'Ελληνας πολίτης: από αντικείμενο σε υποκείμενο...

Ξέρετε γιατί οι πολίτες δεν αντιδρούν συλλογικά στην φτωχοποίησή τους; Διότι, δεν είναι πολίτες, αλλά πελάτες των «κομμάτων εξουσίας», του δικομματισμού δηλαδή, ίσως πεις. Σωστή η απάντηση, αλλά όχι ολοκληρωμένη και μάλλον στατική. Δεν αντιδρούν επίσης, καθώς δεν προβάλλεται καμία απολύτως στρατηγική ανατροπής του καθεστώτος. Για ανατροπή του μνημονίου μιλάνε κάμποσοι, αλλά για ανατροπή του καθεστώτος που παρήγαγε την κρίση και κατασκεύασε τον μονόδρομο του ΔΝΤ, τον οποίο αργότερα ακολούθησε και συνεχίζει να ακολουθεί, δεν μιλάει σχεδόν κανείς από το πολιτικό προσωπικό. Ασφαλώς κάποιοι μιλούν για ανατροπή του καπιταλισμού και άρα συμπεριλαμβάνουν και το καθεστώς στην Ελλάδα, αλλά ούτε αυτοί φαίνεται να αναπτύσσουν κάποια ιδιαίτερη στρατηγική στην συγκυρία, καθώς μοιάζει να έχουν μακρόπνοους στόχους!

Όμως, μόνον μια τέτοια στρατηγική θα μετέτρεπε συγκυριακά τουλάχιστον τον πολίτη σε υποκείμενο από αντικείμενο που είναι σήμερα. Τώρα ο πολίτης νοιώθει να ασκούνται πάνω του πιέσεις με την μορφή πακέτων κυβερνητικών μέτρων, όντας αντικείμενο της πολιτικής διαδικασίας. Η εξουσία αποτελεί εξωτερική δύναμη που του επιβάλλεται.... για το καλό του (!) και όχι το αποτέλεσμα της δικής του δράσης και αλληλεπίδρασης ή και σύγκρουσης με τον Άλλον. Μα, θα μου πεις, ψήφισε δεν ψήφισε αυτούς που κυβερνούν; Η ψήφος από μόνη της, ως μορφή πολιτικής συμμετοχής δεν μετατρέπει το αντικείμενο σε υποκείμενο, εκτός εάν εμπεριέχει και εκφράζει την αμφισβήτηση προηγούμενων επιλογών του ίδιου πολίτη-ψηφοφόρου και μάλιστα αποκλειστικά την ώρα της κάλπης.

Ο πολίτης, με άλλα λόγια, μπορεί να μεταβληθεί από αντικείμενο σε υποκείμενο, μόνον στο βαθμό που αμφισβητήσει ενεργά την κυρίαρχη πολιτική πρακτική που προβληματοποιεί μια κατάσταση ή/και τον εαυτό του, και αντιδράσει μέσω κάποιας μορφής ακτιβισμού ή ακόμη μέσω κάποιας μορφής άρνησης συμμόρφωσης ή ιδανικότερα, με τη συμμετοχή του σε ένα κίνημα. Δηλαδή, η ενεργός πολιτική συμμετοχή και η αμφισβήτηση της πολιτικής δομής που ορίζει την σχέση του πολίτη με τους θεσμούς και τους Άλλους, οι οποίοι με τη σειρά τους καθορίζονται μέσα από την διαλεκτική διαδικασία ανάπτυξης του λόγου του κινήματος ως ανταγωνιστές, είναι αυτά που μετατρέπουν το αντικείμενο σε υποκείμενο.

Η πολιτική δύναμη βρίσκεται στην αλλαγή του εαυτού και όχι στη συντήρησή του. Η συντεχνιακή αντίδραση σε κάποια κυβερνητικά μέτρα δεν δομεί υποκείμενα. Στην πραγματικότητα ο πολίτης που μάχεται να συντηρήσει τη θέση του στη κοινωνία, συγκυριακά μεταβάλλεται σε υποκείμενο κατά την στιγμή της σύγκρουσης με τα όργανα του κράτους, την εργοδοσία κλπ, αλλά αμέσως μετά ξαναγίνεται αντικείμενο. Αν η αντίδραση του δεν πάρει την μορφή αγώνα εναντίον του καθεστώτος, αποτελεί συντηρητική στάση.

Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Τα αντικείμενα χάνουν την σταθερότητα τους στην κοινωνία εξαιτίας των αποτελεσμάτων της κρίσης και αναζητούν τρόπο να εκφράσουν την ατομική τους δύναμη (αντίδραση) με συλλογικό τρόπο. Έλα όμως που δεν μπορούν να δώσουν συλλογικό χαρακτήρα σε αυτή την επιθυμία τους! Τα αντικείμενα συστήνουν συλλογές και όχι συλλογικότητες. Είναι ανίκανα να δράσουν στο πλαίσιο μιας συλλογικής δράσης ανατροπής του καθεστώτος, εάν πρώτα δεν είναι έτοιμα να χάσουν …τις αλυσίδες, που τα κρατούν σε μια σχετικά σταθερή θέση στη κοινωνία, εκτός και αν χαρακτηρίζονται από «εγωιστική» ή «αλτρουιστική», κατά Durkheim, μορφή κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Μα, θα μου πεις, τα κοινωνικά αντικείμενα αποσταθεροποιούνται μαζικά αυτήν την περίοδο στην ελληνική κοινωνία, οι αλυσίδες σπάνε, γιατί δεν αντιδρούν μαζικά; Διότι αυτό προϋποθέτει μια συλλογική δύναμη που θα τα μετατρέψει σε υποκείμενα. Θα τα κάνει δηλαδή να νοιώσουν ότι έχουν ατομική δύναμη να συστήσουν συλλογικότητες με κοινό σκοπό και συντονισμένη δράση, ώστε το κοινό συμφέρον να εναρμονίζεται σε μεγάλο βαθμό με το ατομικό. Μόνον εάν εκφραζόταν πολιτικά και αξιόπιστα μια στρατηγική ανατροπής του καθεστώτος, θα μπορούσαν τα αντικείμενα να μετεξελιχθούν σε υποκείμενα, συμμετέχοντας ενεργά σε αυτόν τον αγώνα. Η ισχύς και η εξουσία παράγονται κοινωνικά μέσω κάποιας στρατηγικής. Μην αναζητείτε την πολιτική ισχύ έξω από το πλαίσιο εφαρμογής κάποιας στρατηγικής, δεν θα την βρείτε.

