Ξεσηκωνόμαστε για μ@λ@κιες μόνο....Αυτό το σκέφτηκε κανείς??

Η αλήθεια για το παλιό ΤΕΒΕ / ΤΑΕ νυν ΟΑΕΕ, είναι δυστυχώς μία: Πρόκειται για την μεγαλύτερη καλοστημένη κρατική κομπίνα που έχει γίνει στην Ελλάδα, εναντίον των μικρο-επαγγελματιών. Που κανένας δεν τολμά να θίξει.

Και εξηγούμαι:

1. Είναι υποχρεωτική η ασφάλιση. Αν και είσαι "ελεύθερος" (υποτίθεται) επαγγελματίας και δεν επιβαρύνεις ΚΑΝΕΝΑΝ έχοντας αναλάβει 1000 ρίσκα, δεν έχεις το δικαίωμα να ΕΠΙΛΕΞΕΙΣ αν και που θα ασφαλιστείς.

2. Τα ασφάλιστρα είναι υπερβολικά υψηλά και ανεβαίνουν ανεξέλεγκτα. Αυξήθηκαν και οι κατηγορίες, για να στα παίρνουν ακόμα περισσότερα. Εχεις-δεν έχεις έσοδα. Τους ειναι αδιάφορο, να τα παιρνουν μόνο τους ενδιαφέρει.

3. Οι παρεχόμενες ιατρικές και φαρμακευτικές υπηρεσίες είναι χειρίστης ποιότητας. Το >50% των συμβεβλημένων ιατρών είναι ακατάλληλοι. Όποιος έχει πάει σε 2-3 γιατρους ΤΕΒΕ, γνωρίζει. Να μην πω περισσότερα, οσοι κατάλαβαν .. κατάλαβαν.

4. Σχεδόν ΚΑΝΕΝΑ νοσοκομείο ΔΗΜΟΣΙΟ (!!!) δεν είναι συμβεβλημένο με τον ΟΑΕΕ, και πρώτα ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ τις εξετάσεις και μετά τρέχα να πάρεις φραγκοδίφραγκα.

5. Είσαι υποχρεωμένος να πάς ΜΟΝΟ σε γιατρούς που έχεις δηλώσει για 12 μήνες. Αν δεν σου αρέσει ένας γιατρός, δεν μπορείς να πάς σε άλλον. Αυτό είναι επιστημονικής φαντασίας, απίστευτο, αδιανόητο και κανείς δεν ενδιαφέρεται να το αλλάξει. Χούντα.

7. Σε πάρα πολλές περιοχές ΔΕΝ υπάρχουν συμβεβλημένοι γιατροί. Καθόλου. Η πρέπει να ταξιδέψεις για να πας στον κοντινότερο, η να πληρώσεις και να πας όπου θες με δικά σου χρήματα (που δεν τα παίρνεις πίσω). Και δεν λεω ότι στην Κηφισιά δεν έχει γιατρο και πρέπει να πας μέχρι το Μαρούσι, μιλάω κυρίως για τα ΝΗΣΙΑ, την επαρχία κλπ.

8. Δεν καλύπτει ένα σωρό απο πράγματα, Αποκλειστικές πχ καθόλου, ειδικές αξονικές, προληπτικές κλπ. Τίποτα. ΑΠΛΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ τις εισφορές και δεν μιλάς. Το βουλώνεις κοινώς.

9. Αν δεν είσαι ενήμερος φορολογικά, ΔΕΝ ΣΟΥ ΘΕΩΡΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ και ΤΙΜΟΛΟΓΙΑ στις εφορίες. Παρανόμως βέβαια (με νόμο του 90 του Μητσοτάκη). Παρανόμως γιατι έτσι σε ΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ να δουλεύεις μαύρα. Σε ΕΜΠΟΔΙΖΟΥΝ να κόψεις αποδείξεις που σημαίνει απόδοση ΦΠΑ και φόρου εισοδήματος. Αυτό κατά την γνώμη μου είναι παράνομο και εναντίον στα δημόσια συμφέροντα. Ασε που δεν ισχύει ΠΟΥΘΕΝΑ στην Ευρώπη.

10. Ο ΟΑΕΕ μετά απο 1-2 χρόνια αν δεν πληρώσεις, σου κάνει ΜΗΝΥΣΗ και πας ΠΟΙΝΙΚΟ δικαστήριο. Την 1η φορά ίσως την γλυτώσεις, την 2η όμως πας μέσα. Την 3η και μετα δεν μπορείς καν να την εξαγοράσεις. Και φυσικά πας-δεν πας ΦΥΛΑΚΗ, το χρέος παραμένει ανέπαφο. Πας δηλαδή φυλακή γιατί δεν μπορείς να πληρώσεις ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΣΦΑΛΕΙΑ και της ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ σου. Πρωτοφανή πράγματα που πάλι δεν ισχύουν ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΧΩΡΑ.

11. Ο ΟΑΕΕ είναι χειρότερος απο τους τόκους της Τράπεζας. Τοκογλύφοι. Γιατί δεν μιλάει κανένας για αυτό ;

12. Οι εργατοπατέρες των ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΩΝ που ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ ότι κόπτωνται (με τις ετήσιες συνδρομές μας, άλλη απάτη και αυτή) για τα συμφέροντά μας, δεν λένε ΚΟΥΒΕΝΤΑ. Ομερτά. Να σιχαίνεσαι είναι. Να μην πω για την Ελληνική βολεμένη ψευτο-αριστερά. Τσιμουδιά και αυτή.

13. Οταν πας να κάνεις "ρυθμιση" στον ΟΑΕΕ πληρώνεις και παράβολο. Απίστευτα πράγματα. Υποτίθεται ότι δεν έχεις λεφτά και πας να βοηθηθείς, αλλά ούτε αυτό τους ενδιαφέρει.

14. Οι "ευνοικές ρυθμίσεις" είναι της πλάκας, μια και απαιτουν και την καταβολή του τρέχοντος ασφάλιστρου. Αυτό μαζί με τις δόσεις φτάνει σε ποσα 1.500 - 2000 ευρω το διμηνο. Αδύνατο να πληρωθουν. Αρα μας δουλεύουν.

15. Οταν δεν πληρώσεις 2μηνιαία ασφάλιστρα δεν έχεις ιατρική και φαρμακευτική ασφάλεια. Παρόλα αυτά τα χρήματα τα χρωστάς. Και ούτε σου πληρώνουν τα έξοδα σε γιατρους και φάρμακα που έκανες το διάστημα που δεν σε κάλυπταν. Που αλλού ισχύει κατι τέτοιο ; Αν δεν πληρώνεις, να σε διαγράφουν ΠΛΗΡΩΣ. Η είσαι ασφαλισμένος ή όχι. Εδώ και εισαι στα χαρτιά (σε χρεώνουν και με τοκους) αλλά ασφάλεια δεν εχεις. Τι ακριβώς πληρώνεις να μας εξηγήσει καποιος. Περιμένω απάντηση αλλά μάταια νομίζω.

16. Στους αναγνώστες που λένε ότι οι ασφαλισμένοι του ΟΑΕΕ που δεν (έχουν να) πληρώνουν, είναι κλέφτες και απατεώνες, να τους πω ότι δεν μιλάμε ούτε για ΦΠΑ, ούτε για φορολογητέο εισόδημα. Τα έχουν μπερδέψει, ή επίτηδες τους τα έχουν μπερδέψει. Μιλάμε για ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ εισφορές για την πάρτη μας. Που αν δεν πληρώσεις, δεν έχεις ούτε ασφάλεια, ούτε σύνταξη. Αρα ούτε επιβαρυνση του κράτους. Αρα τι ζόρι τραβάνε, μπορούν να μας εξηγήσουν ; Προφανώς είναι βαλτοί.

Θα μπορούσα να συνεχίσω, αλλά θα κουράσω.

Η ουσία είναι μια. Ο ΟΑΕΕ είναι η καλοστημένη απάτη-θηλειά στο λαιμό των μικρο-επαγγελματιών. Για να κλεισουν αφου πρωτα έχουν καταχρεωθεί. Και γιατί όχι, να μαζέψει το κράτος και τα σπίτια τους, αφού τα χρέη προς ΟΑΕΕ είναι χρέη προς το Δημόσιο. Κοντά είναι και οι πληστηριασμοί, αν δεν έχουν ήδη γίνει και δεν το ξέρουμε. Χούντα και Τρομοκρατία.

Και απορώ πως δεν έχει ξεσηκωθεί κανείς μέχρι τώρα. Αλλα, έχουμε ξεσηκωθεί και για τίποτα άλλο ;

Αν έχει κουράγιο κανένας απο τους διοικητες του ΟΑΕΕ τεως και νυν ή άλλος "αρμόδιος", ας απαντήσει. Αλλά που να τολμήσουν. Ο μισθουλάκος τους να ειναι καλα. Αλλά που θα πάει, θα γυρίσει ο τροχός και αλοίμονο σε αυτούς που θα είναι από κάτω. Προς το παρόν βέβαια είναι οι ασφαλισμένοι.

by ANAΓΝΩΣΤΗΣ

Γιατί με βάφτισαν Ευρωπαίο. Εγώ θέλω να παραμείνω Έλληνας.!!

Πήγαινα στο καφενείο με 1000 δραχμές και ήμουν πλούσιος . Έπινα ότι ήθελα και κερνούσα και φίλους. Πάω τώρα με 20 ευρώ ( 7000 δραχμές) και αισθάνομαι φτωχός. Αν κάνω κανένα ‘’άνοιγμα ‘’ στις ορέξεις μου παρασυρόμενος και από άλλους κινδυνεύω φεύγοντας να αφήσω και βερεσέ.

