Posted by Ramnousia H E.E. στα χνάρια των Η.Π.Α. σε λάθος χρόνο, με λάθος τρόπο…..

Επιθυμεί μια Ευρωπαική Ομοσπονδιακή Τράπεζα στα πρότυπα της αμερικάνικης FEDERAL RESERVE.

Οι εκφραστές της Ευρωπαικής ολοκλήρωσης συνεχίζουν τα λάθη….Ενώ λοιπόν οι Η.Π.Α. κάποτε συγκρότησαν Ομοσπονδιακό κράτος με τη σύμφωνη γνώμη του λαού τους πηγάζουσα από..... την ανάγκη για ένωση κάτω από μια κεντρική Κυβέρνηση διατηρώντας μέρος της τοπικής Ανεξαρτησίας και της αυτόνομης νομοθεσίας που είναι κάτι το υγιές και γι ’αυτό και διατηρήθηκε τόσα χρόνια, στην Ε.Ε. έχουν μπερδευτεί….

Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι προσπαθεί μέσω μιας ανομοιογενούς οικονομικής «συμμαχίας» να φτάσει στην ολοκλήρωση….Ποτέ στην Ιστορία αλλά ούτε και σήμερα η οικονομική εξάρτηση δεν Ενώνει, αντίθετα τις περισσότερες φορές χωρίζει…Αυτή η μυωπία των οπαδών του ολοκληρωτισμού που τους οδηγεί σε διορισμούς Προέδρων και όχι σε Εκλογή οξύνει τις αντιθέσεις καθώς τείνει να γίνει καταστρεπτική….Το οξύ οικονομικό πρόβλημα στο χρηματοπιστωτικό τομέα, που ανέδειξε και τα δημοσιονομικά προβλήματα των χωρών μελών που προέκυψαν ακριβώς από αυτή την οικονομική συνεργασία ισχυρών και αδύναμων κρίκων ,από τη σχέση δανειστή και δανειζομένου που σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής ο αδύναμος χάνεται αλλά και παρασύρει τον ισχυρό, χρειάζεται επιεικώς αναθεώρηση…

Στις μέρες μας η Καγκελάριος Μέρκελ μίλησε για συμμετοχή ιδιωτών….Επιθυμεί μια Ευρωπαική Ομοσπονδιακή Τράπεζα στα πρότυπα της αμερικάνικης FEDERAL RESERVE…Μήπως και καταφέρει να σώσει τη Γερμανία από τη χρεωκοπία που είναι βέβαιη αν προκύψει ντόμινο….Είναι το τελευταίο κομμάτι αλλά είναι σίγουρο ότι θα πέσει…..Άρα ο ολοκληρωτισμός πάει περίπατο, δημιουργείται οικονομική εξάρτηση από ιδιώτες(που στις Η.Π.Α. διαμορφώνουν και δρομολογούν εξελίξεις) και δε μπορεί κανείς να εγγυηθεί αν αυτή η κίνηση θα πετύχει…

Αποτύχατε…..Αυτή είναι η σκληρή αλλά καθαρή αλήθεια…Ξεκινήσατε λάθος και συνεχίζετε λάθος….Υποφέρουν εκατομμύρια άνθρωποι αλλά εσείς οι λίγοι αδιαφορείτε….Αλλά αγνοείτε και τη στοιχειώδη λογική ότι αν βοηθούσατε το κοινωνικό σύνολο θα σώζατε και το Ευρώ….Τυφλά προσπαθείτε να σώσετε το Νόμισμα χωρίς την υποστήριξη της Κοινωνίας…Και αυτό είναι έγκλημα….Γιατί τίποτα από τα δύο δε πρόκειται να σωθεί…

by Grigoris Zografakis

13 προτάσεις για να γίνει ο εργαζόμενος Τιραμόλα...

Ωραίες και χρήσιμες (που λέει και ο Χρυσοχοϊδης) ήταν οι προτάσεις του ΣΕΒ για τις εργασιακές σχέσεις, αλλά άτολμες. Γι’ αυτό η στήλη θα κάνει ένα βήμα παραπάνω ώστε οι ελληνικές επιχειρήσεις να γίνουν ανταγωνιστικές μέχρι αηδίας.

Η εργάσιμη εβδομάδα να επεκταθεί και την Κυριακή και μάλιστα αμισθί. Διότι χάρη στην επιχείρηση ο εργαζόμενος δεν θα βγει έξω, άρα δεν θα ξοδέψει. Οπότε είναι θράσος να ζητάει από πάνω και μεροκάματο.

Και επειδή κάποιοι τις Κυριακές μπορεί να εκκλησιάζονται, οι επιχειρήσεις θα υποχρεούνται να μεταδίδουν κατά την ώρα εργασίας παλιά και πρόσφατα κηρύγματα του μητροπολίτη Άνθιμου.

Η άδεια, υπό την παρούσα μορφή της, καταργείται. Ο εργαζόμενος θα παίρνει ένα μήνα άδεια κατά τη διάρκεια της οποίας θα απασχολείται σε ομοειδή επιχείρηση, ώστε να μαθαίνει και μια άλλη τέχνη. Αυτή η “αυθόρμητη” επιμόρφωση θα πατσίζει τον μισθό που ΔΕΝ θα παίρνει.

Ο εκσυγχρονισμός των επιχειρήσεων απαιτεί να δίδεται στους καλούς εργαζόμενους πριμ παραγωγικότητας. Έτσι από τους 200 π.χ. εργαζόμενους σε μία εταιρία, οι 3 πρώτοι σε παραγωγικότητα θα παίρνουν μπόνους 2% επί των αποδοχών τους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι 20% μείωση ώστε την άλλη φορά να προσπαθήσουν περισσότερο.

Κατά την πρόσληψη, ο εργαζόμενος θα υπογράφει σύμβαση στην οποία θα διευκρινίζεται σαφώς ότι σε περίπτωση μοιραίου εργατικού ατυχήματος, οι συγγενείς του θα πληρώνουν στον εργοδότη… ψυχική οδύνη.

Το 8ωρο έχει πλέον ξεπεραστεί. Γι’ αυτό η έννοια της υπερωρίας καταργείται και αντικαθίσταται με την “υποωρία”. Δηλαδή όσοι εργαζόμενοι σχολάνε (ή λιποθυμούν) πριν από τις 12 ώρες θα πληρώνουν στον εργοδότη τη διαφορά.

