Εικονική Πραγματικότητα ή ανάγκη περισσότερης δημοκρατίας;

Τμήμα της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να κατασκευάζει και να θέλει να ζει σε εικονική πραγματικότητα. Οι υποψήφιοι της Κυβέρνησης στο επίπεδο της περιφέρειας έλαβαν συνολικά 10% λιγότερες ψήφους από τις εκλογές του 2009, ενώ σε απόλυτους αριθμούς χάθηκε για το ΠΑΣΟΚ πάνω από ένα εκατομμύριο ψήφοι. Στοιχείο της εικονικής πραγματικότητας είναι να εμφανίζεται ως ο μεγάλος χαμένος των εκλογών ο Ι.Δημαράς, ο οποίος έλαβε με την πρώτη του αυτοτελή κάθοδο σχεδόν 16% ή κάτι λιγότερο από το 5% πανελλαδικά. Με άλλα λόγια αφού στήθηκαν οι δημοσκοπήσεις σε δήθεν εικονικούς θριάμβους του Ι.Δημαρά, εν τέλει, η εκλογικά θετική κατάληξη της επιλογής του, εμφανίστηκε ως ήττα.Δεύτερο, με το αποτέλεσμα που απέσπασε το ΠΑΣΟΚ μαζί με τις συνεργαζόμενες με αυτό δυνάμεις, καθίσταται αδύνατο να κυβερνήσει.

Με 1/3 των ψήφων του σχεδόν μισού εκλογικού σώματος καμιά πολιτική δεν είναι εύκολο να περπατήσει, πολύ περισσότερο στην εποχή του μνημονίου. Η διακυβέρνηση του τόπου γίνεται ακόμα πιο δύσκολη από το γεγονός ότι ο Γ.Παπανδρέου μεταβλήθηκε μετά από δική του επιλογή (και τις προτάσεις των γνωστών ανόητων) σε «κουτσή πάπια» (Lame Duck) ή πιο σωστά «παραλυμένη πάπια». O όρος χρησιμοποιείται στην πολιτική επιστήμη προκειμένου να χαρακτηριστεί μια κυβέρνηση που δεν μπορεί πια να κυβερνά εύκολα, είτε διότι πρόκειται σύντομα να τελειώσει η θητεία της όπως προβλέπουν υπάρχοντες θεσμικοί κανόνες (επί παραδείγματι ο τελευταίος χρόνος της δεύτερης θητείας ενός προέδρου στις ΗΠΑ), είτε διότι έχει από μόνη της προαναγγείλει, έμμεσα ή άμεσα, το τέλος της. Χαρακτηριστικά ο Τ.Μπλερ, ο επί μακρών πρωθυπουργός του ΗΒ, είχε ανακοινώσει ότι επρόκειτο να παραιτηθεί μετά ένα έτος υπέρ του Μπράουν. Τελικά αναγκάστηκε να παραιτηθεί μέσα σε 3 μήνες. Ο λόγος απλός: όλο το βρετανικό Εργατικό κόμμα είχε αναδιαταχθεί υπέρ του προαναγγελθέντος νέου αρχηγού.Προκειμένου να αντιμετωπιστεί η δυσκολία διακυβέρνησης της χώρας θα απαιτηθούν από το ΠΑΣΟΚ σειρά μέτρων στις εξής κατευθύνσεις: α) αλλαγή μείγματος πολιτικής. β) Αλλαγή προσωπικού και πριν από όλα απομάκρυνση εκείνων που δεν κατανοούν ότι «για να επικοινωνεί» η επικοινωνία πρέπει να έχει πολιτικό περιεχόμενο. Ότι η ανάπτυξη της χώρας και η υπέρβαση της ύφεσης απαιτούν πραγματικές πολιτικές και όχι εικονικές αυταπάτες. γ) Ενίσχυση της δημοκρατίας. Αύξηση της αυτονομίας του πολιτικού συστήματος.

Αν το ΠΑΣΟΚ, αντίθετα, πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει τις επόμενες εκλογές στηριγμένο στην διαπλοκή, ας ρωτήσει τον Κ.Καραμανλή τι έπαθε με τέτοιες επιλογές και σε καλύτερες για αυτόν συνθήκες το 2007. Τέλος, επείγει το ΠΑΣΟΚ να πάει σε συνέδριο ώστε να διαμορφώσει μια δημοκρατικά νομιμοποιημένη πολιτική σε νέες συνθήκες. Δεν μπορεί η ηγεσία του να εκβιάζει τον λαό με εκλογές και να αρνείται στην κομματική βάση την δημοκρατία ενός συνεδρίου.Τρίτο, η πολυδιασπασμένη αριστερά έλαβε στο πολιτικό κέντρο της χώρας, που είναι η Αττική, χωρίς τους Οικολόγους, τόσους ψήφους (44,6%) όσο τα δύο κόμματα του δικομματισμού (44,5%). Συνολικά η πέραν του ΠΑΣΟΚ Αριστερά έλαβε πανελλαδικά κάτι λιγότερο από το 30% του συνόλου των ψήφων. Στην Αττική, το ΚΚΕ αύξησε τις ψήφους του από 10,2% σε 14,2%. Οι τρεις συνιστώσες που συναποτελούσαν μέχρι πριν λίγους μήνες τον ΣΥΡΙΖΑ έλαβαν το 12,2% των ψήφων (από 6,8%) εμφανίζοντας την μεγαλύτερη αύξηση έναντι όλων των άλλων δυνάμεων. Αύξηση που πέρασε απαρατήρητη εξαιτίας της διάσπασής της και των προσωπικών στρατηγικών στελεχών της. Αύξηση παρουσίασε και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά, με ευχάριστη έκπληξη το 2,3% της ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ. Η ριζοσπαστική και κομμουνιστική αριστερά έλαβε στην Αττική συνολικά (χωρίς, δηλαδή, τους ψήφους του Ι.Δημαρά) ένα ποσοστό μεγαλύτερη τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και της ΝΔ (28,8% έναντι 24,1% και 20,6%). Αυτοί οι αριθμοί θα αποκτήσουν αξία όταν η αριστερά θα βρει το δρόμο της κοινής δράσης.

by Nikos Kotzias

Επιτέλους!!! Ξεφορτωθήκαμε τον Καραγκιόζη

Συγχαρητήρια στους Τούρκους για το απόκτημά τους. Να το χαίρονται.

Μεγαλύτερο κακό στον ελληνισμό από τους ίδιους τους Έλληνες ποτέ και κανένας ξένος δεν έχει καταφέρει να κάνει. Πήραν οι Τούρκοι τον "Καραγκιόζη" και βρέθηκαν Έλληνες να τσαντιστούν και να βγουν να φωνάζουν, διεκδικώντας το δίκιο τους. Αντί να πανηγυρίζουμε όλοι μαζί, που βρέθηκε κάποιος αφελής να πάρει αυτήν τη "λέρα" από πάνω μας, καθόμαστε και διαμαρτυρόμαστε. Με την Τουρκία έπρεπε να έχουμε διαφορές για το ακριβώς αντίθετο από αυτό που σήμερα διαφωνούμε. Θα έπρεπε να προσπαθεί ο ένας να φορτώσει στον άλλο τον Καραγκιόζη, όπως συμβαίνει με τον κάθε "μουντζούρη".

"Μουντζούρης" είναι ο Καραγκιόζης. Ένας κόπρος. Ένα πραγματικό παράσιτο της ζωής και της κοινωνίας. Ένα πραγματικό βδέλυγμα. Ένα θλιβερό ανθρωποειδές, που αποτελεί ντροπή για έναν λαό να υπάρχει στην παράδοσή του. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο λαός είναι ο ελληνικός. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο Καραγκιόζης θα πρέπει να είναι "συγκάτοικος" σε μια παράδοση με ήρωες όπως ο Αχιλλέας ή ο Οδυσσέας. Σήμερα διαμαρτυρόμαστε σε ένα θέμα, στο οποίο έχουμε εκατό τοις εκατό άδικο και μάλιστα εμφανιζόμαστε τόσο γελοίοι, που με τις πρακτικές μας νομιμοποιούμε τις πρακτικές των εχθρών μας.

Με τις βλακώδεις και ανεξήγητες συμπεριφορές μας απειλούμε τα πραγματικά μας δίκια. Μιλάμε για τρομερά πράγματα. Διεκδικώντας αδίκως ξένες πνευματικές κληρονομιές, νομιμοποιούμε αυτούς, που κάνουν τα ίδια εις βάρος μας. Οι ίδιοι οι Έλληνες, οι οποίοι γελάνε με τους σλαβόφωνους Σκοπιανούς, όταν αυτοί διεκδικούν τον Φίλιππο ή τον Αλέξανδρο —των οποίων τα ονόματα δεν τα κατανοούν στη γλώσσα τους— έρχονται και τους μιμούνται στο θέμα του Καραγκιόζη. Ό,τι σχέση έχει η λέξη Φίλιππος με τους Σλάβους, άλλη τόση σχέση έχει η λέξη Καραγκιόζης με τους Έλληνες. "Φωνάζει" από μακριά ..."Καραγκιόζης" …Είναι τούρκικη λέξη …Δεν είναι ούτε Τηλέμαχος ούτε Αριστοτέλης ούτε Νικηφόρος ούτε Φιλοποίμην. Ανήκει στην οθωμανική παράδοση και όχι στην ελληνική. Ανήκει σ' αυτούς που τον "γέννησαν" και τον "βάπτισαν" με όνομα που ανήκε στη γλώσσα τους.