Έχω κρατήσει δραχμούλες στο συρτάρι μου και τις βλέπω πότε-πότε !

Αναγκάστηκα να μάθω και ‘’ξένες γλώσσες’’ γιατί στην πλατεία μας τα βράδια οι περισσότεροι είναι ξένοι και αισθανόμουν εγώ ξένος και...μουγκός και όχι αυτοί.

Τρώγω το καρπούζι και αισθάνομαι ότι τρώω κολοκύθι ! Η ντομάτα κάθε άλλο από ντομάτα μυρίζει. Έπρεπε κι αυτή να γίνει ‘’ευρωπαϊκή ‘’

Ένας φίλος μου που είναι υπεύθυνος σε.....εργοστάσιο συσκευασίας σταφυλιών μου είπε : Αν ξέρεις τι φάρμακα βάζουμε για να διατηρηθούν τα σταφύλια, δε θα φας ποτέ !

Στο χωριό μου δε φέρνουν πλέον τα ψάρια του λαού, μαριδάκι σαρδέλα κολιούς, παρά μόνο ‘’ καλλιεργήσιμες ‘’ τσιπούρες εμπλουτισμένες με ορμόνες και φάρμακα. Είναι φτηνές δε λέγω , αλλά κάποτε ίσως τι διαφορά την πληρώσω στους γιατρούς!

Πάω στη παραλία για να απολαύσω κι εγώ τα μπάνια του λαού και πρέπει να περάσω από την είσοδο του ξενοδοχείο (Reception) να απαντήσω στην ερώτησή τους που πάω. Έχουν καταλάβει τις παραλίες μέχρι το κύμα σαν να είναι ιδιοκτησίες τους.

Αν θελήσω να πάω σε ‘’οργανωμένη’’ περιφραγμένη παραλία δε φθάνει το ημερομίσθιο μου .

Κοιμόμουν τα βράδια με ανοιχτά παράθυρα και πόρτες και απολάμβανα το άρωμα του μπάτη και του μελτεμιού. Κοίταζα το φεγγάρι που έμπαινε από το παράθυρο και έκανα όνειρα. Τώρα ; Είμαστε φυλακισμένοι και κλειδαμπαρωμένοι μέρα νύχτα.

Για να εναρμονιστώ και εγώ με τους ευρωπαίους έπρεπε να αλλάξω το αυτοκίνητο μας από Fiat σε Opel. Να βάλω Air condition στο σπίτι. Να αλλάξω τη τηλεόραση για να μπορεί η γυναίκα μου να βλέπει καλύτερα τα ‘’ μεσημεριανά ‘’ και τις σειρές της. Σε αυτό βέβαια με παρέσυρε η γυναίκα μου και αυτήν η γειτόνισσα. Γιατί αυτοί και όχι εμείς ?!

Το παιδί μου για να έχει ‘’καλύτερο μέλλον’’ αναγκάζομαι να το πηγαινοφέρνω κάθε μέρα από φροντιστήριο σε φροντιστήριο και από τα Αγγλικά στα γερμανικά.

Και όλα αυτά γιατί ; Για να αναγκαστώ να πάρω δάνεια και κάρτες . Να παίρνω από τη μία τράπεζα δάνειο για να πληρώσω τους τόκους της άλλης ! Και πάει λέγοντας .

Αξίζει να είμαι Ευρωπαίος και όχι Έλληνας ;

Η κρίση και η στρατηγική αλλαγής του πολιτικού συστήματος.

Όσο περνάνε οι μέρες και βαθαίνει η κρίση στην χώρα, όλο και περισσότεροι φαίνεται να χάνουν την υπομονή τους και αναρωτιούνται αν υπάρχει κάποιος τρόπος να αντιμετωπιστεί η κρίση στην Ελλάδα: αν υπάρχει κάποια λύση, δηλαδή.

Όσοι, μάλιστα, επιχειρούν να προσεγγίσουν το ερώτημα αυτό, μοιάζει να ανακυκλώνουν το αδιέξοδο. Δεν υπάρχει μία λύση, αλλά πολλές, αποφαίνονται, δείχνοντας ασφαλώς προς διαφορετικές κατευθύνσεις οικονομικού χαρακτήρα.

Έτσι όλοι πέφτουν στην παγίδα αυτών που προκάλεσαν την κρίση με οικονομικά μέσα για να επιφέρουν πολιτικές μεταβολές. Η οικονομία είναι το μέσο άσκησης εξουσίας και όχι το αποτέλεσμά της. Πολιτικές δυνάμεις προκαλούν κρίσεις οικονομικές για να μεταβάλουν το καθεστώς κυριαρχίας τοπικά, ή περιφερειακά, ή ακόμη και παγκόσμια. Η διάρθρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος αντανακλά συγκεκριμένη μορφή ηγεμονίας και οι θεσμικές μεταβολές σε αυτό καταδεικνύουν, όχι απλώς την φύση της ηγεμονίας αυτής, αλλά και την διάσταση της επιχειρούμενης πολιτικής μεταβολής.

Έχοντας αυτά υπόψη, προσθέστε ότι ηγεμονία ασκεί αυτός που ορίζει το πρόβλημα και όχι αυτός που προσφέρει την λύση. Ο τρόπος με τον οποίο προβληματοποιείται μία κατάσταση κοινωνικού ή οικονομικού χαρακτήρα, είναι εκείνος που διαμορφώνει μονοδιάστατα και την λύση. Έτσι κατασκευάζονται οι πολιτικοί μονόδρομοι στους οποίους τόσο συχνά αναφέρεται το καθεστώς δια του πρωθυπουργού και πολλών άλλων. Όταν, λοιπόν, ζητείται λύση στο πρόβλημα της ελληνικής κρίσης, ή θα πρέπει να επαναπροσδιορίσεις το πρόβλημα, ή να ακολουθήσεις μία αλληλουχία αναλυτικών προσεγγίσεων που θα οδηγήσουν αναπόδραστα σε μια λύση που θα αναζητείται στο ίδιο πλαίσιο αναφορών με εκείνο που δομεί το καθεστώς.

Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι το δημοσιονομικό πρόβλημα εξελίχθηκε σε πρόβλημα δανεισμού μέσα από μία σειρά διαφορετικής προβληματοποίησης των δημοσιονομικών χαρακτηριστικών του ελληνικού κράτους από το διεθνές χρηματοπιστωτικό κέντρο, σε συνεργασία ασφαλώς με την ελληνική κυβέρνηση. Δηλαδή το αρχικά διαμορφωμένο δημοσιονομικό πρόβλημα με άξονα αναφοράς το Σύμφωνο Σταθερότητας, μετεξελίχθηκε σε πρόβλημα δανεισμού μέσω μιας διαδικασίας προβληματοποίησης των οικονομικών σχέσεων εντός της ευρωζώνης.

Πάντοτε όταν έχουμε διαφοροποίηση στον τρόπο που ανάγουμε σε πρόβλημα μία κατάσταση, έναν θεσμό, μία λειτουργία, παράγουμε κρίση. Και το αντίστροφο: όταν εμφανίζεται μία κρίση είναι βέβαιο ότι υπάρχει μεταβολή στον τρόπο προβληματοποίησης. Αυτό δείχνει μεταβολή των υφιστάμενων εξουσιαστικών σχέσεων. Άρα, με δυο λόγια, την ελληνική κρίση θα πρέπει να την αντιμετωπίζετε ως αποτέλεσμα των νέων πολιτικών σχέσεων που διαμορφώνονται στην ΕΕ, αλλά και αυτών που συνδέουν την ευρωπαϊκή ελίτ με το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό κέντρο. Μην ξεχνάτε ότι η κριτική που οδήγησε στον «μηχανισμό», επικεντρωνόταν στην ανυπαρξία ικανών ευρωπαϊκών θεσμών να αποσοβήσουν μία ενδεχόμενη πτώχευση της Ελλάδας. Η κρίση, που τεχνητά ασφαλώς, προκλήθηκε στην χώρα αποσκοπούσε στο να δημιουργήσει και να νομιμοποιήσει την ανάγκη μιας ολοκληρωμένης οικονομικής διακυβέρνησης, όχι μόνον στην ευρωζώνη, αλλά και σε ολόκληρη την ΕΕ, σε απόλυτη ευθυγράμμιση με την Αμερικανική Κεντρική Τράπεζα, ώστε να δημιουργηθεί ένα νέο παγκόσμιο παράδειγμα (μοντέλο) διακυβέρνησης. Όλα αυτά ο συντάκτης αυτών των γραμμών τα έχει προσεγγίσει λεπτομερώς σε επιμέρους διαδικτυακά σημειώματά του. Αυτό που απομένει είναι να δούμε την εξέλιξη της κρίσης σε τοπικό επίπεδο.