Οι ασφαλιστικές εισφορές του εργοδότη, επιβαρύνουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων. Θα μπορεί, λοιπόν, να αναλαμβάνει προσωπικώς ο εργοδότης τη συνταξιοδότηση των υπαλλήλων του όταν ο γιατρός της επιχείρησης θα γνωματεύσει ότι αυτοί έχουν… μήνες ζωής.

Σε περίπτωση απόλυσης ο εργοδότης θα πρέπει να προειδοποιεί τον απολυμένο 2 ώρες πριν ώστε να μην τον αποζημιώσει. Σε αντίθετη περίπτωση θα είναι υποχρεωμένος να του καταβάλλει τα ναύλα για να γυρίσει σπίτι του. Με λεωφορείο βέβαια, όχι ταξί και αηδίες.

Όπως λέει ο σοφός λαός (μπλιαχ, τι μπανάλ λέξη) “αργία μήτηρ πάσης κακίας”. Οπότε είναι ηθικόν ζήτημα η κατάργηση των αργιών. Εξαιρείται η επέτειος του “ΟΧΙ” γιατί θυμίζει στους εργοδότες πόσες φορές έχουν πει “όχι” στα αιτήματα των υπαλλήλων τους για αύξηση αποδοχών.

Στην “Εργατική Πρωτομαγιά”, η οποία δεν είναι αργία αλλά απεργία, στο 10λεπτο διάλειμμα για κολατσιό, θα γίνεται συμβολική αναπαράσταση της δολοφονίας των εργατών του Σικάγου. Στις επιχειρήσεις με πολλούς εργαζόμενους, κατ’ εξαίρεσιν, θα μπορούν να χρησιμοποιούνται και πραγματικά πυρά.

Η απεργία καταργείται όχι μόνο ως έννοια αλλά και ως λέξη. Έτσι, όσοι τη χρησιμοποιήσουν θα περνούν αυτομάτως στην παρεμφερή λέξη ανεργία.

Σε περίπτωση που ο ιδιοκτήτης ή ο διευθυντής ή ο executive manager κλπ. “γουστάρουν” κάποια γυναίκα εργαζόμενη, η άρνησή της να συνευρεθούν θα επισείει την καταγγελία της σύμβασής της για… σεξουαλική παρενόχληση. Διότι δεν μπορεί να τους “ανάβει” και μετά να το παίζει αρσακειάδα.

Αν μετά από όλα τα παραπάνω “αναπτυξιακά μέτρα” η εταιρία δεν παρουσιάσει τα αναμενόμενα από τον εργοδότη κέρδη, αυτός θα έχει το δικαίωμα να κατασχέσει ακίνητα περιουσιακά στοιχεία των εργαζομένων, μέχρι και την πρώτη κατοικία.

Αυτά ήταν τα μέτρα που η στήλη προτείνει, προς τέρψιν των διαστροφικών διαθέσεων της τρόικας. Και μη μιλήσει κανείς για “εργασιακό μεσαίωνα”. Όπως προσέξατε δεν ανέφερα ούτε μία φορά τη λέξη…. μαστίγιο.

Άνθρωποι, κυβερνήσεις, επανάσταση ..

Γιατί πεινούν οι άνθρωποι;

Επειδή οι κυβερνήτες συνάζουν όλα τα χρήματα με φόρους.

Γιατί επαναστατούν οι άνθρωποι;

Επειδή οι κυβερνήτες επεμβαίνουν πολύ.

Γιατί αψηφούν οι άνθρωποι το θάνατο;

Επειδή οι κυβερνήτες απαιτούν τόσα πολλά από τη ζωή.

Όταν για να ζήσεις έχεις λιγοστά, ξέρεις πιο καλά τι να κάνεις από το να εκτιμάς πάρα πολύ τη ζωή. Λάο Τσε (6ος αιώνας π.Χ.). Στο παραπάνω κείμενο, ένα κείμενο που γράφτηκε περίπου 2500 χρόνια πριν, ο Λάο Τσε διαπιστώνει κάποια προβλήματα, τα οποία διαχρονικά συνεχίζονται και σήμερα. Προβλήματα που έχουν να κάνουν με την καθημερινότητα του ανθρώπου, τη σχέση του με την πολιτεία και τις λύσεις που προσπαθούν να βρουν ώστε να τα ξεπεράσουν. Οι πολίτες μιας χώρας είναι δυστυχισμένοι, επειδή οι κυβερνήσεις της χώρας τους, γεμίζουν τη ζωή των πολιτών τους με δυστυχία λόγω των δυσβάσταχτων φόρων, άλλοτε δίκαιων, μα τις περισσότερες φορές άδικων. Άδικοι φόροι που οδηγούν στην εξαθλίωση των πολιτών, κυρίως των χαμηλών εισοδημάτων, που έχουν ως πρόσχημα την οικονομική ευμάρεια της χώρας.

Μια οικονομική ευμάρεια που χάθηκε, όχι διότι έφταιγαν οι πολίτες με τις πράξεις τους, αλλά κυρίως λόγω της κακής διακυβέρνησης και διαχείρισης από πλευράς των κυβερνώντων της χώρας. Το αποτέλεσμα, όμως, το υφίστανται οι πολίτες και όχι οι κυβερνώντες. Όχι, δηλαδή, αυτοί που το δημιούργησαν, αλλά αθώοι πολίτες που είναι υποχείρια των κυβερνήσεων. Και ο λαός ολοένα εξαθλιώνεται∙ και η πολιτεία, το επίσημο δηλαδή κράτος, βοηθάει στην εξαθλίωση του λαού. Τότε ο λαός ξεσηκώνεται, για να διεκδικήσει μια καλύτερη και ποιοτικότερη ζωή.