"Ο Καραγκιόζης είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας" …θα μπορούσε να πει o ...Βελιγκέκας. Δυστυχώς όμως αυτό το είπε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Γραικίας Γρηγόρης Δελαβέκουρας.!!! Ο εκπρόσωπος του ίδιου υπουργείου, το οποίο μάχεται για να "κρατήσει" τον Καραγκιόζη, αλλά δεν έχει κανένα πρόβλημα —όπως δείχνουν τα πράγματα— να παραδώσει το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου, το οποίο δεν έδειξε τα ίδια αντανακλαστικά τώρα που οι Τούρκοι απειλούν να μας πάρουν το Καστελόριζο ή το μισό Αιγαίο. Τον Καραγκιόζη να μην μας πάρουν. Αυτό μόνον τους νοιάζει. Τον "πατέρα" τους να μην χάσουν και να μην μείνουν "ορφανά" τα "Κολλητήρια" …εκεί στη Βασιλίσσης Σοφίας.

Αυτά σ' ό,τι αφορά το τυπικό μέρος του "ήρωα" των σκιών. Στο ουσιαστικό μέρος τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Τον Καραγκιόζη οι Έλληνες όχι απλά έπρεπε να τον αποφεύγουν όπως έναν "μουντζούρη", αλλά στην κυριολεξία να τον μισούν. Γιατί; Γιατί ο Καραγκιόζης τούς αλλοίωσε τα ελληνικά τους χαρακτηριστικά. Ο Καραγκιόζης είναι ο "πατέρας" του αιώνιου Ραγιά. Του υποταγμένου, κουτοπόνηρου και βρωμερού Ραγιά. Συνεπώς είναι και ο "πατέρας" του άθλιου σημερινού νεοέλληνα της μίζας, του ωχαδερφισμού και της αθλιότητας. Γι' αυτόν τον λόγο "κατασκευάστηκε" από την οθωμανική αυτοκρατορία. "Κατασκευάστηκε", για να διαβρώνει ανθρώπινες ψυχές. "Κατασκευάστηκε", για ν' αποθαρρύνει τους ανθρώπους να γίνονται ισχυροί πολίτες και να τους μετατρέπει σε κουτοπόνηρους και πειθήνιους υπηκόους.

Η επιβίωση του Καραγκιόζη στη σύγχρονη ελληνική παράδοση ήταν αυτή, η οποία διαιώνισε τους Ραγιάδες της οθωμανικής αυτοκρατορίας και στο σύγχρονο ελληνικό κράτος. Ο Καραγκιόζης έκανε μεγάλη ζημιά στον σύγχρονο ελληνισμό. Εξαιτίας του δεν έγινε η Ελλάδα ποτέ ένα σύγχρονο κράτος. Εξαιτίας του μεταφέρθηκε η "παθογένεια" της οθωμανικής αυτοκρατορίας στο ελληνικό εθνικό κράτος. Απλά, για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει πώς λειτουργεί το σύστημα και οι μηχανισμοί παραγωγής προτύπων.

Το κάθε κοινωνικό σύστημα λειτουργεί με τον τρόπο που επιβάλει η πολιτισμική του επιλογή. Με βάση αυτήν την επιλογή —και άρα με βάση τις "απόψεις" του— διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του. Εξαιτίας των αναγκών της διαπαιδαγώγησης παράγει τα επιθυμητά γι' αυτό πρότυπα. Με τα πρότυπα σου "λέει" από μικρό παιδί τι ακριβώς θέλει από εσένα να κάνεις όταν θα ενηλικιωθείς. Σου εξηγεί τι θεωρεί σωστό και τι λάθος. Σου εξηγεί τι ανέχεται και τι όχι.

Η αρχαία ελληνική κοινωνία δεν ήταν τυχαίο που μεγαλούργησε. Δεν ήταν τυχαίο που νίκησε όλους τους μεγάλους τυράννους. Δεν ήταν τυχαίο που έστησε Θερμοπύλες για να τους σταματήσει και τους νίκησε σε Μαραθώνες. Τίποτε δεν είναι τυχαίο σ' αυτόν τον κόσμο. Από τύχη κανένας δεν βρέθηκε ψηλά στον Όλυμπο. Πρέπει να ξεκινήσεις "σκαρφάλωμα" μιας ολόκληρης ζωής, για να βρεθείς εκεί. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κοινωνίες. Καμία δεν διέπρεψε επειδή έτσι "έτυχε". Οι κοινωνίες αποφασίζουν μόνες τους για τους στόχους τους και στη συνέχεια "παράγουν" τους πολίτες που επιθυμούν, για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί. Η αρχαία ελληνική κοινωνία ήταν διάσημη και λαμπερή, γιατί ήταν φιλόδοξη. Αναγκαστικά λοιπόν φιλόδοξους πολίτες "παρήγαγε". Τέτοια πρότυπα έδινε στα παιδιά της.

Όταν μια κοινωνία μεγαλώνει τα παιδιά της με ήρωα τον Αχιλλέα, ελληνική θα γίνει. Γιατί; Γιατί θα τα κάνει όμοια μ' αυτόν. Θα τα κάνει να σκέφτονται όμοια μ' αυτόν. Θα τα κάνει να επιθυμούν και να εχθρεύονται τα ίδια πράγματα μ' αυτόν. Τι ήταν ο Αχιλλέας; Ένας ισχυρός άνθρωπος. Ένας φιλόδοξος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος, ο οποίος αγωνιζόταν για τη δόξα μέχρι θανάτου. Ένας άνθρωπος, ο οποίος μπορούσε να θυσιαστεί για έναν κοινό στόχο. Ένας άνθρωπος, ο οποίος μπορούσε να θυσιαστεί για τον φίλο του και άρα και για τον συνάνθρωπό του. Ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν θα δίσταζε να σηκώσει το ξίφος του ακόμα και απέναντι στην ίδια την εξουσία, αν θεωρούσε ότι αδικούνταν από αυτήν. Ένας άνθρωπος, ο οποίος στεκόταν πάντα "όρθιος" σε όλες τις περιστάσεις. Ένας άνθρωπος, ο οποίος, ως "όρθιος", δικαιούνταν να είναι πανέμορφος και ρωμαλέος ως θεός.

Αυτά τα παιδιά αυτής της κοινωνίας είναι που έστησαν τις Θερμοπύλες και έχτισαν τους Παρθενώνες. Αυτοί ανακάλυψαν τη Δημοκρατία και αυτοί θεμελίωσαν τις επιστήμες. Γιατί; Γιατί ο καθένας από αυτούς σκεφτόταν σαν τον Αχιλλέα και έδινε τη μάχη του στον όποιο τομέα και αν δραστηριοποιούνταν. "Τρωικός Πόλεμος" δεν υπάρχει μόνον στο στρατιωτικό επίπεδο. Υπάρχει και στην επιστήμη. Υπάρχει και στην οικονομία. Υπάρχει και στην κοινωνική λειτουργία. Όπου υπάρχει τέτοιος "πόλεμος", ευδοκιμούν και δοξάζονται οι "Αχιλλείς".

Άνθρωπος, ο οποίος μεγάλωσε με πρότυπο τον Αχιλλέα, θα σταθεί "όρθιος" ως άνθρωπος όπου κι αν τον τοποθετήσεις. Όποια κι αν είναι η ιδιότητά του. Είτε είναι στρατιώτης είτε επιστήμονας είτε υπάλληλος είτε εργάτης, πάντα θα στέκεται "όρθιος". Θα κάνει το καθήκον του ή θα εκτελέσει την εργασία του στο ακέραιο, για να μην σου δώσει το δικαίωμα να τον κατηγορήσεις. Θα υπερασπιστεί αυτό το οποίο θεωρεί δίκαιο και θα πολεμήσει αυτό το οποίο θεωρεί άδικο …Μέχρι θανάτου …καί στις δύο περιπτώσεις. Αυτός είναι ο ελληνισμός και αυτά είναι τα θεμέλιά του.

Σε μια άλλη χρονική περίοδο και υπό άλλες συνθήκες λειτούργησε η οθωμανική αυτοκρατορία. Αυτή η αυτοκρατορία είχε έναν πολύ απλό τρόπο λειτουργίας. Δεν είχε ανώτερους στόχους, όπως η ελληνική. Δεν ήταν μικρή κοινωνία, η οποία θα έδινε τη μάχη της επιβίωσης, όπως η ελληνική. Ήταν μια τεράστια κοινωνία και δεν κινδύνευε από εξωτερικούς εχθρούς, ώστε να εκπαιδεύσει τους πολίτες της στην αυτοθυσία. Είχε μια οργανωμένη τάξη ισχυρών, οι οποίοι περισσότερο φοβούνταν την εσωτερική αντίδραση παρά οτιδήποτε άλλο. Αυτοί οι κυρίαρχοι Αγάδες φοβούνταν τους φτωχούς δουλοπάροικους και φρόντιζαν για την άμυνά τους. Πώς; Με τη μέθοδο των προτύπων. Κατασκεύασαν τα πρότυπα που τους βόλευαν και τα έδωσαν στην "πλέμπα". Κατασκεύασαν τα πρότυπα και τα έδωσαν στους φτωχούς για μαζική "κατανάλωση". Κατασκεύασαν τον Καραγκιόζη. Κατασκεύασαν τον Καραγκιόζη, για να έχουν Καραγκιόζηδες απέναντί τους.

Τι σου "έλεγε" η αυτοκρατορία μέσω αυτού του προτύπου της; Εφόσον πεινάς, μην αντιδράς βίαια. Μην αμφισβητείς το σύστημα. Μην θυσιάζεσαι για τις απόψεις σου, γιατί δεν αξίζει και θα είσαι κορόιδο αν το κάνεις. Μην καλλιεργείς φιλίες, γιατί κοστίζουν και σου κάνουν ζημιά. Κάνε τα πάντα για να επιβιώσεις. Αυτός, ο οποίος επιβιώνει, χωρίς να δουλεύει, είναι ο "μάγκας". Αυτός είναι ο "πετυχημένος". Όλοι οι άλλοι είναι "θύματα". "Θύματα" είναι τόσο αυτοί, οι οποίοι αδυνατούν να επιβιώσουν όσο κι αυτοί που θυσιάζονται για πράγματα, τα οποία δεν μετρούνται σε μπριζόλες, κεφτέδες και μαρούλια. Οι "επιτυχόντες" είναι πάντα οι "μάγκες". Αυτοί πάντα θα έχουν καλές σχέσεις με τους Αγάδες. Οι "επιτυχόντες", που, χάρη στους Αγάδες, θα γευτούν ακόμα πιο εύκολη "επιτυχία".

