ομαδοποίησε τα αισθήματα και έγραψε την ιστορία του συνόλου.. Ενώ όλοι νιώθουμε το ίδιο άσχημα απέναντι στο κακό , αδυνατούμε να το αντιμετωπίσουμε ομαδικά. Η μοναξιά και η απόγνωση είναι τα πιο έντονα στοιχεια της τραγικότητας των ανθρώπων.. Πιστεύω πως έχουμε ακόμα τη δυνατότητα να διαλέξουμε.."

"...Αναρωτιέμαι γιατί οτιδήποτε άγνωστο πρέπει να είναι ένα κακό και όχι μια πρόκληση . Άγνωστο ο εαυτός μου,οι άνθρωποι γύρω μου , άγνωστο το μέλλον.. Το πραγματικό κακό είναι το άγνωστο που δεν προσπαθώ να ανακαλύψω..Γιατί επαναπαύομαι.. Γιατί φοβάμαι..."

"...Στο άκουσμα της λέξης άγνωστο, ο άνθρωπος απειλείται.. Νιώθει ανυπεράσπιστος, προσπαθεί να βρει σανίδα σωτηρίας.. Το άγνωστο θα είναι πάντα άγνωστο,αυτό δεν αλλάζει.. Το υπέρτατο άγνωστο στη ζωή μου είναι ο θάνατος.. Κάθε φορα που το σκέφτομαι τρομοκρατούμαι.. Αισθάνομαι αβοήθητη.. Περιμένω κάποιον να μου δώσει τη λύτρωση μου.. Τη σωτηρια μου.."

Αποσπάσματα από θεατρική παράσταση "Uhuru" ("ελευθερία")

Τι σημαίνει η λέξη επαγγελματίας;

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι πρόκειται για μία εύκολη ερώτηση. Τόσο εύκολη όσο η ερώτηση: “Τι σημαίνει η λέξη δολοφόνος;”

Ποιος δεν ξέρει ότι δολοφόνος καλείται εκείνος που σκοτώνει έναν άνθρωπο, που αφαιρεί μια ζωή; Για να χαρακτηρίσουμε κάποιον ο οποίος προέβη σε αυτήν την πράξη, ενίοτε χρησιμοποιούμε και την λέξη φονιάς. Ο κατέχων, όμως, την στοιχειώδη ελληνική γνωρίζει ότι η λέξη δολοφόνος συντίθεται από τον δόλο και το φονεύω. Δηλαδή δολοφόνος είναι αυτός που αφαιρεί μια ζωή με δόλια πρόθεση προσβλέποντας σε όφελος, συνήθως, οικονομικό ή ψυχολογικό. Η λέξη φονιάς δεν εμπεριέχει το στοιχείο του δόλου. Παρόλα αυτά, ένας οδηγός, όπου στην υποθετική περίπτωση που παρασέρνει και τελικά σκοτώνει έναν πεζό, άρα αφαιρεί μια ζωή – έστω και χωρίς δόλο – δεν αποκαλείται ποτέ φονιάς. Συνήθως αποκαλείται άτυχος και συνηθέστερα μεθυσμένος.

Οπότε τι σημαίνει η λέξη επαγγελματίας;

Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι επαγγελματίας είναι αυτός που ασκεί ένα επάγγελμα. Συνήθως ασκεί αποκλειστικά το επάγγελμα αυτό. Λέμε π.χ. επαγγελματίας οδηγός φέρνοντας στο νου μας έναν φορτηγατζή ή έναν ταξιτζή. Διαφωνεί κανείς με αυτό; Όχι. Γιατί, όμως, δεν θα λέγαμε ποτέ για κάποιον ότι είναι επαγγελματίας περιπτεράς;

Θα μπορούσε κάποιος πάλι να ισχυριστεί ότι επαγγελματίας είναι εκείνος που αγαπάει το επάγγελμά του. Λέμε π.χ. ότι ο γύφτος λατρεύει να περιφέρεται από φανάρι σε φανάρι και να στήνει τον πάγκο του από γωνία σε γωνία κλαίγοντας και απλώνοντας την παλάμη του. Ο γύφτος λατρεύει να κάνει αυτό που κάνει και του αποφέρει εμφανώς όφελος. Διαφωνεί κανείς με το γεγονός ότι οι γύφτοι λατρεύουν να κάνουν αυτό που περιγράψαμε; Όχι. Γιατί, όμως, δεν θα λέγαμε ποτέ κάποιον γύφτο επαγγελματία αν και αληθώς ζει αποκλειστικά από αυτήν την δραστηριότητα;