Η επανάσταση, λοιπόν, του λαού είναι μια έντονη αντίδραση σε αυτό που πιστεύει ότι τον καταπιέζει. Διεκδικεί μέσω αυτής, την ανατροπή του πολιτικού ή του κοινωνικού καθεστώτος για ένα καλύτερο πολιτικό και κοινωνικό μέλλον. Το αξιοσημείωτο γεγονός, όμως, είναι ότι ο λαός επαναστατεί, επειδή οι κυβερνήσεις τον αναγκάζουν και τον ωθούν σε αυτή την επανάσταση. Αν η κάθε κυβέρνηση, κυβερνούσε για το συμφέρον του λαού, τότε δεν θα υπήρχαν ξεσηκωμοί. Από τη στιγμή, όμως, που η κυβέρνηση έχει οδηγήσει τους πολίτες στο τέλμα, έχουν "πιάσει πάτο", τότε οι ίδιοι αυτό που οφείλουν να πράξουν, είναι να σηκωθούν και να σταθούν στα πόδια τους. Όταν έχουν εξαθλιωθεί, ο θάνατος είναι ευεργεσία για αυτούς και δεν τους νοιάζει, διότι πλέον έχουν χάσει τα πάντα και η ζωή τους δεν αξίζει αν δεν μπορούν να τη ζουν. Οι άνθρωποι αψηφούν το θάνατο, επειδή αγαπούν τη ζωή. Αψηφούν την εξουσία, όταν αυτή τους καταπιέζει τη ζωή.

Κυρίως, όμως, βρίσκονται αντιμέτωποι με την εξουσία, όταν προσπαθούν να ζήσουν και αυτή-η εξουσία-δεν τους παρέχει, αλλά τους στερεί τις δυνατότητες για μια καλή και αξιοπρεπή ζωή. Η κυβέρνηση με τις πράξεις της-την πολιτική, κοινωνική και οικονομική εφαρμογή του έργου της-οδηγεί τους πολίτες εναντίον της. Τους αναγκάζει να ξεσηκωθούν και ακόμα να επιλέξουν το θάνατο αντί της ζωής. Σύμφωνα με τον Λάο Τσε, δεν φταίνε οι πολίτες όταν ξεσηκώνονται. Δεν φταίνε επειδή διεκδικούν ένα καλύτερο μέλλον. Φταίνε εκείνοι που τους στερούν το μέλλον αυτό και οδηγούν τους πολίτες στην εξαθλίωση.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με τη σημερινή πραγματικότητα είναι ή σύμπτωση ή φάρσα. Αν, όμως, υφίσταται η πραγματικότητα αυτή, τότε οι πολίτες πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στη εξαθλίωση της ζωής ή στην προοπτική για μια καλύτερη και ποιοτική ζωή. Διότι η ζωή είναι αγαθό και κανείς δεν έχει δικαίωμα ούτε να το υποβαθμίζει, ούτε να το εξευτελίζει. Στα χέρια των πολιτών επαφίεται στο πώς θέλουν να ζουν: Ελεύθεροι απολαμβάνοντας τη ζωή ή να ζουν χωρίς να χαίρονται πραγματικά τη ζωή; Γιατί η ζωή είναι ζητούμενο και όχι δεδομένο. Είναι προσδοκία και όχι δουλεία.

Πάνω από όλα, όμως, είναι αγώνας για την ελευθερία και την αλήθεια.

by Ανδρέας Φαρσάρης
     Καθηγητής

Το κράτος κερδίζει 1 ευρώ ανά λίτρο βενζίνης...

Η Ομοσπονδία Βενζινοπωλών Ελλάδος, έφτιαξε αυτό το γραφικό, όπου μια ματιά μπορούμε να καταλάβουμε που πάει το 1,493 που πληρώνουμε για βενζίνη, δηλαδή:

Τα 94,1 λεπτά στο κράτος

τα 43,4 στο διυλιστήριο

τα 6,3 λεπτά στις εταιρείες χονδρικής και

τα 5,5 λεπτά στα βενζινάδικο.

Δηλαδή, όταν γεμίζετε με 50 ευρώ, τα λεφτά σας πηγαίνουν:

31,5 ευρώ στο κράτος

14,5 στο διυλιστήριο

2,1 στις εταιρείες

1,8 στο βενζινάδικο.

Συμπτώσεις: Σε Ελλάδα και Ιρλανδία τα μεγαλύτερα ανεξερεύνητα ενεργειακά πεδία της Ευρώπης ..

Συμπτώσεις: Σε Ελλάδα και Ιρλανδία τα μεγαλύτερα ανεξερεύνητα ενεργειακά πεδία της Ευρώπης

Πόσο σύμπτωση μπορεί να είναι το γεγονός ότι οι δύο χώρες για τις οποίες υπάρχουν ισχυρότατες ενδείξεις ότι κρύβουν τα μεγαλύτερα μη αξιοποιημένα ενεργειακά κοιτάσματα στην Ευρώπη στην Ελλάδα και στην Ιρλανδία, ξαφνικά τέθηκαν υπό καθεστώς διεθνούς οικονομικής κατοχής; Το defencenet.gr αποκαλύπτει κάτι που ελάχιστοι γνωρίζουν: Η Ιρλανδία μία χώρα των 4,5 εκατ ανθρώπων έχει ένα τεράστιο χρέος που κινδυνεύει να τινάξει την οικονομία της χώρας στον αέρα αλλά την ίδια στιγμή και σε χρόνο ανύποπτο, (16 Ιουνίου 2010) ο υπουργός Επικρατείας της Ιρλανδίας Conor Lenihan ανακοίνωνε την ύπαρξη 10 δισ. βαρελιών πετρελαίου και φυσικού αερίου στη χώρα στα νερά της Ιρλανδίας.

Η κίνηση αυτή με τον τίτλο «2011 Atlantic Margin Licensing Round» θα ανοίξει για δύο χρόνια το δρόμο σε εταιρείες που επιθυμούν την διεξαγωγή ερευνών στα νερά της Ιρλανδίας όπου σύμφωνα με εκτιμήσεις υπάρχουν τα ενεργειακά αποθέματα που υπάρχουν στις περιοχές αυτές αντιστοιχούν σε 10 δισ. βαρέλια πετρελαίου (πετρέλαιο κσι φυσικό αέριο).

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ιστοσελίδα του ιρλανδικού υπουργείου Επικοινωνιών, Ενέργειας και Φυσικών Πόρων «Yet, it is estimated that the area is likely to be rich in petroleum reserves. There are potential reserves of 10 billion barrels of oil equivalent (oil or gas) in the Irish Atlantic Margin».

Συμπληρώνοντας ο υπουργός δήλωσε ότι αναμένει αρκετές και αξιόλογες αιτήσεις για έρευνα όταν ο διαγωγνισμός αυτός λήξει στις 31 Μαίου του 2011. (Minister Lenihan said “I believe that offering Licensing Options, on the basis I have outlined, will attract an increased interest in exploration offshore Ireland and I look forward to the receipt of a good number of quality applications when the Round closes on the 31st of May of next year”).