Αυτή ήταν η "γραμμή", που περνούσαν στον λαό με τον Καραγκιόζη. Κάνε απατεωνιές, αλλά φρόντισε να μην σε πιάσουν. Πλήρωνε μπαξίσι, για να κάνεις τη δουλειά σου, ακόμα κι αν αυτή η δουλειά είναι παράνομη. Παίρνε μπαξίσι για να κάνεις το καθήκον σου, ακόμα κι αν αυτό είναι παράνομο. Κάνε ό,τι θέλεις, αλλά, όταν έρθεις απέναντι στην εξουσία, να υποταχθείς, γιατί αυτό είναι το "παιχνίδι". Βρες κουτσούς, χαζούς και κουλούς και ξεγέλασέ τους. Μόνον τον Αγά μην προσπαθείς να ξεγελάσεις, γιατί θα τιμωρηθείς. Τον Αγά θα τον "γλείφεις". Τον Αγά θα τον προσκυνάς. Τον Αγά θα τον βοηθάς, χαφιεδίζοντας όλους τους άλλους. Στόχος; "Ναααα φάαααμε, ναααα πιούυυυμε …και νηστικοί να κοιμηθούμε, ναούμε".

Αυτός ήταν ο υπέρτατος στόχος του Καραγκιόζη. Να φάει και να πιεί πάση θυσία. Κανένας άλλος ανώτερος στόχος. Για καμία δόξα δεν αγωνίζεται. Για κανένα κοινωνικό δίκαιο. Για κανέναν κοινό αγώνα δεν θυσιάζεται. Δεν έχει φίλους παρά μόνον ευκαιριακούς συμμάχους σε μια σκληρή "σκυλομαχία" για το πιάτο της ημέρας. Η οικογένειά του δεν είναι μια πραγματική οικογένεια, παρά μια συμμορία συγγενών, που αγωνίζονται για το πιάτο της ημέρας. Ο Καραγκιόζης δεν στέκεται ποτέ όρθιος. Παίρνει το σχήμα που θέλει ο Αγάς. Δεν είναι πανέμορφος σαν τον Αχιλλέα, αλλά πανάσχημος, γιατί η ομορφιά γοητεύει τους ανθρώπους και αυτό απειλεί την εξουσία του Αγά. Δεν είναι ρωμαλέος σαν τον Αχιλλέα, αλλά καμπούρης, γιατί ο Αγάς θέλει να "στρέψει" τους πάντες μακριά από κάθε σκέψη σύγκρουσης.

Η επιλογή του σωματότυπου του Καραγκιόζη δεν είναι τυχαία. Μόνον οι πλούσιοι και οι ισχυροί είναι όμορφοι και ρωμαλέοι και γι' αυτό πρέπει να τους φοβούνται οι φτωχοί. Οι φτωχοί είναι καμπούρηδες, κοντοί και άσχημοι. Οι φτωχοί είναι σαν τον βρομιάρη Καραγκιόζη και τα παιδιά του. Ζέχνουν από τη βρόμα, εφόσον, μόλις κατορθώσουν να φάνε με τις πιο απίθανε γυφτιές και απατεωνιές, θα κρυφτούν, είτε στα κεραμίδια είτε στους βόθρους, για να μην τους βρουν αυτοί τους οποίους ξεγέλασαν.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Ο Καραγκιόζης θέλει να δείχνει στα παιδιά των δουλοπάροικων Ραγιάδων πώς τα αντιλαμβάνεται το οθωμανικό σύστημα. Ο Καραγκιόζης είναι ένα κατασκευασμένο "θολό" είδωλο, για να βλέπουν οι φτωχοί την εικόνα τους όπως βολεύει το σύστημα και όχι όπως πραγματικά είναι. Γι' αυτόν τον λόγο είναι δύσμορφος και σχεδόν σακάτης. Δείχνει "φωναχτά" όχι μόνον ότι δεν θέλει ν' αγωνίζεται, αλλά και ότι δεν μπορεί ν' αγωνιστεί. Δείχνει ότι "συμφέρει" τους φτωχούς, που δήθεν είναι όμοιοί του, να τον μιμηθούν, για να "επιβιώσουν" στην καραγκιόζικη "ζούλα".

Αυτόν τον Καραγκιόζη έσπευσαν να υπερασπιστούν κάποιοι Έλληνες, που σήμερα διαμαρτύρονται. Ανήκει στην παράδοσή μας λένε. Τα παιδιά τους, δηλαδή, με τον Καραγκιόζη σαν πρότυπο θέλουν να τα μεγαλώσουν; Θέλουν να τα κάνουν δειλούς, πονηρούς και διεφθαρμένους Ραγιάδες σαν κι αυτόν; Δεν θέλουν να τα κάνουν Έλληνες; Δεν θέλουν να τα κάνουν σαν τον Αχιλλέα; Δεν τα θέλουν όμορφα, ελεύθερα και ρωμαλέα; Τα θέλουν άσχημα, υποταγμένα και καμπούρικα; Τι ακριβώς υπερασπίζονται τόσο αυτοί οι αφελείς όσο και το υπουργείο των εξωτερικών; Δεν βλέπουν ότι τον Καραγκιόζη "πληρώνουμε" ως λαός ακόμα και σήμερα;

"Παιδιά" του Καραγκιόζη είναι όλοι αυτοί, που σήμερα μας βασανίζουν. Με τον Καραγκιόζη γαλουχήθηκαν αυτοί, που σήμερα μας κυβερνούν. Αυτοί, που τους βάλαμε στον ΟΤΕ να τον διευθύνουν και αυτοί για λίγο "μπαξίσι" τον παρέδωσαν στη Deutsche Telekom. Αυτοί, που τους ψηφίσαμε για να μας κυβερνήσουν και αυτοί το εξέλαβαν σαν ευκαιρία να βολέψουν στο δημόσιο μέχρι και τους σκύλους τους. Αυτοί, που πήγαν στο Πανεπιστήμιο και για να περάσουν ένα μάθημα χωρίς να διαβάσουν ή να διοριστούν σε μια θέση, κολλούσαν αφίσες για το ΚΚΕ. Αυτοί, οι οποίοι παρακαλάνε τον "Αγά" να τους καλέσει σε μια συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, για να γίνουν κάποια μέρα υπουργοί. Αυτοί, οι οποίοι χαφιεδίζουν τους Έλληνες συνταξιούχους στον Στρός Καν του ΔΝΤ. Με τον Καραγκιόζη γαλουχήθηκαν οι "ήρωες" των κοινωνικών αγώνων, που, …"άμα λάχει", αναλαμβάνουν να ηγηθούν και του "αγώνα" του Παναθηναϊκού.

Αυτόν τον "ήρωα" πήραν οι Τούρκοι …Να τον χαίρονται. Εμείς απλά θα τον ξεπροβοδίσουμε. …Αϊ στο διάολο ρε Καραγκιόζη …και ακόμα παραπέρα. Μαζί σου πάρε και το Κολλητήρι και όλα τα αδέρφια του. Όλους όσους αυτήν τη στιγμή κυβερνάνε και λεηλατούνε την Ελλάδα. Δικά σου παιδιά είναι. Ραγιάδες με την αυθεντική καταγωγή. Άσχημοι, καμπούρηδες και για λίγα "γρόσια" δωσίλογοι προδότες. Γλείφτες των "Αγάδων" της Νέας Τάξης. Γιωργάκηδες, Κωστάκηδες, Ντορούλες και το κακό συναπάντημα. Αυτούς γιατί μας τους άφησαν οι Τούρκοι; Δεν γίνεται η Unesco να τους πάρει κι αυτούς; Μήπως να πιέζαμε λίγο για τον Καρατζαφέρη; Μήπως για την Παπαρήγα ή τον Τσιπροκολλητήρη;

by Panagiotis Traianos

Η Αθήνα είναι Ουγκάντα... διαδώστε το!

Την ίδια ώρα που ο Γιωργάκης παρότρυνε την νεολαία διαδυκτιακα να μείνει στην Ελλάδα, οι γιατροί χωρίς σύνορα που επικεντρώνονται σε αποστολές σε χώρες τριτοκοσμικές,, ανακοίνωσαν τη διακοπή τους για αυτόν ακριβώς το λόγο. «Υπάρχουν εκατοντάδες άστεγοι, χιλιάδες άνθρωποι χωρίς ιατρική περίθαλψη και τροφή», είπαν. Έτσι, αποφάσισαν να δράσουν στην πόλη τους, με όρους του επείγοντος! Όπως έδρασαν στο τσουνάμι της Σρι Λάνκα ή στο σεισμό στην Αϊτή.

Πολλές μεταδοτικές ασθένειες όπως η χολέρα και η φυματίωση, που κάνουν θραύση ειδικά στην Αφρική, είναι ανεξέλεγκτες

Θαυμαστέ την Ελλάδα των σοσιαλιστών, με τα παχιά λόγια, και τις διαδυκτιακες επικοινωνίες τρομάρα τους.

Διαβάστε τι λέει το άρθρο :

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΑΜΑ

Ουρές σχηματίζουν Ελληνες και μετανάστες, άστεγοι και συνταξιούχοι στα Πολυϊατρεία της οργάνωσης των Γιατρών του Κόσμου στην Αθήνα, ζητώντας δωρεάν εξετάσεις και φάρμακα. Οι γιατροί της οργάνωσης αναφέρουν ότι στη σημερινή Αθήνα εξελίσσεται μια «ανθρωπιστική κρίση».

