Η Νέα Τάξη Πραγμάτων...

Προς επιμόρφωση του αναγνώστη, παραθέτουμε μία λίστα άρθρων σε χρονολογική σειρά, που στηρίζουν την άποψη ότι κανένα από τα σημερινά γεγονότα δεν είναι σύμπτωση, αλλά μάλλον μία φυσική συνέπεια συνδυασμένων και καλά συντονισμένων προσπαθειών.

Ο Arthur Schlessinger ο νεώτερος, από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ σ’ έναν λόγο του τον Αύγουστο του 1995 δήλωσε:

«Δεν πρόκειται να επιτύχουμε μία νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων, χωρίς να πληρώσουμε για αυτήν με αίμα, καθώς και με λόγια και χρήμα».

Η δήλωση του Schlessinger έγινε τέσσερα χρόνια μετά την «Καταιγίδα της Ερήμου».

1) «Ο κόσμος κυβερνάται από πολύ διαφορετικές προσωπικότητες απ’ότι φαντάζονται αυτοί που δεν είναι στα παρασκήνια».

Βρετανός Πρωθυπουργός Benjamin Disraeli, 1844, σε ένα μυθιστόρημα του Corningsby (The new Generation).

2) «Οι κυβερνήσεις των ημερών μας δεν συνδιαλλάσονται απλώς με άλλες κυβερνήσεις, αυτοκράτορες, βασιλείς και υπουργούς, αλλά επίσης με τις μυστικές οργανώσεις, που έχουν διασκορπίσει παντού τους αδίστακτους και ασυνείδητους πρακτορές τους, οι οποίοι δύνανται να ανατρέψουν, ανά πάσαν στιγμή τα σχέδια της Κυβερνήσεως ».

Βρετανός Πρωθυπουργός Benjamin Disraeli, 1876

3) «Αφ’ ότου εισήλθα στην πολιτική, δέχομαι τις εκμυστηρεύσεις πολλών ατόμων. Μερικοί από τους πιό ισχυρούς ανθρώπους της Αμερικής, στον τομέα του εμπορίου και της βιομηχανίας, φοβούνται κάτι αόρατο. Γνωρίζουν ότι υπάρχει κάποια δύναμη κάπου τόσο καλά οργανωμένη, τόσο διακριτική, τόσο παρατηρητική, τόσο κλειστή και ολοκληρωμένη, τόσο τέλεια, τόσο διεισδυτική, που πρέπει να ομιλεί κανείς ψιθυριστά, όταν την καταδικάζει».

Woodrow Wilson, The New Freedom, 1913

4) «Τον Μάρτιο του 1915, τα οικονομικά συμφέροντα J.P.Morgan και οι θυγατρικοί τους οργανισμοί συγκέντρωσαν 12 ανθρώπους υψηλά ισταμένους στον δημοσιογραφικό κόσμο, τους οποίους προσέλαβαν να επιλέξουν τις εφημερίδες με την μεγαλύτερη επιρροή στις ΗΠΑ και αρκετοί από αυτούς να ελέγχουν την γενική πολιτική γραμμή του καθημερινού τύπου. Ανεκαλύφθη λοιπόν ότι χρειαζόταν να εξαγοράσουν τον έλεγχο των 25 μεγαλυτέρων εφημερίδων μόνο. Συνήφθη συμφωνία και η πολιτκή γραμμή των εφημερίδων αγοράστηκε με τον όρο ότι θα πληρώνονται με τον μήνα. Τοποθετήθηκε ένας συντάκτης σε κάθε εφημερίδα, για να επιθεωρεί και να εκδίδει πληροφορίες σχετικά με ζητήματα ετοιμότητας, μιλιταρισμού και οικονομικών πολιτικών γραμμών, καθώς και άλλα ζητήματα εθνικού και διεθνούς χαρακτήρα που θεωρούνταν σημαντικά για τα συμφέροντα των αγοραστών».

Oscar Callaway Γερουσιαστής των ΗΠΑ, 1917

5) «Αυτό που έχει σημασία είναι ότι πρέπει να καταναλώνουμε χρόνο και σκέψη για τις αυξανόμενες αποδείξεις που υπάρχουν σχετικά με την μυστική συνομωσία ανά τον κόσμο, και η οποία έχει ως στόχο της την καταστροφή της οργανωμένης κυβέρνησης και της εξάπλωσης των δυνάμεων του κακού».

Κύριο άρθρο της Christian Seince Monitor, 19 Ιουνίου 1920

6) «Η αληθινή απειλή της δημοκρατίας μας είναι η αόρατη κυβέρνηση, η οποία σαν ενα γιγαντιαίο χταπόδι απλώνει τα γλοιώδη του πλοκάμια πάνω από την πόλη, την πολιτεία και το έθνος.Δρα όπως ακριβώς το χταπόδι, με την κάλυψη ενός αυτοδημιούργητου προσωπείου που στην κεφαλή αυτού του χταποδιού βρίσκεται η εταιρεία πετρελαίων Rockfeller Standard Oil και μία ομάδα ισχυρών τραπεζικών οίκων, που είναι γενικά γνωστοί ως διεθνείς τραπεζίτες. Η στενή κλίκα των ισχυρών διεθνών τραπεζιτών, στην κυριολεξία, διοικεί τις ΗΠΑ εξυπηρετώντας τους δικούς της εγωιστικούς σκοπούς.Ουσιαστικά ελέγχει και τα δύο κόμματα(Δημοκρατικούς και Ρεπουμπλικάνους)».

John F.Mylan, Δήμαρχος της Ν. Υόρκης, 1922

7) «Από τον καιρό του Σπάρτακου, του Βισκόφ, του Μάρξ, του Τρότσκυ, της Ρόζας Λούξενμπουργκ και της Έμμα Γκόλντμαν, αυτή η παγκόσμια συνομωσία μεγαλώνει σταθερά. Αυτή η συνομωσία έπαιξε οριστικό και αναγνωρίσιμο ρόλο στην τραγωδία της Γαλλικής Επανάστασης. Είναι το κίνητρο κάθε ανατρεπτικής πράξης κατά τον 19ο αιώνα. Και τώρα τουλάχιστον, αυτή η συμμορία των εξαιρετικών προσωπικοτήτων του υποκόσμου των μεγαλουπόλεων της Ευρώπης και της Αμερικής ελέγχουν τον ρωσικό λαό και έχουν γίνει οι πανίσχυροι εξουσιαστές μίας τεράστιας αυτοκρατορίας».

Winston Churchill, σε δήλωση του στον λονδρέζικο τύπο, 1922

8) «Αυτήν την περίοδο εργαζόμαστε διακριτικά με όλες μας τις δυνάμεις για να ελευθερώσουμε από την μέγγενη της μυστηριώδους αυτής δυνάμεως , που ονομάζεται Κυριαρχία, τα τοπικά έθνη-κράτη του κόσμου»

Καθηγητής Arnold Toynbee, σε λόγο που εκφώνησε στο Ινστιτούτο για την μελέτη των Διεθνών Υποθέσεων στην Κοπεγχάγη, Ιούνιος 1931

9) «Η κυβέρνηση των Δυτικών Εθνών , είτε μοναρχία είτε δημοκρατία, είχε περάσει στα αόρατα χέρια μίας πλουτοκρατίας, με διεθνή ισχύ, η οποία ώθησε τις μάζες των Αμερικανών στο καζάνι του Α’Παγκοσμίου Πολέμου»

J.F.C Fuller, Βρετανός στρατιωτικός ιστορικός, 1941

10) «Για μεγάλο διάστημα είχα την εντύπωση ότι οι ιδέες που ανέπτυξε ο Φράνκλιν Ρούσβελτ προς όφελος της χώρας των ΗΠΑ ήταν ολοκληρωτικά δικές του. Οι περισσότερες από τις ιδέες του, τα πολιτικά του πυρομαχικά ήσαν προσεκτικά κατασκευασμένα γι’αυτό από το περίφημο Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων(Council of Foreign Relations), μία ομοσπονδία που προωθεί την παγκοσμιοποίηση. Έξυπνα και εύστροφα εκτόξευε τα πυρομαχικά που του είχαν ετοιμάσει άλλοι σε έναν ανύποπτο στόχο, τον αμερικανικό λαό, και έτσι ξεπλήρωσε το χρέος του στους Διεθνιστές για την πολιτική υποστήριξη που του πρόσφεραν. Τα Ηνωμένα Έθνη δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένας μηχανισμός μακράς διαρκείας, υποστηριζόμενος από Διεθνιστές, ο οποίος έχει δημιουργηθεί για οικονομικά και χρηματικά κέρδη μίας μικρής ομάδας επαναστατών με στόχο την παγκοσμιοποίηση που θα τους αποφέρει ατελείωτα κέρδη και δύναμη. Η οικονομική κρίση του 1929 ήταν η «προγραμματισμένη» διχοτόμηση του λαού από τις παγκόσμιες δυνάμεις του χρήματος, η οποία ξεκίνησε από την επίσης «σχεδιασμένη» έλλειψη χρηματικών αποθεμάτων στην χρηματιστηριακή αγορά της Ν. Υόρκης. Η ηγεσία της παγκόσμιας κυβέρνησης και οι συνεργαζόμενοι μαζί τους τραπεζίτες, απέκτησαν μ’ αυτόν τον τρόπο τον πλήρη έλεγχο των χρημάτωνκαι του πιστωτικού μηχανισμού των ΗΠΑ μέσω της δημιουργίας της Federal Reserve Bank(Κρατική Τράπεζα Αποθεμάτων), που είναι ιδιωτική τράπεζα μετόχων»

Curtis Dall, γαμπρός του F.D.R Roosevelt, στο βιβλίο του «Πως εκμεταλλεύονταν τον πεθερό μου»

11) «Η Τριμερής Επιτροπή (Trilateral Commission) εκπροσωπεί μία επιδέξια συντονισμένη προσπάθεια για τον σφετερισμό της εξουσίας και την εδραίωση των κέντρων εξουσίας –της πολιτικής, πνευματικής και εκκλησιαστικής. Αυτό που σκοπεύει να δημιουργήσει η Επιτροπή είναι να καταστήσει μία παγκόσμια οικονομική δύναμη, ανώτερη από τις πολιτικές κυβερνήσεις των εθνών σε διεθνές επίπεδο. Έτσι αποβλέπουν τα μέλη αυτής της επιτροπής να κυβερνούν το μελλον.»

12) «Οι δυνάμεις του οικονομικού καπιταλισμού είχαν έναν άλλο μακροπρόθεσμο στόχο, την δημιουργία ενός παγκοσμίου συστήματος οικονομικού ελέγχου σε χέρια ιδιωτών, οι οποίοι είναι ικανοί να υπερισχύσουν του πολιτικού συστήματος της κάθε χώρας και της οικονομίας του κόσμου στο σύνολο της.Το σύστημα επρόκειτο να ελέγχεται με τρόπο φεουδαρχικό από τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου, οι οποίες θα ενεργούν συντονισμένα, από μυστικές συμφωνίες, που θα ήταν αποτέλεσμα συχνών ιδιωτικών συναντήσεων και συνεδρίων.Το αποκορύφωμα του συστήματος ήταν η Τράπεζα των Διεθνών Διακανονισμών (Bank of International Settlements) στην Βασιλεία της Ελβετίας, μία ιδωτική τράπεζα που ανήκει και ελέγχεται από τις παγκόσμιες κεντρικές τράπεζες, οι οποίες, και οι ίδιες, ήταν ιδιωτικές εταιρείες.Η ανάπτυξη του οικονομικού καπιταλισμού έκανε δυνατή την συγκέντρωση του παγκοσμίου οικονομικού ελέγχου και την χρήση αυτής της δύναμης για το άμεσο κέρδος των χρηματοδοτών και το έμμεσο πλήγμα σε όλες τις άλλες οικονομικές ομάδες.»

Καθηγητής Caroll Quigley, Πανεπιστήμιο Τζωρτζτάουν, «Τραγωδία και Ελπίδα», 1966, (Εκδ. Mac Millan Company)

13) «Οι διευθυντές του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων αποτελούν ένα είδος Πρεζίντιουμ (Διευθύνων Οργανισμός Ανώτατου Σοβιέτ) για αυτό το μέρος του καθεστώτος που ορίζει την μοίρα μας ως έθνος.»

Christian Science Monitor 1/9/1961

14) «Η πιό ισχυρή κλίκα σε αυτές τις ομάδες (Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων) έχουν ένα κοινό στόχο: θέλουν να προκαλέσουν την παράδοση της κυριαρχίας και της εθνικής ανεξαρτησίας των ΗΠΑ.Θέλουν να θέσουν τέρμα στα εθνικά σύνορα και στο φυλετικό και εθνικό πιστεύω, υποτίθεται για την αύξηση της επιχειρηματικής δραστηριότητας και την εξασφάλιση της παγκόσμιας ειρήνης. Αυτό για το οποίο αγωνίζονται θα οδηγήσει αναπόφευκτα σε δικτατορία και απώλεια ελευθερίας των ανθρώπων. Το Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων ιδρύθηκε με σκοπό την προώθηση του αφοπλισμού και την μετατροπή της κυριαρχίας των ΗΠΑ και της εθνικής ανεξαρτησίας σε μία ισχυρή παγκόσμια κυβέρνηση.»

Harpers, Iούλιος 1958.