Ο τρόπος που προβληματοποιείται σήμερα η οικονομία της Ελλάδας, επιφέροντας την πολυδιάστατη κρίση που βιώνουν όλοι οι Έλληνες, δείχνει ακριβώς ποιες δυνάμεις κυριαρχούν και πού το πάνε. Η χώρα οδηγείται στην απόλυτη υιοθέτηση ενός νεοφιλελεύθερου μοντέλου άσκησης πολιτικής, το οποίο για να λειτουργήσει στο πλαίσιο της Ελλάδας, απαιτεί ριζοσπαστικές μεταβολές στο πολιτικό σύστημα. Στην Ελλάδα δεν θα μπορούσαν επιμέρους μεταρρυθμίσεις να οδηγήσουν σωρευτικά σε ένα κοινωνικό μοντέλο που θα υποστηρίζεται από τα οικονομικά του νεοφιλελευθερισμού. Η συντεχνιακή δομή και το πελατειακό κράτος που είναι απολύτως συνδεδεμένα με το πολιτικό σύστημα στην χώρα, δεν θα επέτρεπαν ποτέ μία τέτοια εξέλιξη, στον βαθμό τουλάχιστον που είναι επιθυμητή από τους εξωτερικούς παράγοντες, ώστε η Ελλάδα να αποτελέσει πιλότο για μερικές ακόμα χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

Για να ολοκληρωθεί, λοιπόν, το σχέδιο αυτό, θα πρέπει να κατεδαφιστεί κυριολεκτικά το πολιτικό σύστημα στην χώρα. Προς αυτήν την κατεύθυνση βαδίζουμε πλέον ολοταχώς. Το πολιτικό σύστημα δεν θα κατεδαφιστεί από τους αντικαθεστωτικούς, αλλά από τους αποφασιστικούς πύρινες του καθεστώτος, μέρος των οποίων ελέγχει σήμερα τα ΜΜΕ στην Ελλάδα. Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι πλέον εμφανές ότι συνεργάζεται με μία ντουζίνα οικογένειες - που μέχρι τώρα υποστήριξαν την συγκεκριμένη μορφή του πολιτικού συστήματος - για να το υποδαυλίσουν. Έχοντας ασκήσει δριμεία κριτική επί αρκετά χρόνια εναντίον του παρόντος πολιτικού συστήματος, ίσως απορήσει ο καλοπροαίρετος αναγνώστης γιατί παρεμβαίνω αποκαλύπτοντας αυτήν την «τάση». Διότι, αγαπητοί φίλοι, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Το κρίσιμο για την μορφή των πολιτικών εξελίξεων και για το αποτέλεσμα δεν είναι ο σκοπός, αλλά τα μέσα που χρησιμοποιούνται. Στην διαδικασία και μόνον μέσω αυτής διαμορφώνονται δημοκρατικές σχέσεις, ή αποκρυσταλλώνονται απολυταρχικές μορφές εξουσίας. Η αγωνία μας, λοιπόν και η παρέμβασή μας δεν θα έπρεπε να αφορά στην τύχη του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος, αλλά στον τρόπο με τον οποίον αυτό θα μεταβληθεί ριζικά.

Ο Γιώργος δεν θα είναι ασφαλώς αυτός που θα τα αλλάξει όλα, αλλά έκανε σίγουρα την αρχή για να αλλάξουν όλα. Αυτό φαίνεται να μην το συνειδητοποιεί κανείς στο κόμμα του, αλλά και στους υπόλοιπους πολιτικούς φορείς, σε ότι αφορά στις ιδιαίτερες ταυτότητές τους. Θα έλεγα … πρόβλημά τους, εάν δεν ήμουν απόλυτα βέβαιος ότι αυτό είναι ουσιώδες πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, η οποία, αν δεν το συνειδητοποιήσει, από τον επόμενο μήνα και μετά θα βρίσκεται διαρκώς προ εκπλήξεων.

by Dimitris Giannakopoulos

ΕΣΥ ΚΙΝΕΙΣ ΤΗ ΜΗΧΑΝΗ.

Πρέπει ο καθένας από εμάς να συνειδητοποιήσει ότι με τη δουλειά του κινεί ένα τροχό του συστήματος που καθημερινά κατηγορεί και του φταίει. Ο φορτηγατζής αποδεικνύεται ότι έχει μεγάλη δύναμη στην καθημερινότητα με το να εφοδιάζει την αγορά. Εφόσον η κοινωνία αισθάνεται αδικημένη και αξιώνει αλλαγές και στη χώρα μας και οπουδήποτε αλλού, το να σταματάνε οι τροχοί να δουλεύουν όταν νιώθουν ότι αδικούνται είναι θεμιτό. Είναι ο μόνος τρόπος άσκησης πίεσης στην απόλυτη δύναμη της κυβέρνησης.

Φανταστείτε μια ανάλογη κίνηση μερικών ημερών από την αστυνομία. Να μην υπάρχει φύλαξη πολιτικών προσώπων για μια εβδομάδα. Ο κάθε εργαζόμενος πρέπει να έχει επίγνωση για του τι είδος υπηρεσία προσφέρει και όταν θίγεται να σταματάει να λειτουργεί τη μηχανή του συστήματος που στρέφεται εναντίον του.

Για τον ιδιωτικό υπάλληλο φαντάζει μακρινό όνειρο η διεκδίκηση και η αποχή, όμως αν δεν αντιδράσει με κάποια προσωρινή επίπτωση, δε θα κερδίσει κανένα προνόμιο παρά θα δέχεται με το κεφάλι σκυμμένο κάθε νέα απόφαση που τον αφορά. Η δύναμή μας είναι η δύναμη του να μη προσφέρουμε την υπηρεσία μας. Πρέπει να το καταλάβουμε αυτό, πρέπει να επικεντρωθούμε σε αυτό.

Τα ΜΜΕ παρουσιάζουν ως κακή κάθε κοινωνική ομάδα που πλήττεται και στρέφει τη κοινή γνώμη εναντίον της. Παρουσιάζει κάθε ομάδα που διεκδικεί με τον αποχή της ως επικίνδυνη για τη κοινωνική ευημερία, όμως επικίνδυνες είναι οι αποφάσεις της κυβέρνησης η οποία δε λογοδοτεί σε κανέναν, κάνει ότι θέλει και δεν υπάρχει καμία κύρωση για όσα πράττει. Και η κυβέρνηση με τη σειρά της ένα έρμαιο άλλων συμφερόντων είναι. Η χώρα αυτή τη στιγμή είναι σε δημοπρασία από μεγαλύτερα κεφάλαια. Είναι ξεκάθαρο αυτό, μας ξεπουλάνε για ένα κομμάτι ψωμί.

Δεν έχει σημασία αν η χώρα έχει άμεση ανάγκη χρήματα, δεν έχει σημασία αν βρισκόμαστε σε δύσκολη θέση, η επιστράτευση κάθε κοινωνικής ομάδας που αντιδράει με κυρώσεις φυλάκισης είναι διδακτορική. Ο καθένας είναι ελεύθερος να επιλέγει πως χρησιμοποιεί το σώμα του και πότε θέλει να προσφέρει με την εργασία του, συνήθως η διασφάλιση της προσφοράς εργασίας έρχεται με μια σειρά κυρώσεων και απειλών που σε κάνουν να τρέχεις πάνω στον τροχό χωρίς να μπορείς να αντιδράσεις.

Έτσι λοιπόν όλοι είναι ελεύθεροι σήμερα να απέχουν, όταν όμως η αποχή τους δημιουργεί αληθινό πρόβλημα και πίεση στα εκάστοτε σχέδια της κυβέρνησης θα επιστρατεύονται και οι παραβάτες θα φυλακίζονται. Αυτή είναι η δημοκρατία στην οποία κουτουλάμε υπνωτισμένοι μεταξύ μας. Δεν πρέπει να παίξουμε στο παιχνίδι κατηγορώντας ο ένας τον άλλον. Δεν μας φταίει όποιος απέχει, έχουμε κοινούς εχθρούς και αυτοί δεν είναι οι πληγείσες κάθε φορά κοινωνικές ομάδες. Θα ρθει και η σειρά σου. Πληρώνεις ήδη 23% φπα, 23% φπα!!!!

Η οικονομία είναι το σύγχρονο πάτημα των ισχυρών να σκλαβώσουν τη ψυχή σου. Η μοναδική σου δύναμη είναι η αποχή από αυτό που προσφέρεις.

Δυστυχώς αυτοί που διαιωνίζουν τη σύγχρονη σκλαβιά είναι όσοι προσφέρονται να παρέχουν υπηρεσίες που ζημιώνουν τη κοινωνική ευημερία. Υπάρχουν δουλειές και υπηρεσίες που πρέπει να πούμε όχι. Ο εκτελεστής έχει την ευθύνη για κάθε τι που εκτελεί, είναι προσωπική του απόφαση αυτό που κάνει και εκπαιδεύτηκε για να εκτελεί, μόνο αν αποφασίσει να μην παίρνει κεφάλια θα σταματήσει να κάνει αυτό το κακό.

Υπάρχουν πολλές υπηρεσίες "εκτελεστικού" χαρακτήρα. Μήπως το πόστο σου είναι μία από αυτές;

Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΣΩΣΕ ΤΟ ΔΝΤ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ!!!

Η διάσημη καναδέζα δημοσιογράφος και ακτιβίστρια, συγγραφέας του «Δόγματος του σοκ» που κατακρίνει τον «καπιταλισμό της καταστροφής», μιλάει για τον ρόλο του ΔΝΤ και τους κινδύνους για την Ελλάδα.

Η Ναόμι Κλάιν μιλάει με μια τόσο απαλή φωνή που δεν μπορείς να φανταστείς ότι κρύβει μέσα της τόσο δυναμισμό. Και επίσης, ούτε ότι αυτή η 40χρονη Καναδέζα θεωρείται από πολλούς μία από τις πιο μαχητικές δημοσιογράφους της εποχής μας, με τέτοια απήχηση στην αμερικανική Αριστερά που πολλοί να τη θεωρούν ακόμη και διάδοχο του Νόαμ Τσόμσκι.