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, είπαν μεταξύ άλλων ότι 11.000 άνθρωποι -ανάμεσά τους αρκετοί Ελληνες πολίτες- επισκέφθηκαν τους τελευταίους μήνες τα Πολυϊατρεία της οργάνωσης, ζητώντας δωρεάν εξετάσεις.

Στη χώρα μας, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ, συνολικά οι μετανάστες (πρόσφυγες, ανήλικοι, αιτούντες άσυλο, νόμιμοι, παράνομοι) αποτελούν το 20% του πληθυσμού. Στην τελευταία απογραφή (2001) της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας ήταν το 11% του πληθυσμού. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ αλλά και τη Διεθνή Οργάνωση Μετανάστευσης, το ποσοστό αυτό είναι πολύ υψηλότερο στην Αθήνα, που αποτελεί σημείο συγκέντρωσης. Από τα δύο εκατομμύρια μόνον οι 100.000 έχουν νομιμοποιητικά έγγραφα κι άλλοι περίπου 50.000 έχουν υποβάλει αιτήματα ασύλου προς εξέταση. Από τους 100.000 που είχαν νομιμοποιητικά έγγραφα το 2005, αρκετοί δεν κατάφεραν να τα ανανεώσουν διότι δεν συγκέντρωσαν τα απαιτούμενα ένσημα. Ενδεικτικό είναι ότι 600 αιτήσεις για επαναπατρισμό παραμένουν σε αναμονή. Συνεπώς, πολλές χιλιάδες άνθρωποι ζουν παράνομα, μεταφέροντας αντίστοιχο αριθμό προβλημάτων.

Ο γιατρός Γ. Μουζάλας ανέφερε ότι «Φινλανδοί και Νορβηγοί υπουργοί επισκέφθηκαν τα γραφεία των Γιατρών του Κόσμου, με σκοπό τη δημιουργία ανθρωπιστικών ιατρικών αποστολών και βοήθειας από τις βόρειες χώρες προς την Ελλάδα, όπως ακριβώς έκαναν οι Ελληνες μέχρι σήμερα στην Ουγκάντα».

Τα μέλη της ιατρικής οργάνωσης υποστήριξαν ότι «υπάρχει σκοπιμότητα για την έλλειψη καταγραφής των ανθρώπων που ζουν παράνομα. Για τις Αρχές δεν υπάρχουν όλοι αυτοί που κοιμούνται ή ουρούν στην πόρτα μας».

Χαρακτηρίζοντας άκρως επικίνδυνο το φαινόμενο αστέγων (Ελλήνων και μεταναστών) που δεν έχουν πρόσβαση στην υγεία, προτείνουν τη συνεργασία δημοτικών ιατρείων με τα πολυϊατρεία οργανώσεων και την Εκκλησία ώστε να καλυφθούν οι πρωτοβάθμιες ανάγκες περίπου 100.000 ανθρώπων και να αποσυμφορηθούν τα νοσοκομεία.

Προτείνουν επίσης τη δημιουργία «καταφυγίων νύχτας» στις γειτονιές (χωρητικότητας 100-200 ατόμων) «ώστε ν' αδειάσουν τα πεζοδρόμια» και απευθύνουν έκκληση στους πολίτες να προσφέρουν κουβέρτες, σλίπινγκ-μπαγκ και μπουφάν, για να διανεμηθούν σε οικογένειες με μικρά παιδιά που κοιμούνται στο δρόμο.»

by Anemos

Κηφηνείον «Η Ωραία Ελλάς» ...

Του Σαράντου Καργάκου, Συγγραφέως - Φιλολόγου - Ιστορικού

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ.

Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ...εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά.

Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ότι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδόθησαν σε μία χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία, εξέθρεψε καί διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή πού δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμιά εργασία από αυτές πού ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές... Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετικό το «άναξ» πού κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή πού ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής πού έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε..

Κάποτε έγραφα πώς η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυσθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετανάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά.

Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτροπία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακόμη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσόντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονικούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασαφείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμότητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπίδες των γονιών, πού πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες πού είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δημόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ' όλο πού γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυχίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κατσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώσουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ραδιόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρονικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβάζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφόρητου «κινητού» τους. Τούτη η παιδεία, πού όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλλιεργεί καμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυμία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δουλειάς. Oχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερικά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παιδιά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσουμε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυπία.

Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πώς να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πώς να σκέπτονται αλλά με τί να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ πού καταπίνει σελίδες σαν χάπια και πού θεωρεί ως σωστό ότι γράφει το σχολικό. Το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.

Τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» πού πρέπει να είναι ευαγγέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλλιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά.

Ακούω πώς δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτιλία πού προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα πού προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχολείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυμες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγματα πού μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμήνου - μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μαθήματα- απαιτούν τετραετία!

Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέτοιες εργασίες πού ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτικές θεατρικές σχολές- πού προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δουλειά τα παιδιά αυτά; Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλλιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βράβευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακόμη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγάρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς καί Ουκρανούς. Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος.

Οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέρια των Αλβανών πού την δουλεύουν, την πατρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων πού την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δουλειά στην Αλβανία πού ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τίρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακόγουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτικά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρεώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν αλλού. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», οπού «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουίσκι βαπτίστηκε ... αγροτικό! Τώρα, όμως, πού έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Που να φθάσουν και τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flen-tium (-κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flen-tium (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας πού θα υποτάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κριτήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία πού εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, πού τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος άχρηστων μαθημάτων. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη πού τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομίσουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά! Είναι θλιβερή η εικόνα πού παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, πού, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά πού λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», πού πάνε σπίτι τους να κοιμηθούν την ώρα πού οι Αλβανοί πάνε για δουλειά, θα μου πείτε, τι δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απ' έξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολεμοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβονται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων πού κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύτερο μέρος των τουριστικών ειδών πού θυμίζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς;

Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοίρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, πού δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν πού προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε διακοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, πού πλήρωσε τέσσερις δραχμές τη δεύτερη δόση του κώνειου πού χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθήνα δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...

Λυπάμαι πού θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτεψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματα της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη.

Ένα κείμενο του κ. Σαράντου Καργάκου το οποίο γράφτηκε πρίν 4 χρόνια.
by grizosgatos

Jean-Claude Trichet: Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΗΜΕΡΑ.

Όσοι αναρωτιούνται τι είναι η παγκόσμια διακυβέρνηση, αν υπάρχει ή αν είναι μυθοπλασία, καλό θα ήταν να διαβάσουν τα πρακτικά από την προσφώνηση του κ. Τρισέ στο συμβούλιο εξωτερικών υποθέσεων στη Νέα Υόρκη πριν μερικούς μήνες...

Νομίζω ότι θα σας λυθούν πολλές απορίες.

Για όσους δεν γνωρίζουν Αγγλικά, θα παραθέσω δική μου μετάφραση των σημαντικότερων - κατα τη γνώμη μου - σημείων.

Δεν είμαι επαγγελματίας μεταφραστής αλλά νομίζω ότι το νόημα αποδίδεται αρκετά καλά από το παρακάτω κείμενο (αναρτημένο στο επίσημο site της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών) στο οποίο αναφέρει ο κ. Τρισέ όχι ότι ΘΑ έχουμε παγκόσμια διακυβέρνηση (όπως πολλοί φοβόμαστε) αλλά το πως η παγκόσμια διακυβέρνηση (που προφανώς ήδη έχουμε) ανταποκρίθηκε στην κρίση. Στο κείμενο αναφέρεται με σαφήνεια ο ρόλος των κεντρικών τραπεζών - που θυμίζω εδώ ότι είναι πρόσωπα ιδιωτικού δικαίου και όχι δημοσίου όπως πολλοί νομίζουμε - και των υπολοίπων διεθνών ιδρυμάτων στην παγκόσμια διακυβέρνηση. Μην ψάχνετε για Ιλουμινάτι, Σιωνιστές, Αντίχριστο. Ο εχθρός μας είναι οι κεντρικές τράπεζες και το παγκόσμιο τραπεζικό καρτέλ.

Βασική προσφώνηση από τον κ. Jean-Claude Trichet, Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στο συμβούλιο εξωτερικών υποθέσεων, Νέα Υόρκη 26 Απριλίου 2010...

Κυρίες και Κύριοι, Είναι για μένα πραγματικά ευχάριστο να ξαναβρίσκομαι μαζί σας στο συμβούλιο εξωτερικών υποθέσεων.

1. Γιατί χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση.

Υπάρχουν διάφοροι ορισμοί της παγκόσμιας διακυβέρνησης στην οικονομική σφαίρα. Προτείνω ο όρος παγκόσμια διακυβέρνηση να ανταποκρίνεται όχι μόνο σε υπερεθνικά ιδρύματα - συμπεριλαμβανομένων των διεθνών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων - αλλά και στις ανεπίσημες ομάδες που δημιουργήθηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτές οι ανεπίσημες ομάδες (G7, G10, G20 κ.λ.π.) είναι κομβικής σημασίας για την βελτίωση του παγκόσμιου συντονισμου σε περιοχές όπου η διαδικασίες λήψης αποφάσεων παραμένουν εθνικές - είτε βοηθωντας στην εφαρμογή των συμφωνηθέντων μέτρων είτε διευκολύνοντας όπου ταιριάζει τον συντονισμό των οικονομικών μακρο-πολιτικών.

2. Πως η παγκόσμια διακυβέρνηση αναπτύχθηκε κατα τη διάρκεια της παγκόσμιας κρίσης.