Επάγγελμα ασκεί και ένας οποιοσδήποτε υπάλληλος. Γιατί, όμως, δεν θα λέγαμε ποτέ για κάποιον ότι αυτός είναι επαγγελματίας ταμίας σούπερ μάρκετ; Στον αντίποδα, γιατί πολύ συχνά ακούς την έκφραση: “Αυτός είναι επαγγελματίας σερβιτόρος”;

Σε αυτό το σημείο ας ανατρέξουμε στον Αντισθένη. “Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις”. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Ότι η ελληνική γλώσσα έχει λέξεις που πολύ συχνά σημαίνουν κάτι άλλο από αυτό που αντιλαμβανόμαστε ή από αυτό που θέλουμε να περιγράψουμε χρησιμοποιώντας τις. Η ετυμολογία της λέξης είναι εκείνη που μας επιτρέπει να διακρίνουμε και να προσδιορίσουμε το νοηματικό φορτίο που αυτή κουβαλάει. Έχοντας, λοιπόν, ως οδηγό το ανωτέρω μικρό παράδειγμά μας, ας ξαναρωτήσουμε:

Τι σημαίνει η λέξη επαγγελματίας; Η λέξη επάγγελμα προέρχεται από την λέξη επαγγέλλομαι η οποία συντίθεται από το επί και το αγγέλλομαι και αρχικά σήμαινε υπόσχομαι. Εξ ου και η Θεία Επαγγελία, δηλαδή η Θεία υπόσχεση για την εκπλήρωση μιας κατάστασης. Στην συνέχεια η λέξη επικράτησε να σημαίνει την ασχολία ενός ανθρώπου για βιοποριστικούς σκοπούς.

Παρόλα αυτά, η ανάλυσή μας κάπου χωλαίνει αφού όπως είδαμε, ακόμη και σήμερα, δεν λέμε ποτέ ότι κάποιος είναι επαγγελματίας ταμίας ή επαγγελματίας περιπτεράς. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ακόμη και σήμερα, χωρίς να το γνωρίζουμε, λέμε ότι κάποιος είναι επαγγελματίας όταν διαισθανόμαστε ότι μας δίνει μια υπόσχεση πως θα κάνει αυτό που διατείνεται ότι κάνει. Ότι θα πραγματοποιήσει αυτό που υπόσχεται, ότι αληθώς επαγγέλλεται αυτό που επαγγέλλεται.

Αποκαλώντας κάποιον επαγγελματία τονίζουμε πρωτίστως την συνέπεια και την ποιότητα που τον διακρίνουν και δευτερευόντως στεκόμαστε στην αποκλειστική άσκηση αυτής της ασχολίας που του αποφέρει τα προς το ζην. Σε αυτό το σημείο – κάνοντας μια μικρή παρένθεση – να πούμε ότι συμβαίνει το εξής παράδοξο. Στο 100% των περιπτώσεων, οι επαγγελματίες με την έννοια που ορίσαμε πριν, αποκομίζουν τα προς το ΕΥ ΖΗΝ. Κακοπληρωμένος και επαγγελματίας είναι δύο έννοιες παντελώς ασύμβατες μεταξύ τους.

Μπορούμε, λοιπόν, να φέρουμε στο νου μας εκείνες τις περιπτώσεις στις οποίες με ασφάλεια μπορούμε να χαρακτηρίσουμε κάποιον ως επαγγελματία. Φερ’ ειπείν, επαγγελματίας είναι ένας ηθοποιός του θεάτρου ο οποίος μπορεί πριν την παράσταση να βίωσε τον χαμό ενός αγαπημένου του, αλλά επάνω στο πάλκο να αποδώσει άψογα στον κωμικό του ρόλο. Αυτός – ίσως και να πούνε μερικοί ότι – είναι επαγγελματίας απάνθρωπος, αλλά δεν μας απασχολεί επί του παρόντος.

