"Το αυγό του φιδιού» στη σημερινή κρίση"

Κάποτε σε ένα ταξίδι του, ο U. Eco στο Πακιστάν ρωτήθηκε από έναν ταξιτζή ποιους εχθρούς έχει η χώρα του και στη πρώτη αυθόρμητη απάντησή του είπε κανέναν, αφού μια γρήγορη ανάλυση δεν του επέτρεπε να σκεφτεί με ποια χώρα είχε σύγκρουση η Ιταλία.

Αναλογιζόμενος μετά την απάντησή του, τη βρήκε επιπόλαια, γιατί το ερώτημα αφορούσε στους εχθρούς που κουβαλούμε μέσα μας (τους βάρβαρους του Μ. Αλεξανδρινού) και οι εχθροί μας σήμερα είναι όλοι οι άλλοι, η πολιτική, η εξουσία, τα Μ.Μ.Ε., οι συντεχνίες, οι διαδηλώσεις οι πορείες, τα κόμματα, οι απόψεις των άλλων, οι ξένοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι Εβραίοι, οι Αμερικάνοι.

Ζούμε σε μία κοινωνία, όπου οι κοινωνικοί δεσμοί έχουν ραγίσει και οι εφιάλτες και οι φόβοι μας έχουν μολύνει όλη την ατμόσφαιρα, δημιουργώντας περίεργες αναθυμιάσεις.

Η συλλογική υστερία, η καταστροφολογία, ο μαζικός λιθοβολισμός των πολιτικών, η απαξίωση του πολιτικού συστήματος, η αναπόληση της χούντας ως ιδανικού πολιτεύματος (ναι, ακούγεται από τους συμπαθείς ταξιτζήδες που θεωρούνται από πολλούς η γνήσια λαϊκή ψυχή και το αυτί των πολιτών), μήπως όλα αυτά είναι ένα άλλο «αυγό του φιδιού» παρόμοιο με αυτό που περιέγραφε ιδιοφυώς ο μεγάλος Μπέργκμαν, για να δώσει το κλίμα της γέννησης του φασισμού στη προχιτλερική Γερμανία.

Σε περιόδους κρίσης οικονομικής, οι άνθρωποι χάνουν το ανθρώπινο πολιτισμένο τους πρόσωπο και βγάζουν το τέρας που κρύβουν επιμελώς εντός τους.

Η ουσία του ανθρώπου χάνεται μέσα σε μια άμορφη και εκδικητική πρώτη ύλη, που δυστυχώς κουβαλάμε στα γονίδια μας και που μόνο με ενδοσκόπηση και αυτοκριτική μπορεί να ελεγχθεί. Το τέρας που κρύβουμε μέσα μας, απεχθές στην όψη, που δε το βλέπουμε ποτέ στον καθρέφτη μας αλλά στα πρόσωπα των εχθρών και των αλλότριων «πάς μή Έλλην βάρβαρος», είναι πλέον παρόν.

Ο άνθρωπος έχει φόβους, άγνοιες, προκαταλήψεις και μια ιδεολογία μεγαλείου που τρέφεται από τα φαντάσματα του «ένδοξου» συνήθως παρελθόντος και τις συλλογικές αυταπάτες (ηρωικά έπη, έθνη κ.λπ.).

Ο μέσος άνθρωπος δεν έχει σοφία και ψυχραιμία να δει το αίτιο και το αιτιατό, δεν έχει τη μεθοδολογία ανάλυσης των προβλημάτων και νιώθει αμήχανος και πανικοβλημένος μπροστά στο χάος και την αναρχία ενός συστήματος που μοιάζει να καταρρέει, προκαλώντας και εντείνοντας την αλαζονεία της εξουσίας, που μπροστά στον φόβο της απώλειας των κεκτημένων αντιδρά βίαια και μανιχαϊκά, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο βίας στην προσπάθειά του να ελέγξει τους κοινωνικούς θεσμούς και την ηρεμία του πολιτεύματος.

Οι πολιτικοί οργανισμοί και η κοινωνία είναι μια πρώτη ύλη, είναι μια μήτρα που πρέπει να κυοφορήσει το υγιές, αποβάλλοντας το ανώμαλο και την εκτροπή, γιατί στον νόμο της φυσικής εξέλιξης αυτό γίνεται εκατομμύρια χρόνια με επιτυχία και σοφία.

Οι κοινωνίες πάντα εφεύρισκαν τους θεσμούς που τις βοηθούσαν να ανανεώνουν την αναγκαία ενέργεια, για να μην αυτοκαταστραφούν.