Τώρα πώς γίνεται τόσο η Ελλάδα όσο και η Ιρλανδία που από τα υπάρχοντα στοιχεία φαίνονται να έχουν τεράστιους ανεκμετάλλευτους ενεργειακούς πόρους να αντιμετωπίζουν είτε το φάσμα της χρεοκοπίας είτε του δανεισμού με την υποθήκευση των περιουσιακών τους στοιχείων ως κράτη είναι ένα καλό ερώτημα. Πάντως τυχαίο μάλλον δύσκολο φαίνεται να είναι.

by Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Σόλων, Σεισάχθεια και Ελλάδα της παρακμής .

«Γηράσκω δ' αιεί πολλά διδασκόμενος».

Σόλων ο Αθηναίος

Όταν ο Σόλων έγινε άρχων της Αθήνας το 594 π.χ., ο πλούτος, η δύναμη και η εξουσία, ανήκαν σε λίγους. Οι φτωχοί ήταν τόσο χρεωμένοι, που πολλοί από αυτούς είχαν γίνει δούλοι ή πωλούσαν τα παιδιά τους για να εξοφλήσουν τα χρέη.

Ο Σόλων, άνθρωπος σοφός και δίκαιος, αφού αρνήθηκε να γίνει τύραννος και να στηρίξει την ολιγαρχία, θέσπισε τον νόμο Σεισάχθεια για να απαλλάξει τους φτωχούς από τον φόρτο των χρεών (σσ. σείω + άχθος, δηλ. αποσείω το χρέος).

Με τη Σεισάχθεια, ο νομοθέτης ακύρωσε όλα τα συμβόλαια των φτωχών που ενεχυρίαζαν τον ίδιο τον εαυτόν τους και απαγόρευσε το δικαίωμα του πιστωτή να υποδουλώνει ή να φυλακίζει. Επίσης, απελευθέρωσε τη γη της Αττικής από τις πολυάριθμες υποθήκες, καταργώντας τες.

Ο Σόλων περιόρισε τον αριθμό των στρεμμάτων γης τα οποία μπορούσε να κατέχει ένα άτομο και θέσπισε μεγάλα πρόστιμα για όσους μεγαλοκτηματίες εξήγαγαν σιτηρά, ανατρέποντας την οικονομική ζωή της Αθήνας.

Δεν έθεσε όρια στα επιτόκια, όμως καταπολέμησε την τοκογλυφία, θεσπίζοντας κατώτατες τιμές στα βασικά είδη και εισήγαγε μία νοοτροπία, η οποία διατυπώθηκε αργότερα με σαφήνεια από τον Αριστοτέλη, ότι το χρήμα δεν είναι εμπόρευμα αλλά αποκλειστικά δημόσιο μέσο συναλλαγής. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε την τοκογλυφία αμάρτημα, ως ένα είδος κλοπής, αφού το χρήμα δεν μπορούσε να γεννάει άλλο χρήμα, (σ.σ. τόκος από το τίκτω).

Αν και η νομοθεσία του Σόλωνα δεν εμπόδισε λίγα χρόνια αργότερα τον Πεισίστρατο να γίνει τύραννος, έθεσε τις βάσεις για τον «χρυσό αιώνα» της Αθήνας, ο οποίος της προσέδωσε λάμψη που διαρκεί μέχρι σήμερα και ο ίδιος θεωρήθηκε από τις επόμενες γενιές πατέρας της Δημοκρατίας.

2604 χρόνια αργότερα

Στη νεοφιλελεύθερη Ελλάδα της εξάρτησης και της παρακμής τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.

Στο μέγα ζήτημα, που θέτει η εποχή μας, αν τα έθνη θα διοικούνται από τους πιστωτές τους ή από δημοκρατικές διαδικασίες με σκοπό την ανάπτυξή τους, σχεδόν το σύνολο πολιτικό σύστημα, με προεξάρχοντα, τον «σοσιαλιστή» πρωθυπουργό της Ελλάδας Γ. Παπανδρέου, επέλεξε χωρίς δισταγμό το πρώτο.

Δέχθηκαν την μετατόπιση των ευθυνών από τις οικονομικές ολιγαρχίες στις πλάτες των εργαζόμενων, έχοντας από καιρό διαλέξει στρατόπεδο στον ακήρυκτο πόλεμο που μαίνεται διεθνώς μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των κοινωνιών.

Επέλεξαν τον δρόμο της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης διασφαλίζοντας, αντί μίας «Σεισάχθειας», τα κέρδη των «Σάυλωκ» της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας, με τίμημα την επερχόμενη κοινωνική εξαθλίωση.

Την δε κάθαρση, υποτίθεται ότι θα φέρουν πρόσωπα που βλέπουμε στη Βουλή, στην Οικονομία και στα τηλεοπτικά παράθυρα, τα οποία όμως είναι σε γενικές γραμμές τα ίδια που μας οδήγησαν στην καταστροφή.

Πάνω απ όλα όμως, το πιο ανησυχητικό είναι ότι ουδείς δείχνει να προβληματίζεται για το αν ο στρατηγικός προσανατολισμός της χώρας είναι τελικά λανθασμένος.

Θα έπρεπε κάποια στιγμή, η πολιτική και οικονομική ελίτ, να διερωτηθεί το πώς η χώρα θα εισέλθει σε τροχιά πραγματικής οικονομίας και ανάπτυξης, και κατ΄ επέκταση κοινωνικής και πολιτιστικής ακμής, χωρίς να διαδραματίζει ρόλο «κολαούζου», της -ήδη κλονισμένου κύρους- ευρωπαϊκής νομενκλατούρας.

Το ζήτημα που τίθεται, αφορά το αναπτυξιακό και κοινωνικό μοντέλο και την κουλτούρα που αυτά συνεπάγονται. Το προηγούμενο μοντέλο, ωρίμασε και έχει ήδη παρακμάσει.

by Πάνος Πικραμένος

"Το αυγό του φιδιού» στη σημερινή κρίση"

Κάποτε σε ένα ταξίδι του, ο U. Eco στο Πακιστάν ρωτήθηκε από έναν ταξιτζή ποιους εχθρούς έχει η χώρα του και στη πρώτη αυθόρμητη απάντησή του είπε κανέναν, αφού μια γρήγορη ανάλυση δεν του επέτρεπε να σκεφτεί με ποια χώρα είχε σύγκρουση η Ιταλία.

