Σημειώσεις ενός πορνόγερου...

Η λαγνεία της δυστυχίας

Όταν ο πόνος γίνεται εμπόδιο στο χρήμα,

το χρήμα καλείται να γιατρεύσει τον πόνο.

Όταν η μνήμη γίνεται εμπόδιο στην ισοπέδωση,

ο ορθολογισμός καλείται να σουλουπώσει τη μνήμη.

Όταν η γενοκτονία γίνεται τουριστική ατραξιόν,

η υποταγή γίνεται ρεαλιστικό πολιτικό πρόταγμα.

Από το Λας Βέγκας στο Άμστερνταμ

Το σώμα ως εμπόρευμα, ο έρωτας ως δικαιοπραξία,

η αποκτήνωση ως επιχειρηματικό πλεονέκτημα.

Όταν το χρήμα γίνεται αυτοσκοπός,

το εμπόριο λευκής σαρκός γίνεται αστραφτερή βιτρίνα.

Όταν ο πλούτος του λαού σου γίνεται βάρος,

τα σκουπίδια του κατακτητή σου γίνονται φυγή.

Ο μπαμπούλας ως μέσο αποπροσανατολισμού

Όταν η γύμνια γίνεται ιδεολογία,

τα σκιάχτρα γίνονται επιχειρήματα.

Όταν η συλλογική ταυτότητα γίνεται ατομικό βίτσιο,

η αποκτήνωση γίνεται όπλο της ελίτ.

Όταν το όπλο της ελίτ γίνεται όπιο,

το όπιο του λαού γίνεται όπλο.

by  Ξύλα Πέτρες

Μην καταδιώκετε άλλο τους πλούσιους!!!

Μπαίνοντας σήμερα στις ειδήσεις στο Google έπεσα πάνω στην παρακάτω φοβερή είδηση: «Η Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, πραγματοποίησε διασταυρώσεις περιουσιακών στοιχείων που αφορούν ιδιοκτήτες κατοικιών ή οικοπέδων σε επιλεγμένες, ακριβές περιοχές κατοικίας. Και βρήκε 772 οφειλέτες με συνολική ληξιπρόθεσμη οφειλή 12,5 εκατομμύρια ευρώ. Οφειλέτες οι οποίοι είναι κάτοχοι ακίνητης περιουσίας αξίας 1.162 δισεκατομμυρίων ευρώ».

Έτσι όπως σας τα λέω. Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά 34 άρθρα ειδήσεων στη σελίδα του google που παρουσιάζουν το θέμα με την αντικειμενικότητα και την αξιοπιστία στην οποία μας έχει συνηθίσει ο τύπος μας. Ας δούμε μερικούς τίτλους:

● Το ανατρεπτικό Έθνος: Χρωστούν στο Δημόσιο 772 κατέχοντες!

● Η αδέσμευτη Ελευθεροτυπία: 727 μεγαλοϊδιοκτήτες οφειλέτες καλούνται να «ξηλωθούν» 12,5 εκατ.!

● Για την επαναστατική ΕΡΤ δεν το συζητάμε: Τελεσίγραφο έως τις 15 Δεκεμβρίου για ρύθμιση χρεών μεγάλο-οφειλετών!

● Ο οικονομικός τύπος πιο μετρημένος, όπως η Εξπρές, περιορίζεται στο γεγονός, ο τίτλος δεν αφήνει να καταλάβουμε αν αισθάνεται εθνικά περήφανος ο συντάκτης: Οι διασταυρώσεις εντόπισαν 772 οφειλέτες που χρωστούν 12,5 εκατ.

Μοναδική εξαίρεση ο Ριζοσπάστης, που μιλάει για φαρσοκωμωδία, αλλά συσχετίζει το θέμα με τις επιχειρήσεις γράφοντας:

«Συνεχίζεται η κυβερνητική φαρσοκωμωδία, για τους οφειλέτες του δημοσίου με μεγάλη ακίνητη περιουσία... Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ από τη μία πλευρά δημοσιοποιεί στοιχεία μεγαλο-οφειλετών οι οποίοι χρωστάνε στο δημόσιο μερικά εκατομμύρια ευρώ, και από την άλλη, με την εφαρμογή του μνημονίου τους προσφέρει δισεκατομμύρια.

Υπενθυμίζουμε ότι το 2011 μειώνεται ο συντελεστής φορολογίας των μη διανεμόμενων κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων στο 20% (από 24%), εν μέσω κρίσης ενεργοποιούνται προγράμματα "ενεργητικής απασχόλησης" μέσω των οποίων χρηματοδοτούνται οι επιχειρήσεις με εκατομμύρια ευρώ, ενώ η μείωση των μισθών που θα επέλθει με την υπερίσχυση των εργοστασιακών συμβάσεων σε βάρος των κλαδικών μεταφράζεται σε ισόποση αύξηση των κερδών».

Τέλος πάντων από την πλευρά του ο Ριζοσπάστης ίσως και να έχει δίκιο. Έξαλλου έχει το πλεονέκτημα να μην κρύβει τις απόψεις του. Λάθος, σωστές, αρέσουν δεν αρέσουν, άλλο θέμα.