Ρόλος των κινημάτων είναι να κατασκευάζουν πολιτικά υποκείμενα, έτοιμα για ανατρεπτική δράση, εκκινώντας από μια μικρή συνήθως εστία υποκειμένων. Δίχως την συντονισμένη δράση πολιτικών υποκειμένων δεν υπάρχει καμία περίπτωση αλλαγής στη κοινωνία, η οποία ασφαλώς να εκπορεύεται από κάτω προς τα επάνω. Η μεταρρύθμιση αποτελεί την αντίστροφη διαδικασία και προϋποθέτει ότι τα αντικείμενα θα βολευτούν στις νέες τους θέσεις, δίχως να μεταβληθούν σε υποκείμενα. Το υποκείμενο παράγει εξουσία, ενώ το αντικείμενο είναι πεδίο εφαρμογής της εξουσιαστικής δύναμης και φορέας αυτής της δύναμης, μέσω της θεσμικής οργάνωσης των κοινωνιών και μέσω της κοινωνικής διαστρωμάτωσης: δεν έχουμε όλοι την ίδια δύναμη. Και ποιος φτιάχνει τα κινήματα; Πολιτικές δυνάμεις (ομάδες πολιτών που για διαφορετικούς ίσως λόγους έχουν ήδη λάβει την διάσταση υποκειμένου), που ενεργοποιούνται και συμμαχούν, ώστε να ενεργοποιήσουν και άλλα αντικείμενα και να τα μετατρέψουν σε υποκείμενα. Έτσι πολλαπλασιάζεται η ισχύς ενός κινήματος.

Τα γράφω αυτά για να εξηγηθούμε. Η ευθύνη της αριστεράς και της προοδευτικής κοινωνίας των πολιτών είναι τεράστια αυτή την περίοδο στον τόπο μας. Αντί όλοι οι φορείς που αυτοπροσδιορίζονται στον προοδευτικό χώρο να ενώσουν τις δυνάμεις τους και δίχως καμώματα να εκπονήσουν μια στρατηγική ανατροπής του δικομματισμού και του καθεστώτος, που αλληλοσυνδέεται με αυτόν, ώστε να καταστεί δυνατή η μορφοποίηση ενός κινήματος υπέρβασης της μεταπολιτευτικής τάξης, η οποία ναυάγησε πέφτοντας στο παγόβουνο που η ίδια κατασκεύασε, κοιτάνε πώς θα περισωθούν ή ακόμη και θα ενδυναμωθούν οι ίδιοι από την κρίση.

Είναι πλέον εμφανές ότι και οι φορείς της αριστεράς είναι αναπόσπαστο μέρος του καθεστώτος. Είναι και αυτοί αντικείμενα του συστήματος και δεν μπορούν να κατανοήσουν πώς θα μπορούσαν να ξαναγίνουν υποκείμενα. Φοβούνται ότι αλλοιώνοντας την διακριτή ταυτότητά τους και αλλάζοντας μέθοδο πολιτικής δράσης, θα έπαυαν να είναι αυτό που εμφανίζονται ότι είναι. Θα έχαναν την αναφερόμενη ταυτότητά τους στη κοινωνία.

Προφανώς δεν έχουν αντιληφθεί ότι η ταυτότητά τους, είναι το πρόβλημά τους. Η ταυτότητα δεν κατασκευάζει υποκείμενα. Και τα αντικείμενα έχουν ταυτότητα. Η ικανότητα να προσαρμόσεις την πολιτική σου ταυτότητα στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας, που αλλάζει δραματικά αυτή την περίοδο και αναζητεί νέα μορφή ηγεσίας και κυβέρνησης, δείχνει την δυνατότητά σου να μεταβληθείς σε υποκείμενο της κοινωνίας και της ιστορίας. Αποκαλύπτει την πολιτική σου δύναμη. Τα κόμματα είναι και αυτά αντικείμενα της πολιτικής τάξης της χώρας. Όλα ανεξαιρέτως. Θα μεταβληθούν σε υποκείμενα μόνον όσα καταφέρουν – και στο βαθμό που θα το καταφέρουν - να συστήσουν συμμαχίες ανατροπής του καθεστώτος, πράγμα που συμπεριλαμβάνει και την ανατροπή της κατεστημένης ταυτότητάς τους, υποστηρίζοντας ένα κίνημα.

Μόνον έτσι θα δημιουργείτο ένα κοινωνικό ρεύμα χειραφέτησης ευρύτερων στρωμάτων που θα έδινε την δυνατότητα σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες-αντικείμενα να μεταβληθούν σε πολίτες-υποκείμενα, που θα διεκδικούσαν ενεργό ρόλο στην αναδιαμόρφωση των εξουσιαστικών σχέσεων στην χώρα μας. Το καθεστώς βρίσκεται στην αρχική φάση της αναδιαμόρφωσής του. Αν δεν υπάρξει στρατηγική προοδευτικών συμμαχιών που θα παρέμβει σε αυτή την διαδικασία με την μορφή ενός κινήματος, τότε το αποτέλεσμα θα είναι σε πολύ λίγο διάστημα η χώρα να έχει μετατραπεί σε χώρο έκθεσης κοινωνικών αντικειμένων δίχως σημαντική αξία.

Δίχως αξία θα είναι ο επιστήμονας, δίχως αξία ο επιχειρηματίας, δίχως αξία ο τεχνίτης, αλλά και δίχως αξία κόμματα και πολιτικοί. Στα ΜΜΕ δεν αναφέρομαι, καθώς αυτά φρόντισαν να αυτο-κατεξευτελιστούν πριν από όλους, για να μπορούν πιο άνετα να συμβάλουν στον εξευτελισμό των υπολοίπων κοινωνικών αξιών. Μόνον αν ανακαλύψουμε ξανά το υποκείμενο στην πολιτική θα έχουμε ελπίδες να ξαναπάρουμε την τύχη της χώρας στα χέρια μας. Το καθεστώς μας θέλει αντικείμενα, μόνον που τώρα πια δύσκολα μπορεί να συγκρατήσει τους πάντες σε αυτή την κατάσταση. Είναι μια καλή εποχή για …κίνημα, θεωρητικά. Πρακτικά, είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση, εξαιτίας της μάλλον επιτυχημένης μακράς διαδρομής της πατρωνίας στη χώρα, σε συνδυασμό με τον υπερκομματισμό στη κοινωνία των πολιτών.

 by Dimitris Giannakopoulos

Ζήτω ο διπλωματικός ακτιβισμός!!!

Από τη χώρα έχουν περάσει διάφορες κυβερνήσεις της πλάκας, κυβέρνηση όμως ανέκδοτο δεν έχουμε ξαναδεί μετά την μεταπολίτευση. Αφού δια του πρωθυπουργού εκφράζεται η άποψη ότι σήμερα η χώρα κυβερνάται από αντιεξουσιαστές, ήταν λογικό να περάσουμε στο επόμενο στάδιο. Στον διπλωματικό ακτιβισμό.

Ερωτώμενος ο υπουργός εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας αν υπάρχει «μυστική διπλωματία» στις διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια και τι έχει να πει για τις πληροφορίες ότι ο Αλ. Ρόντος και η Μ.Κοππά συμμετέχουν σ’ αυτού του είδους την παραδιπλωματία ο άνδρας απάντησε:

«Όπως γνωρίζετε, ο κ. Ρόντος είναι πολύ καλός γνώστης της περιοχής των Βαλκανίων. Υπήρξε και στο παρελθόν, συνεργάτης στο Υπουργείο Εξωτερικών. Ο κ. Ρόντος όμως σήμερα δεν έχει καμία θεσμική θέση, δεν υπάρχει καμία θεσμική συνεργασία με τον κ. Ρόντο, αλλά εάν μπορούν και άτομα όπως ο κ. Ρόντος ή και άλλοι να μεταφέρουν τα ελληνικά μηνύματα, αυτό είναι ευπρόσδεκτο. Αλλά, να το ξεκαθαρίσω ότι δεν υπάρχει καμία θεσμική σχέση μεταξύ υπουργείου Εξωτερικών, ελληνικής κυβέρνησης και κ. Ρόντου».