Επαγγελματίας είναι ένας οδηγός ταξί ο οποίος διατηρεί το αυτοκίνητό του καθαρό, είναι ευγενής και πρόθυμος, δεν εξυπηρετεί δεύτερο πελάτη ταυτοχρόνως χωρίς την συγκατάθεση των ήδη εποχούμενων, ανάβει εγκαίρως το φλας πριν στρίψει και ούτω καθεξής.

Επαγγελματίας σερβιτόρος είναι αυτός που είναι ευγενικός και πεντακάθαρος, πλήρως ενημερωμένος για το μενού και την κάβα, ταχύς στις μετακινήσεις του και με οξεία αντίληψη του χώρου στον οποίο κινείται.

Επαγγελματίας μηχανικός αυτοκινήτων είναι αυτός που είναι πλήρως καταρτισμένος στο αντικείμενο της επισκευής του εξοπλισμού, αυτός που τοποθετεί γνήσια ανταλλακτικά – ή ιμιτασιόν, εις γνώσιν όμως πάντα του πελάτη – αυτός που ενημερώνει με ακρίβεια δεκάρας για το κόστος της επικείμενης εργασίας, αυτός γενικά που καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να αυξηθεί το χρονικό διάστημα που ίσως απαιτηθεί για την εκ νέου επίσκεψη του πελάτη στο συνεργείο.

Επαγγελματίας εστιάτορας είναι αυτός που – πρώτα από όλα – απασχολεί επαγγελματία μάγειρα και επαγγελματίες σερβιτόρους και τους μισθοδοτεί καλά και έπειτα φροντίζει για την υγιεινή και ασφάλεια των τροφίμων, την συμμόρφωση του χώρου με την κείμενη νομοθεσία και πάει λέγοντας.

Επαγγελματίας πάνω από όλα σημαίνει συνέπεια. Η συνέπεια του επαγγελματία είναι αυτή που εξοικονομεί χρόνο και χρήμα στον πελάτη. Η συνέπεια κοστίζει. Δεν γίνεται να μην κοστίζει. Κοστίζει αλλά τον επαγγελματισμό τον πληρώνεις ΜΙΑ φορά ενώ την ανευθυνότητα την πληρώνεις ΠΟΛΛΕΣ φορές αφού είναι σίγουρο ότι στο τέλος θα αναγκαστείς να απευθυνθείς στον επαγγελματία. Καταλήγουμε λοιπόν στην αρχική μας εκτίμηση, ότι επαγγελματίας είναι αυτός που δεν διαψεύδει την ενδόμυχη υπόσχεση που λαμβάνεις πως θα είναι συνεπής απέναντί σου και θα παράγει έργο ανάλογο της αμοιβής που κατέβαλλες σε αυτόν.

Και τώρα πάμε στο ζουμί της υπόθεσης…

Έχει η Ελλάδα επαγγελματίες; Υπάρχουν στην Ελλάδα επαγγελματίες; Όσο μικρή και απλή είναι η ερώτηση άλλο τόσο είναι και η απάντηση.

Ναι. έχει. Ναι, υπάρχουν επαγγελματίες στην Ελλάδα.

Έχει τους συνεπέστερους επαγγελματίες της υφηλίου. Αυτούς που συνεχίζουν ακόμη και μετά από τόσα χρόνια να διατηρούν έναν άφθαρτο ενθουσιασμό και μιαν απίστευτη συνέπεια σε αυτό που κάνουν. Μάλιστα, είναι τόσο επαγγελματίες που, ενώ ο δρόμος είναι ανοιχτός για όλους, μόνο αυτοί ευδοκιμούν και εξελίσσονται. Μόνο αυτοί δεσπόζουν και διαπρέπουν. Μόνο αυτοί έρχονται μονίμως πρώτοι στην προτίμηση του κόσμου. Ποιοι είναι όλοι αυτοί;

Οι επαγγελματίες ΣΩΤΗΡΕΣ.

Οι επαγγελματίες ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, οι επαγγελματίες της ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ, οι επαγγελματίες ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΙ και οι επαγγελματίες ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ.