15) «Αν υπάρχουν ορισμένοι που πιστεύουν ότι θα εισέλθουμε αμέσως σε μία νέα τάξη πραγμάτων, η οποία θα βασίζεται και θα υποκινείται από πλήρη κατανόηση και αδελφική αγάπη, τότε χωρίς αμφιβολία θα απογοητευθούν.Αν ποτέ πλησιάσει αυτή η στιγμή, θα είναι μετά από υπομονετική και επίμονη προσπάθεια μακράς διαρκείας.Η παρούσα διεθνής κατάσταση καχυποψίας και φόβου μπορεί να διορθωθεί μόνο αν εφαρμόζεται, διαρκώς και σε κάθε φάση των διεθνών επαφών, η αρχή των ισοτίμων κοινωνικών θέσεων, μέχρις ότου οι ιστοί της παλιάς τάξης να σβήσουν από το μυαλό των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.»

Dr August O.Thomas, Πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Εκπαιδευτικών Σωματείων, Αύγουστος 1927, στο βιβλίο του «διεθνείς Γνωστικοί παράγοντες Επιμόρφωσης για έναν νέο κόσμο», 1931

16) «Ο όρος διεθνισμός έγινε ευρέως γνωστός τα τελευταία χρόνια για να καλύψει μία ερμητικά κλειστή χρηματιστική, πολιτική και οικονομική δύναμη για την καθιέρωση μίας παγκόσμιας διακυβέρνησης.Σημέρα ο Διεθνισμός διακηρύσσεται από τον κλήρο και τους πολιτικούς ως συμμαχία των Εθνών, Ομοσπονδιακή Ένωση, Παγκόσμια Κοινοπολιτεία Εθνών κτλ.Όλοι αυτοί οι όροι έχουν τον ίδιο σκοπό .Ωστόσο η γραμμή προσέγγισης μπορεί να είναι θρησκευτική ή πολιτική ανάλογα με τα γούστα ή την εκπαίδευση του ατόμου.»

Απόσπασμα από υπόμνημα προς την Επισκοπή και τον Οίκο των Κληρικών και λαϊκών Εκπροσώπων της Διαμαρτυρόμενης Επισκοπιής Εκκλησίας σε μία Γενική Συνέλευση, 1942

17) «Υπάρχουν μερικές αντιλήψεις κοινής λογικής σχετικά με τις προσπάθειες της παγκοσμιοποίησης. Οι αντιλήψεις αυτές εν συνόψει:

το να μιλάμε για προσχέδια του μέλλοντος, ή για την οικοδόμηση μίας παγκόσμιας τάξης, μπορεί να σημαίνει πολλά, αλλά είναι και επικίνδυνο.Οι κοινωνίες αναπτύσσονται με πολύ περισσότερη ακρίβεια απ’ότι όταν οικοδομούνται.Ένα σύνταγμα για μία νέα παγκόσμια τάξη δεν είναι ποτέ σαν ένα προσχέδιο ενός ουρανοξύστη.»

Norman Thomas στο βιβλίο του «Ποιά είναι η μοίρα μας», 1944

18) «Ο ΟΗΕ δεν μπόρεσε ούτε θα μπορέσει να διαμορφώσει μία νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων που τόσο επιτακτικά απαιτούν οι περιστάσεις... Η νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων που θα έχει μία απάντηση στα οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά προβλήματα απαιτεί επειγόντως, πιστεύω, να αναλάβουν οι ΗΠΑ την ηγεσία όλων των ελευθέρων λαών για να δώσουν στις βασικές έννοιες και βλέψεις της Εθνικής κυριαρχίας αληθινό νόημα μέσω μίας Ομοσπονδιακής προσέγγισης».

Κυβ. Νέλσον Ρόκφελλερ της Ν.Υόρκης σε ένα άρθρο με τίτλο «Ο Rockfeller ζητά ένωση των ελευθέρων εδαφών: περάστε από το Χαρβαρντ για την οικοδόμηση νέας παγκόσμιας τάξης, 1962»

19) «Η ιστορία της χώρας μου κ. Πρόεδρε μας λέει ότι είναι δυνατόν να υπάρχει ένωση με ταυτόχρονη διατήρηση της διαφορετικότητας, ότι η κοινή δράση είναι δυνατή παρά την ποικιλία συμφερόντων και φυλών, που πιστεύω ότι αντικρίζουμε σ’ αυτήν την αίθουσα. Η πρόοδος, η ειρήνη και η δικαιοσύνη είναι εφικτές. Έτσι λέμε σε όλους τους λαούς και τις κυβερνήσεις: ας φτιάξουμε μαζί μία νέα παγκόσμια τάξη»

Henry Kissinger, σε χαιρετισμό της Γεν. Συνέλευσης του ΟΗΕ, Οκτώβριος 1975

20) «Η μελλοντική οικουμενική πρόοδος είναι τώρα δυνατή μέσω της αναζήτησης πανανθρώπινης συναίνεσης στον προσανατολισμό μας προς μία νέα παγκόσμια τάξη».

Μιχαήλ Γκορμπατσώφ Δεκέμβριος 1988, σε χαιρετισμό του προς τον ΟΗΕ.

21) «Αν δεν ακολουθήσουμε τις επιταγές της εσωτερικής μας ηθικής πυξίδας και δεν υπερασπιστούμε την ανθρώπινη ζωή, τότε αυτή η αναρχία θα απειλήσει την ειρήνη και την δημοκρατία της αναδυόμενης νέας παγκόσμιας τάξης που τώρα βλέπουμε, αυτό το όραμα που ονειρευόμαστε καιρό και για το οποίο έχουμε εργαστεί τόσο καιρό.»

George Bush, Ιανουάριος 1991.

22) «Είναι το δημιούργημα του Bush, μολονότι μοιράζεται την διάδοση του με τον Γκορμπατσώφ. Ας ξεχάσουμε την παλαιότερη έκφραση του Ρούσβελτ που αναφερόταν στον «Νέο Κόσμο» του Χίτλερ».

William Safire, New York Times, Φεβροάριος 1991

Είναι απόλυτα σημαντικό να αναγνωρισθεί ότι αυτοί που γνωρίζουν το «παιχνίδι», δεν θα επέτρεπαν ποτέ να αφεθεί ο πλούτος τους έρμαιον στα χέρια της τύχης, εκτός αν είχαν την δυνατότητα να αντισταθμίσουν τις απώλειες σε άλλους τομείς του οικονομικού φάσματος. Είναι επίσης εξίσου σημαντικό να εκμηδενίζουν με κάθε τρόπο τον ανταγωνισμό, ο οποίος αποτελεί σοβαρή απειλή στην οικονομική τους ανάπτυξη και κυριαρχία.

Ο Tom Doweese από το ίδρυμα American Policy σε μία εμφάνιση του στο Fox News στις 6/6/2001 μίλησε για την αμερικανική κυριαρχία και εξέφρασε τις ανησυχίες του σχετικά με το γεγονός ότι οι Αμερικανοί χάνουν την εθνική τους ταυτότητα και ανεξαρτησία. Στην συνέχεια επιχειρηματολογούσε αναφερόμενος σε μία διεθνή ομάδα ανθρώπων (αόρατη ομάδα), οι οποίοι δεν έχουν εκλεγεί από κανέναν και οι οποίοι προωθούν την παγκοσμιοποίηση εις βάρος της αμερικανικής κυριαρχίας. Ακόμη η «αόρατη ομάδα» καλύπτει τα ίχνη της χρησιμοποιώντας την μέθοδο της μεταμφίεσης. Με την πρόφαση ότι βοηθά και υποστηρίζει τις εργαζόμενες τάξεις και τους λιγότερο προνομιούχους, διαδίδει την θεωρία της Παγκοσμιοποίησης ως το νέο «οικονομικό φαινόμενο».

Εν τούτοις δεν έχει γίνει καμία ανακάλυψη «φαινόμενο» στον τομέα των οικονομικών. Τα βασικά στοιχεία καλής οικονομίας δεν έχουν αλλάξει από την εποχή του Αδάμ και της Εύας, όπως ακριβώς και το Πυθαγόρειο θεώρημα παραμένει ακόμα αναλλοίωτο.

Αυτό που αλλάζει συνεχώς είναι η κοινωνική δομή, η δημογραφία και ιδιαίτερα η πληθυσμιακή έκρηξη των τελευταίων 50 ετών (αστυφιλία), μετά το τέλος του Β’ΠΠ. Όλα αυτά είναι τα αποτελέσματα ενός απαιτητικού τρόπου ζωής στους ειδικούς τομείς των ανταγωνιστικών βιομηχανιών, του ανταγωνιστικού εμπορίου, με τις τεράστιες καταναλωτικές ποσότητες που παράγουν.

Αλλά εδώ έγκειται το βασικό πρόβλημα:είναι έτοιμος ο καταναλωτής να καταναλώσει;

Πολλοί ισχυρίζονται ναι. Άραγε ο κόσμος τις περίμενε αυτές τις νέες εφευρέσεις;

Ο αρχικός ενθουσιασμός είναι τόσο έντονος που κάνει την ζωή, πριν από αυτές τις καινούργιες εφευρέσεις, να φαίνεται ασήμαντη και μηδαμινή.

Ωστόσο υπάρχει και η άλλη πλευρά, αυτών που είναι δύσπιστοι προς τα νέα στοιχεία που εισβάλλουν στην ζωή τους. Η μερίδα αυτή συνειδητοποιεί ότι για όλες αυτές τις νεωτεριστικές εφευρέσεις απαιτείται επιπλέον χρόνος και επιπλέον κεφάλαιο για την συγκάλυψη εξόδων προς απόκτηση των νέων βελτιώσεων.

Παρόλα αυτά, οι διεθνείς κοινοπραξίες εξαρτώνται από τους πρόθυμους και ανυπόμονους καταναλωτές οι οποίοι με λίγη σκέψη, ή μάλλον απερίσκεπτα, θα αγκαλιάσουν αυτά τα νέα επιτεύγματα ανεξαρτήτως χρόνου και κόστους.

Πηγή: «Η ρίζα του κακού»

Συγγραφέας: Evi Martin

Που οφείλεται ο υπό εξέλιξη νομισματικός πόλεμος;

Ο κόσμος μπήκε στις αρχικές φάσεις ενός νομισματικού πολέμου που αφορά στις ισοτιμίες των εθνικών νομισμάτων. Η σύγκρουση αυτή επηρεάζει τις εμπορικές πολιτικές, φέρνει τον προστατευτισμό, περιορίζει τη ροή κεφαλαίων, και δυσχεραίνει την οικονομική παγκοσμιοποίηση. Ποιος φταίει για αυτή τη κατάσταση, και τι μέλλει γενέσθαι;

Το ζήτημα έχει να κάνει με το γεγονός ότι κάποιες χώρες κάνουν «μπαμπεσιές», κρατώντας την αξία του νομίσματός τους τεχνητά χαμηλή, με σκοπό τη τόνωση των εξαγωγών και τον περιορισμό των εισαγωγών τους.

Ο συνήθης ύποπτος, με βάση τη παραπάνω άποψη, είναι η Κίνα, αν και το ΔΝΤ δεν είναι άμοιρο ευθυνών. Αν όμως δούμε το θέμα πιο γενικά, η παρούσα κατάσταση οφείλεται κυρίως στην άρνηση της Ευρώπης να αναμορφώσει τη παγκόσμια οικονομική διακυβέρνηση, σε συνδυασμό με την χρόνια πολιτική κακοδιαχείριση και τις αυταπάτες των ΗΠΑ.

Σίγουρα φταίει και η Κίνα. Είτε λόγω σχεδιασμού, είτε λόγω τύχης, η Κίνα βρέθηκε εδώ και μια δεκαετία να συσσωρεύει τεράστια συναλλαγματικά αποθεματικά, με μεγάλο εμπορικό πλεόνασμα, σπεύδοντας να αγοράσει όλα τα δολάρια που αυτό δημιουργούσε. Στα περισσότερα κράτη, μια τέτοια παρεμβατική πολιτική θα ανέβαζε τον πληθωρισμό, επειδή οι κεντρικές τράπεζες εκδίδουν χρήμα σε τοπικά νομίσματα ως αντάλλαγμα για το δολάριο. Όμως επειδή η κινεζική οικονομία είναι αυστηρά ελεγχόμενη, και οι επιλογές των επενδυτών ελάχιστες, ο πληθωρισμός δεν εμφανίστηκε.

Αυτό επέτρεψε στη Κίνα να συσσωρεύσει σχεδόν $3 τρισεκατομμύρια σε συνάλλαγμα. Το πλεόνασμά της, πριν τη κρίση του 2008, ήταν στο 11% του ΑΕΠ. Και οι εξαγωγείς της συνεχίζουν να πιέζουν, ώστε να παραμείνει η κατάσταση ως έχει.

Κανονικά, ο ρόλος του ΔΝΤ είναι να πιέζει τις χώρες με υποτιμημένο νόμισμα να το αφήσουν να πάρει αξία. Η ρητορική του είναι όντως φιλόδοξη. Στη πραγματικότητα όμως, το ΔΝΤ δεν έχει καμιά εξουσία επί της Κίνας, αλλά ούτε και επί οποιουδήποτε άλλου κράτους με παρόμοιο πλεόνασμα εμπορικού ισοζυγίου.