Συνεπώς, μυστική διπλωματία δεν υφίσταται, παρά μόνον διπλωματικός ακτιβισμός. Άρα, εγώ με κάμποσους φίλους και γνωστούς, Έλληνες και ξένους, που θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι γνωρίζουμε το σκοπιανό μάλλον καλύτερα από τον Άλεξ και την κα Κοππά, και επιπλέον έχουμε επαφές με την ηγεσία της γείτονος θα μπορούσαμε από αύριο να συμμετέχουμε στις διαπραγματεύσεις. Υποβοηθητικά ασφαλώς.

Δεν νομίζω ότι θα έχει αντίρρηση η κυβέρνηση. Άλλωστε λεφτά δεν θέλουμε, τα έξοδα θα τα πληρώσει η ΜΚΟ «Ο Τέταρτος Δρόμος του Αλέξανδρου», ο οποίος συμπίπτει όχι μόνον με την νέα οδό διαπραγματεύσεων του ΠΑΣΟΚ, αλλά και με την νέα διεθνή φυσιογνωμία του κόμματος. Το ίδιο ασφαλώς μπορεί να κάνετε και άλλοι διπλωματικοί ακτιβιστές, αρκεί να «μεταφέρετε τα μηνύματα της ελληνικής πλευράς» σωστά, όπως λέει και ο κ. Δρούτσας. Στον ακτιβισμό δεν υπάρχει αποκλεισμός …exclusion, που θα έλεγε και ο κ. Ρόντος.

Είδατε πόσο Open-Minded είναι η κυβέρνησή μας! Όπως θα έλεγε και ο πρωθυπουργός μας μεταφράζοντας τον Αριστοτέλη «it is the mark of an educated mind to be able to entertain a thought without accepting it». Να, ορίστε τι να λέτε σε όσους σας κατηγορούν για …μυστική διπλωματία! Είναι αχτύπητο επιχείρημα που δαμάζει και εθνικιστές. Άσε δε, που δεν προδίδει και τη…λύση, ενός προβλήματος που κανείς πλέον δεν ξέρει τι είδους πρόβλημα είναι για την κυβέρνηση.

Αν αυτό δεν είναι ανέκδοτο, τότε τι είναι; Μην ζητήσετε σοβαρό σχολιασμό για το ζήτημα. Στα ανέκδοτα απαντάς με ανέκδοτα. Δεν ξέρω όμως πόσοι έχετε διάθεση για γέλια μετά απ’ αυτά!

by Aktivistis

Μια μάχη που κερδίθηκε αλλά δεν αγαπήθηκε...

Πριν τρία χρόνια το ΠΑΣΟΚ έχασε πανηγυρικά τις εκλογές. Και αυτό παρά τα χάλια της τότε κυβέρνησης της ΝΔ. Ο λόγος απλώς: Είχε πάψει να λειτουργεί ως αποκούμπι των δυναμικών μεσαίων και μισθωτών ομάδων της κοινωνίας καθώς και όσων βρίσκονταν στο περιθώριο. Είχε αντικαταστήσει την πολιτική με την επικοινωνία και είχε προσχωρήσει στους σκλάβους των δημοσκοπήσεων.

Επικοινωνία και δημοσκοπήσεις, όμως, χωρίς πολιτική ουσία, εξυπηρετούν αποκλειστικά ορισμένες προσωπικές στρατηγικές. Δεν παράγουν πραγματική πολιτική και ούτε δημιουργούν γεγονότα που προκαλούν δημοσκοπικές αλλαγές.

Μέσα από τη μάχη για την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ, ο Γ.Παπανδρέου διατύπωσε το 2007 ένα πρόγραμμα υπέρ των δυναμικών και ταλαντούχων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας καθώς και των περιθωριοποιημένων. Μπόρεσε, έτσι, να διαμορφώσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα ριζοσπαστικού δημοκρατισμού εντός του ΠΑΣΟΚ και μια προοδευτική συμμαχία στην κοινωνία στην οποία προσέλκυσε ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών. Με αυτή την ταυτότητα έπεισε ο Γ.Παπανδρέου ότι είναι ένας σοβαρός πολιτικός με όραμα. Που θα μπορούσε να φέρει σημαντικές ανατροπές στη χώρα. Να επιβάλλει τη διαφάνεια στην πολιτική και την ανεξαρτησία της τελευταίας από τα μεγάλα αντικοινωνικά συμφέροντα που προτάσσουν ακόμα και σήμερα τις δικές τους ανάγκες εκείνες του έθνους και της κοινωνίας. Μίλησε καθαρά για το ποιους θεωρούσε ως στηρίγματά του.

Μέσα από αυτές τις αλλαγές δημιούργησε ένα ρεύμα ελπίδας και νικηφόρας προοπτικής για τις επόμενες εκλογές.Όσο η ΝΔ δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στα καθήκοντά της ως κυβέρνηση, και όσο το ΠΑΣΟΚ δυνάμωνε, τόσο τα συμφέροντα αναζήτησαν στηρίγματα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να το αγκαλιάσουν και πνίξουν.

Όμως οι δυνάμεις στο ΠΑΣΟΚ που στήριξαν τον Παπανδρέου στη νέα του ταυτότητα βρέθηκαν σε πορεία αποδυνάμωσης και ήττας. Οι δυνάμεις που συνδυάζονταν με την διαπλοκή έπνιξαν τον όποιο εσωτερικό ριζοσπαστισμό του.

Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβερνητική εξουσία, η στροφή που είχε αρχίσει λίγο χρόνο προηγούμενα ολοκληρώθηκε. Τα συνθήματα για αυτονομία της πολιτικής, για τη συμμαχία των κοινωνικών δυνάμεων και τη μάχη ενάντια στη διαπλοκή εγκαταλείφθηκαν με ρυθμό λαγού που πηδά το βράδυ με την ελπίδα ότι δεν θα τον δει κανείς. Η κοινωνική πολιτική εξαφανίστηκε και οι μαθητευομένοι μάγοι του νεοφιλελευθερισμού ξεπέρασαν τους νεοδημοκράτες δασκάλους τους.