Όλοι αυτοί – για να χρησιμοποιήσουμε μιαν έκφραση του χύδην όχλου – είναι και γαμώ τους συνεπείς. Εννοώ ότι είναι τόσο συνεπείς που γαμούν όλους τους άλλους. Όχι τους άλλους επαγγελματίες, διότι όμοιος ομοίω αεί πελάζει, αλλά όλους εμάς. Είναι τόσο επαγγελματίες που αυτοί ορίζουν τα στάνταρντ της συνέπειας στην Ελλάδα. Είναι τόσο επαγγελματίες ώστε ορίζουν ακόμα και το διάβα επάνω στον δρόμο του επαγγελματισμού. Είναι τόσο συνεπείς με τα παιδιά και τα εγγόνια τους όλοι αυτοί οι επαγγελματίες πρωθυπουργοί, οι επαγγελματίες αρχηγοί κομμάτων, οι επαγγελματίες βουλευτές – υπερασπιστές των συμφερόντων του λαού. Κοντά σε αυτούς και οι επαγγελματίες επικεφαλής των αιτημάτων της εργατικής τάξης, οι επαγγελματίες υπέρμαχοι της κοινωνικής δικαιοσύνης, οι επαγγελματίες υπερασπιστές των αδύνατων. Αυτοί είναι οι επαγγελματίες εστιάτορες του παραδείγματός μας, που φυλάττουν στα ψυγεία τους την ληγμένη, την αλλοιωμένη, την αποκρουστικά σάπια τροφή. Όλοι αυτοί, ως γνήσιοι επαγγελματίες, προσέλαβαν τους επαγγελματίες σερβιτόρους να φέρουν την σαβούρα στο πιάτο μας, να την καταπιούμε και να την χρυσοπληρώσουμε. Όλοι αυτοί προσέλαβαν τους δημοσιογράφους, τους αυθεντικούς επαγγελματίες του σερβιρίσματος, τις αυθεντικές και απολύτως επαγγελματίες πουτάνες της πένας να μας σερβίρουν και να μας προτείνουν κατά περίπτωση εναλλακτικό μενού – πάντα όμως προερχόμενο από το ένα και μοναδικό ψυγείο. Μόνο αυτοί θα μπορούσαν να μας σερβίρουν 5 κόκκους σουσάμι, 2 πινελιές ούζο και όρχεις πεσκανδρίτσας με 100 ευρώ το πιάτο.

Όλοι αυτοί μπορούν και είναι τόσο καλοί επαγγελματίες για ΕΝΑΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΛΟΓΟ. Επειδή όλοι εμείς είμαστε ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ.

Επειδή εμείς έχουμε μάθει τη λογική του γύφτου. Του γύφτου – επαγγελματία ζητιάνου – που μας μπόλιασε με τη λογική του παζαριού. “Πόσο κοστίζει αυτό; Τόσο. Όχι τόσο. Πάρε τα μισά και είμαστε εντάξει.” Τη λογική του “το παιδί μου να μπει στο δημόσιο και σιγά μη χαθεί ο τόπος για ένα μισθό παραπάνω.” Τη λογική του “να πάρω το πτυχίο και σιγά μην χρειαστεί ποτέ να χειρουργήσω”. Την λογική του “κάτσε να πάρω το δίπλωμα και μαθαίνω μετά να οδηγάω”. Τη λογική του “ρε μάστορα πιάσε τη REAL NEWS γιατί κληρώνει τζιπ να ‘ούμε…”. Τη λογική τού ό,τι αφού το είπε ο Χατζηαβατονικολάου έτσι είναι, τη λογική της έκπτωσης, τη λογική του σκόντου, τη λογική του πέντε πάνω - πέντε κάτω, τη λογική του “δε γαμείς… βάλε 5 ευρώ βενζίνη να φτάσουμε μέχρι την παραλία και έχει ο Θεός…”

Πόσοι από αυτούς τους επαγγελματίες - ρεμάλια θα ήταν ικανοί να επιβιώσουν – όχι απλώς επιχειρηματικά αλλά βιολογικά – αν εμείς ήμαστε ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ; Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους αλλά οι λογαριασμοί στο πόδι κάνουν τους Έλληνες να φαίνονται καλοί μαλάκες και αυτό δεν τους αξίζει. Στον κόσμο της αγοράς οι επαγγελματίες είναι μονίμως κερδισμένοι. Και αυτοί και οι πελάτες τους. Στην Ελλάδα, κατά πως φαίνεται, επαγγελματίας είναι εκείνος που είναι μονίμως κερδισμένος. Εκείνος του οποίου η δραστηριότητα αποβαίνει ωφέλιμη μόνο σε αυτόν και επιπλέον ζημιώνει και τους πελάτες του.