Οταν λοιπόν τη ρωτήσαμε ποια είναι η άποψή της για την εμπλοκή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου (ΔΝΤ) στην Ελλάδα, υπήρξε καταπέλτης: «Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθεί η ευρωζώνη. Και για να γίνει, σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Εχουν ήδη διαγνώσει ότι είστε άρρωστοι». Η κυρία Κλάιν μένει μόνιμα στο Τορόντο του Καναδά, μαζί με τον σύζυγό της Αβι Λιούις.

Σε λίγο καιρό θα κυκλοφορήσει στην ελληνική γλώσσα το τελευταίο βιβλίο της με τίτλο «Το δόγμα του σοκ» («Τhe Shock Doctrine»), το οποίο αποτελεί μια σκληρή πολεμική εναντίον του «καπιταλισμού της καταστροφής», όπως η ίδια τον αποκαλεί.

Στο βιβλίο «Το δόγμα του σοκ» της Ναόμι Κλάιν υπάρχει μια λεπτομερέστατη καταγραφή της δράσης του ΔΝΤ σε διάφορες χώρες την τελευταία 30ετία, όπου αποτυπώνονται οι δραματικές επιπτώσεις της παρέμβασής του, κυρίως στη Λατινική Αμερική (Αργεντινή, Βολιβία), αλλά επίσης στη Ρωσία.

«Παρακολουθώ από πολύ κοντά την ελληνική κρίση και φυσικά την παρέμβαση της τρόικας του ΔΝΤ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας» λέει στη συνέντευξη που παραχώρησε στο «Βήμα» η κυρία Κλάιν. «Αυτό που με εντυπωσίασε» σημειώνει, «ιδιαίτερα στην αρχή της κρίσης, ήταν ότι οι Ελληνες αντιστάθηκαν στα όσα πήγαιναν να τους επιβληθούν. Οταν μάλιστα και στις Ηνωμένες Πολιτείες είχαμε την κρίση με τις τράπεζες, επεσήμαινα το γεγονός αυτό σε αμερικανούς συνομιλητές μου».

Μετά βέβαια το κλίμα σταδιακά άλλαξε. «Οταν τα πράγματα δυσκόλεψαν,άρχισε η “εκπαίδευση”. Κατ΄ αρχάς,το ΔΝΤ διέγνωσε ότι είστε άρρωστοι,ότι ο χαρακτήρας των Ελλήνων είναι άρρωστος. Και τώρα σας εκπαιδεύουν να αισθάνεστε ένοχοι γι΄ αυτό που είστε. Πρόκειται για μια τακτική κοινωνικής παθολογίαςη οποία δεν περιορίζεται στην Ελλάδα. Επεκτείνεται και στις υπόλοιπες χώρες του μεσογειακού Νότου».«Πρόκειται» τονίζει η γνωστή συγγραφέας «για μια κλασική περίπτωση όπου οι κυβερνήσεις βρίσκουν το κατάλληλο άλλοθι. Αφού εμείς είμαστε ανίκανοι να τα καταφέρουμε μόνοι μας, ας φέρουμε κάποιους άλλους να το κάνουν για εμάς».

Κατά μία έννοια, «η περίπτωση της Ελλάδας είναι εμβληματική. Στην πορεία,ο στόχος από την παρέμβαση της τρόικας άλλαξε» υπογραμμίζει. «Αν το δει κανείς σε παγκόσμιο επίπεδο,δεν μιλάμε πλέον απλώς για την ιδιωτικοποίηση μεγάλων τομέων της οικονομίας. O σκοπός είναι η απενοχοποίηση των τραπεζών,η μεταφορά του βάρους της αποτυχίας από τους ώμους των ελίτ σε εκείνους των απλών ανθρώπων» λέει η κυρία Κλάιν.

«Σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία».

«Γιατί το κοστούμι του ΔΝΤ δεν προσαρμόζεται στις ανάγκες κάθε χώρας και είναι ίδιο για όλες;» ήταν μία από τις ερωτήσεις προς την κυρία Κλάιν. «Πραγματικάδεν μπορώ να σας δώσω ξεκάθαρη απάντηση» παραδέχεται με μια μικρή δόση ενοχής. «Είναι απορίας άξιο πώς δεν κατάλαβαν ας πούμε ότι, καθώς η Ελλάδα δεν μπορούσε να προχωρήσει σε υποτίμηση, ο πληθωρισμός λογικά θα ανέβαινε.Υπάρχει επίσης και κάτι άλλο» προσθέτει. «Μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης το 2008,οι περισσότεροι ανέμεναν ότι το ΔΝΤ θα άλλαζε μυαλά. Περιμέναμε ότι το ευρωπαϊκό μοντέλο θα υπερίσχυε του αμερικανικού.Τώρα γιατί δεν έγινε κάτι τέτοιοπαραμένει άγνωστο.Ισως οι άνθρωποι του ΔΝΤ να έχουν πέσει όλα αυτά τα χρόνια σε μια ιδεολογική παγίδα».

Ωστόσο, όπως εξηγεί η κυρία Κλάιν, μετά και την εμπειρία της Αργεντινής, «το ΔΝΤ ήταν έτοιμο κυριολεκτικά να χρεοκοπήσει,τόσο ιδεολογικά όσο και χρηματικά. Σε αυτό είχε βοηθήσει και η οικονομική κρίση μετά το 2008. Μην ξεχνάτε ότι το ΔΝΤ είχε αναγκαστεί να πουλήσει ακόμη και χρυσό από τα αποθέματά του. Και βέβαιαη εικόνα του στον αναπτυσσόμενο κόσμο ήταν τόσο κακή που οι ηγεσίες των χωρών αυτών δεν ήθελαν να το δουν μπροστά τους». «Τώρα όμως» επισημαίνει «το ΔΝΤ βρήκε μια νέα “αγορά”:την Ευρώπη.Κατά έναν περίεργο τρόπο,σώσατε το ΔΝΤ από τη χρεοκοπία».

Τι λέει για τον Ομπάμα.

«Οι νέοι άνθρωποι έχουν χάσει πλέον τον ενθουσιασμό που είχαν για τον Μπαράκ Ομπάμα » δηλώνει η κυρία Κλάιν. «Ο Ομπάμα ήταν εκπληκτικός στην προεκλογική εκστρατεία του. Εκανε τους Αμερικανούς να αισθάνονται ότι μπορούν να γίνουν καλύτεροι. Ωστόσο, στην Ουάσιγκτον υπάρχουν ορισμένα θέματα που είναι ταμπού,όπως η Γουόλ Στριτ ή το Ισραήλ.Και ο Ομπάμα δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει αυτό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι Δημοκρατικοί να χάσουν την εμπιστοσύνη της βάσης τους.Πάρτε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τώρα που έφυγε από τον Λευκό Οίκο ο Λάρι Σάμερς οι φήμες λένε ότι θα τον αντικαταστήσει ένα στέλεχος της Γουόλ Στριτ.Ολα αυτά θα κριθούν στις επικείμενες εκλογές για το Κογκρέσο» καταλήγει.

Η «Πασιονάρια» του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης.

Οταν ήταν μικρή, η Ναόμι Κλάιν συνήθιζε να ψωνίζει συνέχεια. Ποιος να φανταζόταν ότι αρκετά χρόνια αργότερα θα έγραφε ένα βιβλίο που από πολλούς χαρακτηρίστηκε η «Βίβλος» κατά των πολυεθνικών. Το «Νo Logo: Νo Space, no choice, no jobs: Η βίβλος του αντι-εταιρικού ακτιβισμού», που εκδόθηκε το 2000, τη μετέτρεψε ουσιαστικά σε «πασιονάρια» του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης.

Γεννηθείσα το 1970 στο Μόντρεαλ από αριστερή οικογένεια που μετανάστευσε το 1967 από τις ΗΠΑ στον Καναδά λόγω αντίθεσης στον πόλεμο στο Βιετνάμ, η νεαρή Ναόμι μεγάλωσε σε ένα πολιτικοποιημένο περιβάλλον. Σήμερα ερευνά μανιωδώς διάφορα θέματα και προσφέρει μια εναλλακτική ματιά στα πράγματα. Το 2007 εκδόθηκε «Το δόγμα του σοκ» και, όπως λέει η ίδια, «δεν αποφάσισα εγώ να γράψω αυτό το βιβλίο.“Εκείνο” το αποφάσισε για μένα. Είχα πάει στο Ιράκ όταν ο Πολ Μπρέμερ διοικούσε τη χώρα αμέσως μετά τον πόλεμο. Οι Αμερικανοί είχαν αποφασίσει να εφαρμόσουν την τακτική του “σοκ και δέους” με την οποία κέρδισαν τον πόλεμο και στην οικονομία. Αδιαφόρησαν πλήρως για το τι συνέβαινε στο Ιράκ και ήθελαν να ιδιωτικοποιήσουν αμέσως τα πάντα. Να φανταστείτε ότι ο διερμηνέας μου δεν γνώριζε να υπάρχει λέξη για την ιδιωτικοποίηση στα ιρακινά.Ετσι άρχισα να γράφω για τον καπιταλισμό της καταστροφής γνωρίζοντας από πρώτο χέρι και την εμπειρία της Αργεντινής».

Το νέο βιβλίο της θα έχει θέμα την κλιματική αλλαγή και έχει ήδη αρχίσει έρευνα. Για αυτό και έχει περιορίσει τις διαλέξεις της ανά τον κόσμο αλλά προλαβαίνει να γράφει άρθρα για έντυπα όπως η βρετανική εφημερίδα «Guardian» και το αμερικανικό περιοδικό «Τhe Νation».