Δυστυχώς, το ΔΝΤ είναι ένοχο, και διαπράττει ύβρη. Ο χειρισμός εκ μέρους του της ασιατικής κρίσης της περιόδου 1997-1998 το κατέστησε αναξιόπιστο στα μάτια των αναδυόμενων οικονομιών, οι οποίες δεν πιστεύουν πως προστατεύει τα συμφέροντα τους. Εδώ φταίνε και οι Ευρωπαίοι, οι οποίοι έχουν δυσανάλογα μεγάλη εκπροσώπηση στο ΔΣ του ΔΝΤ, αρνούμενοι να παραχωρήσουν τη θέση τους σε κάποιες από τις νέες οικονομίες. Το αποτέλεσμα είναι πως αυτές οι χώρες, φοβούμενες μη τυχόν και χρειαστούν τη «βοήθεια» του ΔΝΤ στο μέλλον, ακολουθούν τη πολιτική της Κίνας, συσσωρεύοντας πλεονασματικό εμπορικό ισοζύγιο. Στη πράξη, αυτό σημαίνει τεχνητή διατήρηση της υποτίμησης των εθνικών τους νομισμάτων.

Ένας άλλος μεγάλος «φταίχτης» είναι και οι ΗΠΑ, για τρεις λόγους. Οι περισσότερες αναδυόμενες οικονομίες αισθάνονται τεράστιες πιέσεις για αύξηση της ισοτιμίας του νομίσματός τους. Οι επενδυτές στη Βραζιλία έχουν σπρέντς 11%, την ίδια ώρα που τα αντίστοιχα στην Αμερική είναι στο 2-3%. Αυτό είναι σαν ένα στημένο στοίχημα.

Δεύτερον, οι ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει ρεκόρ ελλειμμάτων τα τελευταία δέκα χρόνια, καθώς η πολιτική τους ηγεσία επαναπαύθηκε με την υπερκατανάλωση. Η Αμερική ζούσε και ζει πέρα από τα μέσα της. Τα ελλείμματα όμως αυτά συντηρούν τα πλεονάσματα άλλων χωρών όπως η Κίνα. Αν κάποια ομάδα κρατών θέλει πλεόνασμα, κάποια άλλη θα πρέπει να έχει έλλειμμα.

Η κυβέρνηση του Μπους συνήθιζε να λέει πως η οικονομική πολιτική των ΗΠΑ αποτελεί ένα δώρο προς τον έξω κόσμο. Όμως η Αμερική το παράκανε με την υπερκατανάλωση. Και η άποψη πως η μείωση των φόρων θα οδηγούσε σε αυξημένη παραγωγικότητα, αποδείχθηκε ψευδής.

Τρίτον, η ροή κεφαλαίων κατευθύνεται από τις νέες οικονομίες προς τις ΗΠΑ. Αυτό συμβαίνει όταν έχεις πλεόνασμα εκεί, και έλλειμμα στην Αμερική. Όμως η μεγάλη ροή κεφαλαίων γίνεται από αναδυόμενη οικονομία σε αναδυόμενη οικονομία, μέσω των μεγάλων τραπεζών που στηρίζονται από τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Για τους διεθνείς επενδυτές, οι τράπεζες που είναι πολύ μεγάλες για να αποτύχουν, είναι ιδανικές για να τοποθετήσουν τα λεφτά τους, αρκεί αυτός που εκδίδει τα ομόλογα να μη κινδυνεύει να χρεοκοπήσει. Όμως τι τα κάνουν τα λεφτά οι τράπεζες;

Όταν είχε γίνει κάτι παρόμοιο τη δεκαετία του `70, με τα τεράστια έσοδα από το πετρέλαιο, οι δυτικές τράπεζες δάνεισαν κράτη στη λατινική Αμερική, και τις κομμουνιστικές Πολωνία και Ρουμανία. Αυτό όμως ήταν μια λανθασμένη κίνηση που οδήγησε στη μεγάλη κρίση δανείων του 1982.

Σήμερα οδεύουμε προς μια παρόμοια κρίση, πλην όμως μεγαλύτερης κλίμακας. Οι τράπεζες, οι επενδυτές, και όλοι γενικά οι «παίκτες», έχουν ισχυρά κίνητρα να ποντάρουν σε ρίσκα καθώς μπαίνουμε στον κύκλο όπου αυτοί κερδίζουν και οι φορολογούμενοι χάνουν. Η Wall Street άλλωστε έσπασε πάλι κάθε ρεκόρ σε αμοιβές στελεχών της!

Οι νομισματικοί πόλεμοι, από μόνοι τους αποτελούν απλές αψιμαχίες. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι ο πυρήνας του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος είναι ασταθής, και η απρόσεκτη κερδοσκοπία μάλλον θα οδηγήσει για μια ακόμη φορά σε τεράστιες παράπλευρες απώλειες.

Του: Simon Johnson, former chief economist of the IMF, professor at MIT Sloan, and a senior fellow at the Peterson Institute for International Economics.

S.A.- Project Syndicate

Έχουμε Δημοκρατία;

Έχουμε Δημοκρατία όταν το 30% επιβάλει την άποψη του στο υπόλοιπο 70%; Να θυμίσουμε ότι στις τελευταίες εκλογές η αποχή ήταν 29%, η σημερινή κυβέρνηση έλαβε 43% επί των ψηφισάντων, ήτοι 30%επί των εγγεγραμμένων.

Έχουμε Δημοκρατία όταν με το πραγματικό 30% ή έστω με το πλασματικό 43% μία κυβέρνηση αποκτά αυτοδυναμία; Έστω και αυτό το πλασματικό 43% είναι δυνατόν να επιβάλει την γνώμη του στο υπόλοιπο 57%;

Έχουμε Δημοκρατία όταν τα λευκά πάνε υπέρ του πρώτου κόμματος;

Έχουμε Δημοκρατία όταν οι βουλευτές δεν ψηφίζουν κατά συνείδηση όπως επιβάλει το Σύνταγμα αλλά σύμφωνα με την κομματική γραμμή; Ακόμα και αυτό το πλασματικό 43% τι νόημα έχει όταν οι 160 βουλευτές συμπεριφέρονται σαν ένας. Εξαίρεση αποτέλεσε η Σοφία Σακοράφα που διεγράφη αμέσως! Δείτε εδώ την συγκλονιστική της ομιλία στην Βουλή κατά την ψήφιση του Μνημονίου.

Έχουμε Δημοκρατία όταν ο πρωθυπουργός αποφασίζει για θέματα που θα καθορίζουν την ζωή και την μοίρα μας για τα επόμενα χρόνια χωρίς να μας ρωτήσει; Όταν υποθηκεύει την εθνική μας κυριαρχία χωρίς να μας ρωτήσει; Και μάλιστα έχοντας πει τα ακριβώς αντίθετα πριν εκλεγεί.

Έχουμε Δημοκρατία όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει επανειλημμένα δηλώσει σε ΜΜΕ του εξωτερικού ότι χρειαζόμαστε παγκόσμια διακυβέρνηση αλλά τα εγχώρια ΜΜΕ το αποσιωπούν; Πατήστε εδώ για να δείτε μία εξ αυτών των δηλώσεων.

Έχουμε Δημοκρατία όταν ο πρωθυπουργός χρησιμοποιεί ένα σωρό συμβούλους και μάλιστα ξένης υπηκοότητας οι οποίοι δεν έχουν φυσικά εκλεγεί από εμάς;

Έχουμε Δημοκρατία όταν δεν γίνεται ποτέ δημοψήφισμα;

Έχουμε Δημοκρατία όταν ο πρωθυπουργός λέει ότι τις περιφερειακές εκλογές θα πρέπει να τις δούμε ως δημοψήφισμα για τον Καλλικράτη; Γιατί δεν κάνει δημοψήφισμα;

Έχουμε Δημοκρατία όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως λέει ότι τις περιφερειακές εκλογές πρέπει να τις δούμε ως δημοψήφισμα για το Μνημόνιο; Γιατί δεν προκαλεί δημοψήφισμα;

Έχουμε Δημοκρατία όταν οι ελεγκτές και οι ελεγχόμενοι είναι οι ίδιοι; Πώς γίνεται οι βουλευτές μέσω εξεταστικών να εξετάζουν τους συναδέλφους τους; Πώς γίνεται οι βουλευτές που συμμετέχουν στις εξεταστικές να πληρώνονται αδρά για αυτό; Δεν είναι μέσα στις αρμοδιότητες τους;

Έχουμε Δημοκρατία όταν οι βουλευτές δηλώνoυν στις φορολογικές τους δηλώσεις πολλαπλά ακίνητα και υπέρογκες καταθέσεις ενώ παράλληλα δηλώνουν πενιχρά εισοδήματα; Έχουμε Δημοκρατία όταν δεν ερωτούνται πώς τα απέκτησαν όλα αυτά;

Έχουμε Δημοκρατία όταν όλα τα ΜΜΕ υποστηρίζουν κάθε φορά το κόμμα που τους εξυπηρετεί;

Έχουμε Δημοκρατία όταν και οι 4 εξουσίες Νομοθετική-Εκτελεστική-Δικαστική-ΜΜΕ ελέγχονται από την εκάστοτε κυβέρνηση;

Έχουμε Δημοκρατία όταν οι πολιτικοί χαίρουν ποινικής ασυλίας;

Έχουμε Δημοκρατία όταν δεν υπάρχει ισονομία; Όταν απέναντι στον νόμο οι πολιτικοί και οι πολίτες δεν είναι ίσοι;

Έχουμε Δημοκρατία όταν ο πρωθυπουργός δηλώνει ότι εάν η Δικαιοσύνη εκδώσει απόφαση ότι η υπογραφή του Μνημονίου είναι αντισυνταγματική αυτός δεν θα τη λάβει υπ' όψιν;

Έχουμε Δημοκρατία όταν σε κάθε εκλογές οι επιλογές μας είναι περιορισμένες στα δύο κόμματα εξουσίας συν 3 κόμματα που μας επιβάλει το σύστημα;

Έχουμε Δημοκρατία όταν το σύνταγμα συνεχώς καταστρατηγείται;

Έχουμε Δημοκρατία όταν οι απεργίες κηρύσσονται παράνομες και τα ΜΜΕ στρέφουν τον κόσμο εναντίον των απεργών;

Έχουμε Δημοκρατία όταν οι πολιτικοί διαβάλουν και πολεμούν λυσσωδώς την γλώσσα μας και την ιστορία μας;

Έχουμε Δημοκρατία ή μήπως κομματική δικτατορία;

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης έχουμε ακούσει πάρα πολλά κλισέ και συνθήματα από τους ‘εθνοπατέρες’ μας. Ένα από αυτά που παίχτηκε πολύ είναι το παρακάτω:

'Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα'.

Το Μνημόνιο όμως δεν μας το παρουσίασαν ως την μοναδική μας επιλογή για την έξοδο από την κρίση; Δεν μας έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο λέγοντας ή Μνημόνιο ή πτώχευση;

Άρα αν θεωρήσουμε την έκφραση 'Στην Δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα' σωστή, τότε δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν: Ή δεν έχουμε Δημοκρατία ή η υπογραφή του Μνημονίου δεν ήταν η μοναδική μας επιλογή.

Γιατί δεν μας απαντούν οι γελοίοι που μας κυβερνούν; Τι ισχύει τελικά; Δεν έχουμε Δημοκρατία ή το μνημόνιο δεν ήταν η μοναδική μας επιλογή; Μα ότι και να πουν θα φανεί η γελοιότητα τους και η προδοσία τους.

Δυστυχώς η αλήθεια είναι ότι ισχύουν και τα δύο: Και ΔΕΝ έχουμε Δημοκρατία και η υπογραφή του Μνημονίου ΔΕΝ ήταν η μοναδική μας επιλογή.

Πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε ότι ζούμε σε μία κομματική δικτατορία. Η διαφορά με τις αυθεντικές δικτατορίες είναι ότι μέσω των στημένων εκλογών η δικτατορία που έχουμε νομιμοποιείται. Με την έννοια αυτή η σημερινή δικτατορία είναι χειρότερη από την χούντα γιατί απλά δεν μας δίνεται το 'δικαίωμα' μίας επανάστασης. Πώς να επαναστατήσεις ενάντια σε μία 'Δημοκρατία'; Ο εχθρός είναι αόρατος γιατί όλο το σύστημα (Πολιτικοί και ΜΜΕ) μας κρατάει κοιμισμένους προσπαθώντας να μας πείσει ότι έχουμε Δημοκρατία.

Μας περνάνε συνέχεια το παραμύθι ότι μέσω των θεσμών και των νομίμων διαδικασιών μπορούμε αν θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα αλλά στην ουσία κάτι τέτοιο είναι αδύνατον γιατί το παιχνίδι είναι σικέ. Αυτοί κρατούν το καρπούζι, αυτοί και το μαχαίρι.

Νομίζουμε ότι έχουμε Δημοκρατία γιατί μπορούμε στις μεταξύ μας παρέες να λέμε ότι θέλουμε. Μπορούμε να φωνάζουμε, μπορούμε να διαμαρτυρόμαστε, μπορούμε τέλος τέλος να βρίζουμε. Στην χούντα κάτι τέτοιο ήταν αδύνατον. Η ουσία όμως είναι ότι και στην χούντα και στην κομματική δικτατορία της μεταπολίτευσης οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην ημών. Άλλοι αποφασίζουν για τις τύχες μας και εμείς απλώς είμαστε παρατηρητές και δέκτες των συνεπειών. Άλλοι ξεπουλάνε την χώρα μας και εμείς καλούμαστε κάθε φορά να πληρώσουμε το μάρμαρο. Στο όνομα της Δημοκρατίας!