Λοιπόν; Θα τους αφήσουμε να επιδεικνύουν μονίμως τον επαγγελματισμό τους; Θα τους αφήσουμε να είναι εσαεί αυτό που είναι;

Υπάρχει μια φράση που ανέκαθεν μου άρεσε. “Με την συνέπεια του επαγγελματία και το πάθος του ερασιτέχνη.” Ας απαιτήσουμε να μας σεβαστούν και να μας παράσχουν αυτά για τα οποία επί σειρά δεκαετιών τους αμείβουμε αδρά. Ας απαιτήσουμε επαγγελματισμό ευθέως ανάλογο του κόστους που τόσα χρόνια φέρουμε στους ώμους μας. Ας γίνουμε επιτέλους επαγγελματίες πολίτες.

Στην αντίθετη περίπτωση, δεν μας (-τους) απομένει τίποτα άλλο παρά να φερθούμε ως ερασιτέχνες. Ας φερθούμε τότε με πάθος. Ανέκαθεν 2 από τις συνηθέστερες ασχολίες των Ελλήνων ήταν το σεξ και οι καβγάδες. ΣΕΞ και ΒΙΑ λοιπόν. Γαμήστε τους και δείρτε τους. Αυτό τους αξίζει. Το σεξ ας είναι σπάταλο. Προσοχή στο ξύλο όμως.

Μας είπε που μας είπε η κυρά Θάλεια ότι τα Αρχαία Ελληνικά είναι νεκρή γλώσσα.

Μην μας πει και νεκρόφιλους…
 by Komatoskylo

Ξεκαθάρισμα.

Πήγαινε πες στην Δημοκρατία να πάει να πλυθεί γιατί η μπόχα της έχει κολλήσει πια στους τοίχους των σπιτιών μας. Μην εθελοτυφλεί επειδή έχει κάμποσους ακόμα που την κάνουν παρέα. Εκείνοι βρωμάνε περισσότερο από την ίδια και οι στάμπες που αφήνει ο λιπαρός ιδρώτας τους -όταν την αγκαλιάζουν-κάνουν το ακριβοπληρωμένο της ταγιέρ να μοιάζει με τοίχο σφαγείου που δεν καθαρίστηκε ποτέ. Πες της να μην περνάει από την γειτονιά γιατί κάποιοι παλιοί εραστές της, που την λάτρεψαν, ακονίζουν τα μαχαίρια τους έχοντας μπροστά τους μια φωτογραφία του ’70: Αυτή με το σιέλ φορεματάκι της να γελάει και εκείνοι δίπλα της να μην τολμούν ούτε να την αγγίξουν, μη και χαλάσουν την στιγμή, μη και τσαλακώσουν το όνειρο.

Πήγαινε πες στην Αριστερά να μην κορδώνεται όταν περνάει από τα σοκάκια γιατί τα χαμπέρια έφθασαν από καιρό στα αφτιά των παιδιών της. Έχει χρόνια τώρα, που όταν αυτά έβγαιναν από την πόρτα για το σχολείο της ζωής, αυτή έβαζε τους γιους των αφεντικών από το παράθυρο και το γλεντούσαν. Πήγαινε πες της ότι ακόμα πηγαίνουν μαζί της οι ατσαλάκωτοι της ζωής μόνο και μόνο για την παλιά της αίγλη. Κατά τα άλλα κατάντησε σαν γριά πόρνη επαρχιακού μπορδέλου που πας μαζί της όχι από ανάγκη αλλά από οίκτο. Πες της ότι τα παιδιά της, που κρυβόταν πίσω από την φούστα της όταν λυγερή και περήφανη περπατούσε στα συντρίμμια της Ιστορίας, θέλουν να την κουρέψουν γουλί και να την κρεμάσουν από το σχοινί του καμπαναριού. Κάθε φορά που θα τινάζεται το κορμί της να χτυπάει η καμπάνα όχι για αυτήν, αλλά για τα όνειρα που έθαψε με τα ίδια της τα χέρια πριν ακόμα ανδρωθούν.