Αλλά όλοι οι άλλοι, αδέσμευτοι, μη κομματικοί, μη καθοδηγούμενοι ; Από περιέργεια και αγανάκτηση κοίταξα όλα τα σχετικά άρθρα. Ένας, ούτε ένας, δεν βρέθηκε να κάνει την διαίρεση: 12,5 εκατομμύρια σε αξία 1,162 δισεκατομμύρια είναι ένα ποσοστό της τάξης του 1,05%.

Μπήκα στο Ίντερνετ να δω την κατάσταση αλλού και σταμάτησα σε ένα νούμερο. Στη Γαλλία, στην πόλη του Σαρκοζί, στην οποία υπήρξε δήμαρχος επί σειρά ετών, το Neilly sur Seine, θεωρείται το πιο εύπορο προάστιο του Παρισιού, μια πόλη με 63 χιλιάδες κατοίκους, ο φόρος κατοικίας και ιδιοκτησίας ακίνητης δομημένης και μη περιουσίας, απέφερε το 2009 στον προϋπολογισμό της πόλης, 22 εκατομμύρια ευρώ.

Και σε όλα τα αθηναϊκά προάστια υψηλού κόστους κατοικίας από τα οποία μόνο η Γλυφάδα είχε, το 2001, 85 χιλιάδες κατοίκους, βρήκαμε καθυστερημένες οφειλές 12 εκατομμυρίων. Που ένας θεός ξέρει από πότε καθυστερούν, γιατί αυτό δεν ειπώθηκε στις νέες αποκαλύψεις.

Περαστικά μας και συγχαρητήρια και στους δημοσιογράφους μας.

Υστερόγραφο: Όχι ότι κακώς έκανε ο Παπακωνσταντίνου να προσπαθήσει να τα μαζέψει. Αλλά ας μην μας κουράζουν με τις επαναστάσεις και την κοινωνική δικαιοσύνη κιόλας. Ίσως αν κλείσουν κάποιες εφημερίδες ακόμα, να δούμε άσπρη μέρα στην κριτική ενημέρωση...

by SxolioBlog

Χωρίς ντροπή και τσίπα ...

ΟΛΑ έγιναν κατόπιν σχεδίου. Σαν τον κλέφτη που προμελετάει το έγκλημα. Και, βέβαια, το έγκλημα των πολιτικών μας είναι διαφορετικό. Με βάση νόμους που ψήφισαν αγαπημένα οι κοκορομάχοι των καναλιών. Με το μονοκούκι των «μεγάλων» που συνιστά κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Για το καλό του σιναφιού τους, που είναι κακό για τον πενόμενο που τρέχει αλαφιασμένος με τις καρπαζιές της κρίσης και την ψυχή στα δόντια.

ΥΠΟΥΡΓΟΙ που κατέστρωσαν σχέδιο μη δίωξής τους ..... το προώθησαν και το «Σώμα» το ενέκρινε. «Σήμερα εσύ (υπουργός) αύριο εγώ, δεν έχει νόημα να χαλάμε τις καρδιές μας κι ένας νόμος (περί μη ευθύνης) μας απομακρύνει απ’ τις κακοτοπιές. Μας κρατάει σε απόσταση απ’ τις… φυλακές. Μας λύνει τα χέρια, τους «δένει» μη μας δικάσουν, εξασφαλίζει το ακαταδίωκτο και τα λεφτά μας στην Ελβετία». Κι ύστερα; Ήρθε η σειρά του «ανώνυμου» βουλευτή. Του…αγωνιστή που αναθεματίζει την τύχη του να μπλέξει με την πολιτική, αλλά που θα πούλαγε και τη μάνα του για την «έδρα» με τα προνόμια.

ΔΕΝ χρειάστηκε να συσκεφτούν τα παλικάρια (και οι νιες). Η φωνή έβγαινε από μέσα τους, ενιαία δυνατή, υπερκομματική κι έκλεισαν το μάτι μεταξύ τους. «Λειτουργούμε συλλογικά, καθαρίζουμε για το σινάφι και η ντροπή διαχέεται. Μπαίνουμε στο γραφείο με το δεξί, χαϊδεύουμε τα έπιπλα, αναθέτουμε καθήκοντα σε μετακλητούς και ορίζουμε τη…γυναίκα μας στενή συνεργάτιδα, έμπιστη και αφοσιωμένη. Της εγκρίνουμε τις υπερωρίες, κρατάμε λογαριασμό και το κράτος θα μας αποζημιώσει για τον ιδρώτα και τα…ξενύχτια μας. Κι ό,τι γίνει στο γραφείο…μεταξύ μας. Θα το κρατήσουμε σαν μυστικό οικογενειακό, δεν θα διαρρεύσει, δεν θα το μάθουν οι…Χατζηαβάτηδες που ήρθαν στο κονάκι μας να προσκυνήσουν για ρουσφέτι».

ΟΛΑ νόμιμα και καθόλου ηθικά, ωστόσο, οι νόμοι βγήκαν για να ρυθμίζουν δικαιώματα και υποχρεώσεις και, βέβαια, για να μην μαλώνουν οι άνθρωποι. Για να τα βρίσκουν κόμματα, «ιδεολογίες» και αρχηγοί. Για να ψάχνουν κάποιοι στα σκουπίδια για τροφή και οι κοινοβουλευτικοί μας να νομοθετούν με…πάθος υπέρ εαυτών και αλλήλων. Με δημοκρατία που την τραβούν απ’ τα μαλλιά και την προτάσσουν για ασπίδα των ανομημάτων τους.