Τόσο γελοίοι είναι αυτοί που μας κυβερνούν! Τόσο υποκριτές, τόσο λίγοι, τόσο πουλημένοι. Να θυμηθούμε ότι επί κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή στην Ελλάδα εν αντιθέσει με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης ΔΕΝ έγινε ποτέ δημοψήφισμα σχετικά με το Ευρωπαικό Σύνταγμα. Ο λόγος, σύμφωνα πάντα με τον τότε Πρωθυπουργό ήταν ότι είμαστε ανώριμοι για να κρίνουμε το συγκεκριμένο θέμα!!! Όταν όμως έρχονται εκλογές είμαστε ώριμοι για τους ψηφίζουμε!!!

Αντίστοιχα σε ένα θέμα τόσο σημαντικό που υποθηκεύει τη ζωή μας καθώς και των παιδιών μας όπως είναι το Μνημόνιο δεν ερωτηθήκαμε ποτέ. Αποφάσισε και διέταξε ο Γιωργάκης! Πόσο ηλίθιους μας θεωρούν!!!

Για αυτό το σύνθημα που ακούγεται όλο και περισσότερο 'Να καεί, να καεί το μπουρδέλο η Βουλή' εκφράζει την απόλυτη αλήθεια. Γι αυτό άλλωστε όλοι οι πολιτικοί και όλα τα ΜΜΕ το καταδικάζουν...

Πρέπει να καταλάβουμε ότι μόνο μία αληθινή επανάσταση ακομμάτιστη είναι η λύση που μας έχει απομείνει. Μια επανάσταση που θα οδηγήσει σε μία αναθεώρηση του συντάγματος με βασικό μέλημα της την εγκαθίδρυση της ΑΜΕΣΗΣ δημοκρατίας. Οι τρόποι υπάρχουν. Το μόνο που λείπει είναι η θέληση.

ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ.

Ο 20ος αιώνας ήταν -κατά κοινή ομολογία- μια πολύ σπουδαία περίοδος όσον αφορά στην πρόοδο της ανθρώπινης κοινωνίας. Μολονότι σημαδεύτηκε από δυο καταστροφικούς πολέμους, και πολλούς άλλους τοπικούς, ωστόσο υπήρξε η πλέον ουμανιστική περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας, όχι μόνον εξ΄ αιτίας των τεχνολογικών και επιστημονικών επιτευγμάτων που ώθησαν τον άνθρωπο στην βελτίωση του βιοτικού και πνευματικού του επιπέδου, αλλά συνάμα, εξαιτίας της απίστευτης προόδου που συντελέστηκε στο πεδίο της κατάκτησης και κατοχύρωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών που έως τότε θεωρούνταν αδιανόητα. Η κατάκτηση της ατομικής ελευθερίας, ασφαλώς δεν έγινε αναίμακτα, αλλά αντιθέτως χρειάστηκαν επίπονοι και αιματηροί αγώνες και αδιάκοπη λαϊκή πάλη αφού οι εξουσιαστές δεν είχαν καμιά διάθεση να παραχωρήσουν οποιοδήποτε δικαίωμα θα έθετε υπό αμφισβήτηση την απόλυτη εξουσία τους.

Στην αυγή, λοιπόν, του 21ου αιώνα υπήρξαν ιδιαίτερα αυξημένες οι προσδοκίες των λαών για ακόμη μεγαλύτερη πρόοδο και ελευθερία. Οι κατακτήσεις της επιστήμης ιδιαίτερα στον τομέα της Ιατρικής (που είχε ως κύρια συνέπεια την αύξηση του προσδοκώμενου ορίου ζωής), τα επιτεύγματα της τεχνολογίας που υπόσχονταν μεγαλύτερο πλούτο με λιγότερο μόχθο, η ανεμπόδιστη για πρώτη ίσως φορά στην ανθρώπινη ιστορία πρόσβαση κάθε ανθρώπου στη γνώση και στην πληροφόρηση με νέο όχημα το διαδίκτυο, έδιναν ελπίδες για έναν πραγματικά χρυσό αιώνα, κατά τον οποίον θα μπορούσε η ανθρωπότητα να ξεπεράσει τα εκ φύσεως ελαττώματα της, να αποκηρύξει τους πολέμους και τις συγκρούσεις, να εξελίξει σε υπέρτατο βαθμό τη δημοκρατία, να εργαστεί για την βελτίωση του φυσικού περιβάλλοντος και να κινηθεί ανεμπόδιστα προς την εξερεύνηση του κοσμικού μυστηρίου.

Ωστόσο τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν σύμφωνα με το προσδόκιμο και επιθυμητό, αλλά εκτροχιάστηκαν σε μια εντελώς διαφορετική κατεύθυνση. Από την αρχή σχεδόν του νέου αιώνα που προδιαγραφόταν ως ο πιο ανθρωπιστικός στην ιστορία, σημειώθηκε η λυσσώδης αντεπίθεση των δυνάμεων της συντήρησης και της οπισθοδρόμησης με κύριο στόχο την αναίρεση των λαϊκών κατακτήσεων και την επιστροφή των κοινωνιών σε δουλοκτητικά πρότυπα.

Για τον σκοπό αυτό η σκοταδιστική άρχουσα τάξη χρησιμοποίησε πλείστα όσα μέσα, ποικιλότροπα και ανατριχιαστικά στη σύλληψη και την εκτέλεση.

Άναυδοι παρακολουθήσαμε την πρωτοφανή σε θράσος και εξόχως ύποπτη σε σχεδιασμό τρομοκρατική ενέργεια της 11ης Σεπτεμβρίου το 2001, που στοίχισε τις ζωές χιλιάδων συνανθρώπων μας και την αποψίλωση των ελευθεριών εκατομμυρίων άλλων. Η τρομοκρατία ήταν το πρώτο ισχυρό άλλοθι της άρχουσα τάξης για να καταστείλει τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών. Αρχικώς ο δυτικός κόσμος παραπλανήθηκε, θεωρώντας πως οι περιορισμοί θα στραφούν αποκλειστικά κατά των μουσουλμανικής θρησκείας ή αραβικής καταγωγής συνανθρώπων μας. Αυτό εφησύχασε τις -όχι και τόσο αλτρουιστικές- συνειδήσεις των Ευρωπαίων και Βορειο-αμερικανών πολιτών. Το πρώτο ταρακούνημα της αλλοτριωμένης τους συνείδησης συνέβη όταν άρχισαν να αποκαλύπτονται οι απάνθρωπες συνθήκες κράτησης των φυλακισμένων στο Γκουαντάναμο.

Η αμερικανική στρατιωτική βάση του Γκουαντάναμο, μετετράπη σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και σύντομα αναβαθμίστηκε σε κολαστήριο ψυχών και σωμάτων. Ήταν η πρώτη φορά μετά από τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που ο δυτικός πολιτισμός έπεσε τόσο χαμηλά ώστε επισήμως να επιτρέπει τις απαγωγές ‘υπόπτων’, τους εγκλεισμούς χωρίς την ύπαρξη έστω και των ελάχιστων ενδείξεων ενοχής, τα βασανιστήρια όχι για την απόσπαση ομολογίας, αλλά απλά και μόνο για την ανώμαλη διασκέδαση των δεσμοφυλάκων. Ήταν η πρώτη φορά που το δικαιϊκό σύστημα του δυτικού κόσμου εξευτελίστηκε τόσο βάναυσα ώστε το θέσφατο ‘ουδείς ένοχος μέχρις αποδείξεως του εναντίου’ να φαντάζει τόσο κενό νοήματος.

Ασφαλώς το Γκουαντάναμο, δεν ήταν η μόνη περίπτωση τέτοιας φυλακής-κολαστηρίου. Απλά υπήρξε το πρότυπο για τη δημιουργία σε διάφορα μέρη του κόσμου παρόμοιων απαράδεκτων στρατοπέδων, όμοια των οποίων θα μπορούσε κανείς να βρει μόνο στην περίοδο της ναζιστικής Γερμανίας. Κι όμως ο πολιτισμένος δυτικός πολίτης καθηύδε, εθελότυφλος και τραγικά παραιτημένος και παραδομένος στην αποχαυνωτική του ευμάρεια, βαυκαλιζόμενος ότι όλα αυτά αποτελούν -δυσάρεστα μεν, αλλά- αναγκαία μέτρα για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας. Μόνο αρκετά αργότερα, όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι η απειλή της τρομοκρατίας δεν ήταν παρά το πρόσχημα (και κατά τη γνώμη πολλών, μεταξύ των οποίων και του γράφοντος, το τέχνασμα) για τη γενικότερη περιστολή της ατομικής ελευθερίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, άρχισε να αφυπνίζεται και να ανησυχεί για την πορεία των πραγμάτων.

Όμως το ολιγοκρατικό παγκόσμιο σύστημα βρήκε και άλλους τρόπους για να λυγίσει την αφυπνιζόμενη συνείδηση των λαών. Διέδωσε φήμες για τρομερές ασθένειες, γρίπες πτηνών, αγελάδων και χοίρων, ανεξέλεγκτες επιδημίες που απειλούσαν δήθεν αυτή καθαυτή την επιβίωση του ανθρώπινου είδους, αόρατες μάστιγες που παρά την επικινδυνότητα και την αμεσότητα του κινδύνου παρέμεναν και παραμένουν πάντα αόρατες ως μη εκδηλούμενες.

Η επιχείρηση του κατεστημένου να τρομοκρατήσει τον κόσμο βρήκε έτσι κι ένα δεύτερο όχημα, μετά την τρομοκρατική απειλή, και εφάρμοσε βοηθεία των απανταχού, απολύτως ελεγχόμενων ΜΜΕ, την υπνωτιστική του μέθοδο παροτρύνοντας τους πολίτες να μείνουν στα σπίτια τους, βυθισμένοι στο μόνο ασφαλές μέρος της γης, τον αναπαυτικό τους καναπέ, απέναντι από την οθόνη της τηλεόρασής τους. Με διαφορά λίγων χρόνων το σκηνικό ξαναστήνεται. Ο πανικός που προκαλούσαν τα πουλερικά επανέρχεται με μορφή χοίρων. Ο βομβαρδισμός των πολιτών με σκηνές τρόμου ξαναπαίρνει τα πρωτεία. Όμως, δεν είναι πρώτη φορά που η γρίπη των χοίρων επισκέπτεται την αμερικανική ήπειρο, όπου η σχέση πολιτικής και φαρμάκων είναι πολύ στενή. Οι πολιτικοί -και από κοντά οι δημοσιογράφοι- ξαναντύνονται με τη λευκή στολή και τη μάσκα του επιδημιολόγου για να μας ξαναμιλήσουν για την απειλή της πανδημίας γρίπης.’ (Πηγή: iospress – Το κόλπο των χοίρων)

Η μόνη επιτρεπτή διαδρομή, για όποιον δεν θα ήθελε να υποστεί τις συνέπειες των φοβερών ασθενειών, είναι αυτή μεταξύ της εργασίας και του καναπέ του. Κάθε άλλη εκδήλωση, συμμετοχή, ανησυχία απαγορεύτηκε για λόγους δημόσιας υγείας.

Επόμενος στόχος των απανταχού εξουσιαστών υπήρξε ο έλεγχος της πληροφόρησης δηλαδή της επικοινωνίας. Η επιχείρηση ελέγχου του διαδικτύου δεν είναι φυσικά καινούργια υπόθεση. Ωστόσο με πρωτοφανή ένταση τα τελευταία χρόνια επιχειρείται μια ολοκληρωτικής νοοτροπίας πολιτική ελέγχου στη ροή της πληροφορίας. Σε όλο τον κόσμο λοιπόν ίσχυσαν μια σειρά νομοθετικών μέτρων προσπαθώντας να περιορίσουν την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών.

‘Οι επιμέρους περιορισμοί στο Διαδίκτυο δεν ικανοποιούν πια. Επιδίωξη είναι ο πλήρης έλεγχος, αλλά και η χρήση του ως οχήματος για την εισβολή ενός ηλεκτρονικού χαφιέ σε κάθε σπίτι που διαθέτει ηλεκτρονικό υπολογιστή συνδεδεμένο στο Διαδίκτυο. Πολιορκητικός κριός για την απεμπόληση από τους λαούς και τους «πολίτες» ακόμα και αυτών των αστικών δημοκρατικών δικαιωμάτων είναι – όπως έχει φανεί από την αρχή του αιώνα – το θέμα της ασφάλειας σε όλες του τις εκδοχές: εξασφάλιση από τις λεγόμενες «τρομοκρατικές απειλές», εξασφάλιση της ομαλής διεξαγωγής των οικονομικών πράξεων της καπιταλιστικής αγοράς, που είναι πια βαθύτατα συνδεδεμένη τεχνικά με τη λειτουργία του Διαδικτύου και των υπολογιστικών συστημάτων, εξασφάλιση των παιδιών από τους «δράκους» – παιδεραστές και πάει λέγοντας. Είναι προφανές ότι ακριβώς λόγω του αυξημένου ρόλου του Διαδικτύου στη λειτουργία του συστήματος, η εξασφάλιση του πλήρους ελέγχου του Internet θα δώσει στρατηγικό πλεονέκτημα στον ιμπεριαλιστή που θα την πετύχει.’ (πηγή: Ριζοσπάστης Κυριακή 25/01/2009)

Στο στόχαστρο των εξουσιαστών μπήκαν όχι μόνον ανεξάρτητα ΜΜΕ, αλλά και τα blogs και οι ισότοποι που δεν συμμορφώνονται προς τις γενικές οδηγίες για την αποδεκτή από το κατεστημένο εκδοχή της δημοκρατίας.