Όπως ο φυσικός άνθρωπος ακόμα και μπροστά σε τραγικά διλήμματα δεν αυτοκτονεί, έτσι και η συλλογική του διάσταση, η κοινωνία, δεν αποφασίζει την αυτοχειρία της.

Ο μόνος τρόπος για να μη γεννηθεί το τέρας είναι να αποβληθεί με τους αμυντικούς μηχανισμούς που κουβαλά το ιστορικό πρόσωπο της κοινωνίας από τις μνήμες και τις εμπειρίες του παρελθόντος με τα ορθολογικά εργαλεία της ανάλυσης, του ψύχραιμου διαλόγου και της ενδυνάμωσης των αλτρουιστικών αντανακλαστικών που ευτυχώς και αυτά τα κουβαλάμε στα γονίδια μας, σαν αντίπαλο δέος στα άλλα τα εγωιστικά και φονικά γονίδια της φύσης μας.

Ας θυμηθούμε λίγο το ανθρώπινο πρόσωπό μας και ας τρομάξουμε με το τέρας που κρύβουμε, μήπως και ανακαλύψουμε τη μόνη δικαιοσύνη που είναι μια ακριβής στιγμή, όπως έγραφε και ο δικός μας ποιητής.

by Κώστας Κωνσταντινίδης

Έλληνα! Ε, ‘Ελληνα! Του κάμω, τι ζητάς εδώ; είμαι νεκρός, μου κάμει. (Ν. Εγγονόπουλος)

Ποιος σκότωσε τον τελευταίο Έλληνα;

Εσύ τον σκότωσες, που δημιούργησες μια πολιτεία που σκοτώνει τους πολίτες της, με όπλο τους άχρηστους ασύδοτους ανίκανους κυβερνήτες της και άρχοντές της. «Που κατά βάθος έγιναν /σαν ένα είδος υπηρέται των Ρωμαίων.» (Κ. Καβάφης). «Μέτριοι άψυχοι μεγαλοκατεργάρηδες με το δέος της οικονομίας» (Γ. Σεφέρης) και την αδιαφορία για τις ανθρώπινες αξίες.

«Μιλούν για τη μεγάλη κρίση με το στόμα. Στην ψυχή τους καμία αλλοίωση. Μένουν όπως πάντα οι άνθρωποι της πλατείας Συντάγματος, οι άνθρωποι του Κολωνακίου» (Γ. Σεφέρης).

Χωρίς στρατηγικό σκοπό έγινε στάχτη ο τόπος ανεύθυνα και ασύδοτα.

Από τα παπατζίδικα κόλπα των Ευρωπαίων δημοσίων υπαλλήλων — που «ξυπνούν, ξυρίζουνται κι αρχίζουν μεροκάματο τον σκοτωμό» (Γ. Σεφέρης) των ανθρώπων (θυμάστε τη Γιουγκοσλαβία; Και το Ιράκ; Και το Αφγανιστάν;), των αξιών, των συνειδήσεων — και των ντόπιων σφουγγοκωλαρίων τους, εξαρτάται αν θα καταστραφεί η χώρα. Η «Ελλάδα το εξανδραποδισμένο έθνος».

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, Κυβερνήτη ολίγιστε με τ’ όνομα. Αδιάφορε, κουρασμένε κατά δήλωσίν σου, που άφησες τους παρατρεχάμενούς της αυλής σου να καθορίζουν την κυβερνητική πολιτική. Βατοπέδι και Siemens και ομόλογα και υποκλοπές και DVD κομιστών. Και όταν η μπόχα ξέφυγε από το υπόγειο της αυλής σου, καμώνεσαι πως δεν ήξερες. Και στο τέλος εξαφανίζεσαι, αφού παρέγραψες των δικών σου και άλλων τα σκάνδαλα. Μια υπόθεση, λες, χωρίς ιδιαίτερη σημασία, περίπου.

Στρουθοκαμήλα της εξουσίας.