ΠΩΣ τους συγκρατείς; Τους «κρεμάς» έναν-έναν στο τσιγκέλι. Καθημερινά και ανελλιπώς. Με τον Τύπο «δήμιο-εκτελεστή». Οι άλλοι θα το μάθουν, θα τρομάξουν, θα συμμαζευτούν(;).

by Thanasis I. Nikolaidis

Posted by Ramnousia H E.E. στα χνάρια των Η.Π.Α. σε λάθος χρόνο, με λάθος τρόπο…..

Επιθυμεί μια Ευρωπαική Ομοσπονδιακή Τράπεζα στα πρότυπα της αμερικάνικης FEDERAL RESERVE.

Οι εκφραστές της Ευρωπαικής ολοκλήρωσης συνεχίζουν τα λάθη….Ενώ λοιπόν οι Η.Π.Α. κάποτε συγκρότησαν Ομοσπονδιακό κράτος με τη σύμφωνη γνώμη του λαού τους πηγάζουσα από..... την ανάγκη για ένωση κάτω από μια κεντρική Κυβέρνηση διατηρώντας μέρος της τοπικής Ανεξαρτησίας και της αυτόνομης νομοθεσίας που είναι κάτι το υγιές και γι ’αυτό και διατηρήθηκε τόσα χρόνια, στην Ε.Ε. έχουν μπερδευτεί….

Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι προσπαθεί μέσω μιας ανομοιογενούς οικονομικής «συμμαχίας» να φτάσει στην ολοκλήρωση….Ποτέ στην Ιστορία αλλά ούτε και σήμερα η οικονομική εξάρτηση δεν Ενώνει, αντίθετα τις περισσότερες φορές χωρίζει…Αυτή η μυωπία των οπαδών του ολοκληρωτισμού που τους οδηγεί σε διορισμούς Προέδρων και όχι σε Εκλογή οξύνει τις αντιθέσεις καθώς τείνει να γίνει καταστρεπτική….Το οξύ οικονομικό πρόβλημα στο χρηματοπιστωτικό τομέα, που ανέδειξε και τα δημοσιονομικά προβλήματα των χωρών μελών που προέκυψαν ακριβώς από αυτή την οικονομική συνεργασία ισχυρών και αδύναμων κρίκων ,από τη σχέση δανειστή και δανειζομένου που σε περίπτωση αδυναμίας πληρωμής ο αδύναμος χάνεται αλλά και παρασύρει τον ισχυρό, χρειάζεται επιεικώς αναθεώρηση…

Στις μέρες μας η Καγκελάριος Μέρκελ μίλησε για συμμετοχή ιδιωτών….Επιθυμεί μια Ευρωπαική Ομοσπονδιακή Τράπεζα στα πρότυπα της αμερικάνικης FEDERAL RESERVE…Μήπως και καταφέρει να σώσει τη Γερμανία από τη χρεωκοπία που είναι βέβαιη αν προκύψει ντόμινο….Είναι το τελευταίο κομμάτι αλλά είναι σίγουρο ότι θα πέσει…..Άρα ο ολοκληρωτισμός πάει περίπατο, δημιουργείται οικονομική εξάρτηση από ιδιώτες(που στις Η.Π.Α. διαμορφώνουν και δρομολογούν εξελίξεις) και δε μπορεί κανείς να εγγυηθεί αν αυτή η κίνηση θα πετύχει…

Αποτύχατε…..Αυτή είναι η σκληρή αλλά καθαρή αλήθεια…Ξεκινήσατε λάθος και συνεχίζετε λάθος….Υποφέρουν εκατομμύρια άνθρωποι αλλά εσείς οι λίγοι αδιαφορείτε….Αλλά αγνοείτε και τη στοιχειώδη λογική ότι αν βοηθούσατε το κοινωνικό σύνολο θα σώζατε και το Ευρώ….Τυφλά προσπαθείτε να σώσετε το Νόμισμα χωρίς την υποστήριξη της Κοινωνίας…Και αυτό είναι έγκλημα….Γιατί τίποτα από τα δύο δε πρόκειται να σωθεί…

by Grigoris Zografakis

13 προτάσεις για να γίνει ο εργαζόμενος Τιραμόλα...

Ωραίες και χρήσιμες (που λέει και ο Χρυσοχοϊδης) ήταν οι προτάσεις του ΣΕΒ για τις εργασιακές σχέσεις, αλλά άτολμες. Γι’ αυτό η στήλη θα κάνει ένα βήμα παραπάνω ώστε οι ελληνικές επιχειρήσεις να γίνουν ανταγωνιστικές μέχρι αηδίας.

Η εργάσιμη εβδομάδα να επεκταθεί και την Κυριακή και μάλιστα αμισθί. Διότι χάρη στην επιχείρηση ο εργαζόμενος δεν θα βγει έξω, άρα δεν θα ξοδέψει. Οπότε είναι θράσος να ζητάει από πάνω και μεροκάματο.

Και επειδή κάποιοι τις Κυριακές μπορεί να εκκλησιάζονται, οι επιχειρήσεις θα υποχρεούνται να μεταδίδουν κατά την ώρα εργασίας παλιά και πρόσφατα κηρύγματα του μητροπολίτη Άνθιμου.