Πήγαινε πες στην Δικαιοσύνη ότι δεν μπορεί να κρύβεται για πολύ πια. Όσο και να την προστατεύουν οι σωματοφύλακες της ανανδρίας κουτσαίνει από την αριστερή πλευρά και ξεχωρίζει στο πλήθος. Της έμεινε κουσούρι από τότε που έκλεβε από την ζυγαριά και τα’ χωνε στις τσέπες της τα δίκια των ερήμην καταδικασμένων. Πες της ότι έχει μία ευκαιρία να μαχαιρωθεί μόνη της με το σπαθί της. Εκείνο που έκοψε λάθους λαιμούς την ώρα που αυτοί τεντωνόταν με πρησμένες φλέβες φωνάζοντας για δίκιο.

Τέλος, πήγαινε πες στην Ελευθερία ότι θα την βγάλει καθαρή. Όχι γιατί στάθηκε ως έπρεπε αλλά γιατί οι πέτρες που μας έβαζε να κουβαλάμε στον ανήφορο των Αξιών έγιναν μία-μία, οι τοίχοι του σπιτιού που μέσα κοιμάται η Ελπίδα μας.

Περί εξαγγελιών.

Οι εκάστοτε κυβερνώντες όταν θέλουν να «χρυσώσουν το χάπι» για να μειώσουν τις λαϊκές αντιδράσεις εξαγγέλλουν κάποια φιλολαϊκά μέτρα αλλά στην ουσία κοροϊδεύουν το λαό.

Για παράδειγμα εξαγγέλλεται ένα έκτακτο βοήθημα για τους ανέργους.

Οι εφημερίδες το γράφουν φαρδιά πλατιά στο πρωτοσέλιδό τους, τα κανάλια πομπωδώς το βροντοφωνάζουν και δυστυχώς και μερικά ιστολόγια ηθελημένα ή παρασυρμένα το εγκυροποιούν.

Τι συμβαίνει όμως όταν οι άνεργοι τρέχουν να πάρουν το έκτακτο βοήθημα;

Αρχίζει ο Γολγοθάς.

Πρώτα-πρώτα αρχίζει το «χαρτομάνι», πλήθος δικαιολογητικών.

Ύστερα αρχίζουν οι προϋποθέσεις. Δεν έχετε αυτό το πιστοποιητικό, το περσινό σας εισόδημα ήταν μεγάλο, δεν το δικαιούστε γιατί δεν έχετε ανήλικα παιδιά και ένα σωρό άλλα εμπόδια προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι δικαιούχοι.

Ας ευθυμήσουμε λίγο, κάνει καλό μέσα στη δυστυχία μας.

((Στον ΟΑΕΔ σε λίγο θα μας λένε κύριε είστε ψηλός, ξανθός, γαλανομάτης και πολύ όμορφος συνεπώς εσείς επιδιώκετε να είστε άνεργος, μπορείτε εύκολα να γίνετε «ζιγκολό» που είναι και της μόδας. Τι μας ζητάτε βοηθήματα με τέτοια προσόντα;

Εσείς κυρία μου πανέμορφη σαν Αφροδίτη γιατί θέλετε να είστε άνεργη; Γυρίστε ένα πορνοβίντεο να ασχοληθούν μαζί σας και τα κανάλια. Είναι πολλά τα λεφτά δεν έχετε ανάγκη τα ψίχουλα του βοηθήματος.

Εσύ νεαρέ με το αθλητικό σώμα γιατί δεν κάνεις μια ληστεία που θα σου αποδώσει σε λίγη ώρα πολλές χιλιάδες ευρώ; Περιμένεις να ζήσεις με τα βοηθήματα και τα επιδόματα ανεργίας; Ντροπή σου.))

Φυσικά αυτά τα λόγια δεν θα τα ακούσουμε απ’ τους υπαλλήλους του ΟΑΕΔ αλλά τέτοια μηνύματα προβάλλονται κατά κόρον απ’ τα ΜΜΕ στις για τα σκουπίδια εκπομπές τους.