Επιτρέψτε μου να εστιάσουμε στο πως αναπτύχθηκαν τα όργανα παγκόσμιας διακυβέρνησης κατα τη διάρκεια της κρίσης.

Συνεργασία κεντρικών τραπεζών

Μια διάσταση της διεθνούς συνεργασίας που θεωρώ ότι δούλεψε ιδιαίτερα αποδοτικά κατα τη διάρκεια της κρίσης είναι το γεγονός ότι μεταξύ των κεντρικών τραπεζών - και των αμφίδρομων και των συνδεδεμένων δια μέσω των επιτροπών Besel. (σ.σ. δεν ξέρω τι σημαίνουν οι όροι)

Αυτή η ιδρυματοποιημένη συνεργασία εξασφαλίζει έναν απεριόριστο βαθμό συνεργασίας, για παράδειγμα στην διασυνοριακή παροχή ρευστότητας - το δίκτυο των προσωρινών ανταλλαγών συναλλάγματος ή ρέπος έστησε μια αμφίδρομη επικοινωνία μεταξύ των τραπεζών όπως η FED και η κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα.

Η ίδια η παγκόσμια τράπεζα (BIS) είναι μπροστά από τις εξελίξεις έχοντας την ικανότητα να βλέπει τις δυσβάσταχτες τάσεις στον οικονομικό τομέα και πιο γενικά μιλώντας στην παγκόσμια οικονομία - όπως η υποτίμηση του κινδύνου και η εκτεταμένη αύξηση της πίστωσης - που οδήγησαν τελικά στην κρίση. Θα μπορούσε .....

Ρυθμιστική κερδοσκοπία. (Regulatory arbitrage = κερδοσκοπία από τη ρύθμιση)

Αλλά καθώς πολλές πτυχές της παγκόσμιας διακυβέρνησης φαίνεται να έχουν περάσει τη σκληρή δοκιμή της παγκόσμιας κρίσης, πρέπει να θυμόμαστε και τα ελλατώματα που συνέβαλαν από την αρχή στη δημιουργία συνθηκών για να δημιουργηθεί η κρίση.

Ενα είναι η έλλειψη συντονισμού στην τραπεζική ρύθμιση (της ρευστότητας) που ήταν διάχυτη πριν την κρίση και ενθάρρυνε τα οικονομικά ιδρύματα να εμπλακούν σε μεγάλο βαθμό σε ρυθμιστική κερδοσκοπία.

Αυτό ήταν το αναπόφευκτο αποτέλσμα του γεγονότος ότι ενώ οι οικονομικές προσευχές παγκοσμιοποιούνταν και παρά τις αξιέπαινες προσπάθειες της επιτροπής Basel όσον αφορά στον τραπεζικό τομέα, η οικονομική ρύθμιση παρέμενε κυρίως εθνική, με μόνη μια ασθενή συνεργασία σε διεθνές επίπεδο.

Η δραματική μπλα μπλα

Παγκόσμιες ανισότητες

Αλλη μία ανεπάρκεια που πρέπει να διευθετηθεί στο μέλλον είναι η ανεπαρκης ενασχόληση των μακροοικονομικών πολιτικών με το θέμα της μεσοπρόθεσμης σταθερότητας και αντοχής. Αυτό οδήγησε σε ασταθείς ανισότητες μεταξύ των πλούσιων και των φτωχών χωρών πριν την κρίση.

Παρά το γεγονός ότι υπήρξαν προειδοποιήσεις από φορείς όπως το ΔΝΤ για το ρίσκο μιας αποδιοργάνωσης όπου δεν υπάρχει αποτελεσματικός μηχανισμός να επηρεάσουμε τις μακροοικονομικές και δομικές πολιτικές σε χώρες κλειδιά όπου αυτές οι πολιτικές φαίνονται ασταθείς από τη σκοπιά της παγκόσμιας οικονομικής σταθερότητας. Αυτό πρέπει να αλλάξει - και απαιτεί εργασία από διεθνή ιδρύματα σε συνεργασία με τις εθνικές αρχές.

3. Η επανάσταση της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Να δούμε τώρα πως εμπλέκεται η παγκόσμια διακυβέρνηση μετά την κρίση.

Ο στόχος της διεθνούς συνεργασίας έχει σημαντικά διευρυνθεί. Μετά τις πρώτες διστακτικές αντιδράσεις, οι κυβερνήσεις εφάρμοσαν ευρέως συντονισζόμενες πολιτικές, και εντός της Ε.Ε., και σε παγκόσμιο επίπεδο υπο την αιγίδα των G20. Και οι κεντρικές τράπεζες ήταν σε θέση να αναλάβουν γρήγορη, αποφασιστική και συντονισμένη δράση.

Αλλα η κρίση ανέδειξε επίσης τα κενά του συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης στο επίπεδο της αποτελεσματικότητας και της νομιμότητας - που πρέπει να καλυφθούν. Αυτό μπορεί να γίνει - στην πραγματικότητα γίνεται - με ενδυνάμωση των εξουσιών των υφιστάμενων διεθνών ιδρυμάτων και με ρύθμιση των υφιστάμενων - ή με δημιουργία νέων - ανεπίσημων φόρουμ.

Επιπλέον το σύστημα κινείται αποφασιστικά προς γενικευμένη παγκόσμια διακυβέρνηση σε επίπεδο πρωθυπουργών, κυβερνητών, και προέδρων. Δεύτερον η εδραίωση της παγκόσμιας συνάντησης των διευθυντών των κεντρικών τραπεζών υπο την αιγίδα της παγκόσμιας τράπεζας ως το ανώτατο όργανο παγκόσμιου συντονισμού των κεντρικών τραπεζών. Τρίτον, η επέκταση των εξουσιών του Συμβουλίου παγκόσμιας Σταθερότητας.

Επιτρέψτε μου να αναφερθώ συνοπτικά.

Η εξέλιξη των G20

Μια ειδοποιός διαφορά αυτής της κρίσης είναι το γεγονός ότι ξέσπασε στην καρδιά του συστήματος.

Παρ΄όλο που οι αναπτυσσόμενες χώρες επηρεάστηκαν σημαντικά, βλέπουμε ότι το συνολικό αποτέλεσμα είναι πηγή δύναμης της παγκόσμιας οικονομίας. Για το λόγο αυτό δε μας προκαλεί έκπληξη το γεγονός του σημαντικού οικονομικού ρόλου που παίζουν και της σημασίας της πλήρους ενσωμάτωσης τους στα ιδρύματα παγκόσμιας διακυβέρνησης κυρίως στην G20.

Εδόθησαν οδηγίες στο ΔΝΤ επάνω στα επόμενα βήματα της διαδικασίας που θα οδηγήσει σε προτάσεις και συστάσεις πολιτικές για να επιτευχθεί ο κοινός στόχος της δυνατής, ανθεκτικής και ισορρπημένης ανάπτυξης. οδηγίες πολιτικές Καθοδήγηση

Αφού η διαδικασία αυτή ανήκει στα μέλη της G20, και δεδομένου ότι περιλαμβάνει όχι μόνο τους πρωθυπουργούς και τους κυβερνήτες αλλά και τους αξιωματούχους και αυτό επιβεβαιώνει τη δυνατή δέσμευση σε παγκόσμιο επίπεδο για μεγαλύτερη καθοδήγηση στην λήψη οικονομικών αποφάσεων.

Περαιτέρω ενδυνάμωση της συνεργασίας μεταξύ κεντρικών τραπεζών.

Στο πεδίο της συνεργασίας μεταξύ των κεντρικών τραπεζών το κύριο όργανο είναι το Παγκόσμιο Οικονομικό Συνέδριο. (GEM) που μαζεύει τους επικεφελείς της παγκόσμιας τράπεζας στο Basel. Τα προηγούμενα χρόνια το συνέδριο αυτό περιλάμβανε 31 κυβερνήτες σαν μόνιμα μέλη καθώς και κυβερνήτες που συμμετείχαν εκ περιτροπής. Το GEM στο οποίο συμμετέχουν οι διοικητές των κεντρικών τραπεζών των αναδυόμενων οικονομιών έχει γίνει το κύριο όργανο παγκόσμιας διακυβέρνησης σε επίπεδο κεντρικών τραπεζών.

Το GEM έχει γίνει ένα πολύ σημαντικό συνέδριο για την διοίκηση ....

Ενδυνάμωση Ιδρυμάτων.

Η κάθαρση μας τελείωσε. ...

Θα ήθελα να συμφωνήσω με την κυβερνητική πολιτική αλλά ο απλός μου νους δεν το επιτρέπει.

Η κυβέρνηση (υπό την τρόικα) εκτός του ότι υποθηκεύει το μέλλον της χώρας κινείται και σε εντελώς λάθος δρόμο.

‘Όταν θέλεις να σβήσεις μια πυρκαγιά δεν το προσπαθείς ρίχνοντας με το σταγονόμετρο αλλά με την πυροσβεστική μάνικα, πολύ δε περισσότερο δεν ρίχνεις βενζίνα αλλά νερό.

Αφαιρώντας εισόδημα και μάλιστα από μισθωτούς και συνταξιούχους χρησιμοποιείς το σταγονόμετρο ενώ παίρνοντας πίσω τα κλεμμένα χρησιμοποιείς την μάνικα.

Οι πολίτες όταν βλέπουν, την ατιμωρησία των υπεύθυνων για το σημερινό μας χάλι, δεν μπορούν να συμφωνήσουν με τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση και ακόμη περισσότερο μ’ αυτά που θα πάρει μετά την 14η Νοεμβρίου.