Σύμφωνα με την γνωμοδότηση τα μπλογκ δεν καταλαμβάνονται από το απόρρητο των επιστολών και της ελεύθερης ανταπόκρισης και επικοινωνίας, που προβλέπει το άρθρο 19 του Συντάγματος.

Ειδικότερα. Στην γνωμοδότησή του ο Σανιδάς καταλήγει:

1)Το απόρρητο των επικοινωνιών δεν καλύπτει α) την επικοινωνία μέσω του διαδικτύου (Internet) και β) τα εξωτερικά στοιχεία της επικοινωνίας (ονοματεπώνυμα και λοιπά στοιχεία συνδρομητών, αριθμοί τηλεφώνων, χρόνος και τόπος κλήσεως, διάρκεια συνδιάλεξης κ.λ.π.)’ (Πηγή: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 24-06-2009)

Παράλληλα με δικούς τους εγκάθετους στο διαδίκτυο επεχείρησαν να το δυσφημίσουν ως τόπο όπου ανθεί η ερωτική ανωμαλία, η παιδοφιλία, η οικονομική και συναισθηματική απάτη, η διακίνηση ναρκωτικών, η αρνητική ψυχολογική επιρροή που οδηγεί σε αυτοκτονίες εφήβων, διάπραξη ειδεχθών εγκλημάτων, δημιουργία ανθρώπων-τεράτων και serial killers ή στρατολόγηση τρομοκρατών:

Πληροφορίες που διέρρευσαν πρόσφατα, από το Κογκρέσο, έκαναν γνωστό ότι οι ΗΠΑ ξεκινούν την ανάπτυξη ενός σχεδίου που έχει ως στόχο τον εντοπισμό τρομοκρατών στον εικονικό κόσμο. Το σχέδιο βαφτίστηκε Ρέιναρντ (Reynard) και οι δημιουργοί του ελπίζουν ότι, όταν ολοκληρωθεί, θα «αναγνωρίζει» όσους «δεν επιδεικνύουν φυσιολογική συμπεριφορά στο διαδίκτυο» – ότι κι αν αυτό σημαίνει- και θα βοηθά στην κατασκευή των σωστών «εργαλείων» και παγίδων για τη σύλληψη τρομοκρατών.’ (Πηγή: http://www.athina984.gr 6/3/2008)

Οι φροντίδες του σκοταδισμού για την επιτυχία των απάνθρωπων σκοπών τους επεκτάθηκαν σιγά – σιγά σε κάθε τομέα της ιδιωτικής ζωής των ανθρώπων. Κάμερες άρχισαν να φυτρώνουν σα μανιτάρια, αρχικά για τη ρύθμιση της κυκλοφορίας κι εν συνεχεία για την διατήρηση της δημόσιας τάξης που απειλείται είτε από την εγχώρια εγκληματικότητα είτε από το κύμα λαθρομεταναστών (που οι ίδιοι φρόντισαν να δημιουργήσουν). Η δημόσια τάξη έγινε θέμα ταμπού σε όλο τον δυτικό κόσμο. Ειδικές συνθήκες (Σέγκεν) υπογράφηκαν με σκανδαλώδη προθυμία και βιασύνη, όταν αποφάσεις για άλλα θέματα, πολύ σπουδαιότερου ενδιαφέροντος(π.χ. η υπερθέρμανση του πλανήτη), χρονοτριβούν παραπαίοντα σε επιτροπές και αέναες συζητήσεις.

Τελευταίας τεχνολογίας δορυφόροι στήνουν αυτί σε κάθε δημόσια και ιδιωτική συζήτηση, και επιχειρούν να εντοπίσουν υπόπτους, δήθεν για τρομοκρατικές ενέργειες, στην πραγματικότητα υπόπτους για ελεύθερη σκέψη, ώστε να προλάβουν την έκρηξη της λαϊκής οργής. Τα κινητά τηλέφωνα κατασκοπεύονται, οι κινήσεις στο Internet παρακολουθούνται, η ιδιωτική μας ζωή έχει μπει στο ακοίμητο μάτι ενός κτηνώδους big brother, ος τα πανθ’ ορά, και τα πάντα ελέγχει.

Οι σκοταδιστές εξουσιαστές, αφού δημιούργησαν ένα μάτριξ, ένα αποστειρωμένο περιβάλλον διαχείρισης της ανθρώπινης ζωής με σύμμαχο-ναρκωτικό την οικονομική ευμάρεια που παρείχαν στους λαούς, αποφάσισαν κάποια στιγμή ότι ήρθε η ώρα να αφαιρέσουν και αυτή την οικονομική άνεση που εξυπηρέτησε πρόσκαιρα τα σχέδια τους, τους κόστιζε όμως αρκετά δολάρια. Εφηύραν λοιπόν, μια οικονομική κρίση. Τεχνηέντως απέσυραν το χρήμα που έως τότε έρεε άφθονο καλύπτοντας την παράλογη υπερκαταναλωτική μανία των πολιτών του δυτικού κόσμου. Η καταναλωτική πίστη που στηρίζονταν για μισό περίπου αιώνα από τις τράπεζες ξαφνικά στέρεψε. Οι οφειλέτες κλήθηκαν να επιστρέψουν όσα είχαν με τόση αφροσύνη δανειστεί όλα τα προηγούμενα χρόνια. Το παραμύθι περί παγκόσμιας ύφεσης στηρίχθηκε αποτελεσματικά από τα ΜΜΕ του καπιταλιστικού κατεστημένου. Με μια υπέρτατης σύλληψης συνδυασμένη επιχείρηση, εγκάθετοι οικονομικοί αναλυτές, πολιτικοί παράγοντες και τα δημοσιογραφικά τους φερέφωνα τρομοκράτησαν τον κόσμο, τον έσυραν στο άλλο άκρο της υπερβολικής μείωσης ακόμη και των στοιχειωδών καταναλωτικών αγαθών, επιτυγχάνοντας αριστοτεχνικά καθίζηση της αγοράς, κλείσιμο των μικρομεσαίων επιχειρήσεων -που φυσικά δεν διέθεταν τα κεφάλαια των πολυεθνικών ώστε να αντεπεξέλθουν στην κάθετη πτώση της καταναλωτικής ζήτησης- και κατά συνέπεια οδήγησαν στην ανεργία χιλιάδες ανθρώπους.

Παράλληλα οι εξωνημένες στους πανίσχυρους οικονομικούς παράγοντες κυβερνήσεις, φορολογώντας εντελώς άδικα τα ίδια τα θύματα της κρίσης, επεχείρησαν κι επέτυχαν να στηρίξουν τις μεγάλες επιχειρήσεις με την πρόφαση ότι δήθεν ήταν ο μόνος τρόπος ώστε το χρήμα να διοχετευτεί και πάλι στην αγορά. Το αποτέλεσμα ήταν μια ακόμη βίαιη αναδιανομή του πλούτου και πάλι προς όφελος των εχόντων:

Η οικονομική κρίση που έχει χτυπήσει χρηματιστήρια, επενδυτικές Τράπεζες και οργανισμούς παροχής στεγαστικών δανείων στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη έχει ορισμένα περίεργα χαρακτηριστικά. Ενώ εκ πρώτης όψεως οι πάντες πανικοβάλλονται και οι απλοί καταθέτες αισθάνονται από νευρικότητα μέχρι και απόλυτη ανασφάλεια κάποια στοιχεία της κρίσης κάνουν ανθρώπους έμπειρους και διορατικούς να σηκώνουν τα φρύδια. Πως μπορούμε να μιλάμε για μεγάλη οικονομική κρίση που οδηγεί το τραπεζικό σύστημα σε κατάρρευση, και την ίδια ώρα τράπεζες να συγκρούονται για το δικαίωμα εξαγοράς χρεοκοπημένων πιστωτικών ιδρυμάτων;’ (Πηγή : Α. Ανδριανόπουλος από το e-rooster 10-10-2008)

Το παγκόσμιο οικονομικό διευθυντήριο προκλητικά ολιγοπωλιακό, ακραία αντιλαϊκό και βαθύτατα αντιδημοκρατικό, επιδίδεται άπληστα στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίου αποκρύπτοντας για ακόμη μια φορά το δομικό πρόβλημα του καπιταλισμού που δεν είναι άλλο από την ίδια του την ιδεολογία περί αέναης -και συνήθως εκτός ορίων- κερδοφορίας.

Το σημαντικότερο όμως επίτευγμα της κατασκευασμένης οικονομικής κρίσης ήταν η δημιουργία μιας τάξης νεόπτωχων, όχι απόλυτα εξαθλιωμένων, αλλά απόλυτα εξαρτημένων, υποτελών, έτοιμων να δουλέψουν (κυριολεκτικά) για οποιοδήποτε αφέντη, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, με τις ελάχιστες απολαβές (που μετά βίας εξασφαλίζουν την επιβίωση).

Η τάξη αυτή, που συνεχώς διευρύνεται, στην πραγματικότητα εκπαιδεύεται στη σιωπή και το σκύψιμο του αυχένα. Ο στόχος των εξουσιαστών δεν είναι η πρόσκαιρη οικονομική της ανέχεια. Αυτό είναι το μέσον. Απώτερος στόχος είναι η εξάλειψη κάθε κοινωνικής συνείδησης. Κάθε προσπάθειας διαμαρτυρίας, διεκδίκησης, απαίτησης. Υπό την απειλή της απόλυσης και κατά συνέπεια της πλήρους οικονομικής εξαθλίωσης, οι νέοι δούλοι του συστήματος, που μόνον κατ’ επίφαση και καταχρηστικά αποκαλείται δημοκρατικό, υποχρεώνονται στην σιωπή και την δουλοφροσύνη. Έτσι εξυπηρετείται άριστα η αρχική επιδίωξη των αρχόντων του μάτριξ που δεν είναι άλλη από την απονέκρωση της νεωτεριστικής αμφισβήτησης, τη συντριβή της ελεύθερης σκέψης, εν τέλει, την εθελούσια λοβοτομή του ανθρώπινου πνεύματος.

Είναι πλέον αναμφισβήτητο γεγονός, ότι μέσα σε μια δεκαετία, απωλέσθησαν δικαιώματα που αποκτήθηκαν με ιδρώτα και αίμα, και με υπεράνθρωπη πάλη δια μέσου όλων των προηγούμενων αιώνων. Είναι επίσης ολοφάνερο ότι έχει επιτευχθεί μια ανησυχητικών διαστάσεων και διαρκής μετακίνηση της παγκόσμιας κοινωνίας προς όλο και συντηρητικότερες θέσεις, οφειλόμενη ασφαλώς στην αγωνία των μελών της να διασφαλίσουν όσα θεωρούν εκ των ουκ άνευ για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή. Και η συντηρητικοποίηση αυτή εκδηλώνεται παντού, στην πολιτική, στην ιδιωτική ζωή, στην τέχνη και τον πολιτισμό κι εν τέλει σ’ αυτές καθαυτές τις ανθρωπιστικές αξίες, που φαίνονται να υποχωρούν δραματικά προς όφελος του φιλοτομαρισμού και του νέο-βαρβαρισμού που προκαλεί ο ατομικισμός.

Η επιχείρηση του σκοταδισμού συνεχίζεται. Ο τελικός στόχος προσώρας δεν επετεύχθη. Ακόμη υπάρχει καιρός και εκείνοι το γνωρίζουν. Με νύχια και με δόντια προσπαθούν να μας κρατήσουν υπνωτισμένους. Άπρακτους. Το μόνιμο επιχείρημά τους είναι η αναγκαιότητα της ‘λελογισμένης’ περιστολής των ατομικών δικαιωμάτων μας χάριν -δήθεν- της δικής μας ασφάλειας.

Ας τους απαντήσουμε με τη ρήση ενός σκεπτόμενου ανθρώπου που έτυχε να αναδειχθεί στην πολιτική ελισσόμενος ανάμεσα στα σκοταδιστικά γρανάζια τους. Του Thomas Jefferson:»Ο λαός που θυσιάζει την ελευθερία του για την ασφάλειά του, δεν αξίζει ούτε την μία ούτε την άλλη και τελικά χάνει και τις δύο…»

Πηγές:
http://www.monde-diplomatique.gr/spip.php?article177
http://www.amnesty.org.gr/library/reports/2006/report2006/pressrelease.htm
http://www.patrides.com/feb07/candet.htm
http://archive.enet.gr/online/online_text/c=111,id=3906379
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1027474
http://www.iospress.gr/ios2009/ios20090503.htm
http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=4910051&publDate=25/1/2009
http://www.athina984.gr/node/603
http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathremote_1_29/06/2009_286481
http://e-rooster.gr/10/2008/967
http://www.dpk.tee.gr/Oikonomiki%20Krisi/02.11.2008_1.htm
Άρης Σείριος (από το Outer.gr)

To Δ.Ν.Τ. στηρίζει,όσους το στηρίζουν....