Η "πολιτική περαίωση".....

Μετά από τη φορολογική περαίωση και τη περαίωση αυθαιρέτων που ενδέχεται να έρθει επιχειρείται μια πολιτική περαίωση με προεξάρχοντα το κ. Πάγκαλο, που επιχειρεί τη «τακτοποίηση» των εκκρεμών οικονομικών εγκλημάτων έναντι του λαού μας…

Η ουσία και το βάθος είναι αστείο τουλάχιστον…

Έχω πει ότι σε λίγο θα δούμε πολιτικούς να φωνάζουν στο λαό να φέρει πίσω τα κλεμμένα.....

Όμως αν κοιτάξουμε πιο βαθιά σε αυτά που λέει ο κ. Πάγκαλος εκτός από τις μικροκομματικές σκοπιμότητες που εξυπηρετεί προσπαθεί να συμψηφίσει τις ευθύνες σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια ανάκτησης της χαμένης αξιοπιστίας στην οποία βρίσκεται το σύνολο του πολιτικού κόσμου…

Πιστεύουμε πως όταν κάποιος αναλάβει να σε οδηγήσει έχει ακέραιη την ευθύνη της διαδρομής και όχι αυτός που ακολουθεί…

Και αν χάσει το δρόμο ο οδηγός για οποιοδήποτε λόγο περιμένεις να παραδεχτεί το λάθος του και όχι να κατηγορήσει εσένα που ακολουθείς …

Δεύτερον και βασικότερων τους διορισμούς και τη φοροδιαφυγή τους συντήρησαν τα κόμματα εξουσίας με τη σιωπή της αντιπολίτευσης για να μπορούν να τη στρέψουν εναντίον μας σήμερα…

Το συμπέρασμα που εύκολα εξάγεται είναι ότι αυτή η πολιτική της «τακτοποίησης» δε πρέπει να περάσει…

Με την έλευση της Τρόικας επωμιστήκαμε βάρη που δε μας αναλογούσαν αλλά τουλάχιστον είχαμε την ελπίδα ότι θα τιμωρηθούν οι διαπράξαντες οικονομικά εγκλήματα εις βάρος μας…

Αντ’ αυτού μας κατηγορούν που ακολουθήσαμε το μονόδρομο που μας επέβαλλαν…

Αλλά επειδή ο λαός μας έχει μάθει να λέει τα σύκα, σύκα και τη σημαία που μας πήραν, σημαία που μας πήραν -και όχι σημαία που τη πήρε ο αέρας απαιτούμε να σταματήσουν οι συμψηφισμοί και να τιμωρηθούν οι πρωταίτιοι του οικονομικού δράματος που ζούμε…

Αν δε συμβεί αυτό πολύ πιθανόν είναι από τη κατάφωρη αδικία που συντελείται να οδηγηθεί η Χώρα σε νέες περιπέτειες…

Η πολιτική ανεπάρκεια επαναλαμβάνω από τότε που ξεκίνησε αυτή η ιστορία είναι πολύ πιο επικίνδυνη από όλα τα Μνημόνια…

by Grigoris Zografakis

Ευρώπη βγαλμένη από τους εφιάλτες μας

Θα ξεπουλήσουν και τα βράχια..

Το μεγαλύτερο μέρος του Τύπου, ηλεκτρονικού και μη, συζητά το αν θα επιβληθεί νέο μνημόνιο ή όχι. Ο λόγος που όλοι έχουν επικεντρωθεί στο μνημόνιο είναι γιατί δεν θέλουν να συζητήσουν τις εξελίξεις που συμβαίνουν σε επίπεδο ευρωζώνης και Ευρωπαϊκής Ένωσης αυτές τις ημέρες. Ο κόσμος δεν πρέπει να ξέρει σε τι βάζει την υπογραφή της η κυβέρνηση. Σε τι καθεστώς καταδικάζουν την Ελλάδα και τον λαό της ο κ. Παπανδρέου και η κυβέρνησή του προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις δικές του προσωπικές φιλοδοξίες και τα κοράκια της πολιτικής και της οικονομίας που έχει μαζέψει γύρω του.

Άλλωστε τι είπε στην εκλεκτή ομήγυρη από κερδοσκόπους επενδυτές, τραπεζίτες, γραφειοκράτες και ό,τι άλλο διαθέτει ο υπόκοσμος της διεθνούς αγοράς στο New York Economist Club (22.9):

«Εν ολίγοις μετατρέψαμε την κρίση σε ευκαιρία, προκειμένου να προωθήσουμε τις απαιτούμενες μεταρρυθμίσεις, που οι προηγούμενες κυβερνήσεις ανέβαλλαν επί σειρά ετών, φοβούμενες το ενδεχόμενο πολιτικό κόστος».

Τι σημαίνει αυτό; Ότι για τον πρωθυπουργό και το κόμμα του η κρίση της χώρας δεν ήταν παρά μια ευκαιρία να ξεγελάσει τον κόσμο και να επιβάλει πολιτικές που καθυστερούσαν λόγω κοινωνικής αντίδρασης.

Με άλλα λόγια, ο κ. πρωθυπουργός επαναλαμβάνει ακόμη μια φορά ότι δεν του καίγεται καρφί για την κρίση της χώρας, απλώς είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να κάνει αυτά που δεν μπόρεσε να κάνει ο κ. Καραμανλής, παλιότερα ο κ. Σημίτης και ακόμη παλιότερα ο κ. Μητσοτάκης λόγω της κοινωνικής και πολιτικής απαξίωσης των κυβερνήσεών τους.

Να συνεχίσει δηλαδή την ίδια καταστροφική πορεία έως ότου ξεπουληθεί μέχρι κι ο τελευταίος βράχος αυτού του έρημου τόπου στους αετονύχηδες από το Κατάρ, το Άμπου Ντάμπι, τα Αραβικά Εμιράτα και όπου αλλού βρεθούν βρόμικες και ύποπτες διασυνδέσεις με διεθνή επενδυτικά κεφάλαια. Έως ότου μετατραπεί η χώρα, ή ό,τι θα έχει μείνει από τη χώρα, σε απόπατο της διεθνούς αγοράς.

Άλλωστε ο κ. Παπανδρέου είναι περαστικός από αυτήν τη χώρα. Του ανατέθηκε να φέρει εις πέρας μια συγκεκριμένη αποστολή και ήδη προετοιμάζει την έξοδό του. Αυτός είναι κι ο βασικός λόγος της πολυήμερης περιοδείας του στις ΗΠΑ. Να ενισχύσει το δικό του προσωπικό προφίλ ως διεθνούς προσωπικότητας που διεκδικεί θέση στο σύστημα της «παγκόσμιας διακυβέρνησης», που υποστηρίζει τόσο σθεναρά.

Με έξοδα του Έλληνα φορολογούμενου ο κ. Παπανδρέου και η κουστωδία του εξάντλησαν κάθε περιθώριο λομπισμού για να πείσουν τα κέντρα αποφάσεων στις ΗΠΑ ότι είναι ικανός και διαθέσιμος για μια κορυφαία θέση στον ΟΗΕ, την Παγκόσμια Τράπεζα, τον ΟΟΣΑ ή την Ε.Ε.

Οι διεθνείς διπλωματικοί κύκλοι έχουν να λένε για τον ξετσίπωτο τρόπο που ο κύκλος του κ. Παπανδρέου, αλλά και ο ίδιος, προσπάθησε να πείσει ότι είναι η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν οι ΗΠΑ για τη θέση του γ.γ. του ΟΗΕ ή για κάποια άλλη αντίστοιχη.

Στις συναντήσεις που είχαν με επιτελικά στελέχη της κυβέρνησης, αλλά και κέντρων που παίζουν ρόλο στη διαμόρφωση της διεθνούς πολιτικής των ΗΠΑ, εκθείαζαν την «εξαίρετη δουλειά» του κ. Παπανδρέου στην Ελλάδα, αλλά και στη Σοσιαλιστική Διεθνή, που με την προεδρία του πέρασε στον απόλυτο έλεγχο της αμερικανικής πολιτικής.

«Business friendly»

Στο περιθώριο αυτής της δραστηριότητάς του ο κ. Παπανδρέου λειτούργησε ως μεσίτης και πλασιέ της χώρας της οποίας είναι πρωθυπουργός. «Η αξία της Ελλάδας δεν έχει προσμετρηθεί δεόντως, αλλά έχει υποτιμηθεί. Για τον λόγο αυτόν θεωρώ ότι η επένδυση στην Ελλάδα αποτελεί μεγάλη ευκαιρία» είπε σε συνέντευξή του στον πρόεδρο του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης (21.9).

Με άλλα λόγια, κάλεσε τους διεθνείς επενδυτές να επωφεληθούν από την πολιτική υποτίμησης που ακολουθούν η τρόικα και ο ίδιος. Φτηνά μεροκάματα, φτηνές δουλειές, φτηνά έργα, φτηνή δημόσια περιουσία, φτηνά τα πάντα, πάρε κόσμε! Αυτό ήταν το μήνυμα του πρωθυπουργού. Και γιατί επέλεξε να το εκπέμψει από το βήμα του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης; Για τρεις βασικούς λόγους:

Πρώτον: Για να δείξει ότι τόσο από την τωρινή του θέση όσο και αύριο, από την όποια θέση του αναθέσουν στο σύστημα της «παγκόσμιας διακυβέρνησης», είναι και θα παραμείνει business friendly, όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ένας από τους ακολούθους του σε στελέχη των αμερικανικών τραπεζών. Δηλαδή φιλικός με τις επιχειρήσεις. Γι' αυτό και έχουν κάθε λόγο να τον στηρίξουν και να τον προωθήσουν.