Η άδεια, υπό την παρούσα μορφή της, καταργείται. Ο εργαζόμενος θα παίρνει ένα μήνα άδεια κατά τη διάρκεια της οποίας θα απασχολείται σε ομοειδή επιχείρηση, ώστε να μαθαίνει και μια άλλη τέχνη. Αυτή η “αυθόρμητη” επιμόρφωση θα πατσίζει τον μισθό που ΔΕΝ θα παίρνει.

Ο εκσυγχρονισμός των επιχειρήσεων απαιτεί να δίδεται στους καλούς εργαζόμενους πριμ παραγωγικότητας. Έτσι από τους 200 π.χ. εργαζόμενους σε μία εταιρία, οι 3 πρώτοι σε παραγωγικότητα θα παίρνουν μπόνους 2% επί των αποδοχών τους, ενώ όλοι οι υπόλοιποι 20% μείωση ώστε την άλλη φορά να προσπαθήσουν περισσότερο.

Κατά την πρόσληψη, ο εργαζόμενος θα υπογράφει σύμβαση στην οποία θα διευκρινίζεται σαφώς ότι σε περίπτωση μοιραίου εργατικού ατυχήματος, οι συγγενείς του θα πληρώνουν στον εργοδότη… ψυχική οδύνη.

Το 8ωρο έχει πλέον ξεπεραστεί. Γι’ αυτό η έννοια της υπερωρίας καταργείται και αντικαθίσταται με την “υποωρία”. Δηλαδή όσοι εργαζόμενοι σχολάνε (ή λιποθυμούν) πριν από τις 12 ώρες θα πληρώνουν στον εργοδότη τη διαφορά.

Οι ασφαλιστικές εισφορές του εργοδότη, επιβαρύνουν την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων. Θα μπορεί, λοιπόν, να αναλαμβάνει προσωπικώς ο εργοδότης τη συνταξιοδότηση των υπαλλήλων του όταν ο γιατρός της επιχείρησης θα γνωματεύσει ότι αυτοί έχουν… μήνες ζωής.

Σε περίπτωση απόλυσης ο εργοδότης θα πρέπει να προειδοποιεί τον απολυμένο 2 ώρες πριν ώστε να μην τον αποζημιώσει. Σε αντίθετη περίπτωση θα είναι υποχρεωμένος να του καταβάλλει τα ναύλα για να γυρίσει σπίτι του. Με λεωφορείο βέβαια, όχι ταξί και αηδίες.

Όπως λέει ο σοφός λαός (μπλιαχ, τι μπανάλ λέξη) “αργία μήτηρ πάσης κακίας”. Οπότε είναι ηθικόν ζήτημα η κατάργηση των αργιών. Εξαιρείται η επέτειος του “ΟΧΙ” γιατί θυμίζει στους εργοδότες πόσες φορές έχουν πει “όχι” στα αιτήματα των υπαλλήλων τους για αύξηση αποδοχών.

Στην “Εργατική Πρωτομαγιά”, η οποία δεν είναι αργία αλλά απεργία, στο 10λεπτο διάλειμμα για κολατσιό, θα γίνεται συμβολική αναπαράσταση της δολοφονίας των εργατών του Σικάγου. Στις επιχειρήσεις με πολλούς εργαζόμενους, κατ’ εξαίρεσιν, θα μπορούν να χρησιμοποιούνται και πραγματικά πυρά.

Η απεργία καταργείται όχι μόνο ως έννοια αλλά και ως λέξη. Έτσι, όσοι τη χρησιμοποιήσουν θα περνούν αυτομάτως στην παρεμφερή λέξη ανεργία.

Σε περίπτωση που ο ιδιοκτήτης ή ο διευθυντής ή ο executive manager κλπ. “γουστάρουν” κάποια γυναίκα εργαζόμενη, η άρνησή της να συνευρεθούν θα επισείει την καταγγελία της σύμβασής της για… σεξουαλική παρενόχληση. Διότι δεν μπορεί να τους “ανάβει” και μετά να το παίζει αρσακειάδα.

Αν μετά από όλα τα παραπάνω “αναπτυξιακά μέτρα” η εταιρία δεν παρουσιάσει τα αναμενόμενα από τον εργοδότη κέρδη, αυτός θα έχει το δικαίωμα να κατασχέσει ακίνητα περιουσιακά στοιχεία των εργαζομένων, μέχρι και την πρώτη κατοικία.

Αυτά ήταν τα μέτρα που η στήλη προτείνει, προς τέρψιν των διαστροφικών διαθέσεων της τρόικας. Και μη μιλήσει κανείς για “εργασιακό μεσαίωνα”. Όπως προσέξατε δεν ανέφερα ούτε μία φορά τη λέξη…. μαστίγιο.

Άνθρωποι, κυβερνήσεις, επανάσταση ..

Γιατί πεινούν οι άνθρωποι;

Επειδή οι κυβερνήτες συνάζουν όλα τα χρήματα με φόρους.

Γιατί επαναστατούν οι άνθρωποι;

Επειδή οι κυβερνήτες επεμβαίνουν πολύ.

Γιατί αψηφούν οι άνθρωποι το θάνατο;

Επειδή οι κυβερνήτες απαιτούν τόσα πολλά από τη ζωή.