Στο όνομα της κρίσης στήθηκε μια τεράστια μηχανή ανακατανομής εισοδήματος σε βάρος των μισθωτών και της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας. Κάθε μέτρο υπέρ των εχόντων και κατέχοντων θεωρήθηκε αναγκαίο για να βγει η χώρα από την κρίση. Ο εχθρός δεν είναι πια η λαμογιά και η διαπλοκή, αλλά ο εργαζόμενος. Αρχικά έγινε ένα μπαράζ επιθέσεων στους δημόσιους υπάλληλους και μετά γενικεύτηκε ως επίθεση ενάντια στην μισθωτή εργασία. Η επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα εμφανίστηκε ως επιτακτική ανάγκη για τη σωτηρία της χώρας. Η βίαιη ανακατανομή στα εισοδήματα ως οικονομική επιταγή. Η υποχώρηση της διεθνούς θέσης της χώρας ως αποτέλεσμα τρίτων και όχι κυβερνητικών επιλογών. Μαζί με όλα αυτά υιοθετήθηκε και η αντίληψη ότι η χώρα δεν δικαιούται και δεν μπορεί να διαπραγματεύεται και ότι αντίστοιχα οι εργαζόμενοι δεν δικαιούνται να διεκδικούν. Το ΠΑΣΟΚ του 2010 δεν είναι πια εκείνο του 2007. Άλλαξαν οι κοινωνικές αναφορές και τα στηρίγματά του.

by Nick Kotzias

Χρειαζόμαστε διαφορετική περαίωση.

Ένεση στα χέρια επιτήδειου χειρούργου, η περαίωση.

Ελάτε-πληρώστε-καθαρίσατε, το δόγμα μιάς "εισπρακτικής" εταιρείας, που, κατά τα άλλα, αυτοαποκαλείται Κυβέρνηση.

Ανέλεγκτοι, αυτοπεραιωμένοι και μή, οφειλέτες ετών, φορο-αυτο-απαλλαχθέντες, φοροκλέψαντες και φοροφυγάδες, καλούνται να συνεισφέρουν στην αντιμετώπιση της τρύπας στα έσοδα.

Αυτή είναι η λογική τους και ο στόχος τους.Οχι η "κόκκινη γραμμή", που μας προβάλλουν, για να μας ξεγελάσουν.

Δεν είναι ανάγκη του κράτους η άρον-άρον επίσπευση κάποιων χρονοβόρων δικαστικών διαδικασιών.

Ούτε η θεμιτή βούληση μιας κυβέρνησης να "τελειώνει" με εκκρεμότητες που ταλαιπωρούν την ίδια και τους φορολογούμενους πολίτες.

Δεν είναι επιταγή των πολιτών προς την εκλεγμένη κυβέρνηση η χορήγηση αμνηστίας σε φορολογικούς εγκληματίες.

Δεν είναι επιλογή των πολιτών η εξίσωση του έντιμου μαγαζάτορα με την "επιχείρηση" των εκατομμυρίων τζίρου, που φοροαποφεύγει ή φοροαρπάζει.

Η επιχειρούμενη περαίωση και ρύθμιση ληξιπρόθεσμων οφειλών, οδηγεί στην επιβράβευση και ατιμωρησία.

Δεν οδηγεί στην διαμόρφωση φορολογικής συνείδησης, υποτιθέμενο κυβερνητικό στόχο.

Μπορεί να φέρει ολίγους παράδες, σήμερα.

Φέρνει,ταυτόχρονα,την αναξιοπιστία του μέλλοντος. Κυβερνήσεων-πολιτών.

Το σημαντικότερο: απαλλάσσει ό λ ε ς τις μέχρι σήμερα κυβερνήσεις για την έλλειψη πραγματικής πολιτικής βούλησης για την πάταξη της φορο-

διαφυγής και την ανικανότητά τους να συστήσουν και να λειτουργήσουν ουσιαστικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς.

Η υπόσχεση για "αλλαγή", μας αφήνει αδιάφορους. Υποσχέσεις του είδους, τις ακούμε 36 χρόνια. Ο παρανομαστής είναι ολόϊδιος.

- Η επιδιωκόμενη περαίωση είναι ετεροχρονισμένη.

(ετεροχρονισμός= η εκδήλωση φαινομένου σε χρόνο διαφορετικό από τον φυσιολογικό ή τον καθορισμένο).

Είναι αμαρτωλή. Ευνοϊκή για καρχαρίες. Νταβατζήδες. Λαμόγια.

Σήμερα χρειαζόμαστε άλλου είδους περαίωση...

...Πολιτική!!

- Να περαιώνουμε (τελειώνουμε) με πρακτικές και αθλιότητες.

- Με τα σκυλόψαρα της Πολιτικής. Με τους παπαγάλους.

- Με τις αστείες σημερινές λογικές τύπου "ναι, γίνεται", που,ουσιαστικά απαλλάσουν τον λαλήσαντα πολιτικό-πρωθυπουργό από τις ευθύνες και συνέπειες ενός λογικού ερωτήματος: "γιατί δεν έγιναν χτες";;!!

- Να περαιώνουμε-τελειώνουμε με ιδεολογήματα τύπου " τα λεφτά τα φάγαμε όλοι". Τους ανύπαρκτους-ισοπεδωτικούς συμψηφισμούς.

- Να περαιώνουμε με τους πραγματικούς ενόχους, που μας φορτώνουν ενοχές και βάρη.

- Να περαιώνουμε με εξισώσεις τύπου: Ελλάς=Σωτηρία=Τρόϊκα.

- Να περαιώνουμε με τα βάρβαρα ελληνικά του Αδωνι και του κόμματος του "σιχαίνομαι το μνημόνιο, αλλά θα το ξαναψήφιζα"!!

- Με τις γελοίες υποσχέσεις του Σαμαρά, πως η πολιτική του θα "σώσει" την χώρα.

Σήμερα χρειαζόμαστε διαφορετική περαίωση.

Γοργή. Οχι ετεροχρονισμένη.

Συνολική. Δυναμική. Τ ο λ μ η ρ ή!!

Εντιμότητα α λα καρτ και συλλογική ενοχοποίηση ...

«Η απάντηση σε όλους αυτούς που μας ρωτάνε "πού τα φάγατε τα λεφτά" είναι μία: "Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος"».

Τάδε έφη Θεόδωρος Πάγκαλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, χθες. Σε πολλούς ίσως δεν προκαλεί εντύπωση, ίσως δικαίως αν σκεφτούμε το επικοινωνιακό μπαράζ συλλογικής ενοχοποίησης της κοινωνίας που έχει εξαπολυθεί εδώ και μερικούς μήνες από το σύνολο των ΜΜΕ και κυβερνητικά στελέχη, με κορυφαίο φυσικά τον... Πάγκαλο.

Με άλλα λόγια... «κι εσείς τα αρπάξατε από τη Siemens, τα δομημένα ομόλογα, το Βατοπέδι κ.λπ.» λέει ο κύριος αντιπρόεδρος προς την ελληνική κοινωνία. Κι ας ψάξουμε μεταξύ μας παραδείγματα ανθρώπων που πήραν εταιρικές ή και μαφιόζικες χορηγίες είτε για να κατέβουν σε εκλογές είτε για να παντρέψουν τα παιδιά τους είτε για να εξοπλίσουν το παλάτι τους. Ακόμη και τον Καραβέλλα κάποιοι από εμάς τον φυγαδεύσαμε στη Λατινική Αμερική.