Αναλογιζόμενος μετά την απάντησή του, τη βρήκε επιπόλαια, γιατί το ερώτημα αφορούσε στους εχθρούς που κουβαλούμε μέσα μας (τους βάρβαρους του Μ. Αλεξανδρινού) και οι εχθροί μας σήμερα είναι όλοι οι άλλοι, η πολιτική, η εξουσία, τα Μ.Μ.Ε., οι συντεχνίες, οι διαδηλώσεις οι πορείες, τα κόμματα, οι απόψεις των άλλων, οι ξένοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι Εβραίοι, οι Αμερικάνοι.

Ζούμε σε μία κοινωνία, όπου οι κοινωνικοί δεσμοί έχουν ραγίσει και οι εφιάλτες και οι φόβοι μας έχουν μολύνει όλη την ατμόσφαιρα, δημιουργώντας περίεργες αναθυμιάσεις.

Η συλλογική υστερία, η καταστροφολογία, ο μαζικός λιθοβολισμός των πολιτικών, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος, η αναπόληση της χούντας ως ιδανικού πολιτεύματος (ναι, ακούγεται από τους συμπαθείς ταξιτζήδες που θεωρούνται από πολλούς η γνήσια λαϊκή ψυχή και το αυτί των πολιτών), μήπως όλα αυτά είναι ένα άλλο «αυγό του φιδιού» παρόμοιο με αυτό που περιέγραφε ιδιοφυώς ο μεγάλος Μπέργκμαν, για να δώσει το κλίμα της γέννησης του φασισμού στη προχιτλερική Γερμανία.

Σε περιόδους κρίσης οικονομικής, οι άνθρωποι χάνουν το ανθρώπινο πολιτισμένο τους πρόσωπο και βγάζουν το τέρας που κρύβουν επιμελώς εντός τους.

Η ουσία του ανθρώπου χάνεται μέσα σε μια άμορφη και εκδικητική πρώτη ύλη, που δυστυχώς κουβαλάμε στα γονίδια μας και που μόνο με ενδοσκόπηση και αυτοκριτική μπορεί να ελεγχθεί. Το τέρας που κρύβουμε μέσα μας, απεχθές στην όψη, που δε το βλέπουμε ποτέ στον καθρέφτη μας αλλά στα πρόσωπα των εχθρών και των αλλότριων «πάς μή Έλλην βάρβαρος», είναι πλέον παρόν.

Ο άνθρωπος έχει φόβους, άγνοιες, προκαταλήψεις και μια ιδεολογία μεγαλείου που τρέφεται από τα φαντάσματα του «ένδοξου» συνήθως παρελθόντος και τις συλλογικές αυταπάτες (ηρωικά έπη, έθνη κ.λπ.).

Ο μέσος άνθρωπος δεν έχει σοφία και ψυχραιμία να δει το αίτιο και το αιτιατό, δεν έχει τη μεθοδολογία ανάλυσης των προβλημάτων και νιώθει αμήχανος και πανικοβλημένος μπροστά στο χάος και την αναρχία ενός συστήματος που μοιάζει να καταρρέει, προκαλώντας και εντείνοντας την αλαζονεία της εξουσίας, που μπροστά στον φόβο της απώλειας των κεκτημένων αντιδρά βίαια και μανιχαϊκά, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο βίας στην προσπάθειά του να ελέγξει τους κοινωνικούς θεσμούς και την ηρεμία του πολιτεύματος.

Οι πολιτικοί οργανισμοί και η κοινωνία είναι μια πρώτη ύλη, είναι μια μήτρα που πρέπει να κυοφορήσει το υγιές, αποβάλλοντας το ανώμαλο και την εκτροπή, γιατί στον νόμο της φυσικής εξέλιξης αυτό γίνεται εκατομμύρια χρόνια με επιτυχία και σοφία.

Οι κοινωνίες πάντα εφεύρισκαν τους θεσμούς που τις βοηθούσαν να ανανεώνουν την αναγκαία ενέργεια, για να μην αυτοκαταστραφούν.

Όπως ο φυσικός άνθρωπος ακόμα και μπροστά σε τραγικά διλήμματα δεν αυτοκτονεί, έτσι και η συλλογική του διάσταση, η κοινωνία, δεν αποφασίζει την αυτοχειρία της.

Ο μόνος τρόπος για να μη γεννηθεί το τέρας είναι να αποβληθεί με τους αμυντικούς μηχανισμούς που κουβαλά το ιστορικό πρόσωπο της κοινωνίας από τις μνήμες και τις εμπειρίες του παρελθόντος με τα ορθολογικά εργαλεία της ανάλυσης, του ψύχραιμου διαλόγου και της ενδυνάμωσης των αλτρουιστικών αντανακλαστικών που ευτυχώς και αυτά τα κουβαλάμε στα γονίδια μας, σαν αντίπαλο δέος στα άλλα τα εγωιστικά και φονικά γονίδια της φύσης μας.

Ας θυμηθούμε λίγο το ανθρώπινο πρόσωπό μας και ας τρομάξουμε με το τέρας που κρύβουμε, μήπως και ανακαλύψουμε τη μόνη δικαιοσύνη που είναι μια ακριβής στιγμή, όπως έγραφε και ο δικός μας ποιητής.

by Κώστας Κωνσταντινίδης

Έλληνα! Ε, ‘Ελληνα! Του κάμω, τι ζητάς εδώ; είμαι νεκρός, μου κάμει. (Ν. Εγγονόπουλος)

Ποιος σκότωσε τον τελευταίο Έλληνα;

Εσύ τον σκότωσες, που δημιούργησες μια πολιτεία που σκοτώνει τους πολίτες της, με όπλο τους άχρηστους ασύδοτους ανίκανους κυβερνήτες της και άρχοντές της. «Που κατά βάθος έγιναν /σαν ένα είδος υπηρέται των Ρωμαίων.» (Κ. Καβάφης). «Μέτριοι άψυχοι μεγαλοκατεργάρηδες με το δέος της οικονομίας» (Γ. Σεφέρης) και την αδιαφορία για τις ανθρώπινες αξίες.

«Μιλούν για τη μεγάλη κρίση με το στόμα. Στην ψυχή τους καμία αλλοίωση. Μένουν όπως πάντα οι άνθρωποι της πλατείας Συντάγματος, οι άνθρωποι του Κολωνακίου» (Γ. Σεφέρης).

Χωρίς στρατηγικό σκοπό έγινε στάχτη ο τόπος ανεύθυνα και ασύδοτα.