Οι υπεύθυνοι όχι μόνο πίνουν στην υγεία των «κορόιδων», όχι μόνο μένουν ατιμώρητοι αλλά γίνεται προσπάθεια επαναφοράς τους στην κεντρική πολιτική σκηνή. Θα δούμε στο προσεχές μέλλον επαναφορά των εκσυγχρονιστών του Σημίτη και άλλων πολύ «επιτυχημένων» στην κυβέρνηση, που θα προκύψει μετά τον φημολογούμενο δομικό ανασχηματισμό αν δεν καταρρεύσει η κυβέρνηση απ’ την λαϊκή δυσαρέσκεια και οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές.

Η παραπομπή για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου, με δεδομένη την παραγραφή και την έλλειψη στοιχείων που να αποδεικνύουν ζημιά του δημοσίου, είναι παραπλανητική για να αμβλύνει το κλίμα. Για τα σκάνδαλα που «ο κόσμος το ’χει τούμπανο και ‘μεις κρυφό καμάρι» ούτε κουβέντα.

Έχω υποστηρίξει ότι τυχόν προσφυγή στις κάλπες δεν γίνει με ατζέντα την τιμωρία όσων εμπλέκονται στα σκάνδαλα. Οι εκλογές αν γίνουν θα έχουν σαν βασικό θέμα την χρεοκοπία ή όχι.

Πολλοί αρθογράφοι και πολιτικοί αναλυτές, υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση διαθέτει μεν την δεδηλωμένη στο κοινοβούλιο αλλά έχει χάσει την υποστήριξη του μεγαλύτερου μέρους του λαού. Ακόμη η κυβέρνηση δεν έχει δημοκρατική νομιμοποίηση για τις υπογραφές του μνημονίου και των άλλων συμφωνιών με την τρόικα, κάτι που υποστήριξε και ο Καστανίδης, υπουργός της κυβέρνησης. Αυτά ενώ είναι γνωστά στη ΝΔ κωφεύει και αδιαφορεί. Η αναγκαιότητα προκύρηξης πρόωρων εκλογών δεν είναι θέμα μόνο του πρωθυπουργού αλλά και της έλλειψης εμπιστοσύνης του λαού σ’ αυτόν. Οι δημοσκόποι μας παρουσιάζουν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό πολιτών που δεν θέλουν εκλογές. Αυτό γίνεται γιατί οι πολίτες είναι κάτω από καθεστώς τρομοκράτησης και η ΝΔ σαν το κόμμα που δυνητικά μπορεί να γίνει κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να ζητήσει εκλογές. Αυτό εκλαμβάνεται απ’ τους πολίτες ότι η ΝΔ δεν έχει σχέδιο για τη λύση των οικονομικών κυρίως προβλημάτων. Η Ελληνική κοινωνία βλέπει με δυσπιστία τις συμμαχικές κυβερνήσεις και ταυτόχρονα γνωρίζει ότι και μετά από τις πρόωρες εκλογές η συμμαχική κυβέρνηση που θα προκύψει θα κινηθεί περίπου στον ίδιο δρόμο με την σημερινή. Ο Σαμαράς και η ΝΔ στα λόγια δεν στηρίζουν το μνημόνιο, στην πράξη και το στηρίζουν και θα το ψήφιζαν αν υπήρχε ανάγκη. Φυσικά η ΝΔ δεν νομίζω ότι έχει βλέψεις να πάρει μέρος σε κυβέρνηση συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ αλλά κομμάτια της πολυδιασπασμένης ανανεωτικής αριστεράς θα ήταν πρόθυμα. Το καθαρά αντιμνημονιακό κόμμα δυστυχώς είναι μόνο το ΚΚΕ.

Αν η ΝΔ εξακολουθήσει αυτή την πολιτική θα συρρικνώνεται μαζί με το ΠΑΣΟΚ δίνοντας έτσι χώρο ανάπτυξης του κόμματος της Ντόρας που τα ΜΜΕ και οι δημοσκόποι θα ανεβάσουν σε διψήφια νούμερα. Η τύχη του υπό ίδρυση κόμματος προδιαγράφεται κακή αφού οι μέχρι σήμερα πολιτικοί που δηλώνουν την επιθυμία να προσχωρήσουν σ’ αυτό δεν χαίρουν και της εμπιστοσύνης των πολιτών, είναι ήδη φθαρμένοι. Άλλο δημοσκοπήσεις και άλλο κάλπη.

Στο χώρο του παραδοσιακού κέντρου δημιουργείται ένα κενό που μάλλον θα το καλύψει άλλο κόμμα που θα δημιουργηθεί κατόπιν των πολιτικών ζυμώσεων που υπάρχουν στην Ελληνική κοινωνία. Σε περίπτωση που γίνει κάτι τέτοιο πιστεύω θα ισορροπήσει το πολιτικό σύστημα. Η κάθαρση αποτελεί όνειρο απραγματοποίητο, κάθαρση επί της ουσίας θα γίνει με την περιθωριοποίηση των υπεύθυνων για το σημερινό χάλι.

Ο Κλεισθένης γράφει στην "Ιδεοπηγή".

e koutsombola...

Ακόμη και αγνοώντας την καταπάτηση του ιδιωτικού απορρήτου σε βαθμό που συνιστά παραβίαση ανθρώπινων δικαιωμάτων, αδυνατώ να αντιληφθώ με ποιο περίεργο τρόπο το συγκεκριμένο μέτρο θα μειώσει τη φοροδιαφυγή. Το ότι φοροδιαφεύγει ο οδοντίατρός σου το ξέρεις όταν δεν σου κόβει απόδειξη, δεν χρειάζεται να δεις τα εισοδήματα που δηλώνει για να το καταγγείλεις, αν ήθελες να κάνεις κάτι τέτοιο. Ίσως βέβαια να είσαι κάποιος ερασιτέχνης ντετέκτιβ/ρουφιανόμουτρο που μόλις σου συστήσουν κάποιον με πισίνα ή καλό αυτοκίνητο σπεύδεις στην ιστοσελίδα του taxisnet για να δεις τη φορολογική του δήλωση. Είναι η απάντηση στην ανικανότητα και τη διαφθορά του κράτους το πανεθνικό ξεκατίνιασμα;

.Το κοινωνικό και άλλο κόστος το σκέφτηκε κάποιος; Μπορώ να σκεφτώ αναρίθμητες παρενέργειες χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Εργοδότες που εξετάζουν την περιουσιακή κατάσταση των υπαλλήλων τους ή υποψήφιων υπαλλήλων, εγκληματίες που εξετάζουν την περιουσιακή κατάσταση των υποψήφιων θυμάτων τους, τραπεζίτες, ασφαλιστικές εταιρείες και άλλοι «ενδιαφερόμενοι» που τσεκάρουν πελάτες ή πιθανούς πελάτες, φιλίες να καταστρέφονται επειδή κάποιος αρνήθηκε να δανείσει με τη δικαιολογία ότι δεν έχει ενώ… Για αυτό άκουσα να λένε ίσως την ανοησία περί περιορισμού του αριθμού των ατόμων που θα μπορείς να ελέγξεις σε ένα ορισμένο διάστημα. Η γελοιότητα στην εξουσία.

Με προβληματίζει ότι τέτοια πράγματα λέγονται τόσο εύκολα, με προβληματίζει ότι η αντίδραση δεν είναι περισσότερο καθολική. Μήπως τα ριάλιτι τύπου Μπιγκ Μπράδερ κάνανε καλά τη δουλειά τους; Ποιος θέλει να κρατά τις υποθέσεις του για τον εαυτό του αν δεν είναι ύποπτος; Φαίνεται ότι έχουμε εθιστεί στην ιδέα ότι όποιος ακολουθεί το «τα εν οίκω μη εν δήμω» είναι σίγουρα ένοχος για κάτι. Μήπως όμως και η τρομολαγνεία που καλλιεργείται συστηματικά δεν μας έχει κάνει όλους καχύποπτους και πρόθυμους να υποβληθούμε σε δημόσιο ξεβράκωμα, απαιτώντας το και από τους άλλους;

Κοινωνική πίεση… λες και ντρέπεται σήμερα κάποιος αν μάθει ο κύκλος του ότι φοροδιαφεύγει... ή ότι έχει αυθαίρετο ή ότι γενικά παραβιάζει κάποιο νόμο. Πολλοί υπερηφανεύονται για αυτό και αν κάποιος μπορεί να φοροδιαφύγει αλλά δεν το κάνει σχεδόν δεν τολμά να το πει για να μην βαπτιστεί με τον γνωστό εθνικό μας χαρακτηρισμό. Βέβαια, όλες οι κουτσομπόλες και οι - ενδεχομένως όχι λιγότεροι - κουτσομπόληδες και γενικά οι αδιάκριτοι θα ανάβουν λαμπάδες στον Παπακωνσταντίνου.

Είναι εγκέφαλοι με πτυχία που τα σκέπτονται αυτά; Ελπίζω βέβαια ότι είναι απίθανο να περάσει ένα τέτοιο μέτρο ακόμη και αν το προσπαθήσουν, αλλά είναι δυνατόν με την ελπίδα να μαζέψουν ένα κάποιο ποσό να καταργείται καθολικά το ιδιωτικό απόρρητο, ένα βασικό συστατικό του σεβασμού της προσωπικότητας όπως τη νοεί ο πολιτισμός μας; Γενικά, δεν πιστεύω στη διαπόμπευση ως ποινή σε μια πολιτισμένη κοινωνία, ακόμη και για καταδικασθέντες ενόχους, όπως και στη σωματική τιμωρία. Αρκεί και με το παραπάνω να λειτουργεί σωστά το κράτος και οι παραβάτες να συλλαμβάνονται και να τους επιβάλλονται οι ανάλογες αστικές ή ποινικές κυρώσεις. Τι θα ακολουθήσει; Τα ραβδίσματα ή το δημόσιο μαστίγωμα;

Για άλλη μια φορά αναρωτιέμαι αν αυτοί που μας κυβερνούν είναι εντελώς ηλίθιοι ή αν τελικά έχουν δίκιο αυτοί που λένε ότι υπηρετούν σκοτεινούς σκοπούς. Ίσως πάλι να εντάσσονται όλα αυτά στην προσπάθεια να μας μετατρέψουν όλους σε άμισθους δημοσίους υπαλλήλους, όπως και με την εξοντωτική διαδικασία online καταχώρισης των αποδείξεων μία-μία, με το ΑΦΜ της επιχείρησης που έχει εκδώσει κάθε απόδειξη (θα το αποφυγουμε άραγες αυτό;).