Ας είμαστε όμως τίμιοι με τους εαυτούς μας. Η άρνηση της συκοφαντίας του Πάγκαλου δεν σημαίνει πως η κοινωνία δεν έχει μεγάλο ποσοστό διαφθοράς ή ότι είναι άμοιρη ευθυνών για το κατάντημα της χώρας. Κάθε άλλο. Απλώς είναι τουλάχιστον αστείο – ή, μάλλον, εξοργιστικό – άνθρωποι που έχουν κυβερνήσει αυτήν τη χώρα επί δεκαετίες να εμφανίζεται πως έχουν τις ίδιες (ή μήπως... λιγότερες;) ευθύνες με αυτούς που σήμερα περνούν από τον πάγκο του χασάπη, που χάνουν τις δουλειές τους, που κλείνουν τα μαγαζιά τους, που κάθε μέρα με χίλιους δύο τρόπους πτωχεύουν.

● Δεν μπορεί ένας πολίτης που βλέπει τη ζωή του να γκρεμίζεται να θεωρείται ένοχος με όσους εφαρμόζουν α λα καρτ (ή... ποτέ) τη Δικαιοσύνη στους εαυτούς και το σινάφι τους.

● Δεν μπορεί στις εξεταστικές να χαϊδεύουν τα μεγάλα σόγια και να πιάνουν τα λιμά.

● Δεν μπορεί οι άνθρωποι των πρωθυπουργών να παραδέχονται ότι πήραν λεφτά από εταιρείες ή να μπαίνουν στο στόχαστρο της Δικαιοσύνης και οι ίδιοι οι πρωθυπουργοί να... παρακαλούνται να απαντήσουν δι’ υπομνημάτων ή να μην καλούνται ποτέ.

● Δεν μπορεί να κατηγορείται συλλήβδην ολόκληρη η κοινωνία για διαφθορά από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της και την ίδια ώρα να απαλλάσσεται η φοροδιαφυγή μέσω των άθλιων «περαιώσεων».

● Δεν μπορεί, στο πλαίσιο αυτών των «περαιώσεων», τα μπλοκάκια να πληρώνουν περισσότερο από τους μεγαλοφοροφυγάδες.

Τίποτε απ' όλα αυτά και άλλα πολλά ακόμη – που δεν είναι της στιγμής – δεν δικαιώνει τον Πάγκαλο και κανέναν άλλο «Πάγκαλο». Κανένας, από τους αστέρες της πολιτικής μέχρι τους πιστούς υπηρέτες τους στα ΜΜΕ, δεν μπορεί να εκστομίζει επιλεκτικά τέτοιου είδους ηλιθιότητες περί διαφθοράς απλώς και μόνο για να συκοφαντήσει όποιον στέκεται απέναντι στις καταστροφικές επιλογές της χειρότερης κυβέρνησης που γνώρισε η χώρα από τη Μεταπολίτευση και μετά.

Αμερικανοτσολιάδες ήρθε η ώρα σας..

Σοβαρά τραυματισμένος Αμερικανοτσολιάς από ρίψη γιαούρτης μετά του πήλινου κεσέ, μεταφέρεται από τα εξαπτέρυγα του που δέχθηκαν καταιγισμό

από σάπιες ντομάτες αυγά και κορνέδες.

Νεογενίτσαροι αμερικανοτσολιάδες, υπηρέτες του ιμπεριαλισμού,

του φιλοαμερικανισμού του σιωνισμού και της νέας τάξης πραγμάτων ένα έχω να σας πω..

Ήγγικεν η βασιλεία των Ουραγών..

ΘΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ??

Νοέμβρη θα στηθούν κάλπες για τις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Για πρώτη φορά με την νέα κυβέρνηση του Πασοκ.

Σε πολιτικές,οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες,που επηρεάζονται καθοριστικά από το Μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση με την τρόϊκα.

Η στάση που θα κρατήσει ο καθένας, είναι καθαρά προσωπική.

Πολιτική συνείδηση, συμφέροντα, διλήμματα, προσωπικές σχέσεις και μια σειρά άλλων παραγόντων θα οδηγήσουν την ψήφο μας στη κάλπη.

Ετσι πρέπει να γίνει και έτσι ας γίνει.

Τί είναι το Μνημόνιο;;

- Αναγκαίο κακό;;

- Δανειακή σύμβαση με σκληρούς όρους για την δανειζόμενη χώρα (Ελλάδα) ;;

- Το αντίτιμο της μή χρεωκοπίας της χώρας μας;;

- Λίγο απ΄όλα ή κάτι άλλο;;

Ποιοί ήσαν ενήμεροι για την πραγματική κατάσταση της Οικονομίας;;

- Η προηγούμενη κυβέρνηση και σημερινή αξιωμ.αντιπολίτευση;;

- Η σημερινή κυβέρνηση και χτεσινή αξιωμ.αντιπολίτευση;;

- Ο προηγούμενος πρωθυπουργός και οι στενοί του συνεργάτες;;

- Ο σημερινός πρωθυπουργός και οι στενοί του συνεργάτες;;

- Οι διάφοροι οικονομικοί θεσμοί (Τράπεζα Ελλάδος, Ευρ.Ενωση, ΔΝΤ κλπ);;

- Οι Ελληνες;;

Πότε ενημερώθηκαν;;

- Την άνοιξη του 2009 με την τακτική έκθεση του ΔΝΤ, που προειδοποιούσε για εκτροχιασμό δημοσιονομικού ελλείμματος και δημόσιου χρέους;;

- Τον Σεπτέμβριο του 2009 με την τριμηνιαία έκθεση της Τράπεζας Ελλάδας, που προειδοποιούσε για διψήφιο νούμερο στο έλλειμμα;;

- Αρχές Οκτώβρη 2009 στη επίσημη συνάντηση Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου - Προβόπουλου;;

Πότε αποφάσισαν την προσφυγή στο ΔΝΤ;;

- Τον Οκτώβρη του 2009, όταν ανακοίνωναν το έλλειμμα στο 12,6% ;;

- Τον Δεκέμβρη του 2009, όταν ψήφιζαν τον Προϋπ/σμό του 2010;;

- Τον Γενάρη του 2010, όταν δανείστηκαν 8 δισ.με 6,2% επιτόκιο (25/01/10), ενώ οι αγορές προσέφεραν 25 δισ. ;;

- Τον Μάρτη του 2010,όταν δανείστηκαν 5 δισ. με 6,38% επιτόκιο (04/03/10), ενώ οι αγορές προσέφεραν 16 δισ.;;

- Την επόμενη των εκλογών του Οκτώβρη;;

Ο εμπαιγμός των Ελλήνων είναι πατριωτικό καθήκον;;

- Η πραγματική κατάσταση τους ήταν γνωστή.

- Ο Παπανδρέου διατηρούσε επαφές με ΔΝΤ (για "τεχν.βοήθεια") από τον Δεκέμβρη του 2009 (Ελευθεροτυπία 12/02/10. Δήλωση Παπανδρέου στη Βουλή "το ΔΝΤ είναι ήδη εδώ"!!).

- Ο Φ.Σαχινίδης δήλωσε πως "όταν το Πασοκ ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας,διαπίστωσε ότι η μόνη εναλλακτική επιλογή που είχε, ήταν να προσφύγει στο ΔΝΤ (ΝΕΤ,03/05/10).

- Αφού οι δανειακές ανάγκες της χώρας (53 δισ.) για το 2010, μπορούσαν να καλυφθούν το πρώτο τρίμηνο του 2010, γιατί υπήρξε "αδράνεια";;

Και μάλιστα με επιτόκιο που αποδεικνύεται μόνο κατά 0,5-08% "ακριβώτερο", από τα επιτόκια των ευρωπαίων "εταίρων" μας!!