Ένας παράγοντας που προκαλεί εντύπωση στον απόηχο των δηλώσεων Γιούνγκερ και στα νέα δεδομένα που προκύπτουν είναι πώς γίνεται να είναι το Δ.Ν.Τ τόσο ανθρώπινο και η Κομισιόν-που κέρδισε δις. τόσα χρόνια από την Ελλάδα τόσο ανελαστική...;

Αναφέρομαι στο γεγονός ότι ενώ το Δ.Ν.Τ. ίσως συμφωνήσει στη παράταση αποπληρωμής, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ευγενικά το απορρίπτει.......

Παρατηρείται σαφώς μια διάσταση μεταξύ των δανειστών μας....

Κοιτάζοντας πιο βαθιά όμως μπορούμε να διακρίνουμε μιας μορφής στήριξη του Δ.Ν.Τ. στην ελληνική Κυβέρνηση και μάλιστα ενόψει εκλογών....

Μέσα σε λίγους μόνο μήνες κι ενώ οι πρώτες εκτιμήσεις από το Δ.Ν.Τ. ήταν ότι έκαναν λάθος με την Ελλάδα και τα διαρθρωτικά της προβλήματα, εντούτοις σήμερα επικροτούν μετά βαΐων και κλάδων το έργο της Κυβέρνησης....

Σαφώς αντιλαμβάνεται κάποιος αμέσως ότι είναι επιεικώς αντιφατική αυτή η στάση...

Ή μήπως όχι...;

Τι άραγε συμφωνήθηκε για μετά τις εκλογές αν τις κερδίσει το ΠΑΣΟΚ, με την άτυπη αλλά ουσιαστική στήριξη του Στρός Κάν...;

Όταν, θυμηθείτε απλά, δήλωσε ο επικεφαλής του Δ.Ν.Τ. ότι δεν θα επιτύχει τους στόχους η Ελλάδα γιατί έκαναν λάθος και τους ξέφυγε ο πληθωρισμός τα spreads εκτοξεύτηκαν...

Σε αντίθεση με σήμερα που μίλησε για παράταση του χρόνου αποπληρωμής και αμέσως οι Αγορές στο ενδεχόμενο αυτό αποκλιμάκωσαν τις μονάδες βάσεις.....

Επειδή κανείς από μας φαντάζομαι δε πιστεύει στη τύχη κάτι κρύβεται πισω από αυτή την επικρότηση και την επιβράβευση που είναι απλά θεωρητική....

Γιατί η καταστροφολογία θα ξεκινήσει ξανά μετά τις Εκλογές....

Και θα είναι πιο επώδυνη και επίπονη....

Το μάθημα της Αργεντινής τους έχει καταστήσει ιδιαίτερα προσεκτικούς και οφείλω να ομολογήσω ότι η οργάνωση του σχεδίου για την εξόντωση του λαού μας είναι πολύ καλοσχεδιασμένο....

Δεν είναι όμως και απαραίτητα εφαρμοστέο...

Γιατί για να εφαρμοστεί κάτι πρέπει να το αποδέχεται και αυτός του οποίου προσπαθείς να καθορίσεις τη ζωή....

by G. Zografakis

Όταν ο φόβος παραλύει την κοινωνία, η εξουσία "δουλεύει"...

Mε όπλο την παραγωγή φόβου που προκαλεί κοινωνική παράλυση, το σύστημα εξουσίας απαιτεί περισσότερο χρήμα, ζητάει ανεξέλεγκτη δράση και κατάργηση (στο όνομα της ασφάλειας) και των τελευταίων ατομικών μας ελευθεριών.

Την περασμένη βδομάδα πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον μια δημόσια συζήτηση απ αυτές που σκοπό έχουν να καλλιεργήσουν το φόβο για να ευδοκιμήσουν αντιδημοκρατικές πολιτικές επιλογές και αποφάσεις που ήδη έχουν ληφθεί. Γι αυτό άλλωστε, η εν λόγω συζήτηση έγινε δημόσια.

Οι ειδικοί- στελέχη της «κοινότητας» των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών—μίλησαν για τον κίνδυνο να δεχτούν οι ΗΠΑ επίθεση στον κυβερνοχώρο (cyberattack). Μίλησαν επίσης—και αυτό είναι το σημαντικότερο, γιατί περιγράφει τους βαθύτερους στόχους τις συζήτησης– για το τι πρέπει να κάνουν οι μυστικές υπηρεσίες για να αντιμετωπίσουν τους κυβερνοτρομοκράτες επιδρομείς.

Ενας εκ των ομιλητών (Mike McConnell) πρώην διευθυντής του εθνικού συμβουλίου ασφάλειας των ΗΠΑ, είπε πως η χώρα είναι απροετοίμαστη να αντιμετωπίσει επίθεση στον κυβερνοχώρο και είναι απαραίτητο να οργανώσει την άμυνά της (και) σ αυτόν τον τομέα.

«Οι προειδοποιήσεις τελείωσαν. Μπορεί (η κυβερνοεπίθεση) να εξαπολυθεί αύριο» ήταν μια χαρακτηριστική διατύπωση του Mike McConnell ο οποίος συμπλήρωσε πως αναμένει μια τεράστιας κλίμακας τέτοια επίθεση η οποία θα επηρεάσει περισσότερο από τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους (11/9/2001)τις ΗΠΑ και ολόκληρη την παγκόσμια οικονομία. Ενας ακόμη ειδήμων πρώην αξιωματούχος των κυβερνήσεων Μπους για την αμερικανική εσωτερική ασφάλεια (Homeland Security) ο Fran Townsend πλειοδότησε σε κινδυνολογία και υποστηρίζοντας ότι ο «λύκος είναι έξω από την πόρτα.

Η μακρά θητεία των δυο ειδικών σε κορυφαίες ασφαλίτικες θέσεις τις αμερικανικής αυτοκρατορίας, προφανώς τους καθιστά ασυναγώνιστους στην κινδυνολογία, αφού η παραγωγή φόβου είναι (η δουλειά τους) ο ασφαλέστερος και πιο δοκιμασμένος τρόπος για να επιβληθεί η εξουσία στην κοινωνία. Ο λόγος τους ως ειδικών των μυστικών υπηρεσιών λοιπόν, πολλαπλασιάζει τη δύναμη του φόβου που εξαπολύουν με τις απόψεις τους. Εχουμε, πράγματι, λόγους να φοβόμαστε , καθώς οι εν λόγω απόψεις περιγράφουν ένα πιθανότατο μελλοντικό μαύρο σενάριο. Οι μυστικές υπηρεσίες άλλωστε έχουν το χάρισμα της Κασάντρας. Να προβλέπουν (ακόμη κι αν χρειαστεί να τις προκαλέσουν) τις καταστροφές…

Στην προκειμένη περίπτωση, οι ειδικοί McConnell και Townsend στις ομιλίες τους την περασμένη βδομάδα, στην Ουάσιγκτον συμφώνησαν ότι οι ΗΠΑ πρέπει να προετοιμαστούν για την αντιμετώπιση των κυβερνοεπιθέσεων. Επίσης προειδοποίησαν – και από αυτό το σημείο αποκτούν ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι απόψεις τους— ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίας στερούνται οργανωτικών ικανοτήτων, πόρων και αρμοδιοτήτων προκειμένου να ανταποκριθούν στις ανάγκες της κυβερνοάμυνας.

Πίσω από αυτές τις προειδοποιήσεις, κρύβεται η ουσία: Το σύστημα εξουσίας, απαιτεί χρήμα και την ανεξέλεγκτη δράση του (για το καλό μας). Με πιο απλά λόγια, οι εν λόγω ειδήμονες, απαιτούν να διευρύνουν στον απόλυτο βαθμό το «δικαίωμα» των μυστικών υπηρεσιών να παρακολουθούν, ανακρίνουν, φυλακίζουν, παρενοχλούν τους αμερικανούς πολίτες. Ζητούν δηλαδή να καταργηθούν και τα τελευταία υπολείμματα περί προστασίας των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων που διασώθηκαν στην αμερικανική νομοθεσία μετά την επιβολή των τρομονόμων των κυβερνήσεων Μπους.

Προφανώς, όλα όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό της αμερικανικής αυτοκρατορίας , δεν αφορούν μόνο τους Αμερικανούς. Ισως το έχουμε λησμονήσει αλλά είναι γεγονός ότι οι αμερικανικοί τρομονόμοι μετά την 11η Σεπτεμβρίου διαχύθηκαν και επιβλήθηκαν σε παγκόσμιο επίπεδο. Ακόμη και στην Ελλάδα είδαμε την εφαρμογή αυτών των νομοθεσιών (παρακολουθήσεις, δράση ξένων υπηρεσιών, παράνομες συλλήψεις και ανακρίσεις, στάθεμευση ιπτάμενων φυλακών της CIA σε ελληνικά αεροδρόμια).

Ο φόβος παραλύει και μια κοινωνία σε παράλυση είναι υποταγμένη και έτοιμη να πληρώσει όσο- όσο τους «σωτήρες» της. Στην περίπτωση της κυβερνοεπίθεσης οι κινδυνολόγοι αμερικανοί ειδήμονες φέρονται διασυνδεδεμένοι με εταιρείες που ροκανίζουν από το αμερικανικό κράτος (φορολογούμενους) δισεκατομμύρια δολάρια. Για το καλό τους….

Τυχαίο; Ισως, αλλά είναι αξιοσημείωτο ότι τις τελευταίες μέρες «ξαφνικά» επανεμφανίστηκε έντονος ο κίνδυνος για τρομοκρατικά χτυπήματα της Αλ Κάιντα στην Ευρώπη. Ηδη οι αμερικανικές (από κοντά και το βρετανικό αυτοκρατορικό εξαπτέρυγο) αρχές έχουν εκδώσει ταξιδιωτικές οδηγίες με τις οποίες προειδοποιούν τους πολίτες για τους πολύ μεγάλους κινδύνους να βρεθούν σε ένα τρομοκρατικό χτύπημα σε μέσα μαζικής μεταφοράς ή μουσεία σε κάποια ευρωπαική χώρα, κατά κύριο λόγο την Γαλλία και τη Γερμανία.

Η δημιουργία και η συντήρηση μιας «τρομακτικής προφητείας» για την οποία μάλιστα οι «προφήτες« της έχουν την δυνατότητα να πυροδοτήσουν την αυτοεκπλήρωσή της, έχει –στις πονηρές μέρες που ζούμε– ιδιαίτερη σημασία και απαιτεί την προσοχή μας. Πέρα από το χρήμα που αρπάζεται από τους φορολογούμενους πολίτες για την αντιμετώπιση των (πραγματικών, φανταστικών κατασκευασμένων) απειλών, το σύστημα εξουσίας έχει εξαπολύσει επίθεση σε όλα τα μέτωπα κατά της κοινωνίας των εργαζομένων.

Οι τρομοαπειλές που οι «ειδήμονες» σκιαγραφούν και οι αυτοκρατορίες των media, αναλαμβάνουν να μετατρέψουν σε παγκόσμια εικονική «πραγματικότητα», συμπίπτουν με τη διόγκωση του κύματος αντίδρασης των εργαζομένων κατά των πολιτικών άγριας λιτότητας που επιβάλλεται από τις κυβερνήσεις.

Το σύστημα εξουσίας αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους ως κότες που γενούν τα χρυσά αυγά της υπεραξίας. Το σύστημα θέλει τις κότες του φοβισμένες και ακίνητες. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι αν εμείς (οι εργαζόμενοι) είμαστε πράγματι κότες…

Ενοχικό Σύνδρομο (ή αλλιώς, Φωνάζουν οι Κλέφτες..)

Εδώ και μήνες, συστηματικά από τους εντολοδόχους που έχουν την βουλή με δόλο καταλάβει (η και καλά κυβέρνηση δηλαδή), και τους πληρωμένους τους ντελάληδες (μεγαλοεκδότες, καναλάρχες και μεγαλο-δημοσιο-γράφους κτλ), υπάρχει σε εξέλιξη μια καλοστημένη επιχείρηση.

Εκείνη του «Ενοχικού Συνδρόμου», σαν το κατοχικό ένα πράγμα, μόνο που εκείνο ήταν αυθόρμητη αντίδραση ενός πεινασμένου, που όταν βρήκε φαγητό έπεσε με τα μούτρα, ενώ αυτό είναι η συντονισμένη προσπάθεια εξαθλίωσης ενός λαού..

Κι το ‘χουν καταφέρει σ’ ένα βαθμό, μια που το ακούει κανείς, από φίλους, γνωστούς, σε συζητήσεις που κάνει για το πώς θα αντιδράσουμε, πως θα ξεφύγουμε από τους μονόδρομους που οι «φωτισμένοι μας ηγέτες», μας έχουν βάλει.. Κι εκεί κάποιοι, που επηρεάστηκαν από όλους αυτούς, λένε..

«Μα φταίμε κι εμείς..».

Ναι μπορεί να φταίμε, αλλά..

Είναι σα να πούμε πως φταίει το ίδιο εκείνος που ξέχασε ένα παράθυρο ανοιχτό, με τον κλέφτη που μπήκε και του πήρε τα πάντα..

Σα να πούμε πως έφταιγε το ίδιο το κοριτσάκι που άργησε να γυρίσει στο σπίτι,

Με εκείνο το πράμα που τη βίασε και τη σκότωσε..