Από τα παπατζίδικα κόλπα των Ευρωπαίων δημοσίων υπαλλήλων — που «ξυπνούν, ξυρίζουνται κι αρχίζουν μεροκάματο τον σκοτωμό» (Γ. Σεφέρης) των ανθρώπων (θυμάστε τη Γιουγκοσλαβία; Και το Ιράκ; Και το Αφγανιστάν;), των αξιών, των συνειδήσεων — και των ντόπιων σφουγγοκωλαρίων τους, εξαρτάται αν θα καταστραφεί η χώρα. Η «Ελλάδα το εξανδραποδισμένο έθνος».

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, Κυβερνήτη ολίγιστε με τ’ όνομα. Αδιάφορε, κουρασμένε κατά δήλωσίν σου, που άφησες τους παρατρεχάμενούς της αυλής σου να καθορίζουν την κυβερνητική πολιτική. Βατοπέδι και Siemens και ομόλογα και υποκλοπές και DVD κομιστών. Και όταν η μπόχα ξέφυγε από το υπόγειο της αυλής σου, καμώνεσαι πως δεν ήξερες. Και στο τέλος εξαφανίζεσαι, αφού παρέγραψες των δικών σου και άλλων τα σκάνδαλα. Μια υπόθεση, λες, χωρίς ιδιαίτερη σημασία, περίπου.

Στρουθοκαμήλα της εξουσίας.

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, Κυβερνήτη του εκσυγχρονισμού της χρηματιστηριακής φούσκας και του στρατηγού, κουβαλητή της ζημενσοβαλίτσας στα κομματικά, κατά πως αυτός λέει, στα ταμεία. Και του Μαντέλη, που αμάρτησε για την εκλογική του περιφέρεια με τη χορηγία της Ζήμενς και για την κόρη του. Και του χλιδάτου Υπουργού του σοσιαλισμού, του ωραίου Μπρούμελ. Και διαμηνύεις πως οργίζεσαι, και αγανακτείς, διότι, λέει δεν ήξερες. Γίνεται να είναι τόσο τυφλός και κωφός ο Κυβερνήτης;

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, άρχοντα της οικονομίας πολυώνυμε, με τα πολλά ταλέντα στη δημιουργική λογιστική και την αλχημεία, που αυξομειώνεις το έλλειμμα, κατά πως βολεύει, και τώρα, που οι ομοϊδεάτες σου, της Εσπερίας, ξερνούν την αλήθεια, καμώνεσαι πως αυτοί μόνο φταίνε και συ δεν ήξερες. Ήξερες, μα έλεγες ψέματα.

Εσύ, ο άρχων των οικονομικών, με φόρο αίματος και εν ονόματι της σωτηρίας της Πατρίδας, προσπαθώντας να γεμίσεις τον λάκκο των άδειων κρατικών ταμείων. Τον λάκκο, που εσύ τον έσκαψες, μαζί με τους δόλιους και ανίκανους διοικητές των ΔΕΚΟ, που τις λεηλάτησαν και που εσύ διόρισες.

Και κουτσουρεύεις, τώρα, τον μισθό του βιοπαλαιστή, τη σύνταξη του φουκαρά συνταξιούχου. Περικόπτεις τη δεκάρα για το δώρο στα εγγόνια. Το ευρώ για τη βοήθεια στον άνεργο-γιο. Και ας σκάνε οι σαπιοκοιλιές από τα άνομα κέρδη τους.

Και κόπτεσαι, δήθεν, για την Πατρίδα, που εσύ και οι όμοιοί σου περιφέρετε κουρελοντυμένη στα σαλόνια της Εσπερίας.

«Γίνεται να συχωρεθείς απολαμβάνοντας το άδικο;» (Ο. Ελύτης).

Εσύ, πολιτικάντη, εσύ τον σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Αδίστακτε, που με τον τζόγο, κρατικό και ιδιωτικό, πας να γεμίσεις τα άδεια σου ταμεία, αδειάζοντας τις τσέπες του κοσμάκη, που έχει πια εναποθέσει τις ελπίδες του στη θεά τύχη.

«Κι ο άνθρωπος κατάντησε πραμάτεια» (Γ. Σεφέρης).

Εσύ, τον σκότωσες, πολιτικατζή με το γυάλινο πρόσωπο το μαργωμένο πονηρό χαμόγελο. Ψηφοσυλλέκτη της ψήφου των αναγκεμένων ανθρώπων. Τον μαζοχυλό των ψηφοφόρων, όπως τους κατάντησες, σαν τα μούτρα σου — «το της όλης πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι» (Ισοκράτης).

Εσύ, πολιτικατζή, που μπήκες ξεβράκωτος στην πολιτική και διά της πολιτικής απόκτησες βίλες και κότερα και επιδεικνύεις ασύστολα τη χλιδή σου, μπερδεύοντας το νόμιμο με το ηθικό. Ξεδιάντροπε των πολλών διαμερισμάτων και των κτημάτων και των μετοχών (τι θα τα κάνεις όλα αυτά; Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες).

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, δικαστή που μοίρασες Δικαιοσύνη, κλείνοντας το μάτι στον ισχυρό, σανιδώνοντας το δίκαιο και τον νόμο για να περάσουν αβρόχοις ποσί οι καπάτσοι διαπλεκόμενοι με τους εωσφοράκους, χαντακώνοντας τον ανήμπορο.

Εσύ, τον σκότωσες, διανοούμενε, ο ανίκανος να μιλήσεις τη γλώσσα του Ελληνισμού, που είναι η ιδέα της αξιοσύνης και της ελευθερίας του ανθρώπου. Που ζεις σαν πτώμα τυμπανιαίο, σκαρφαλωμένος πάνω στο άδειο σου κεφάλι, που έτσι κι αλλιώς δεν σου χρειάζεται, γιατί το έχει αντικαταστήσει η εύκαμπτη σπονδυλική σου στήλη. Και μόνη σου έγνοια να καθίσεις τον κώλο σου πάνω στην έδρα της Ακαδημίας.

Εσύ, διεφθαρμένε πλουτοκράτη, βουλιμικέ κοιλιόδουλε. Αναίσχυντε μεταπράτη κάθε αξίας. Εσύ, χρυσοκωλόπαιδο της αμεριμνησίας και της διαφθοράς. Άχθος αρούρης που βρομίζεις τα πάντα, κι αυτήν τη γη που πατάς και την καταπατάς παράνομα.