- Ο μονόδρομος που οδήγησαν την χώρα συνιστά,για αυτούς, απαραίτητη προϋπόθεση "σωτηρίας", αλλά δεν την συνιστά η απώλεια εθνικής κυριαρχίας και η υποθήκευσή της στους διεθνείς τοκογλύφους (κράτη και ιδιώτες)!!

Εμείς, η Κυβέρνηση, η Τρόϊκα, το Μνημόνιο και...οι κάλπες.

- Η κυβέρνηση υπέγραψε το Μνημόνιο, χωρίς προηγούμενη λαϊκή έγκριση.

Το προεκλογικό πρόγραμμα που υπέβαλε στο Λαό για ψήφιση τον Οκτώβρη του 2009, ουδεμία σχέση έχει με τα όσα εφαρμόζει στη χώρα, εδώ και 11 μήνες.

- Με την υπόθεση ότι αποδεχόμαστε ως ειλικρινή την δήλωσή της "δεν ήξερα την πραγματική κατάσταση" , τυχόν υπερψήφιση των υποψηφίων της στις εκλογές του Νοέμβρη πώς θα την εκλάβει;;

Ως έγκριση μιας αυτοδιοικητικής αλλαγής ή ως έγκριση της συνολικής της πολιτικής;;

Μήπως και δεν θα θεωρήσει ,τις θετικές γι αυτήν ψήφους, ως νομιμοποίηση της ισχύος του "Δικαίου" του Μνημονίου έναντι του Συντάγματος και των Νόμων μας;;

Πόσο μειωμένη θέλει τη δημοκρατική μας συνείδηση για να συνδράμουμε σε τέτοια εξέλιξη, προπομπό περαιτέρω αυταρχισμού;;

- Η απόρριψη των κυβερνητικών υποψηφίων θα προκαλέσει πτώση της Κυβέρνησης;; ΄Η, μήπως, συνιστά εθνικό έγκλημα;;

- Πως θα εκλάβει η τρόϊκα τις θετικές ψήφους;;

Μήπως σαν αποδοχή των νεοφιλελεύθερων μέτρων;;!!

- ΟΜΩΣ: Μήπως οι αρνητικές ψήφοι, μπορούν να αποτελέσουν μαξιλαράκι  για την κυβέρνηση;;

Μήπως έτσι θα ενισχυθεί η θέση της στην κατεύθυνση:

1) επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του Μνημονίου;;

2) υιοθέτησης νέας πολιτικής αντιμετώπισης των εταίρων μας;;

3) εφαρμογής πολιτικών που θα σώσουν και Ελλάδα και Ελληνες;;

Ο Γ.Παπακων/νου δήλωσε δύο φορές σε τρεις μέρες πως, τυχόν χρεωκοπία της Ελλάδας θα συμπαρασύρει την ευρωζώνη και ολόκληρη την Ευρώπη.

Δεν ξέρω αν με αυτή τη δήλωση προσπαθεί να εξευμενίσει αγορές (;).

Ούτε εάν προειδοποιεί ή απειλεί.

Οπως και νάχει...η δήλωση αντανακλά μια υπαρκτή πραγματικότητα.

Εάν αποκτήσει ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο και υποστήριξη...

θα αποδώσει θετικά αποτελέσματα για τη χώρα.

Μέχρι τότε...το Μνημόνιο θα αφορά αυτόν και την κυβέρνησή του!!

Εμείς, υ π ο γ ρ α φ ή δεν θα βάλουμε!!

ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ.

Οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις και ειδικότερα η ένταξη της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης (ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ) από το ΠΑΣΟΚ έχει αφήσει την μεσαία τάξη πολιτικά ανεκπροσώπητη.

Όσοι ανήκουν ή μάλλον ανήκαν στη μεσαία τάξη (τείνει να διαλυθεί) είχαν μάθει τόσα χρόνια να αποτελούν την μετακινούμενη μάζα ψηφοφόρων στηρίζοντας πότε το ΠΑΣΟΚ πότε την ΝΔ ανάλογα με το ποιο κόμμα εγγυόταν καλύτερα την επιβίωσή τους.

Μετά την αποδοχή νεοφιλελεύθερων πολιτικών που διαλύουν την μεσαία τάξη και απ’ τα δύο κόμματα εξουσίας η μεσαία τάξη βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Η αναγκαιότητα ύπαρξης των μεσαίων οικονομικά στρωμάτων για την ανάπτυξη και σταθερότητα της οικονομίας προϋποθέτει πολιτικό φορέα που θα τα εκπροσωπεί αφού τα δύο μεγάλα κόμματα δεν μπορούν.

Ο νεοφιλελευθερισμός και η λογική «η αγορά θα τα ρυθμίζει όλα» πιέζει οικονομικά τα μεσαία στρώματα προς όφελος των μεγάλων.

Η παραγωγή της χώρας είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Το εμπόριο στα χέρια μεγάλων πολυεθνικών. Η γεωργία αδυνατεί να ανταγωνιστεί τα άλλα κράτη που έχουν ή πολύ μικρά μεροκάματα ή πολύ καλύτερες υποδομές και οργάνωση. Ο τουρισμός σε κρίση λόγω επιβολής λιτότητας σε πολλά κράτη.

Πιστεύω ότι θα γίνουν ζυμώσεις για την δημιουργία κεντρώου κόμματος που θα καλύψει το πολιτικό κενό.

Βέβαια το ΠΑΣΟΚ θα προσπαθήσει να κερδίσει τους κεντρώους ψηφοφόρους αλλά το θέμα είναι θα μπορέσει να αντιστρέψει το εις βάρος του κλίμα;

Στην προσπάθειά του πρέπει να αποδεσμεύσει την χώρα απ’ την τρόικα κάτι που σήμερα φαντάζει πολύ δύσκολο.

Ο χρόνος πιέζει γιατί όταν οι πολίτες θα νοιώσουν τις επιπτώσεις της εφαρμογής του μνημονίου θα αντιδράσουν εγκαταλείποντας πολιτικά το ΠΑΣΟΚ.

Η πολιτική της ΕΕ ότι πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να στηριχθούν οι τράπεζες δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελιγμών.

Η επιμονή του ΠΑΣΟΚ στην πολιτική αφαίμαξης των Ελλήνων προκειμένου να πληρωθεί το υπέρογκο χρέος βυθίζει την οικονομία σε ύφεση, εξανεμίζει το προς κατανάλωση εισόδημα και η αγορά αργοπεθαίνει.

Οι μικροεπιχειρηματίες που για να λειτουργήσουν χρειάζονται επειγόντως τον τραπεζικό δανεισμό σε συνδυασμό με την υπερφορολόγησή τους οδηγούνται σε οικονομικό μαρασμό.

Αν παρακολουθήσουμε την προσπάθεια της κ. Μπακογιάννη να αποποιηθεί το νεοφιλελεύθερο παρελθόν της (υπουργός των κυβερνήσεων Μητσοτάκη και Καραμανλή) οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι η πρώτη κίνηση για δημιουργία κόμματος του κέντρου της ανήκει.