Δεύτερον: Επειδή απευθύνεται όχι σε σοβαρούς επενδυτές της διεθνούς αγοράς που σκέφτονται μακροπρόθεσμες επενδύσεις στην παραγωγή, αλλά σε επενδυτές - λαμόγια που έχουν κύριο στόχο το βραχυπρόθεσμο κέρδος μέσα από το χρηματιστήριο. Πρόκειται για επενδυτικά κεφάλαια που δεν επενδύουν με σκοπό την ανάπτυξη μιας αγοράς, αλλά κερδοσκοπούν με ιδιωτικοποιήσεις περιουσιακών στοιχείων κρατών, με έτοιμες στημένες επιχειρήσεις, με ακίνητα και γη.

Στόχος τους είναι να προσθέσουν πολύ γρήγορα στη χρηματιστική αξία της όλης επένδυσης έτσι ώστε να μπορέσουν να κερδίσουν από τη μεταπώλησή της αφήνοντας πίσω ερείπια. Τέτοιο επενδυτικό κεφάλαιο είναι και του Κατάρ, το οποίο, εκτός όλων των άλλων, αποτελεί καταφύγιο και για το διεθνές πολιτικό χρήμα. Όπως άλλωστε και τα άλλα αραβικά επενδυτικά κεφάλαια. Γι' αυτό και οι δικοί μας πολιτικοί, ιδίως της σημερινής κυβέρνησης, έλκονται τόσο πολύ από τη χερσόνησο της Αραβίας.

Τρίτον: Για να πείσει τις μεγάλες αμερικανικές τράπεζες, ειδικά τις επενδυτικές, όπως την Goldman Sachs, τη Morgan Stanley κ.ά., ότι παραμένουν κυρίαρχες στη διαμεσολάβηση του ελληνικού δημόσιου χρέους και της επαπειλούμενης αναδιάρθρωσής του σύμφωνα με τις απαιτήσεις των πιο κερδοσκοπικών κεφαλαίων διεθνώς. Κεφάλαια που συνιστούν μερικούς από τους βασικούς και πιο προσοδοφόρους πελάτες αυτών των αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών.

Οικονομική διακυβέρνηση

Πριν μεταβεί ο κ. Παπανδρέου στις ΗΠΑ για να «κυνηγήσει το όνειρό του», πέρασε από τις Βρυξέλλες για να παρακολουθήσει την άτυπη συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (16.9) προκειμένου να δώσει λευκή επιταγή στην Κομισιόν και στην ΕΚΤ για να μετατρέψουν την ευρωζώνη, αλλά και ευρύτερα την Ε.Ε., σε γκέτο, σε γερμανογαλλικό Νταχάου, έτσι ώστε να αποφευχθεί η κατάρρευση του ευρώ. Να οικοδομηθεί δηλαδή αυτό που χαριτωμένα ονομάζεται «ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση».

Ποιο είναι το βασικό νόημα αυτής της «ευρωπαϊκής διακυβέρνησης»; Μας το ξεκαθάρισε ο Μπαρόζο:

«Μέχρι τώρα, η αγορά μας ήταν αλληλεξαρτώμενη, αλλά η επίβλεψη ήταν καθαρά εθνική. Από το 2011 και μετά η Ευρώπη θα είναι η πρώτη περιοχή στον κόσμο που θα έχει εγκαταστήσει έναν εκπληκτικό μηχανισμό εποπτείας σύμφωνο με τις προκλήσεις του μέλλοντος» (23.9, Council on Foreign Relations).

Τι προβλέπει αυτός ο «εκπληκτικός μηχανισμός εποπτείας»; Καταργεί το δικαίωμα της αυτοτελούς σύνταξης του προϋπολογισμού σε κάθε κράτος - μέλος. Για να συνταχθεί ο προϋπολογισμός μιας κυβέρνησης και να προωθηθεί στο εθνικό Κοινοβούλιο, θα πρέπει πρώτα να περάσει ένα εξάμηνο συνεννοήσεων και προσαρμογών στις υποδείξεις και εντολές των οργάνων της Ένωσης.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι για το τι μισθό ή σύνταξη θα πάρει ο Έλληνας πολίτης, τι έργα είναι σκόπιμο να γίνουν στην ελληνική περιφέρεια, τι δαπάνες πρέπει να καλύψουν τις κοινωνικές ανάγκες Υγείας, Παιδείας, τι φόροι και ποιους θα βαρύνουν κ.ο.κ., θα αποφασίζουν κάποιοι γραφειοκράτες στις Βρυξέλλες και τη Φραγκφούρτη με την πολύ γνωστή κοινωνική ευαισθησία που τους διακρίνει.

Τι θα γίνει όμως αν ένα κράτος δεν συμμορφωθεί με τις άνωθεν εντολές; Τι θα γίνει αν ένα εθνικό Κοινοβούλιο απορρίψει τον εγκεκριμένο άνωθεν προϋπολογισμό και απαιτήσει νέο προϋπολογισμό με βάση τις εθνικές ανάγκες; Τότε αρχίζουν οι κυρώσεις. Στις 23.9 ο αρμόδιος επίτροπος Όλι Ρεν παρουσίασε τις τελευταίες προτάσεις του για τις κυρώσεις, που περιλαμβάνουν ένα πρόστιμο ίσο με το 0,2% του ΑΕΠ, με τη μορφή της άμεσης καταβολής, που υποτίθεται ότι θα επιστραφεί άμα το κράτος συμμορφωθεί.

Μόνο η άρνηση ενός κράτους – κυβέρνησης ή εθνικού Κοινοβουλίου, τους είναι αδιάφορο – να υπακούσει στις υποδείξεις των οργάνων της Ένωσης μπορεί να επισύρει πρόστιμο ίσο με το 0,1% του ΑΕΠ, που πρέπει να καταβληθεί αμέσως.

Φυσικά οι κυρώσεις δεν σταματούν στα πρόστιμα. Θα υπάρχει και μια σειρά θεσμικών κυρώσεων, που αφορούν τη θέση του κράτους στην Ένωση, τις χρηματοδοτήσεις προς αυτό κ.λπ., οι οποίες συζητιούνται και αποφασίζονται πίσω από κλειστές πόρτες. Όλες οι κυρώσεις αυτές, πρόστιμα και θεσμικού χαρακτήρα, θα είναι αυτόματες, δηλαδή χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τους ενδιαφερόμενους («Financial Times Deutschland», 24.9).

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πρακτικά ότι καταργείται κάθε έννοια εσωτερικής έννομης τάξης για το κράτος - μέλος της Ένωσης. Οι λαοί τίθενται επισήμως υπό κηδεμονία από μια υπερκρατική, υπερεθνική εξουσία, που δεν έχει καμιά βάση νομιμοποίησης, αλλά και δεν λογοδοτεί πουθενά και σε κανέναν.

Ο... Ευρωπαίος Γκέμπελς

Από 1.1.2011, όταν επισήμως αναμένεται να ισχύσει το νέο καθεστώς, είτε εκλέγονται κυβερνήσεις και Κοινοβούλια είτε διορίζονται απευθείας από τα όργανα της Ένωσης, θα είναι το ίδιο και το αυτό. Δεν θα έχει καμιά διαφορά επί της ουσίας. Κι αν νομίζατε ότι ήταν πολύ δύσκολο μέχρι σήμερα να στείλετε με την ψήφο σας ή με την αντίδρασή σας κάποιο μήνυμα στην εξουσία, τώρα γίνεται αδύνατο.

Κι όλα αυτά προς τι; Μα για να προστατευθούν το ευρώ και οι τράπεζες. Από 1.1.2011 και στο διηνεκές, όποια χώρα τολμήσει να παραβεί τις άνωθεν υποδείξεις ή βρεθεί με υπερβολικό έλλειμμα στον κρατικό προϋπολογισμό, στο ισοζύγιο των τρεχουσών συναλλαγών, στο ύψος του δημόσιου χρέους, κ.λπ., θα αντιμετωπίζει ένα μπαράζ εξοντωτικών κυρώσεων προκειμένου, υποτίθεται, να ξαναμπεί στον ίσιο δρόμο.

Η όλη φιλοσοφία αυτής της «οικονομικής διακυβέρνησης» μας γυρίζει άμεσα και πρακτικά πίσω στον μεσαίωνα. Όχι μόνο οι κρίσεις αποδίδονται ως αμαρτήματα, ως παραστρατήματα από τον ίσιο δρόμο, από την ορθή πίστη, σύμφωνα με τον φονταμενταλισμό των κυρίαρχων κύκλων της Ένωσης – κατά το πρότυπο του καθολικισμού και του παπισμού στον μεσαίωνα –, αλλά ποινικοποιούνται επιλογές και πράξεις ολόκληρων κρατών και λαών, χωρίς καν το δικαίωμα της προσφυγής.

Η εξέλιξη αυτή είναι τόσο απόκοσμη και τρομακτική ώστε σπρώχνει τον παλιό οικονομικό φιλελευθερισμό σε μια νέου τύπου ολοκληρωτική λογική, που παλιά χαρακτήριζε μόνο τον φασισμό.