Αυτό έχουν βαλθεί να μας «πείσουν» πως «φταίμε όλοι» για το εδώ που φτάσαμε. Μια και είμαστε τάχατες τεμπέληδες, κηφήνες, δεν παράγουμε, ανεχόμασταν τα κάθε είδους λαμόγια και άλλα πολλά που μας σούρνουν..

Και ποιοι τα λένε..;

Οι Σοσια-ληστές, που ωρυόντουσαν πριν τις εκλογές, γιατί λέει δεν είχε ο λαός λεφτά, και ο μισθός των 700 ευρώ είναι της πείνας. Και πολύ σωστά τα λέγανε. Και τι έκαναν; Το μισθό να είναι ένα 500αρικο.. Ένα μωβ χαρτί, για ένα μήνα δουλειάς, οι «φιλολαϊκοί» «μας» ηγέτες..

Και ποιοι άλλοι..; Οι Μεγαλο-δημόσιο-γράφο-λόγοι, που σαν κλώνοι την κάθε οθόνη μαγαρίζουν (μια και είναι ίδιοι σχεδόν, λες και τους έχουν γενετικά τροποποιήσει.. Καθώς όλοι είναι σα να έχουν από καρμπόν βγαλμένα, γουρλωμένα μάτια, ξινή έκφραση, σουφρωμένα στόματα, τσιρίζουσα φωνή και μια μνησικακία για τον Πλησίον που την εκπέμπουν.. Μόνο σα μιλάνε για καταστροφές πάνε να πάρουν μια ανθρώπινη έκφραση.. Εκεί σαν να εκστασιάζονται ένα πράγμα..). Αυτοί λοιπόν που ωρυόταν, ότι ανέβηκε η τιμή του μαϊντανού, τριγυρνάνε τώρα στις λαϊκές, για να βρουν κανένα μικροπαραγωγό που δεν κόβει αποδείξεις για να τον ρουφιανέψουν.. Αυτοί που έχουν εισοδήματα από 100χιλιάρικα και πάνω, μας λένε ότι εμείς τα φάγαμε..

Κι ο ανεκδιήγητος.. Ναι αυτός ο Θόδωρος (το Θεόδωρος δεν του πάει, μια κι αν κάμνει ο Θεός τέτοια δώρα, την κάτσαμε τη βάρκα που λέμε.. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, έχει κάτσει από καιρό..).

Μαζί τα φάγαμε, είπε το πλάσμα..!

Και λέω εγώ ο αφελής..

Αν μαζί τα φάγαμε ρε Θόδωρε,

Γιατί εσύ δηλώνεις 63 σπίτια,

Κι εγώ ένα παλιό αυτοκίνητο στη δήλωσή μου..;

Άσε ξέρω..

Φαίνεται κι όλα..

Μια κι εσύ τρως πιο γρήγορα θα μου πεις..

Μονάχα πρόσεχε, γιατί μπορεί και να πλησιάζει..

Η ώρα που θα χρειαστεί να τρέξεις..

Ο άλλος κάνει και ποδήλατο και κανό τρομάρα του..

Όσο για μας..

Ας Θυμηθούμε επιτέλους εκείνο που ‘λέγαν οι παλιοί, για να μπορέσουμε και Πράξη να το κάνουμε..

Ότι «Ο κλέφτης και ο Ψεύτης, τον Πρώτο χρόνο χαίρονται»..

Και πέρασε τούτων η χρονιά,

Στη μαύρη την επέτειο,

Στις 4 του Οκτώβρη..

Τώρα, σειρά μας..

by Nefelovtis

ΞΕΡΕΤΕ ΚΑΤΙ??? ΒΑΡΕΘΗΚΑ....

Ξέρετε κάτι;

Μπούχτισα με όλη αυτή την βρωμιά, με τα σκάνδαλα, με τις κομπίνες, με τα λαμόγια και τις λαμογιές, με όλη την βρώμα, με τις ξαφνικές και «αναπάντεχες» πτώσεις των οικονομικών συστημάτων.

Βαρέθηκα, να φτωχαίνω, στα λεφτά, στο πνεύμα, στην τέχνη, στην πολιτική.

Αηδίασα με την τηλεόραση, με τα δελτία της, με τις δημοσκοπήσεις της, με τις συνεντεύξεις των … εαυτών τους, με τα κουτσομπολιά, με τα ντυσίματα, με τα γδυσίματα.

Σιχάθηκα τα βολέματα, τα μέσα, τα έξω, τους δικούς μας, τους δικούς τους, τους κομματάρχες, τα βύσματα, τους γόνους, τους ανιψιούς και τις ανιψιές.

Πόνεσα με τις κακοποιήσεις, με τους βιασμούς, τις ληστείες, τις βιαιοπραγίες, τις κλεψιές, τους φόνους.

Πολλή μαυρίλα αδερφέ μου, πάρα πολλή.

Και ξέρετε κάτι;

Εκείνο που μ’ ενοχλεί περισσότερο, είναι που είναι μαγκιά να κάνεις τέτοια, όσα δηλώνονται δηλαδή. Είναι must να λες ότι έχεις βύσμα, ότι έχεις μέσον, ότι σε διόρισε το κόμμα σου.

Με αποκαρδιώνει ο τεμπέλης να είναι πρότυπο μίμησης.

Λυπάμαι συνέχεια που κέντρο της παρέας γίνεται το «κωλόπαιδο» και που τρέχουν πίσω του επειδή είναι κωλόπαιδο.

Θλίβομαι που το χρήμα είναι η μόνη αξία και που χάθηκαν οι άλλες. Δεν μπορώ πια, να βλέπω, σαν λοιμό, τους ανόητους να δανείζονται για να παίξουν στο χρηματιστήριο, στο καζίνο ή στα ομόλογα των Αδελφών Λιμού.

Δεν μπορώ πια ν’ ακούω αυτά τα ψυχοφθόρα άσματα και να βλέπω να συμπλέκονται στις επιτραπέζιες κονίστρες οι βιο-παλαιστές της παραλιακής και της Μυκόνου με την συνοδεία «λαϊκών» παιάνων.

Ξέρετε κάτι;

Ντρεπόμουν να κάνω μια καλή πράξη. Μάλιστα, όπως το ακούτε. Να βοηθήσω κάποιον σε κάτι. Ένιωθα ότι είμαι ντεμοντέ. Ντρεπόμουν να συγχαρώ κάποιον επειδή έκανε μια καλή πράξη. Δοκιμάστε να ακούσετε τα λόγια σας: «Συγχαρητήρια, γι αυτό που έκανες, μακάρι να κάναμε όλοι το ίδιο». Δοκιμάστε να το πείτε δυνατά, μπροστά σε τρίτους.

Ενώ το αντίθετο, δέστε πόσο πιο εύκολο είναι: «ωχ βρε αδερφέ, εγώ θα σώσω τον κόσμο; Ας πάει κανένας άλλος», ή «μην είσαι μαλάκας, θα μπλέξουμε, κάποιος θα τον βοηθήσει, που να μπλέκουμε εμείς τώρα», «Την σήμερον ημέρα, πρέπει να κοιτάς την πάρτη σου, δεν αξίζει τον κόπο, δεν έχει νόημα να βοηθάς». «Άσε, λουφάρισε, να μη φαίνεσαι, μη γίνεσαι στόχος».

Μιλούσα μ’ έναν νέο, 16 χρονών, ξέρεις, πως πάμε επισκέψεις και στο έμπα ή στο έβγα θα συναντήσεις και τον νεαρό του σπιτιού. Πιάσαμε συζήτηση, όσο με άντεχε δηλαδή, για τις πανελλήνιες και τέτοια: «Εντάξει, να, έ, λίγο φροντιστήριο, να μπούμε κάπου, έχει και κάτι άκρες ο γέρος, θα την βολέψουμε». Αυτός ο νέος, αγαπητοί μου φίλοι, πέρασε εντατική διδασκαλία, για την … κοινωνία. Προετοιμάστηκε μετά πολλών επαίνων να εκμεταλλευτεί των … ευκαιριών, διότι, μόνο το χρήμα έχει αξία σήμερα.

Αλλά να σας πω κάτι, να σας πω τι κατάλαβα;

Δεν έχει χαρά, ρε γαμώτο, αυτή φάση. ΔΕ ΛΕΕΙ.

Έτσι έκανα κι εγώ, στην λούφα, στο βόλεμα, στο δεν βαριέσαι. Αλλά, πάντα, μα πάντα, κάτι μου έλλειπε. Κάτι ήταν λειψό. Μισερό. Πετύχαινα αυτό που ήθελα με διάφορα κόλπα, αλλά πώς να σας το πω. Ένα άδειασμα μέσα μου. Ένα κενό.

Ώσπου μια μέρα, είδα ένα παιδάκι, που αγόρασε μια σοκολάτα, σ’ ένα αλβανάκι που ξερογλειφόταν έξω από ένα περίπτερο. Θα την βρείτε αυτή την ιστορία εδώ μέσα. Την είπαν και στο «Κιόσκι» ένα βράδυ.

Είδα δυο πράγματα.

Ένα: Άστραψαν τα μάτια του αλβανόπαιδος από χαρά.

Δύο: Το πιτσιρίκι που πλήρωσε για την σοκολάτα, έλαμπε ολόκληρο. Έλαμπε σας λέω. Ζήλεψα τα παιδάκια, μα τω Θεώ σας λέω, τα ζήλεψα.

Δοκίμασα φίλοι μου. Άρχισα δειλά-δειλά να κάνω ό,τι περνούσε από το χέρι μου, όταν προέκυπτε. Ε, σας ορκίζομαι, δεν περιγράφεται αυτό που νοιώθεις όταν κάνεις μιας πενιάς καλοσύνη. Έκανα κάτι καλό, αλλά ντρεπόμουν. Το έκρυβα. Τώρα δεν κρύβομαι. Κι ας μου τη λένε, δε με νοιάζει. Ακούω συχνά, όταν βγαίνω μπροστά, να υπερασπιστώ κάτι ή να κάνω κάτι: «όπα ρε μεγάλε, εσύ πως την έχεις δει;»

Παλιά έσκυβα το κεφάλι και την έκανα, τώρα κάθομαι, τους κοιτάζω στα μάτια, δεν ντρέπομαι. Δε φοβάμαι να μου την πουν. Δε με νοιάζει.

Είναι τόση, μα τόση η χαρά που παίρνεις όταν κάνεις κάτι καλό, που δεν συγκρίνεται με τίποτε.

Έτσι που λέτε, βαρέθηκα την μπόχα. Ξαναβρίσκω τον εαυτό μου. Ξαναβρίσκω αυτό με το οποίο φτιάχτηκα. Ξαναβρίσκω τον προορισμό μου. Και το κέρδος; Τεράστιο. Η Χαρά.

Κάπως έτσι φτιάχτηκε το Χαμομηλάκι.

Επειδή μια παρέα βαρέθηκε την μπόχα, τη βρώμα, το άσχημο.

Όλοι κάνετε καλά, αλλά ψιλο-ντρέπεστε, θέλετε να περάσει στο ντούκου. Βγάλτε το προς τα έξω, μην αφήνετε τα κωλόπαιδα να πάρουν κεφάλι. Κάντε χαρούμενες τις μέρες σας.

Δεν ντρέπομαι να κάνω το Καλό. Το γουστάρω. Μαγκιά είναι να κάνεις το Καλό.

Γιατί η βρώμα δεν λέει πια, δεν αντέχεται η δυσωδία.

Επειδή το Καλό είναι της μόδας πια.

by hamomilaki

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ.

Η κρίση της εργασίας επιφέρει αναγκαστικά την κρίση του κράτους και της πολιτικής. Κατ’ αρχήν, το σύγχρονο κράτος οφείλει τη σταδιοδρομία του στο γεγονός ότι το σύστημα της εμπορευματικής παραγωγής έχει την ανάγκη μιας ανώτερης αρχής που θα εγγυάται τους κοινούς όρους του ανταγωνισμού, τις γενικές νομικές βάσεις και τις προϋποθέσεις για τη διαδικασία αξιοποίησης - συμπεριλαμβανομένου ενός κατασταλτικού μηχανισμού για τις περιπτώσεις που το ανθρώπινο υλικό παραβαίνει τις συστημικές επιταγές και καθίσταται απείθαρχο. Το κράτος κατά τον 20ό αιώνα έπρεπε να αναλάβει ολοένα και περισσότερες κοινωνικοοικονομικές λειτουργίες για να εντάξει τις μάζες στη μορφή της αστικής δημοκρατίας. Οι λειτουργίες του δεν περιορίζονται στην παροχή κοινωνικών υπηρεσιών, αλλά περιλαμβάνουν τη δημόσια υγεία, υπηρεσίες μεταφορών και επικοινωνιών, καθώς και κάθε είδους υποδομές. Αυτές οι υποδομές, των οποίων τη διαχείριση ή την επίβλεψη αναλαμβάνει το κράτος, είναι ουσιαστικές για τη λειτουργία της κοινωνίας της εργασίας, αλλά δεν μπορούν να είναι οργανωμένες όπως η διαδικασία αξιοποίησης μιας ιδιωτικής επιχείρησης; συχνά, οι «ιδιωτικοποιημένες» δημόσιες υπηρεσίες δεν είναι παρά μεταμφιεσμένες κρατικές καταναλωτικές δαπάνες. Κι αυτό διότι οι υποδομές αυτές πρέπει να είναι διαθέσιμες σε μόνιμη βάση στην κοινωνία ως σύνολο και δεν μπορούν να ακολουθούν τους κύκλους προσφοράς και ζήτησης της αγοράς.