Το κατά πόσο θα καταφέρει να πείσει τους πολίτες ότι μπορεί να ηγηθεί κεντρώου κόμματος και να πείσει την μεσαία τάξη να την εμπιστευτεί είναι άλλο θέμα.

Οι παλαιότεροι εκπρόσωποι του κέντρου πολιτικά απομονωμένοι στην αφάνεια δεν έχουν δυνατότητα να συσπειρώσουν αλλά και κανένας τους δεν κινείται.

Η εμφάνιση νέων ανθρώπων που θα μπορούσαν να συνασπιστούν στην δημιουργία ενός τέτοιου κόμματος μέχρι στιγμής δεν έχουν εμφανιστεί.

Πολλοί πιστεύουν ότι θα διαλυθούν ή θα διασπαστούν τα δύο κόμματα εξουσίας υποστηρίζοντας ότι τα ποσοστά τους στις δημοτικές εκλογές θα είναι τόσο μικρά που θα φέρουν κλυδωνισμούς και εσωκομματικές τριβές.

Ο ισχύων εκλογικός νόμος αποτελεί τροχοπέδη για κάτι τέτοιο.

Αν στις ερχόμενες εθνικές εκλογές που δεν θα αργήσουν σχηματιστεί πολυκομματική κυβέρνηση και αλλάξει τον εκλογικό νόμο τότε σίγουρα ανοίγει ο δρόμος για συνταρακτικές εξελίξεις στο πολιτικό πεδίο.

Μπορεί να τεθεί και θέμα αλλαγής του πολιτεύματος σε προεδρική δημοκρατία.

by Ideopigi

Νόμος "FAST TRACK": Το πορτραίτο του καθεστώτος του πολιτικού συστήματος..

Αντιγράφω από το εγχειρίδιο «Η κομματοκρατία», από το κεφάλαιο «κομματοκρατία και Οικονομία»:

«Το ότι ο εθνικός πλούτος πρέπει να ρεύσει, (αντίθετα με το τι ωφελεί την πλειοψηφία των ψηφοφόρων, δηλαδή την κοινωνία), προς την κατεύθυνση της οικονομικής ολιγαρχίας και των οργανωμένων, φιλικών προς το κόμμα, συντεχνιακών συμφερόντων, οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί είναι οι δύο Ηρακλείς του κόμματος στους οποίους στηρίζει την νίκη του στις εκλογές και την, ως εκ τούτου, κατάκτηση της θέσης του διαχειριστή αυτού του πλούτου.

Η νίκη οφείλεται σ’ αυτούς, διότι τόσο η προπαρασκευή όσο και η εκτέλεση όλου του προγράμματος της προπαγάνδας, (όπως αναπτύσσεται και στο κεφάλαιο "προπαγάνδα"), πέρασε μέσα από τα ΜΜΕ που ανήκουν στην οικονομική ολιγαρχία και είναι ο μηχανισμός που εκκόλαψε, καθοδήγησε και πάθιασε τους ψηφοφόρους για τη νίκη του κόμματος.

Τώρα, το ότι πρέπει να φαίνεται πειστικά ότι ο εθνικός πλούτος ρέει προς την κατεύθυνση της κάλυψης των αναγκών της κοινωνίας, οφείλεται στο γεγονός ότι η κοινωνία, δηλαδή ο ψηφοφόρος λαός, είναι ο μόνος εξουσιοδοτημένος (από το Σύνταγμα) να επικυρώνει τυπικά και οριστικά, δηλαδή να νομιμοποιεί, με τα αποτελέσματα των εκλογών, την ανάθεση και τη διαχείριση του εθνικού πλούτου, στο Α ή στο Β κόμμα/διαχειριστή.

Όλο αυτό, με δύο κουβέντες μπορούμε να το περιγράψουμε ως εξής: Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, η κομματοτρεφόμενη οικονομική ολιγαρχία (με τα εργαλεία δημιουργίας, διοχέτευσης και διασποράς της προπαγάνδας – ΜΜΕ-, που αυτή διαθέτει κατ’ αποκλειστικότητα), δημιουργεί τα αποτελέσματα των εκλογών και οι κάλπες στήνονται, ώστε αυτά να αποκτήσουν Δημοκρατική νομιμότητα και να γίνουν αποδεκτά , σαν «θέληση του λαού», ενώ είναι θέληση αυτών που δημιουργούν τη θέληση του λαού..»

Και ερχόμαστε τώρα, στον νεογέννητο Νόμο «FAST TRACK» που στην Ελληνική γλώσσα μεταφράζεται σαν «ΣΥΝΤΟΜΗ ΤΡΟΧΙΑ» και στην καθομιλουμένη των εκπορνευομένων (γυναικών και ανδρών) εκφράζεται με το «ΞΕΠΕΤΑΜΑ».

Ο Έλληνας ψηφοφόρος θα πρέπει να εισπράξει την ψήφισή του σαν μία καινοτομία χρήσιμη για την ανάπτυξη της χώρας (που ο τόπος πράγματι την έχει άμεση ανάγκη).

Αυτό θα είναι το «περιτύλιγμα».

Το περιεχόμενο, θα είναι η παράδοση στα γρήγορα και άνευ όρων, του Εθνικού πλούτου, στα χέρια της οικονομικής ολιγαρχίας, (εντόπιας ή ξένης) καθώς ο νόμος αυτός, υπερτερώντας όλων των άλλων σχετικών Νόμων, καταργεί κάθε νομική διαδικασία προστασίας του περιβάλλοντος, προστασίας της τοπικής ζωής και περιουσίας (με τις υποχρεωτικές απαλλοτριώσεις που επιβάλλει) και κάθε προστασίας του Εθνικού πλούτου από τη λεηλασία, η οποία πλέον, μπορεί να γίνει νόμιμα και αμετάκλητα.

Και θα δείτε, ότι το Νόμο αυτό, θα τον ψηφίσουν και τα δύο «κυβερνώντα κόμματα (τουλάχιστον). Τα άλλα, θα παίξουν πάλι το γνωστό τους ρόλο του (αναποτελεσματικού) αντίθετου, που τους εξασφαλίζει την παραμονή τους στην παχυλή μισθοδοσία και στη διανομή της Εξουσίας, που έχει όλο το πολιτικό προσωπικό του καθεστώτος πολιτικού συστήματος.

Να λοιπόν το πορτραίτο του καθεστώτος πολιτικού συστήματος που συνεχίζει απτόητο την εξαπάτηση της Ελληνικής κοινωνίας και τη λεηλασία του πλούτου της, με αντάλλαγμα τη στήριξη των πατρώνων του για τη μονιμοποίηση της δικής του παραμονής στα παλάτια της Εξουσίας.

Αυτό το πορτραίτο, πρέπει, πολύ σύντομα, να το ξεκρεμάσουμε από το σαλόνι της Δημοκρατίας μας και να το πετάξουμε οριστικά στην αποθήκη της ιστορίας μας.