Τα ΜΜΕ ποτέ δεν θα αναφερθούν στα εμπόδια που βρίσκουν όσοι θα πάνε να πάρουν το βοήθημα, το επικοινωνιακό κόλπο είναι να μεταδοθεί μόνο η εξαγγελία του κυβερνήτη για τη δημιουργία εντυπώσεων. Οι άνεργοι που τελικά θα πάρουν το βοήθημα θα είναι πολύ λίγοι αλλά το μήνυμα ότι η κυβέρνηση ενδιαφέρεται για τους ανέργους σφηνώνεται στο μυαλό των πολιτών.

Με τέτοια τερτίπια πολιτεύονται οι εξουσιαστές και εμείς σαν πρόβατα δεχόμαστε τη μοίρα της σφαγής αδιαμαρτύρητα. Μας αξίζει;;;; Θα αντιδράσουμε ποτέ;;;;;;

by Ideopigi

Κράτος... κακός πατέρας

Αυτό είναι το κράτος πια.

Ένας τσιγκούνης αυταρχικός πατέρας που αποφασίζει και διατάσσει τι τον συμφέρει και τι όχι:

Έχεις διαβητικό πόδι και θέλεις να σου πληρώσει ειδικό παπούτσι (από τις οικονομίες που του εμπιστεύτηκες να σου φυλάξει για μια ώρα ανάγκης);

Δεν συμφωνεί. Δεν τον συμφέρει.

Κόφτο καλύτερα, σου λέει, μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει χωρίς να την πληρώσουμε χρυσάφι.

Επίσης να κόψεις εκτός από το πόδι και το κάπνισμα.

Με τόσα τσιγάρα θα αναπτύξεις καρδιοναπνευστικά προβλήματα και πάλι θα ζητάς λεφτά να τρέχεις για μπαϊ πας.

Στο κόβει λοιπόν και σου λέει και την τεράστια ψεματούκλα ότι το κάνει γιατί έτσι κάνουν όλα τα πεπολιτισμένα κράτη στας Ευρώπας και γιατί συμπονά πάααρα πολύ τους μη καπνιστές.

Άμα τους συμπονούσε βέβαια θα άφηνε να ανοίξουν μαγαζιά για όλα τα γούστα.

Κανένας μη καπνιστής να μην μολύνεται από τον καπνό μας και κανένας καπνιστής να μην αναγκάζεται να κάθεται σαν κατάδικος στο ψοφόκρυο της Σπιναλόγκας.

Αυτόν που συμπονεί ο κακός κρατο-πατέρας είναι τα ασφαλιστικά ταμεία δηλαδή τον εαυτό του (και την Ιντεραμέρικαν ζωής).

Αφού αυτός βούτηξε το ταμείο και πήγε διακοπές, που να βρει τωρα λεφτά να μου χορηγήσει αντιβηχικό σιρόπι ή εγχείρηση;

Μου το κόβει με συνοπτικές διαδικασίες κι ησυχάζει λοιπόν!

Και που 'σαι ακόμα... Σε λίγο θα μας κόψει και το φαγητό.

Μην πάτε μακριά, στην διπλανή Αγγλία οι χοντροί δεν μπαίνουν στη λίστα εγχειρήσεων ανοιχτής καρδιάς από το εκεί εθνικό σύστημα υγείας.

Σταμάτα να τρως και βλέπουμε, αυτό τους λένε.

Αν είσαι εσύ αυτοκαταστροφικός, δεν σου φταίει το κράτος.

Μα πληρώνω.... τολμά να ψελλίσει ο χοντρός.
Ναι αλλά είσαι χοντρός, συνεχίζουν αυτοί το ατράνταχτο επιχείρημα. Δεν είναι σωστό, δεν είναι σικ, δεν είναι ευρωπαϊκό!

Αγαπητό κράτος θα μου επιτρέψεις να σου πω κάτι: έχω πατέρα, δεν θέλω άλλον.

Ειδικά δεν θέλω πατέρα που με κλέβει με το ένα χέρι και με βαράει με το άλλο.

Α στο καλό πια.

Προτιμώ να είμαι ορφανό!

της Λένας Διβάνη