Εσύ, τον σκότωσες, άθλιε των χαφιέδων. Ξεπεσμένε πόρνε! Βιαστή των ελπίδων των φτωχών ανθρώπων. Εξωνημένε έμπορα των ελπίδων ενός ολοκλήρου λάου. Εσύ, που θησαυρίζεις στον θάνατο του εμποράκου. Εσύ, που στο ράντζο του αναγκεμένου άρρωστου ζητάς φακελάκι.

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, Ελληναρά, οπαδέ της αρπαχτής και του σταρχιδισμού, με το «κούφιο νταηλίκι» (Κ. Παλαμάς). Οπαδέ του «ό,τι φάμε, ότι πιούμε, και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας» και του «Πούστευε και μην ερεύνα» (Τζίμης Πανούσης).

Εσύ, ο πουλημένος στη γκλαμουράτη Εσπερία των Νεοευρωπαίων, που λησμόνησαν τις πανανθρώπινες αξίες του ελληνοευρωπαϊκού πολιτισμού — και αλέθουν τις σάρκες και τις ψυχές των λαών στη μηχανή του νεοφιλελεύθερου δόγματος της Νέας Οικονομικής Ιδεολογίας των ασύδοτων αγορών της κερδοσκοπίας.

Εσύ, Νεοελληναρά, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ που έγινες για τους ξένους, που τόσο θαυμάζεις και ευλαβικά προσκυνάς, «The Greek malaka». Πονούν, ωρέ, τα παλικάρια. Πονούν και σκούζουν όταν κωλοπροβάλλουν και εισπράττουν το παλούκι ΔΝΤ και της τρόικας του μηχανισμού στήριξης.

«Μας μεταχειρίστηκαν σαν ανθρώπους άλλης φυλής που τους κάνουν ελεημοσύνη... Ευρωπαϊκός πολιτισμός μπιχλιμπίδι. Να χέσω τον ευρωπαϊκό πολιτισμό je m'en fous de la civilisation europeenne» (Γ. Σεφέρης)

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, που παριστάνεις τον πατριώτη, ο πατριδέμπορος. Και πουλάς «κούφιο νταηλίκι» (Κ. Παλαμάς) .

Αρχαιοκάπηλε του κλέους εκείνων των Ελλήνων. Ψευτοέλληνα.

«Κοράκοι, όλοι κοράκοι αληθινοί, χειρότεροι από τον κόρακα όπου βγήκε από την Κιβωτό και εθρέφοταν από τα λείψανα, όπου είχε αφήσει ο κατακλυσμός του κόσμου» (Σολωμός).

«Μας σκοτώνουν με μικρές δόσεις πολύ ταχτικά πολύ σιωπηλά, πολύ σοφά ... Δεν έχουμε να σώσουμε τίποτα σ αυτόν τον πολιτισμό» (Γ. Σεφέρης).

Φαρμακωμένο να είναι το πλούσιο τραπέζι των ασυνείδητων, που κλέβουν τον ιδρώτα του εργάτη.

Βούλα πυρακτωμένη στην άδεια καρδιά τους το κλεμμένο νόμισμα του μεροκαματιάρη λαού.

Οι Ερινύες πλησιάζουν με γοργό βήμα. Το νιώθετε;

«Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες» (Γ. Σεφέρης) πατριδέμποροι, χριστέμποροι, σκλάβοι του χρήματος και της αδικίας, δεν μπορείτε να κρυφτείτε από το σκοτεινό μάτι των Ερινύων.

Αυτές δεν μπερδεύουν το ηθικό με το νόμιμο. Και θα ζητήσουν και θα πάρουν εκδίκηση.

Όταν έλθει ο καιρός της Δημοκρατίας του Δίκαιου Λόγου.

Η χώρα του Τίποτε-Τίποτε...

Αυτό που κατάφερε η νεότερη Ελλάδα είναι να δημιουργήσει την χώρα του «Τίποτε-Τίποτε» και να βάλει ως σύμβολα αλλά και ως εκφραστές της αυτούς που δεν έχουν τίποτα να πουν και με το τίποτα ανεβαίνουν την ιεραρχία. Η βάση αυτού του οικοδομήματος ξεκινά από τον μικρό Τίποτα ο οποίος μπορεί να είναι μπακάλης και θέλει να διαφημίσει το τουλουμοτύρι του. Θα καλέσει τον διαφημιστή θα τον πληρώσει και θα του πει ΑΥΤΟΣ πώς θα γίνει η διαφήμιση, γιατί αυτός ξέρει.

Είναι νεόπτωχος και θέλει την μεζονέτα του στο καμένο και καταπατημένο δάσος; Θα καλέσει μηχανικούς και αρχιτέκτονες και θα τους πει Αυτός πώς θα την χτίσουν και απαραίτητα να την βάψουν χρώμα γουρουνί για να ταιριάζει με το περιβάλλον, (επειδή ξέρει και από οικολογικά θέματα).

Όσο ανεβαίνει αυτό το τρισάθλιο οικοδόμημα όλο και πιο κραυγαλέοι Τίποτα κάνουν την εμφάνισή τους. Για παράδειγμα, υπάρχει στην ελληνική πραγματικότητα δίποδο που διαλαλεί δημοσίως ότι ήταν ηλίθιος και πήγαινε στο σχολείο μια φορά την εβδομάδα γιατί πίστευε ότι η Δευτέρα είναι μία εβδομάδα, η Τρίτη είναι η επόμενη και πάει λέγοντας. Κι όμως, παρ΄ όλη την ηλιθιότητα, την αμορφωσιά, την αγραμματοσύνη, «πρόκοψε» στη χώρα του «Τίποτε-Τίποτε» και εκτός από βουλευτής (όπου αποφάσιζε για τις τύχες ενός λαού) είναι και νομάρχης όπου κουμαντάρει και διασκεδάζει ταυτόχρονα τον λαό (γιατί είναι και τραγουδιστής και ηθοποιός και ότι «γουστάρει» η ψυχή σου).

Στους διαδρόμους του οικοδομήματος θα βρεις και άλλες ειδικότητες. Ένας Τίποτα, αν και υδραυλικός, έκανε ορθοπεδικές εγχειρήσεις σε δημόσιο νοσοκομείο διότι ο ίδιος δεν έβλεπε καμία διαφορά μεταξύ μιας ανθρώπινης λεκάνης από μία πορσελάνινη, αναρωτιόταν μόνο που να στηρίξει το καζανάκι.