Η λογική που θέλει να διορθώσει τις ατέλειες ή τα λάθη της αγοράς με κανόνες και κυρώσεις αποτελεί μια ιδιότυπη νέα εκδοχή του παλιού οικονομικού δόγματος του χιτλερισμού για την «ένωση της Ευρώπης». Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Γκέμπελς το 1940 είχε πει ότι μια Ευρώπη μπορεί να ενωθεί μόνο όταν η κυρίαρχη δύναμη θα καθορίζει τη στρατιωτική, οικονομική, νομισματική και εξωτερική πολιτική:

«Σ' αυτούς τους τέσσερις τομείς η κυρίαρχη δύναμη πρέπει να φέρει το βάρος της κύριας ευθύνης για ολόκληρη την Ευρώπη. Τα μικρότερα κράτη πρέπει να τεθούν υπό την κηδεμονία των ηγετικών δυνάμεων, ειδικότερα σ' αυτές τις τέσσερεις σφαίρες της πολιτικής ζωής, τόσο για το καλό το δικό τους, όσο και για το καλό της Ευρώπης ως σύνολο» («World Survey», November, 1941, σελ. 18-19).

Σήμερα συμβαίνει αυτό ακριβώς που απέτυχε να επιβάλει η χιτλερική Γερμανία. Με μια μόνο διαφορά. Αυτήν τη φορά επιχειρείται να οικοδομηθεί στο επίπεδο ολόκληρης της Ευρώπης, όχι με τις ορδές της Βέρμαχτ και των Ες-Ες, αλλά με την επέλαση των γραφειοκρατών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ. Οι μεγάλες τράπεζες και οι αγορές είναι σήμερα η «κυρίαρχη δύναμη», για την οποία μιλούσε παλιά ο Γκέμπελς.

Μνημόνιο επ' άπειρον

Αν ισχύσει αυτό το καθεστώς από 1.1.2011, τότε τι ανάγκη έχει η τρόικα το μνημόνιο για την Ελλάδα; Τι θα εμποδίσει την επιβολή της πολιτικής του μνημονίου εσαεί, για πάντα, στο διηνεκές, δίχως καμία επίσημη λήξη, από τη στιγμή που η χώρα θα υποταχθεί στο νέο καθεστώς επιτήρησης και κηδεμονίας;

Τίποτε απολύτως. Γι' αυτό και το έχουμε ξαναπεί: μην εκπλαγείτε αν δείτε τον κ. Παπανδρέου, την κυβέρνησή του, αλλά και την τρόικα να αποκηρύσσουν το μνημόνιο. Άλλωστε η ίδια η ύπαρξη του μνημονίου ήταν εξαρχής ένα προσωρινό, μεταβατικό μέτρο, μέχρις ότου η Ε.Ε. και τα όργανά της βρουν τον τρόπο και τον μηχανισμό για τη μόνιμη διαχείριση τέτοιων κρίσεων. Ο μηχανισμός αυτός ήδη τίθεται σε κίνηση και είναι πολύ πιθανό σύντομα να κάνει την επιβολή του μνημονίου περιττή.

Αυτό θα τους απαλλάξει κι από ένα σοβαρό βάσανο. Το μνημόνιο ήταν και παραμένει μια εντελώς αυθαίρετη κατάργηση της εσωτερικής έννομης τάξης της χώρας, όπως αυτή προκύπτει από το Σύνταγμά της και τους νόμους της. Αυτό δίνει τη δυνατότητα να προσβληθεί η νομιμότητά του σε όλα τα επίπεδα.

Όμως η μετάβαση στο νέο καθεστώς εποπτείας, ελέγχου και κηδεμονίας που προωθείται ανάγει το όλο ζήτημα στη σχέση της χώρας μας με την ευρωζώνη και την Ε.Ε., υπέρ της οποίας συνταγματικά έχουμε εκχωρήσει εθνική κυριαρχία. Κι έτσι μια αυθαίρετη, αντισυνταγματική και παράνομη συμφωνία μνημονίου μετατρέπεται σε υποχρεωτικό καθεστώς για τη χώρα μέσα από την ευρωζώνη και την Ε.Ε.

Γι' αυτό οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και της Φραγκφούρτης επιμένουν να επεκτείνουν το καθεστώς αυτό και έξω από τα όρια της ευρωζώνης. Να αγκαλιάσει δηλαδή το σύνολο των χωρών της Ε.Ε. Γιατί; Μα για να μπορούν με ελεγχόμενο τρόπο να πτωχεύουν μια χώρα, να τη θέτουν υπό αυστηρή επιτήρηση και κηδεμονία εκτός ευρώ, αλλά εντός Ε.Ε., και με τη βοήθεια του ΔΝΤ να την υποτιμούν σε τέτοιο βαθμό ώστε να δημιουργηθεί μια νέα ισορροπία με το κοινό νόμισμα για να μπορεί να επανέλθει στην ευρωζώνη.

Αυτόν τον μηχανισμό αναλύει ο Ζαν Πισανί-Φερί, πρώην σύμβουλος του Μιτεράν και επικεφαλής ενός από τα πιο κοντινά στην Κομισιόν ιδρύματα, το Bruegel, τον οποίο ονομάζει «ευρωπαϊκό μηχανισμό αναδιάρθρωσης χρέους» (Esharp, July-August, 2010), πράγμα που επιβεβαιώνει και η «Wall Street Journal» (24.9) σε ένα εκτενές ρεπορτάζ για το παρασκήνιο της δημιουργίας των «μηχανισμών στήριξης» στην ευρωζώνη.

Με τη σειρά του ο πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ και σύμβουλος του προέδρου των ΗΠΑ Σάιμον Τζόνσον προτείνει αναδιάρθρωση του χρέους με ευρωομόλογα τύπου Brady (Project Syndicate, 15.9). Σαν εκείνα δηλαδή που χρησιμοποιήθηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 για να αναδιαρθρώσουν το χρέος της Λατινικής Αμερικής και οδήγησαν ύστερα από μια κόλαση ολόκληρης δεκαετίας στις χρεοκοπίες της Αργεντινής και άλλων κρατών της περιοχής.

Υποψήφιοι... και εκλογές

Η ψήφος μας σε σίγουρα χέρια....

Μη χέ...........ωω....

"Αν πετύχει στους έλληνες θα πετύχει παντού" ...

Εχει αρχίσει και μου τι δίνει στα νεύρα (εκτός από όλα τα άλλα) εκείνη η χαριτωμένη φράση που κυκλοφορεί ευρέως στους ευρωπαϊκούς κύκλους τώρα τελευταία "αν πετύχει στους έλληνες θα πετύχει παντού"

Το γεγονός πως με θεωρούν όχι απλά υπήκοό τους αλλά και πειραματόζωο παίρνει μια άλλη διάσταση μέσα στο μυαλό μου.

Σκέφτομαι πως ίσως στη μελλοντική ιστορία όταν θα περιγράφεται πως ακριβώς ξεκίνησε το εγχείρημα παγκοσμιοποίηση, ένα σύστημα, μια άρχουσα τάξη, ένας στρατός, μία πατρίδα και ατελείωτες στρατιές από πρόβατα που ξυπνάνε και κοιμούνται ήσυχα, χωρίς καμμιά πρωτοβουλία μέχρι να φθάσει η ώρα να περάσουν από το σφαγείο, θα λένε πως οι πρώτοι διδάξαντες ήταν οι έλληνες.

Κάποτε ήμαστα περήφανοι με το περίφημο "από σήμερα δεν θα λέμε πως οι έλληνες πολεμούν σαν ήρωες αλλά πως οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες".

Πως αλήθεια θα ανεχτούμε να γυρίσει κάπως αλλιώς η ένδοξη φράση και στο μέλλον να λένε... "από σήμερα δεν θα λέμε πως οι έλληνες υποτάσσονται σαν σκλάβοι αλλά πως οι σκλάβοι υποτάσσονται σαν έλληνες" .

Οι ιστορίες συνομωσίας έχουν φτάσει να πιστεύουν πως δεν είναι δυνατόν να έχουμε καταντήσει έτσι με δική μας πρωτοβουλία. Κάτι μας έχουν ρίξει. Θέλεις στον αέρα? στο νερό που πίνουμε? στο φραπόγαλο? Κάτι μας ποτίζουν κάθε μέρα και έχουμε γίνει σαν χάνοι! Γι΄αυτό άλλωστε υπάρχουν οι ιστορίες συνομωσίας. Για να προσπαθούν να δώσουν μια εξήγηση σε κάτι που ξεφεύγει εντελώς χωρίς να μπορεί να δοθεί μια λογική εξήγηση.

Ο έλληνας υπήρξε πάντα ανυπότακτος στο καλό και στο κακό. Ηταν η υπερβολή προσωποποιημένη σε χιλιάδες πράγματα. Ηταν ο λαός των άκρων. Το άσπρο και το μαύρο. Αυτή η γη γέννησε τους μεγαλύτερους ήρωες και τους πιο ξεφτυλισμένους προδότες. Αλλά βλήτα πρώτη φορά γεννάει σε τόση μεγάλη ποσότητα.

Υπάρχει μια παλιά παροιμία που λέει η μάνα των ηλίθιων είναι πάντα γκαστρωμένη.

Στ΄αλήθεια η ιστορία θα γράψει πως μια τέτοια μάνα κατάντησε η Ελλάδα?

Το νέο colpo grosso των τραπεζών ....

Όποιος έχει πιστέψει ότι ο πραγματικός λόγος της χθεσινής επίσκεψης των επιφανών εκπροσώπων του τραπεζικού χώρου στον Γ. Παπακωνσταντίνου και τον Μ. Χρυσοχοΐδη ήταν για να βρεθεί ένας τρόπος να στηριχθεί με ρευστότητα η πραγματική οικονομία, μάλλον είναι έτοιμος να πιστέψει και ότι οι τράπεζες διοικούνται από... χερουβείμ.