Όπως και να έχει, ο ολοκληρωτισμός φαίνεται να παίρνει το πάνω χέρι, χωρίς ερπύστριες και δράματα, αλλά με τρέλα και κορδέλα.

Προσωπικά, δεν έχω κανένα ενδιαφέρον να τσεκάρω τη φορολογική δήλωση οποιουδήποτε… εσύ;

Συστεμική συγχορδία στήριξης της κυβέρνησης του μνημονίου.

Έχουν γίνει πολλά σχόλια και αναλύσεις σχετικά με την «διακαναλική» συνέντευξη του πρωθυπουργού. Ένα παραπάνω από ένα απλό πολίτη δεν βλάπτει.

Η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός σχολιαστής με πτυχία για να αντιληφθεί την συμπαιγνία πολιτικάντηδων όλων των κομμάτων και των ΜΜΕ σε βάρος του λαού.

Οι επικρίσεις μερικών δημοσιογράφων, για την επιλογή των ερωτήσεων απ’ τους συναδέλφους τους, που μετείχαν στο «θέατρο», συγνώμη στην συνέντευξη ήθελα να πω του πρωθυπουργού, έγιναν για λόγους ανταγωνισμού.

[[Αλήθεια γιατί αποκλείστηκε ο Αλέξης των ΗΠΑ;;; Τον έφαγε η ξανθιά; και μετά λέμε ότι οι ξανθιές είναι χαζές. Ο Πεταλωτής άμα σκηνοθετήσει ταινία θα πουλιέται σαν υπνωτικό μεγάλης αποτελεσματικότητας και διάρκειας, πολύ ταλέντο αυτό το παιδί.]]

Το βασικότερο όλων δεν ήταν οι εύστοχες ή όχι ερωτήσεις αλλά η ανυπαρξία απαντήσεων.

Το δεν απαντώ ή απαντώ με τρόπο ώστε κανένας να μην καταλαβαίνει, είναι η συνηθισμένη τακτική των πολιτικάντηδων.

Όλα τα παραπάνω τα ακούσαμε από τους σχολιαστές.

Αυτό που θέλω εγώ να επισημάνω είναι το εξής:

Ο κατατρομαγμένος πρωθυπουργός, σε μια στιγμή ειλικρίνειας, (μάλλον του ξέφυγε), είπε ότι αν τα πράγματα οδηγηθούν σε αδιέξοδο, θα προσφύγει σε εθνικές εκλογές.

Ρωτήθηκε επανειλημένα τι εννοεί αλλά κατά την προσφιλή τακτική του δεν απάντησε.

Το σοβαρό θέμα που προκύπτει είναι ότι όλοι μαζί δηλαδή πολιτικάντηδες και τα ΜΜΕ επέμεναν και επιμένουν ότι τυχόν καταψήφιση των εκλεκτών του ΠΑΣΟΚ στις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν σημαίνουν και πτώση της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση διαθέτει άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία γιατί να πάμε σε εθνικές εκλογές;

Μπράβο !!!! Αναλυταράδες μου !!!!

Στη δημοκρατία η δεδηλωμένη αποτελεί επιβεβαίωση της στήριξης της κυβέρνησης απ’ τους βουλευτές, παρ’ όλα αυτά αν η κυβέρνηση χάσει την στήριξη του λαού πέφτει σαν χάρτινος πύργος ακόμη και αν έχει άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Αν η οποιαδήποτε κυβέρνηση, χάσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος, όχι μόνο πρέπει να παραιτηθεί και να προκυρήξει εθνικές εκλογές αλλά η παραμονή της στην εξουσία είναι αντιδημοκρατική και επικίνδυνη.

Προ αυτού του φόβου δηλαδή τα αποτελέσματα των αυτοδιοικητικών εκλογών να καταδείξουν αναντιστοιχία της λαϊκής βούλησης με τις κυβερνητικές πράξεις, άρχισαν τα παπαγαλάκια, (που πήραν πρώτα χαμπάρι την κακοτοπιά), να προπαγανδίζουν χωρίς να ντρέπονται ότι αν πχ δεν εκλεγεί ο Σγουρός δεν σημαίνει και τίποτε το τραγικό, αν εκλεγεί ο Ψωμιάδης δεν σημαίνει αποδοκιμασία της κυβέρνησης.

Οι ινστρούχτορες της ΝΔ δεν θέλουν εθνικές εκλογές τώρα, γιατί το ΠΑΣΟΚ θα υποστεί μεν ήττα αλλά θα παραμείνει ένα μεγάλο κόμμα εξουσίας.

Περιμένουν η φθορά του να είναι τόσο μεγάλη που να το διασπάσει, απομακρύνοντάς το απ’ τη δυνατότητα για πολλά χρόνια, να ξανασχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Έτσι η ΝΔ θα είναι η μόνη πολιτική δύναμη και θα αποτελέσει,πιστεύουν), την μόνη διέξοδο για τους πολίτες.

Τα υπόλοιπα κόμματα δεν θέλουν τώρα εθνικές εκλογές γιατί κανένα κόμμα δεν θα συγκεντρώσει ικανή πλειοψηφία, για σχηματισμό αυτοδύναμης κυβέρνησης. Αυτό σημαίνει ότι δύο ή περισσότερα κόμματα, θα πρέπει να συνεργαστούν. Κανένα όμως δεν θέλει να μετέχει σε μια κυβέρνηση, που θα χρεοκοπήσει τη χώρα ή θα πάρει τόσο σκληρά μέτρα, που όλοι οι μετέχοντες σ’ αυτή θα χαθούν πολιτικά για πάντα. Η ΝΔ δεν θα πάρει μέρος σε συμμαχική κυβέρνηση, προφασιζόμενη τις μεγάλες της ιδεολογικές διαφορές με το ΠΑΣΟΚ. Αυτό περνάει εύκολα στους ψηφοφόρους της αλλά και στους υπόλοιπους πολίτες.

Το ΠΑΣΟΚ και ο Παπανδρέου είναι άσχημα στριμωγμένοι γι’ αυτό ανέλαβε ο Μητσοτάκης να δηλώσει ότι η κυβέρνηση οδεύει μεν σε σωστό δρόμο, (εννοεί τον δικό του δρόμο, αυτό κι’ αν ήταν καρφί για τον Παπανδρέου, τον βάπτισε νεοφιλελεύθερο), αλλά πρέπει να σχηματισθεί μια κυβέρνηση που να περιέχει πολιτικούς και από άλλους χώρους πιθανό και ανθρώπους της αγοράς ή τεχνοκράτες (να δω το Μίχαλο αγκαλιά με τον Παπανδρέου και τι στον κόσμο).

Φυσικά το τσακάλι (κόρη του Μητσοτάκη βλέπετε) δήλωσε ότι τυχόν συμμετοχή της σε τέτοιου τύπου κυβέρνηση θα γίνει μετά τις εθνικές εκλογές.

Σαν άνθρωπος ο Παπανδρέου μπορεί να είναι συμπαθής σε πολλούς αλλά το στρίμωγμά του θα τον οδηγήσει στα νύχια του Μητσοτακαίικου και «κλαύτα Χαράλαμπε». Ο Μητσοτάκης είναι σαν το σκαμπό που κάθε φορά σκοντάφτεις πάνω του το μετακινείς λίγο πιο ‘κει και ξανασκοντάφτεις αργότερα.

Υπάρχει όμως και ο ξενοδόχος και όσοι κανονίζουν χωρίς αυτόν «πλανώνται πλάνην οικτρά», αυτός φυσικά είναι ο κυρίαρχος λαός, που όπως πιστεύω θα δώσει τέτοια λύση που τα όνειρα των πολιτικάντηδων θα σβήσουν.

Τα τρυκ των δημοσκοπήσεων και η προπαγάνδα των ΜΜΕ δεν μπορούν να επηρεάσουν το εκλογικό σώμα γι’ αυτό όλοι τρέμουν το αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Ο Παπανδρέου θα έχει χειρότερη κατάληξη απ’ τον «κουρασμένο και μουγκό» Καραμανλή και αυτό γιατί υπάρχει πιθανότητα να μη προχωρήσει σε εθνικές εκλογές και να φορτωθεί όλη τη δυσαρέσκεια και το μένος της Ελληνικής κοινωνίας.

Κουίζ: Ποιοι τρίβουν τα χέρια τους και παρακαλάνε για την πτώση του Παπανδρέου;;; Μπορεί και ο Βενιζέλος αλλά δεν εννοώ αυτόν, ποιους εννοώ;;;;

by Ideopigi

Είσαι ψευδώνυμος μπλογκερ και ανησυχείς για τυχόν νομικές συνέπειες?

Διαβάζοντας αυτό το ποστ θα καθησυχασθείς…

Η κυβέρνηση προκήρυξε δημόσια διαβούλευση με την οποία πολλοί υποπτεύονται ότι μαγειρεύεται νέος «μπλογκο-νόμος»… Σύμφωνα με το κείμενο σχολιασμού της διαβούλευσης, «στόχος είναι η διαφάνεια και οι καθαροί κανόνες για τη δημιουργία ενός πλαισίου λειτουργίας και ανάπτυξης των διαδικτυακών μέσων ενημέρωσης και επικοινωνίας, τη θεμελίωση της πολυφωνίας, την έννομη σχέση με την πολιτεία και την κοινωνία, την τήρηση της δεοντολογίας και της ελεύθερης έκφρασης». Οι παραπάνω υπογραμμισμένες λέξεις και εκφράσεις, προβληματίζουν τους μπλογκερς ότι παραπέμπουν σε μεθόδευση για τη φίμωση της ελληνικής μπλογκοσφαιρας που θα επιχειρηθεί με νομοθετική ρύθμιση προς την κατεύθυνση της κατάργησης – άρσης της ανωνυμίας των μπλογκς.