Όταν για να ζήσεις έχεις λιγοστά, ξέρεις πιο καλά τι να κάνεις από το να εκτιμάς πάρα πολύ τη ζωή. Λάο Τσε (6ος αιώνας π.Χ.). Στο παραπάνω κείμενο, ένα κείμενο που γράφτηκε περίπου 2500 χρόνια πριν, ο Λάο Τσε διαπιστώνει κάποια προβλήματα, τα οποία διαχρονικά συνεχίζονται και σήμερα. Προβλήματα που έχουν να κάνουν με την καθημερινότητα του ανθρώπου, τη σχέση του με την πολιτεία και τις λύσεις που προσπαθούν να βρουν ώστε να τα ξεπεράσουν. Οι πολίτες μιας χώρας είναι δυστυχισμένοι, επειδή οι κυβερνήσεις της χώρας τους, γεμίζουν τη ζωή των πολιτών τους με δυστυχία λόγω των δυσβάσταχτων φόρων, άλλοτε δίκαιων, μα τις περισσότερες φορές άδικων. Άδικοι φόροι που οδηγούν στην εξαθλίωση των πολιτών, κυρίως των χαμηλών εισοδημάτων, που έχουν ως πρόσχημα την οικονομική ευμάρεια της χώρας.

Μια οικονομική ευμάρεια που χάθηκε, όχι διότι έφταιγαν οι πολίτες με τις πράξεις τους, αλλά κυρίως λόγω της κακής διακυβέρνησης και διαχείρισης από πλευράς των κυβερνώντων της χώρας. Το αποτέλεσμα, όμως, το υφίστανται οι πολίτες και όχι οι κυβερνώντες. Όχι, δηλαδή, αυτοί που το δημιούργησαν, αλλά αθώοι πολίτες που είναι υποχείρια των κυβερνήσεων. Και ο λαός ολοένα εξαθλιώνεται∙ και η πολιτεία, το επίσημο δηλαδή κράτος, βοηθάει στην εξαθλίωση του λαού. Τότε ο λαός ξεσηκώνεται, για να διεκδικήσει μια καλύτερη και ποιοτικότερη ζωή.

Η επανάσταση, λοιπόν, του λαού είναι μια έντονη αντίδραση σε αυτό που πιστεύει ότι τον καταπιέζει. Διεκδικεί μέσω αυτής, την ανατροπή του πολιτικού ή του κοινωνικού καθεστώτος για ένα καλύτερο πολιτικό και κοινωνικό μέλλον. Το αξιοσημείωτο γεγονός, όμως, είναι ότι ο λαός επαναστατεί, επειδή οι κυβερνήσεις τον αναγκάζουν και τον ωθούν σε αυτή την επανάσταση. Αν η κάθε κυβέρνηση, κυβερνούσε για το συμφέρον του λαού, τότε δεν θα υπήρχαν ξεσηκωμοί. Από τη στιγμή, όμως, που η κυβέρνηση έχει οδηγήσει τους πολίτες στο τέλμα, έχουν "πιάσει πάτο", τότε οι ίδιοι αυτό που οφείλουν να πράξουν, είναι να σηκωθούν και να σταθούν στα πόδια τους. Όταν έχουν εξαθλιωθεί, ο θάνατος είναι ευεργεσία για αυτούς και δεν τους νοιάζει, διότι πλέον έχουν χάσει τα πάντα και η ζωή τους δεν αξίζει αν δεν μπορούν να τη ζουν. Οι άνθρωποι αψηφούν το θάνατο, επειδή αγαπούν τη ζωή. Αψηφούν την εξουσία, όταν αυτή τους καταπιέζει τη ζωή.

Κυρίως, όμως, βρίσκονται αντιμέτωποι με την εξουσία, όταν προσπαθούν να ζήσουν και αυτή-η εξουσία-δεν τους παρέχει, αλλά τους στερεί τις δυνατότητες για μια καλή και αξιοπρεπή ζωή. Η κυβέρνηση με τις πράξεις της-την πολιτική, κοινωνική και οικονομική εφαρμογή του έργου της-οδηγεί τους πολίτες εναντίον της. Τους αναγκάζει να ξεσηκωθούν και ακόμα να επιλέξουν το θάνατο αντί της ζωής. Σύμφωνα με τον Λάο Τσε, δεν φταίνε οι πολίτες όταν ξεσηκώνονται. Δεν φταίνε επειδή διεκδικούν ένα καλύτερο μέλλον. Φταίνε εκείνοι που τους στερούν το μέλλον αυτό και οδηγούν τους πολίτες στην εξαθλίωση.

Οποιαδήποτε ομοιότητα με τη σημερινή πραγματικότητα είναι ή σύμπτωση ή φάρσα. Αν, όμως, υφίσταται η πραγματικότητα αυτή, τότε οι πολίτες πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στη εξαθλίωση της ζωής ή στην προοπτική για μια καλύτερη και ποιοτική ζωή. Διότι η ζωή είναι αγαθό και κανείς δεν έχει δικαίωμα ούτε να το υποβαθμίζει, ούτε να το εξευτελίζει. Στα χέρια των πολιτών επαφίεται στο πώς θέλουν να ζουν: Ελεύθεροι απολαμβάνοντας τη ζωή ή να ζουν χωρίς να χαίρονται πραγματικά τη ζωή; Γιατί η ζωή είναι ζητούμενο και όχι δεδομένο. Είναι προσδοκία και όχι δουλεία.