Ο πραγματικός λόγος της επίσκεψης, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές του «B» ήταν να τεθεί σε εφαρμογή το colpo grosso, να αρχίσει η ύστατη προσπάθεια των τραπεζών να δημιουργήσουν ποταμό κερδών από... αέρα κοπανιστό (out of thin air, κατά την αγγλική έκφραση που θα ταίριαζε στα τραπεζικά golden boys).

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του «B» οι τραπεζίτες έφθασαν αποφασισμένοι στους δύο υπουργούς να τους δελεάσουν να γίνουν συμμέτοχοι στο τελευταίο τους pet project, κατά τη βρετανική έκφραση, που αναφέρεται στα σχέδια που προτιμά να προωθεί κανείς επειδή τον εξυπηρετούν και όχι επειδή είναι πραγματικά σημαντικά ή αναγκαία:

1. Το σχέδιο είναι απλό και θα μπορούσε να έχει την κωδική ονομασία «εξαφανίστε τα μετρητά»! Αντί να ταλαιπωρούνται το υπουργείο Οικονομικών και οι πολίτες, με δύσκολα στην υλοποίησή τους σχέδια, όπως η καταγραφή όλων των αγορών σε μια ειδική, «έξυπνη κάρτα» που θα μοιράσει το υπουργείο Οικονομικών, ώστε να... θεριέψει το «κίνημα των αποδείξεων» (άλλη μια «ιερόσυλη» χρήση της λέξης «κίνημα»...), οι τραπεζίτες ευγενώς προσφέρθηκαν να εξαφανίσουν τις επάρατες συναλλαγές μετρητοίς, που διευκολύνουν τη φοροδιαφυγή, με έναν σχεδόν «μαγικό» τρόπο.

2. Στο όνομα της πάταξης της φοροδιαφυγής, της τήρησης του μνημονίου και άλλων υψιπετών εθνικών στόχων, οι... καλοί τραπεζίτες προσφέρονται να εκδώσουν αυτοί, που έχουν και έτοιμες υποδομές, τις ειδικές «έξυπνες κάρτες», στις οποίες θα καταγράφονται όλες οι συναλλαγές στα σημεία πώλησης, μέσω της υποδομής POS (Points of Sale) του υπουργείου Οικονομικών.

Δηλαδή σε όλα τα σημεία πώλησης θα εγκατασταθούν κάποιου είδους συστήματα ανάγνωσης καρτών, που θα πάρουν τη θέση των γνωστών ταμειακών μηχανών και, αντί να εκδίδονται χάρτινες αποδείξεις, οι καταγραφές θα γίνονται ηλεκτρονικά.

Το προϊόν αυτής της καταγραφής (τα δεδομένα) θα περνά προφανώς πρώτα από τα συστήματα πληροφορικής των τραπεζών και θα καταλήγει στη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, ο γενικός γραμματέας της οποίας, καθηγητής Δ. Σπινέλλης, είναι αμφίβολο με πόσο «καλό μάτι» βλέπει αυτή την... ανθρωπιστική προσφορά των τραπεζών.

3. Μια ακόμη πιο... «προχώ» εκδοχή του ίδιου σεναρίου είναι να έχουν οι νέες «έξυπνες κάρτες» διπλή λειτουργία, να είναι δηλαδή και χρεωστικές κάρτες, συνδεδεμένες με το βασικό τραπεζικό λογαριασμό κάθε φορολογούμενου / καταναλωτή. Με τον τρόπο αυτόν οι τράπεζες είναι σαφές ότι επιδιώκουν να επιταχύνουν ακόμη περισσότερο την εξαφάνιση των εγχρήματων συναλλαγών, ακόμη και για μικρά ποσά, μεσολαβώντας με τα ηλεκτρονικά τους συστήματα στη συντριπτική πλειονότητα των συναλλαγών.

Ουσιαστικά ακόμη και οι κάτοχοι «μαύρου χρήματος» θα υποχρεωθούν σταδιακά αυτό το χρήμα να το περάσουν μέσα από το τραπεζικό σύστημα για να διευκολύνουν τις συναλλαγές τους, επιτρέποντας στο τραπεζικό σύστημα να «βάλει χέρι» για δεύτερη φορά σε μαζική κλίμακα στην ελληνική ακμάζουσα παραοικονομία (το πρώτο πείραμα έγινε βέβαια το 1999 με τη χρηματιστηριακή «φούσκα», αλλά αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη συζήτηση).

4. Η ευγενής προσφορά του τραπεζικού καρτέλ δεν περιορίζεται, όμως, μόνο στις συναλλαγές των απλών καταναλωτών, αλλά επεκτείνεται στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων.

Αφού ήδη με τον τελευταίο φορολογικό νόμο οι συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων πέρα από ένα όριο γίνονται υποχρεωτικά μέσω του τραπεζικού συστήματος, οι τραπεζίτες προτείνουν να γίνει ένα ακόμη βήμα προς την κατεύθυνση του «σφιχτότερου» ελέγχου των συναλλαγών με μετρητά, ενδεχομένως ακόμη και με τη διασύνδεση των συστημάτων των τραπεζών με την ΓΓΠΣ, ώστε το υπουργείο Οικονομικών να ενημερώνεται άμεσα για τις επαγγελματικές συναλλαγές.

Βοήθεια στο έθνος με το αζημίωτο...

Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, βέβαια, δεν ενδιαφέρθηκε ξαφνικά για την πάταξη της φοροδιαφυγής περισσότερο από όσο ενδιαφέρεται ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών – η βούληση των τραπεζών να συνεισφέρουν στην πάταξη της φοροδιαφυγής έχει φανεί, άλλωστε, έως τώρα σε πολλές περιπτώσεις: αρκεί κανείς να μετρήσει τις θυγατρικές τους σε φορολογικούς παραδείσους, ή να καταγράψει τις υπηρεσίες φοροαποφυγής που προσφέρουν στους καλούς πελάτες τους διαχρονικά, για να αντιληφθεί πόσο ενδιαφέρον έχουν οι τραπεζίτες για την... υγεία των δημόσιων ταμείων).

Στην πραγματικότητα οι τραπεζίτες επιχειρούν να κάνουν πραγματικότητα το παλαιό όνειρό τους, να πετύχουν αυτό που πέτυχαν προ πολλού π.χ. οι Αμερικανοί συνάδελφοί τους, δηλαδή να εισαγάγουν την τραπεζική διαμεσολάβηση στις περισσότερες συναλλαγές, ακόμη και στις πιο ασήμαντες.

Στις ΗΠΑ, βέβαια, αυτό έγινε με «δέλεαρ» την ευκολία του πλαστικού και του ηλεκτρονικού χρήματος, ενώ στην «καθυστερημένη» Ελλάδα η τραπεζική μεσολάβηση επιχειρείται να επιβληθεί στους «απείθαρχους» καταναλωτές και επιχειρηματίες με τη «ράβδο» του φοροεισπρακτικού μηχανισμού του κράτους.

Πόσο θα μας στοιχίσουν αυτές οι υπηρεσίες; Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα, αν αναλογισθεί κανείς τις πρακτικές του παρελθόντος που ακολούθησε το τραπεζικό συστημα καρτέλ σε τέτοιες περιπτώσεις (αρκεί να διαβάσει κανείς προσεκτικά τις υποθέσεις που απασχόλησαν την Επιτροπή Ανταγωνισμού – υπέρογκες προμήθειες για συλλογή ασφαλιστικών εισφορών και για διατραπεζικές συναλλαγές – για να βγάλει συμπεράσματα για την τιμολογιακή πολιτική των ελληνικών τραπεζών, που δεν θα είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά...).

Ακόμη και ένα απειροελάχιστο (φαινομενικά...) ποσοστό προμήθειας που καταβάλλεται από το υπουργείο Οικονομικών στις τράπεζες για τη συμβολή τους στον... ιερό αγώνα κατά της φοροδιαφυγής, μπορεί να μετατρέψει σε έναν... ποταμό δισεκατομμυρίων τις προμήθειες που θα καταλήγουν στα ταμεία των τραπεζών, αν αναλογιστούμε ότι η βάση υπολογισμού των αμοιβών είναι χονδρικά το μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγών της εθνικής οικονομίας.

Αν το τραπεζικό καρτέλ καταφέρει άλλη μια φορά να σχηματίσει κατά τις επιταγές του μια νέα «συμμαχία προθύμων πολιτικών», κάνοντας πράξη το σχέδιο εξαφάνισης των μετρητών, ίσως η σημερινή βαθιά οικονομική κρίση, που πιέζει αφόρητα την πολιτική ηγεσία να επιστρατεύσει κάθε μέσο για λίγα περισσότερα φορολογικά έσοδα, να αποτελεί τη μεγαλύτερη ευκαιρία του τραπεζικού καρτέλ εδώ και πολλές δεκαετίες.

Ένα... χιλιοστό προμήθειας από τις περισσότερες συναλλαγές είναι φανερό ότι μπορεί να δώσει αρκετά – και, το κυριότερο, άνευ ρίσκου – κέρδη στο τραπεζικό σύστημα, για να ισοφαρίσει (με το παραπάνω...) όλες τις απώλειες από το ελληνικό οικονομικό δράμα. Όλα αυτά δικαιώνουν, βεβαίως, τη γνωστή ρήση, κατά την οποία ο καλύτερος τρόπος για να προωθήσεις το ιδιωτικό συμφέρον είναι να το μετατρέψεις σε εθνική υπόθεση...