Την Τρίτη 2 Νοεμβρίου απέστειλα στο opengov σχόλιο, λαμβάνοντας μέρος στη δημόσια διαβούλευση.

Με το σχόλιο αυτό διατύπωσα τη νομική σκέψη ότι κάθε ρύθμιση προς την κατεύθυνση αυτή (της κακώς εννοούμενης «διαφάνειας») ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΔΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΗ ΝΟΜΙΚΑ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΣΤΟ ΚΕΝΟ. Τυχόν δε παρόμοια «ρύθμιση» θα συνιστούσε ακραία ερμηνευτική ακροβασία, η οποία είναι καταδικασμένη να περιπέσει σε αδράνεια όπως ακριβώς συνέβη με την περίφημη εγκύκλιο Σανιδά.

Την ανωτέρω άποψή μου τεκμηρίωσα νομικά ως εξής:

1. Η υπηρεσία blogger παρέχεται από τη Google. Η Google ενεργεί σύμφωνα με το δίκαιο των ΗΠΑ, κατά το οποίο κάθε ποινική κύρωση στο Internet είναι ανεπίτρεπτη. Σύμφωνα μάλιστα με το Ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ «η απειλή ποινικών κυρώσεων στο Internet παραβιάζει καταφανώς την ελευθερία της έκφρασης που κατοχυρώνεται στην πρώτη Τροπολογία του Αμερικάνικου Συντάγματος». Έτσι η Google ενεργώντας σύμφωνα με το δίκαιο των ΗΠΑ, δίνει το δικαίωμα στον οποιονδήποτε, να δημιουργήσει ένα ψευδώνυμο λογαριασμό ιστολογιου και να γράφει σε αυτό ότι θέλει. Οι συνέπειες που το περιεχόμενο των ψευδωνύμων ιστολογίων παράγουν στην έννομη τάξη κάθε χώρας, την ενδιαφέρει από λίγο έως καθόλου.

2. Το γεγονός όμως ότι η Google δεν παραβιάζει το δίκαιο των ΗΠΑ δε σημαίνει ότι δεν παραβιάζει το ελληνικό δίκαιο. Σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο, ποινική ευθύνη εκτός από το διαχειριστή του ιστολογίου έχει και η Google που παρέχει την υπηρεσία «blogger» εφόσον σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο αποδεικνύεται ότι ενεργεί με δόλο (έστω και ενδεχόμενο).

Σύμφωνα λοιπόν με το ελληνικό δίκαιο, κάθε φορά που διώκεται ποινικά ένας μπλόγκερ, πρέπει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ να διώκεται και αυτός που φιλοξενεί το μπλόγκ (π.χ η Google). Διαφορετικά υπάρχει ευθεία παραβίαση του νόμου (της αρχής του αδιαιρέτου της έγκλησης του αρθρ. 119 του Ποινικού Κώδικα). Έτσι αν κάποιος μηνύσει τον μπλογκερ αλλά όχι τη Google, ο Εισαγγελέας πρέπει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ να εφαρμόσει το αρθρ. 119 ΠΚ και να επεκτείνει την ποινική δίωξη και στην Google (να στείλει δηλ. κατηγορούμενη και την Google). Ακόλουθα ζητείται από τις ελληνικές αρχές η δικαστική συνδρομή των ΗΠΑ, ώστε οι υπεύθυνοι της Google να συρθούν σιδηροδέσμιοι στην Ελλάδα και να δικαστούν εδώ (το άλλο με τον τοτό το ξέρεις?)…

3. Για να μην ευθύνεται ποινικά η Google ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ -σύμφωνα πάντα με το ελληνικό δίκαιο- ΝΑ ΤΑΥΤΟΠΟΙΕΙ τους χρήστες της υπηρεσίας «blogger». Το πρόβλημα της ταυτοποίησης των χρηστών στο Internet λύνεται εύκολα και γρήγορα με τη χρήση των προπληρωμένων πιστωτικών καρτών της VISA και της MASTERCARD που τις εκδίδουν όλες οι εγχώριες τράπεζες.

4. Γίνεται από τα ανωτέρω αντιληπτό πως αν την υπηρεσία «blogger» την παρείχε η HoL, η Forthnet ή ο ΟΤΕ, ο έλληνας νομοθέτης θα είχε «τακτοποιήσει» το θέμα εύκολα και γρήγορα… Δυστυχώς όμως ή ευτυχώς, την υπηρεσία παρέχει η Google. Οπότε μοναδική ρύθμιση που το ζήτημα επιδέχεται, είναι ο έλληνας νομοθέτης να απαιτήσει από τη Google την ταυτοποίηση των χρηστών της υπηρεσίας «blogger» από την Ελλάδα. Επί περιπτώσει μη συμμόρφωσης της Google με παρόμοια διάταξη ελληνικού νόμου, να αποκλείεται από τους ελληνικούς Internet Providers η πρόσβαση των κατοίκων Ελλάδος στην ηλεκτρονική διεύθυνση blogspot.com από την οποία η Google παρέχει την υπηρεσία «blogger» στην Ελλάδα. Καθαρά δηλαδή πράγματα. Γεωγραφικός αποκλεισμός της υπηρεσίας «blogger». Όπως κάνει η Τουρκία με το YouTube, η Κίνα για ότι θεωρεί απειλητικό για το καθεστώς και το Ιράν και η Β. Κορέα για όλα.

Καταλαβαίνετε βεβαίως ότι ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΕ ΓΙΝΟΝΤΑΙ… Κάθε άλλη όμως «ρύθμιση» είναι ανεδαφική και καταδικασμένη να καταπέσει στα δικαστήρια... Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει παγκοσμίως, είναι ότι η Google και οι ΗΠΑ επιβάλουν μονομερώς την de facto κατάργηση των ποινικών κυρώσεων στο Internet, για τα εγκλήματα της απλής και συκοφαντικής δυσφήμησης.

Τίθεται εδώ το εξής ερώτημα: Τι θα συμβεί αν ο κατηγορούμενος μπλογκερ εμφανισθεί στον Εισαγγελέα και πει «κ. Εισαγγελέα σας επισημαίνω στην υπόθεσή μου, την υποχρέωσή σας από το αρθρ. 119 ΠΚ να στείλετε κατηγορούμενη μαζί με εμένα και την Google»…?

by Θανάσης Αλαμπάσης

Ελλάδα. Μία Κολομβία χωρίς… ναρκωτικά....

Oυραγός στην ΕΕ η Ελλάδα σε σχέση με το δείκτη αντίληψης της διαφθοράς. Και δεν έχουμε αντίληψη της διαφθοράς διότι οι μίζες, τα φακελάκια και τα σκάνδαλα μας φαίνονται απολύτως φυσιολογικά.

Είμαστε στην ίδια θέση με την Κολομβία. Και να σκεφτεί κανείς ότι εμείς δεν παράγουμε κοκαίνη. Είναι να απορείς πως καταφέραμε να τους φτάσουμε στη διαφθορά παράγοντας μόνο βαμβάκια και ζαρζαβατικά.

Εγώ προσωπικώς δεν εξέλαβα την διακαναλική ομιλία του πρωθυπουργού ως απειλή πρόωρων εκλγών. Για έναν απλό λόγο. Διότι και το πότε θα γίνουν εκλογές το αποφασίζει πλέον η τρόικα.

Αν αυτοί μας κόψουν τις επόμενες δόσεις των 110 δισ. τι εκλογές να κάνουμε. Δεν θα υπάρχει σάλιο ούτε για να παραγγείλουμε ψηφοδέλτια.

Όταν μετά τη διακαναλική είδα σε άλλο κανάλι τον Μητσοτάκη να στηρίζει Παπανδρέου, κατάλαβα γιατί ο πρωθυπουργός ήταν απελπισμένος. Διότι τον Σαμαρά μπορεί εύκολα να τον αντιμετωπίσει. Όχι όμως και τη μεταφυσική.

Λέγεται ότι μελετάται να δημιουργηθεί στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ πέραν της θέσης του γραμματέα και μία θέση… εξορκιστή.

Αντιθέτως χθες η Ντόρα ήταν επικριτική προς τον Γιώργο Παπανδρέου. Τελικά για να καταλάβει κανείς το σχέδιο αυτής της οικογένειας πρέπει να παρακολουθεί οπωσδήποτε το master chef.

Aυτός ο Τσίπρας πάλι, δεν μπορεί να χωνέψει το γεγονός ότι δεν τον κάλεσαν στη διακαναλική. Ίσως, Αλέξη μου, να μην ήθελαν να καπελώσεις τις άλλες 172 συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ.

“Υπάρχει και ο άλλος δρόμος, ο δρόμος της Ανάπτυξης”, λέει καθημερινά ο Σαμαράς. Ξεχνά ότι η χώρα μας κατάντησε σαν τους Έλληνες που λένε “επενδυτικές ιδέες έχουμε, λεφτά δεν έχουμε”.

Ίσως αν η προηγούμενη κυβέρνηση άφηνε έστω μερικά κέρματα στα ταμεία του κράτους, να ήταν σήμερα περισσότερο πιστευτό το δικό του “μίγμα οικονομικής πολιτικής”. Τώρα ακούγεται σαν κοκτέιλ και μάλιστα… μολότοφ.

by anagnostis