Πάνω από όλα, όμως, είναι αγώνας για την ελευθερία και την αλήθεια.

by Ανδρέας Φαρσάρης
     Καθηγητής

Το κράτος κερδίζει 1 ευρώ ανά λίτρο βενζίνης...

Η Ομοσπονδία Βενζινοπωλών Ελλάδος, έφτιαξε αυτό το γραφικό, όπου μια ματιά μπορούμε να καταλάβουμε που πάει το 1,493 που πληρώνουμε για βενζίνη, δηλαδή:

Τα 94,1 λεπτά στο κράτος

τα 43,4 στο διυλιστήριο

τα 6,3 λεπτά στις εταιρείες χονδρικής και

τα 5,5 λεπτά στα βενζινάδικο.

Δηλαδή, όταν γεμίζετε με 50 ευρώ, τα λεφτά σας πηγαίνουν:

31,5 ευρώ στο κράτος

14,5 στο διυλιστήριο

2,1 στις εταιρείες

1,8 στο βενζινάδικο.

Συμπτώσεις: Σε Ελλάδα και Ιρλανδία τα μεγαλύτερα ανεξερεύνητα ενεργειακά πεδία της Ευρώπης ..

Συμπτώσεις: Σε Ελλάδα και Ιρλανδία τα μεγαλύτερα ανεξερεύνητα ενεργειακά πεδία της Ευρώπης

Πόσο σύμπτωση μπορεί να είναι το γεγονός ότι οι δύο χώρες για τις οποίες υπάρχουν ισχυρότατες ενδείξεις ότι κρύβουν τα μεγαλύτερα μη αξιοποιημένα ενεργειακά κοιτάσματα στην Ευρώπη στην Ελλάδα και στην Ιρλανδία, ξαφνικά τέθηκαν υπό καθεστώς διεθνούς οικονομικής κατοχής; Το defencenet.gr αποκαλύπτει κάτι που ελάχιστοι γνωρίζουν: Η Ιρλανδία μία χώρα των 4,5 εκατ ανθρώπων έχει ένα τεράστιο χρέος που κινδυνεύει να τινάξει την οικονομία της χώρας στον αέρα αλλά την ίδια στιγμή και σε χρόνο ανύποπτο, (16 Ιουνίου 2010) ο υπουργός Επικρατείας της Ιρλανδίας Conor Lenihan ανακοίνωνε την ύπαρξη 10 δισ. βαρελιών πετρελαίου και φυσικού αερίου στη χώρα στα νερά της Ιρλανδίας.

Η κίνηση αυτή με τον τίτλο «2011 Atlantic Margin Licensing Round» θα ανοίξει για δύο χρόνια το δρόμο σε εταιρείες που επιθυμούν την διεξαγωγή ερευνών στα νερά της Ιρλανδίας όπου σύμφωνα με εκτιμήσεις υπάρχουν τα ενεργειακά αποθέματα που υπάρχουν στις περιοχές αυτές αντιστοιχούν σε 10 δισ. βαρέλια πετρελαίου (πετρέλαιο κσι φυσικό αέριο).

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται στην ιστοσελίδα του ιρλανδικού υπουργείου Επικοινωνιών, Ενέργειας και Φυσικών Πόρων «Yet, it is estimated that the area is likely to be rich in petroleum reserves. There are potential reserves of 10 billion barrels of oil equivalent (oil or gas) in the Irish Atlantic Margin».

Συμπληρώνοντας ο υπουργός δήλωσε ότι αναμένει αρκετές και αξιόλογες αιτήσεις για έρευνα όταν ο διαγωγνισμός αυτός λήξει στις 31 Μαίου του 2011. (Minister Lenihan said “I believe that offering Licensing Options, on the basis I have outlined, will attract an increased interest in exploration offshore Ireland and I look forward to the receipt of a good number of quality applications when the Round closes on the 31st of May of next year”).

Τώρα πώς γίνεται τόσο η Ελλάδα όσο και η Ιρλανδία που από τα υπάρχοντα στοιχεία φαίνονται να έχουν τεράστιους ανεκμετάλλευτους ενεργειακούς πόρους να αντιμετωπίζουν είτε το φάσμα της χρεοκοπίας είτε του δανεισμού με την υποθήκευση των περιουσιακών τους στοιχείων ως κράτη είναι ένα καλό ερώτημα. Πάντως τυχαίο μάλλον δύσκολο φαίνεται να είναι.

by Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Σόλων, Σεισάχθεια και Ελλάδα της παρακμής .

«Γηράσκω δ' αιεί πολλά διδασκόμενος».

Σόλων ο Αθηναίος

Όταν ο Σόλων έγινε άρχων της Αθήνας το 594 π.χ., ο πλούτος, η δύναμη και η εξουσία, ανήκαν σε λίγους. Οι φτωχοί ήταν τόσο χρεωμένοι, που πολλοί από αυτούς είχαν γίνει δούλοι ή πωλούσαν τα παιδιά τους για να εξοφλήσουν τα χρέη.