Στην κορυφή του οικοδομήματος που θέλει να λέγεται χώρα, οι Τίποτα αρχηγοί των Τίποτα-κομμάτων με τα επιτελεία τους, αντιμετωπίζοντας το εκλογικό κοπάδι ως μάζα «μπανιστιρτζήδων», προτείνουν σε «αναγνωρίσιμους» Τίποτα να μπουν στα ψηφοδέλτια για να «κυβερνήσουν» όλοι μαζί τη χώρα του «Τίποτε-Τίποτε». Είσαι μοντέλα με ξώβυζο που βγαίνεις στην tv; Έχεις την έδρα σίγουρη. Είσαι Τίποτα -ηθοποιός, Τίποτα-αθλητής, Τίποτα-δημοσιογράφος, μουγγή τραγουδιάρα και παντός είδους «αναγνωρίσιμο ξέκωλο»; Τότε έχεις μία θέση στην Τίποτα-Βουλή.

Η εξειδίκευση όπως και η τέχνη στην χώρα του «Τίποτε-Τίποτε» δεν έχουν θέση. Ίσα-ίσα που είναι μεγάλο αμάρτημα να έχεις ειδικότητα και ταλέντο. Μεγαλύτερο απ’ όλα να έχεις μεράκι και μυαλό. Διότι μπορεί να λες εύκολα ότι είσαι «πολιτικό ζώον» αλλά δεν λες με την ίδια ευκολία ότι είσαι απλώς, αποτυχημένος μπακάλης, κακός υδραυλικός, κλέφτης, τεμπέλης, ξέκωλο, ηλίθιος, άεργος ή απατεώνας. Προς αποφυγή όλων των παραπάνω η νεοελληνική πολιτική τέχνη ήρθε για να καλύψει αυτό το κενό. Καθόρισε ως πρότυπο το Τίποτα, κάνει πολιτική για το Τίποτα, οργανώνει τις στρατιές των Τίποτα. Όσο για αυτούς που είναι Κάποιοι, μην μπορώντας να αλλάξουν χώρα, μυαλό αλλά και ταυτότητα ονειρεύονται ότι κάποια στιγμή η χώρα του «Τίποτε-Τίποτε» θα γίνει αυτή του «Ποτέ - Ποτέ ξανά».

Είμαι μειονότητα...

Μπορεί να έχω ταυτότητα, ΑΦΜ, εθνικότητα καταγεγραμμένη (δεν ξέρω από ποιον), αλλά νιώθω μειονότητα μέσα στα γεωγραφικά αλλά και στα κοινωνικά όρια της χώρας. Δεν είμαι σε ομάδα, αλλά ούτε ανήκω σε πολιτικό χώρο. Δεν έχω κοινά ενδιαφέρονται με κανέναν και το μόνο που με δένει με τους υπόλοιπους είναι η γλώσσα. Θρησκεία δεν έχω επιλέξει αλλά τις σέβομαι όλες. Ο τόπος που θεωρώ πατρίδα απαρτίζεται από τις μνήμες μου και από πλάσματα (ζωντανά και νεκρά) που θα τα υπερασπιστώ με απόλυτο πάθος μέχρι το τέλος.

Γνωρίζω ότι για την χώρα μου είμαι πολύτιμο ον μόνο κατά τις προεκλογικές περιόδους και έχω πλήρη συναίσθηση ότι για το υπόλοιπο χρονικό διάστημα είμαι μία μετακινούμενη καμπύλη στις δημοσκοπήσεις τους. Ποτέ άλλωστε δε με ρώτησαν ποιον θεωρώ κατάλληλο και ποιον αυστηρά ακατάλληλο για σκεπτόμενους ενηλίκους. Πολλοί με δελέασαν από τα εφηβικά μου χρόνια να ακολουθήσω την πολιτική τους γραμμή, μα όταν άρχισα να κάνω ερωτήσεις μου είπαν ότι η έξοδος είναι πρώτη πόρτα αριστερά όπως θα βγαίνω. Δε με έχουν ρωτήσει ποτέ πώς νιώθω για τις οικιστικές και περιβαλλοντικές παρεμβάσεις τους, παρά μόνο υπομένω τα έκτρωματά τους σαν Ινδός αποικοκρατούμενος από την Μεγάλη Βρετανία.

Δεν υπήρξε ποτέ μία Κούρτοβικ για να υπερασπιστεί τις πολιτικές μου θέσεις όταν διώκομαι καθημερινά από την δήθεν δημοκρατία που κυβερνά τον τόπο που έτυχε να γεννηθώ και να μεγαλώσω, αλλά και ούτε ένας Βαλιανάτος να μου πάρει συνέντευξη υπερασπιζόμενος το δικαίωμα να μιλώ. Η δίωξη μου δεν θα είναι ούτε ρατσιστική, ούτε πολιτική όταν θα αποφασίσω να μην ξαναπληρώσω φόρους σε ένα Κράτος που δεν μου έχει εξοφλήσει τους λογαριασμούς των ονείρων μου και της ίδιας της ελευθερίας μου. Επειδή δεν ανήκω επίσημα σε ένα είδος προς εξαφάνιση, καμία Greenpeace δεν θα αναρτήσει πανό όταν θα με σέρνουν από νοσοκομείο σε νοσοκομείο ψάχνοντας μία εντατική όταν θα την χρειασθώ. Και όταν πεθάνω δεν θα έχω το δικαίωμα να ζήτησω να θαφτώ κάτω από την βελανιδιά που παλιά σκαρφάλωνα επάνω της, αλλά θα με παραχώσουν σε ένα νεκροταφείο και οι δικοί μου θα πληρώνουν ενοίκιο.

Δεν θα καταγραφτώ ποτέ ως μειονότητα γιατί κανένα σύστημα, εθνικό και διεθνές, δεν ταιριάζει στην περίπτωση μου. Είμαι σαν την μερίδα πατάτες που βρίσκεις σε κάθε κατάλογου εστιατορίου. Χωρίς gourmet γεύση, χωρίς ιδιαίτερο χρώμα και πάντα σε χαμηλή τιμή. Τόσο αναλώσιμο είδος και τόσο σίγουρα υπαρκτό, που κανείς δεν μου δίνει και ούτε πρόκειται να μου δώσει σημασία στα καλοστρωμένα τους γεύματα μιλώντας, ανάμεσα σε άλλα, για μειόνοτητες.