Καθώς το κράτος δεν αποτελεί από μόνο του μια μονάδα αξιοποίησης, κι έτσι δεν μπορεί να μετασχηματίζει την εργασία σε χρήμα, πρέπει να αφαιρεί χρήματα από την πραγματική διαδικασία αξιοποίησης για να χρηματοδοτεί τις λειτουργίες του. Εάν η αξιοποίηση της αξίας παγώσει, τα χρηματοκιβώτια του κράτους αδειάζουν. Το κράτος, που εμφανίζεται ως κυρίαρχος της κοινωνίας, αποδεικνύεται εντελώς εξαρτημένο από την τυφλή μανία της φετιχοποιημένης οικονομίας που χαρακτηρίζει την κοινωνία της εργασίας. Το κράτος μπορεί να περάσει όσα νομοσχέδια θέλει; εάν όμως οι παραγωγικές δυνάμεις (οι γενικές δυνάμεις της ανθρωπότητας) ξεπεράσουν σε ανάπτυξη το εργασιακό σύστημα, οι συγκεκριμένοι νόμοι, που έχουν συνταχθεί και είναι εφαρμόσιμοι μόνο σε σχέση με τα υποκείμενα της εργασίας, δεν οδηγούν πουθενά.

Ως αποτέλεσμα της διαρκώς αυξανόμενης μαζικής ανεργίας, τα έσοδα από τη φορολόγηση των εισοδημάτων εξαντλούνται. Η κοινωνική ασφάλιση καταρρέει καθώς ο αριθμός των «πλεοναζόντων» ανθρώπων συνιστά μία κρίσιμη μάζα που πρέπει να τροφοδοτηθεί από την αναδιανομή των χρηματικών αποδόσεων που έχουν παραχθεί αλλού στο καπιταλιστικό σύστημα. Όμως και η διαδικασία των αλλεπάλληλων συγχωνεύσεων του κεφαλαίου που βρίσκεται σε κρίση και «διαφεύγει» των συνόρων των εθνικών οικονομιών, επιφέρει την εξάντληση των κρατικών εσόδων από τη φορολόγηση των εταιρικών κερδών. Ως εκ τούτου, οι πιέσεις που ασκούν οι πολυεθνικές εταιρείες στις εθνικές οικονομίες που ανταγωνίζονται για τις ξένες επενδύσεις, έχουν ως αποτέλεσμα τις φοροαπαλλαγές των εταιρειών, τη διάλυση του κράτους πρόνοιας και τη μείωση των προδιαγραφών προστασίας του περιβάλλοντος. Γι' αυτό και το δημοκρατικό κράτος μεταλλάσσεται σε έναν απλό διαχειριστή της κρίσης.

Όσο το κράτος πλησιάζει σε μια χρηματοοικονομική κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, τόσο περιστέλλεται στον κατασταλτικό του πυρήνα. Οι περικοπές στις υποδομές αφήνουν άθικτες μόνον εκείνες που εξυπηρετούν τις απαιτήσεις του πολυεθνικού κεφαλαίου. Όπως συνέβαινε κάποτε στις αποικίες, η κοινωνική μέριμνα περιορίζεται διαρκώς σε λίγα οικονομικά κέντρα ενώ η υπόλοιπη επικράτεια μετατρέπεται σε έρημη χώρα. Ό,τι μπορεί να ιδιωτικοποιηθεί ιδιωτικοποιείται, ακόμη κι αν ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι αποκλείονται και από τις πλέον στοιχειώδεις παροχές.

Όταν η αξιοποίηση της αξίας συγκεντρώνεται σε μερικά μόνο καταφύγια της παγκόσμιας αγοράς, δεν έχει πλέον σημασία η ύπαρξη ενός περιεκτικού συστήματος παροχών που μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες του πληθυσμού συνολικά. Το αν θα υπάρχουν τρένα ή ταχυδρομικές υπηρεσίες αφορά πλέον αποκλειστικά τη σχέση τους με το εμπόριο, τη βιομηχανία και τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Η εκπαίδευση μετατρέπεται σε προνόμιο των νικητών της παγκοσμιοποίησης. Η διανοητική, καλλιτεχνική και θεωρητική καλλιέργεια ζυγίζεται με βάση το κριτήριο της εμπορευσιμότητας και σιγά-σιγά μαραίνεται. Τα κενά στη χρηματοδότηση διευρύνονται καταστρέφοντας τις δημόσιες υπηρεσίες υγείας και προκαλώντας την ανάδυση ενός ταξικού συστήματος ιατρικής περίθαλψης. Στην αρχή κρυφά και σταδιακά, και τελικά με ανάλγητη ευθύτητα διαδίδεται ο νόμος της κοινωνικής ευθανασίας: Θα πεθάνεις νωρίς επειδή είσαι φτωχός και πλεονάζων.

Στα πεδία της ιατρικής, της εκπαίδευσης, του πολιτισμού και των γενικών υποδομών διατίθενται σε αφθονία οι γνώσεις, οι ικανότητες, οι τεχνικές και οι μέθοδοι, μαζί με τα αναγκαία εργαλεία. Σύμφωνα, όμως, με τον κανόνα που λέει ότι «υπόκεινται σε επαρκή κονδύλια» –και ο οποίος συγκεκριμενοποιεί τον παράλογο νόμο της κοινωνίας της εργασίας–, όλες αυτές οι ικανότητες και οι δεξιότητες μένουν θαμμένες ή τσακίζονται και πετιούνται στα σκουπίδια. Το ίδιο ισχύει και για τα μέσα παραγωγής στον αγροτικό τομέα και τη βιομηχανία από τη στιγμή που αποδεικνύονται «μη κερδοφόρα». Πέρα από την καταπιεστική προσομοίωση της εργασίας που επιβάλλεται καταναγκαστικά στους ανθρώπους και από το καθεστώς των χαμηλών μισθών μαζί με την περικοπή των επιδομάτων κοινωνικής πρόνοιας, το δημοκρατικό κράτος, που έχει ήδη μετασχηματιστεί σε ένα καθεστώς απαρτχάιντ, δεν έχει τίποτα να προσφέρει στους πρώην εργαζόμενους υπηκόους του. Σε ένα πιο προχωρημένο στάδιο η κρατική διοίκηση θα αποσυντεθεί. Ο κρατικός μηχανισμός θα καταντήσει μια διεφθαρμένη «κλεπτοκρατία», οι ένοπλες δυνάμεις θα γίνουν πολεμικές συμμορίες με δομές μαφίας, και οι αστυνομικές δυνάμεις ληστοσυμμορίτες.

Κανένα πιθανό πολιτικό σχέδιο δεν μπορεί να σταματήσει ή να αντιστρέψει αυτή τη διαδικασία. Από τη φύση της η πολιτική συνδέεται με την κοινωνική οργάνωση στη μορφή κράτος. Όταν τα θεμέλια του κρατικού οικοδομήματος καταρρέουν, η πολιτική και οι εφαρμογές της στερούνται ερεισμάτων. Μέρα με τη μέρα, η αριστερή δημοκρατική συνταγή της «πολιτικής διαμόρφωσης» των συνθηκών ζωής γελοιοποιείται όλο και περισσότερο. Πέρα από την ατελείωτη καταπίεση, τη σταδιακή εξάλειψη του πολιτισμού και την ενίσχυση της «τρομοκρατίας της οικονομίας», δεν απομένει τίποτε να «διαμορφωθεί». Καθώς ο κοινωνικός αυτοσκοπός που προσιδιάζει στην κοινωνία της εργασίας αποτελεί αξιωματική προϋπόθεση των δυτικών δημοκρατιών, οποιαδήποτε πολτική-δημοκρατική ρύθμιση γίνεται αβάσιμη όταν η εργασία βρίσκεται σε κρίση. Το τέλος της εργασίας είναι το τέλος της πολιτικής.

* Gruppe Krisis (1999), «Μανιφέστο ενάντια στην εργασία», κεφ. 12, στο Gruppe Krisis, Norbert Trenkle, Anselm Jappe, Κείμενα για την εργασία και την κρίση, μτφρ. Σωκράτης Παπάζογλου, Εύη Παπακωνσταντίνου, εκδόσεις των ξένων, Θεσσαλονίκη 2010, σ. 61-64.

Μια καλά οργανωμένη παγκόσμια συνωμοσία.

Το παρακάτω άρθρο είναι το πρώτο μέρος ενός μεγαλύτερου με τίτλο: «Introduction To The Road Through 2012: Revolution or World War III», που δημοσιεύεται στο zerohedge.com και παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον, αν αναλογιστούμε το τι τραβάμε ως χώρα και ως λαός από την τρόϊκα..

Όταν αναλύουμε τη τρέχουσα κρίση, τείνουμε να εστιάζουμε μόνο στα τελευταία χρόνια οικονομικής δραστηριότητας, με αποτέλεσμα να χάνουμε περιεχόμενο που όμως είναι απαραίτητο αν θέλουμε να καταλάβουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης. Αυτό που ζούμε δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας απρόβλεπτης οικονομικής κατάρρευσης που ξεκίνησε απ το πουθενά εξαιτίας της κρίσης των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ. Ούτε δημιουργήθηκε επειδή κάποιοι δεν...μπορούσαν να αποπληρώσουν τα στεγαστικά τους δάνεια. Το να εντοπίσουμε το πρόβλημα χρησιμοποιώντας απλά οικονομικούς όρους είναι λάθος. Το να κατηγορήσουμε τους πλεονέκτες τραπεζίτες, αν και σωστό, δεν αρκεί.

Η οικονομική κρίση είναι το άμεσο αποτέλεσμα μιας στρατηγικής οικονομικής επίθεσης εναντίον της μεσαίας τάξης, αλλά και της δημοκρατίας, σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα χρηματιστήρια και οι αγορές αποτελούν τα όπλα μαζικής καταπίεσης, που ελέγχονται από κάποια ιμπεριαλιστικά τραπεζικά καρτέλ, με σκοπό την επιβολή της δικής τους τάξης και την εκμετάλλευση των λαών. Αυτή η κρίση αντιπροσωπεύει πολύ ωμά, την εξέλιξη του φασισμού, ο οποίος επανέρχεται ως κυρίαρχη ιδεολογία. Όλες οι εξιδανικευμένες θεωρήσεις περί της δημοκρατικότητας των ΗΠΑ, που ως κράτος βασίζεται στο νόμο κλπ, έχουν διαλυθεί προ πολλού.

Ως έθνος, εμείς οι Αμερικάνοι έχουμε ανατραφεί, και μας έχουν εθίσει στο να είμαστε επικίνδυνα αγαθοί και ανυποψίαστοι όσον αφορά στις σκοτεινές δυνάμεις που λειτουργούν πίσω από τους προβολείς των συμβατικών ΜΜΕ. Έχουμε τυφλωθεί και δεν βλέπουμε τις εξελίξεις στον πλανήτη. Ο οικονομικός ιμπεριαλισμός που πλήττει σήμερα την Αμερική και την Ευρώπη, εξελίσσεται εδώ και δεκαετίες και μπορούμε να βρούμε τις ρίζες του στο τέλος του Β`Π.Π., στη γέννηση της CIA, του ΔΝΤ, και της Παγκόσμιας Τράπεζας. Για όλους όσους παρακολουθούν στενά τις οικονομικές ιμπεριαλιστικές επιχειρήσεις εναντίον των κρατών του κόσμου, όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι γνώριμα.

Το ΔΝΤ και οι παγκόσμιοι τραπεζίτες έχουν κατακτήσει τον δεύτερο και τρίτο κόσμο, και τώρα κινούνται εναντίον του πρώτου. Οι εργατικές τάξεις της Δυτικής Ευρώπης και των ΗΠΑ είναι σήμερα στο στόχαστρο τους. Οι οικονομικοί και κοινωνικοί δείκτες, μαζί με τις πρόσφατες πολιτικές αποφάσεις των G-20, αποδεικνύουν ξεκάθαρα πως υπάρχει μια κλιμακούμενη συστημική οικονομική επίθεση εναντίον της Ευρώπης και της Αμερικής. Για να το θέσουμε με τεχνικούς όρους, η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει καταληφθεί από ένα οικονομικό τρομοκρατικό δίκτυο.

Το δίκτυο αυτό έχει αγοράσει τους πολιτικούς τόσο των Ρεπουμπλικανών όσο και των Δημοκρατικών, και μέλη του έχουν αναλάβει τον κυρίαρχο ρόλο στους τρεις τομείς της κυβέρνησης αλλά και των ΜΜΕ. Έχουν πετύχει τον απόλυτο έλεγχο της οικονομίας, του χρηματιστηρίου, του υπουργείου Οικονομικών, της Κεντρικής Τράπεζας (Federal Reserve), της Παγκόσμιας Τράπεζας, του ΔΝΤ, και του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος.

Ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς έχει καταρρεύσει. Η παγκόσμια οικονομία είναι στημένη. Πρόκειται για μια καλά οργανωμένη εγκληματική επιχείρηση, ένα ιμπεριαλιστικό φασιστικό κίνημα, που μοναδικό σκοπό του έχει να καταστρέψει τον σημερινό τρόπο ζωής μας.