Ο Σόλων, άνθρωπος σοφός και δίκαιος, αφού αρνήθηκε να γίνει τύραννος και να στηρίξει την ολιγαρχία, θέσπισε τον νόμο Σεισάχθεια για να απαλλάξει τους φτωχούς από τον φόρτο των χρεών (σσ. σείω + άχθος, δηλ. αποσείω το χρέος).

Με τη Σεισάχθεια, ο νομοθέτης ακύρωσε όλα τα συμβόλαια των φτωχών που ενεχυρίαζαν τον ίδιο τον εαυτόν τους και απαγόρευσε το δικαίωμα του πιστωτή να υποδουλώνει ή να φυλακίζει. Επίσης, απελευθέρωσε τη γη της Αττικής από τις πολυάριθμες υποθήκες, καταργώντας τες.

Ο Σόλων περιόρισε τον αριθμό των στρεμμάτων γης τα οποία μπορούσε να κατέχει ένα άτομο και θέσπισε μεγάλα πρόστιμα για όσους μεγαλοκτηματίες εξήγαγαν σιτηρά, ανατρέποντας την οικονομική ζωή της Αθήνας.

Δεν έθεσε όρια στα επιτόκια, όμως καταπολέμησε την τοκογλυφία, θεσπίζοντας κατώτατες τιμές στα βασικά είδη και εισήγαγε μία νοοτροπία, η οποία διατυπώθηκε αργότερα με σαφήνεια από τον Αριστοτέλη, ότι το χρήμα δεν είναι εμπόρευμα αλλά αποκλειστικά δημόσιο μέσο συναλλαγής. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε την τοκογλυφία αμάρτημα, ως ένα είδος κλοπής, αφού το χρήμα δεν μπορούσε να γεννάει άλλο χρήμα, (σ.σ. τόκος από το τίκτω).

Αν και η νομοθεσία του Σόλωνα δεν εμπόδισε λίγα χρόνια αργότερα τον Πεισίστρατο να γίνει τύραννος, έθεσε τις βάσεις για τον «χρυσό αιώνα» της Αθήνας, ο οποίος της προσέδωσε λάμψη που διαρκεί μέχρι σήμερα και ο ίδιος θεωρήθηκε από τις επόμενες γενιές πατέρας της Δημοκρατίας.

2604 χρόνια αργότερα

Στη νεοφιλελεύθερη Ελλάδα της εξάρτησης και της παρακμής τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.

Στο μέγα ζήτημα, που θέτει η εποχή μας, αν τα έθνη θα διοικούνται από τους πιστωτές τους ή από δημοκρατικές διαδικασίες με σκοπό την ανάπτυξή τους, σχεδόν το σύνολο πολιτικό σύστημα, με προεξάρχοντα, τον «σοσιαλιστή» πρωθυπουργό της Ελλάδας Γ. Παπανδρέου, επέλεξε χωρίς δισταγμό το πρώτο.

Δέχθηκαν την μετατόπιση των ευθυνών από τις οικονομικές ολιγαρχίες στις πλάτες των εργαζόμενων, έχοντας από καιρό διαλέξει στρατόπεδο στον ακήρυκτο πόλεμο που μαίνεται διεθνώς μεταξύ του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και των κοινωνιών.

Επέλεξαν τον δρόμο της οικονομικής και πολιτικής εξάρτησης διασφαλίζοντας, αντί μίας «Σεισάχθειας», τα κέρδη των «Σάυλωκ» της διεθνούς οικονομικής ολιγαρχίας, με τίμημα την επερχόμενη κοινωνική εξαθλίωση.

Την δε κάθαρση, υποτίθεται ότι θα φέρουν πρόσωπα που βλέπουμε στη Βουλή, στην Οικονομία και στα τηλεοπτικά παράθυρα, τα οποία όμως είναι σε γενικές γραμμές τα ίδια που μας οδήγησαν στην καταστροφή.

Πάνω απ όλα όμως, το πιο ανησυχητικό είναι ότι ουδείς δείχνει να προβληματίζεται για το αν ο στρατηγικός προσανατολισμός της χώρας είναι τελικά λανθασμένος.

Θα έπρεπε κάποια στιγμή, η πολιτική και οικονομική ελίτ, να διερωτηθεί το πώς η χώρα θα εισέλθει σε τροχιά πραγματικής οικονομίας και ανάπτυξης, και κατ΄ επέκταση κοινωνικής και πολιτιστικής ακμής, χωρίς να διαδραματίζει ρόλο «κολαούζου», της -ήδη κλονισμένου κύρους- ευρωπαϊκής νομενκλατούρας.

Το ζήτημα που τίθεται, αφορά το αναπτυξιακό και κοινωνικό μοντέλο και την κουλτούρα που αυτά συνεπάγονται. Το προηγούμενο μοντέλο, ωρίμασε και έχει ήδη παρακμάσει.

by Πάνος Πικραμένος

"Το αυγό του φιδιού» στη σημερινή κρίση"

Κάποτε σε ένα ταξίδι του, ο U. Eco στο Πακιστάν ρωτήθηκε από έναν ταξιτζή ποιους εχθρούς έχει η χώρα του και στη πρώτη αυθόρμητη απάντησή του είπε κανέναν, αφού μια γρήγορη ανάλυση δεν του επέτρεπε να σκεφτεί με ποια χώρα είχε σύγκρουση η Ιταλία.