Και, ας μου επιτραπεί να παραθέσω δύο παραγράφους από το εγχειρίδιο «Η κομματοκρατία» :

“Δεν μπορούμε να αφήσουμε το «οικόπεδο Μακεδονία» να πουληθεί ή να ενοικιασθεί «για ένα κομμάτι ψωμί», που θα πετάξουν στους ανέργους που δημιουργούν οι «εξουσιαστές» σε στενή συνεργασία με την κομματοκρατούμενη και κομματοτρεφόμενη δική μας ελίτ.

Το «οικόπεδο Μακεδονία» και αυτά που ίσως κρύβει, μπορεί να αποτελεί τη μόνη έξοδο από το οικονομικό αδιέξοδο που μας οδήγησε η τύφλωση της δικής μας κομματοκρατίας*, σε συνδυασμό με την διεισδυτική γερακίσια ματιά των επίβουλων «εξουσιαστών»”.

Εμείς, παρ’ όλ’ αυτά, ετοιμαζόμαστε να φορέσουμε «τα καλά μας» και να πάμε , σε λίγες μέρες, να νομιμοποιήσουμε με την ψήφο μας, τη συνέχιση του εγκλήματος της παράδοσης σε τρίτους, αλλοεθνείς, της Εθνικής κυριαρχίας μας, επί του πιο ζωτικού στρατηγικού χώρου της Πατρίδας, αυτού της Οικονομίας μας.

Διότι, αυτό θα κάνει όποιος από εμάς ψηφίσει πρόσωπα υποστηριζόμενα από το καθεστώς πολιτικό σύστημα.

Όσοι από εμάς τους (κομματικά ακαπίστρωτους) πολίτες, συμμεριζόμαστε αυτό τον προβληματισμό, οφείλουμε να δώσουμε μάχη για αυτό το ΟΧΙ στους υποψήφιους που στηρίζονται από κόμματα, όποια κι αν είναι αυτά.

Ας μη γίνουμε ακούσιοι συνένοχοι στη συνέχιση του τεράστιου αυτού εγκλήματος, κατά της ίδιας της Πατρίδας μας.

* η «κομματοκρατία» ορίζεται ότι είναι η πολιτική νοοτροπία και συμπεριφορά, που προτάσσει το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος και αποτελεί «κρατούσα άποψη» στην πολιτική πρακτική, καθ’ όλο το διάστημα της «μεταπολίτευσης».

by Othonas Iakovidis

ΔΝΤ (Κάναμε λάθος) Δεν (έπρεπε να) ήταν προτεραιότητα το χρέος! - Ετοιμάζουν Αιώνια υποδούλωση της χώρας μας σε λίγα χρόνια...

Π. ΤΟΜΣΕΝ: ΟΙ ΔΙΑΡΘΡΩΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ * ΕΤΟΙΜΟ ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ… 2013 (ΣΣ. Το πιάσατε το υπονοούμενο… έχουν εξασφαλίσει με εγγύηση εθνικό πλούτο και κυρίαρχα δικαιώματα τα 110 δις από τα 300 του χρέους και μετά το 2013 σκοπεύουν να εξασφαλίσουν, με τη βοήθεια του ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα με νέο μνημόνιο!!!!)

Σε έμμεση παραδοχή λάθος προτεραιοτήτων που είχε θέσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, όταν ανέλαβε «τη σωτηρία της Ελλάδος», προχώρησε ο εκπρόσωπός του στην τρόικα Πολ Τόμσεν. Εμμέσως πλην σαφώς παραδέχτηκε ότι δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση απ’ αυτή που έπρεπε στις δημοσιονομικές ανισορροπίες της χώρας, δηλαδή στο χρέος και στο έλλειμμα, ενώ το πραγματικό πρόβλημα εντοπίζεται στις διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας.

Ο Δανός αξιωματούχος του ΔΝΤ, που συνόδευσε τον υπουργό Οικονομικών στην περιοδεία του στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, μιλώντας σε ………θεσμικούς επενδυτές του Λονδίνου επιβεβαίωσε στην ουσία «τις επιφυλάξεις» που είχαν διατυπωθεί αναφορικά με την πολιτική που θα υποχρεωνόταν να ακολουθήσει η κυβέρνηση μετά την υπογραφή του Μνημονίου.

Ο κ. Τόμσεν ιεράρχησε στις προτεραιότητες του ΔΝΤ, όχι τόσο τη σχολαστική μείωση του ελλείμματος και του χρέους, αλλά κυρίως τις μεταρρυθμίσεις, με τις οποίες εν τέλει άλλαξε άρδην ο εργασιακός και ασφαλιστικός χάρτης της χώρας. Παραδέχτηκε μάλιστα ότι «το πραγματικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν τόσο το δημόσιο χρέος αλλά οι διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας (ΣΣ Και ποιος ευθύνεται για το ότι δεν έγιναν οι διαρθρωτικές αλλαγές; Ποιος στήλωνε τα ποδάρια κάθε φορά που ο Καραμανλής προσπαθούσε να αλλάξει έστω και το ελάχιστο;). Οπως ανέφερε στους θεσμικούς επενδυτές στο Σίτι του Λονδίνου, πιο σημαντική από τη μείωση του ελλείμματος ήταν η προώθηση των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στο Ασφαλιστικό, στην αγορά εργασίας, η αναμόρφωση του πλαισίου για τις ξένες και εγχώριες επενδύσεις καθώς και η φορολογική εναρμόνιση.

Δεν τους απασχολούν οι αγορές.

Συνεπώς ο χρόνος κατά τον οποίον θα έχουν ολοκληρωθεί οι μεταρρυθμίσεις αυτές αποτελεί και το κομβικό ζήτημα για τις περαιτέρω εξελίξεις. Το ΔΝΤ έδωσε ήδη το σήμα του εκπροσώπου του, ότι είναι έτοιμο να συνεχίσει τη στήριξη και μετά το 2013, εφόσον τούτο κριθεί απαραίτητο. Βέβαια, για να υλοποιηθεί αυτό χρειάζεται πολιτική απόφαση και κυρίως η συναίνεση της Γερμανίας. Γίνεται αντιληπτό επομένως ότι τους τεχνοκράτες του Ταμείου δεν τους απασχολεί πρωτίστως το πότε θα ανοίξουν και πάλι οι αγορές για την Ελλάδα. Ταυτοχρόνως όμως αναγνωρίζουν ότι αν παραμείνει η χώρα αποκλεισμένη από αυτές για έναν χρόνο ακόμη, οι ελληνικές τράπεζες θα δεχθούν ισχυρές πιέσεις.

Ο ίδιος πάντως ξάφνιασε το ακροατήριό του αναλαμβάνοντας τον ρόλο του ένθερμου υποστηρικτή της ελληνικής υπόθεσης. Προσπάθησε με ισχυρά επιχειρήματα να πείσει τους θεσμικούς επενδυτές ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να χρεοκοπήσει με το επιχείρημα πως μία τέτοια επιλογή, όπως είπε, δεν συμφέρει κανέναν (ΣΣ. Καλά φίλε: Εσάς σίγουρα δεν σας συμφέρει… εμάς παίζεται τι μας συμφέρει και τι όχι…).*

ΚΑΤΑΛΑΒΕΝΕΤΕ ΤΙ ΜΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ  …