Αναλογιζόμενος μετά την απάντησή του, τη βρήκε επιπόλαια, γιατί το ερώτημα αφορούσε στους εχθρούς που κουβαλούμε μέσα μας (τους βάρβαρους του Μ. Αλεξανδρινού) και οι εχθροί μας σήμερα είναι όλοι οι άλλοι, η πολιτική, η εξουσία, τα Μ.Μ.Ε., οι συντεχνίες, οι διαδηλώσεις οι πορείες, τα κόμματα, οι απόψεις των άλλων, οι ξένοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι Εβραίοι, οι Αμερικάνοι.

Ζούμε σε μία κοινωνία, όπου οι κοινωνικοί δεσμοί έχουν ραγίσει και οι εφιάλτες και οι φόβοι μας έχουν μολύνει όλη την ατμόσφαιρα, δημιουργώντας περίεργες αναθυμιάσεις.

Η συλλογική υστερία, η καταστροφολογία, ο μαζικός λιθοβολισμός των πολιτικών, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος, η αναπόληση της χούντας ως ιδανικού πολιτεύματος (ναι, ακούγεται από τους συμπαθείς ταξιτζήδες που θεωρούνται από πολλούς η γνήσια λαϊκή ψυχή και το αυτί των πολιτών), μήπως όλα αυτά είναι ένα άλλο «αυγό του φιδιού» παρόμοιο με αυτό που περιέγραφε ιδιοφυώς ο μεγάλος Μπέργκμαν, για να δώσει το κλίμα της γέννησης του φασισμού στη προχιτλερική Γερμανία.

Σε περιόδους κρίσης οικονομικής, οι άνθρωποι χάνουν το ανθρώπινο πολιτισμένο τους πρόσωπο και βγάζουν το τέρας που κρύβουν επιμελώς εντός τους.

Η ουσία του ανθρώπου χάνεται μέσα σε μια άμορφη και εκδικητική πρώτη ύλη, που δυστυχώς κουβαλάμε στα γονίδια μας και που μόνο με ενδοσκόπηση και αυτοκριτική μπορεί να ελεγχθεί. Το τέρας που κρύβουμε μέσα μας, απεχθές στην όψη, που δε το βλέπουμε ποτέ στον καθρέφτη μας αλλά στα πρόσωπα των εχθρών και των αλλότριων «πάς μή Έλλην βάρβαρος», είναι πλέον παρόν.

Ο άνθρωπος έχει φόβους, άγνοιες, προκαταλήψεις και μια ιδεολογία μεγαλείου που τρέφεται από τα φαντάσματα του «ένδοξου» συνήθως παρελθόντος και τις συλλογικές αυταπάτες (ηρωικά έπη, έθνη κ.λπ.).

Ο μέσος άνθρωπος δεν έχει σοφία και ψυχραιμία να δει το αίτιο και το αιτιατό, δεν έχει τη μεθοδολογία ανάλυσης των προβλημάτων και νιώθει αμήχανος και πανικοβλημένος μπροστά στο χάος και την αναρχία ενός συστήματος που μοιάζει να καταρρέει, προκαλώντας και εντείνοντας την αλαζονεία της εξουσίας, που μπροστά στον φόβο της απώλειας των κεκτημένων αντιδρά βίαια και μανιχαϊκά, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο βίας στην προσπάθειά του να ελέγξει τους κοινωνικούς θεσμούς και την ηρεμία του πολιτεύματος.

Οι πολιτικοί οργανισμοί και η κοινωνία είναι μια πρώτη ύλη, είναι μια μήτρα που πρέπει να κυοφορήσει το υγιές, αποβάλλοντας το ανώμαλο και την εκτροπή, γιατί στον νόμο της φυσικής εξέλιξης αυτό γίνεται εκατομμύρια χρόνια με επιτυχία και σοφία.

Οι κοινωνίες πάντα εφεύρισκαν τους θεσμούς που τις βοηθούσαν να ανανεώνουν την αναγκαία ενέργεια, για να μην αυτοκαταστραφούν.

Όπως ο φυσικός άνθρωπος ακόμα και μπροστά σε τραγικά διλήμματα δεν αυτοκτονεί, έτσι και η συλλογική του διάσταση, η κοινωνία, δεν αποφασίζει την αυτοχειρία της.

Ο μόνος τρόπος για να μη γεννηθεί το τέρας είναι να αποβληθεί με τους αμυντικούς μηχανισμούς που κουβαλά το ιστορικό πρόσωπο της κοινωνίας από τις μνήμες και τις εμπειρίες του παρελθόντος με τα ορθολογικά εργαλεία της ανάλυσης, του ψύχραιμου διαλόγου και της ενδυνάμωσης των αλτρουιστικών αντανακλαστικών που ευτυχώς και αυτά τα κουβαλάμε στα γονίδια μας, σαν αντίπαλο δέος στα άλλα τα εγωιστικά και φονικά γονίδια της φύσης μας.

Ας θυμηθούμε λίγο το ανθρώπινο πρόσωπό μας και ας τρομάξουμε με το τέρας που κρύβουμε, μήπως και ανακαλύψουμε τη μόνη δικαιοσύνη που είναι μια ακριβής στιγμή, όπως έγραφε και ο δικός μας ποιητής.

by Κώστας Κωνσταντινίδης