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, Κυβερνήτη του εκσυγχρονισμού της χρηματιστηριακής φούσκας και του στρατηγού, κουβαλητή της ζημενσοβαλίτσας στα κομματικά, κατά πως αυτός λέει, στα ταμεία. Και του Μαντέλη, που αμάρτησε για την εκλογική του περιφέρεια με τη χορηγία της Ζήμενς και για την κόρη του. Και του χλιδάτου Υπουργού του σοσιαλισμού, του ωραίου Μπρούμελ. Και διαμηνύεις πως οργίζεσαι, και αγανακτείς, διότι, λέει δεν ήξερες. Γίνεται να είναι τόσο τυφλός και κωφός ο Κυβερνήτης;

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, άρχοντα της οικονομίας πολυώνυμε, με τα πολλά ταλέντα στη δημιουργική λογιστική και την αλχημεία, που αυξομειώνεις το έλλειμμα, κατά πως βολεύει, και τώρα, που οι ομοϊδεάτες σου, της Εσπερίας, ξερνούν την αλήθεια, καμώνεσαι πως αυτοί μόνο φταίνε και συ δεν ήξερες. Ήξερες, μα έλεγες ψέματα.

Εσύ, ο άρχων των οικονομικών, με φόρο αίματος και εν ονόματι της σωτηρίας της Πατρίδας, προσπαθώντας να γεμίσεις τον λάκκο των άδειων κρατικών ταμείων. Τον λάκκο, που εσύ τον έσκαψες, μαζί με τους δόλιους και ανίκανους διοικητές των ΔΕΚΟ, που τις λεηλάτησαν και που εσύ διόρισες.

Και κουτσουρεύεις, τώρα, τον μισθό του βιοπαλαιστή, τη σύνταξη του φουκαρά συνταξιούχου. Περικόπτεις τη δεκάρα για το δώρο στα εγγόνια. Το ευρώ για τη βοήθεια στον άνεργο-γιο. Και ας σκάνε οι σαπιοκοιλιές από τα άνομα κέρδη τους.

Και κόπτεσαι, δήθεν, για την Πατρίδα, που εσύ και οι όμοιοί σου περιφέρετε κουρελοντυμένη στα σαλόνια της Εσπερίας.

«Γίνεται να συχωρεθείς απολαμβάνοντας το άδικο;» (Ο. Ελύτης).

Εσύ, πολιτικάντη, εσύ τον σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Αδίστακτε, που με τον τζόγο, κρατικό και ιδιωτικό, πας να γεμίσεις τα άδεια σου ταμεία, αδειάζοντας τις τσέπες του κοσμάκη, που έχει πια εναποθέσει τις ελπίδες του στη θεά τύχη.

«Κι ο άνθρωπος κατάντησε πραμάτεια» (Γ. Σεφέρης).

Εσύ, τον σκότωσες, πολιτικατζή με το γυάλινο πρόσωπο το μαργωμένο πονηρό χαμόγελο. Ψηφοσυλλέκτη της ψήφου των αναγκεμένων ανθρώπων. Τον μαζοχυλό των ψηφοφόρων, όπως τους κατάντησες, σαν τα μούτρα σου — «το της όλης πόλεως ήθος ομοιούται τοις άρχουσι» (Ισοκράτης).

Εσύ, πολιτικατζή, που μπήκες ξεβράκωτος στην πολιτική και διά της πολιτικής απόκτησες βίλες και κότερα και επιδεικνύεις ασύστολα τη χλιδή σου, μπερδεύοντας το νόμιμο με το ηθικό. Ξεδιάντροπε των πολλών διαμερισμάτων και των κτημάτων και των μετοχών (τι θα τα κάνεις όλα αυτά; Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες).

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, δικαστή που μοίρασες Δικαιοσύνη, κλείνοντας το μάτι στον ισχυρό, σανιδώνοντας το δίκαιο και τον νόμο για να περάσουν αβρόχοις ποσί οι καπάτσοι διαπλεκόμενοι με τους εωσφοράκους, χαντακώνοντας τον ανήμπορο.

Εσύ, τον σκότωσες, διανοούμενε, ο ανίκανος να μιλήσεις τη γλώσσα του Ελληνισμού, που είναι η ιδέα της αξιοσύνης και της ελευθερίας του ανθρώπου. Που ζεις σαν πτώμα τυμπανιαίο, σκαρφαλωμένος πάνω στο άδειο σου κεφάλι, που έτσι κι αλλιώς δεν σου χρειάζεται, γιατί το έχει αντικαταστήσει η εύκαμπτη σπονδυλική σου στήλη. Και μόνη σου έγνοια να καθίσεις τον κώλο σου πάνω στην έδρα της Ακαδημίας.

Εσύ, διεφθαρμένε πλουτοκράτη, βουλιμικέ κοιλιόδουλε. Αναίσχυντε μεταπράτη κάθε αξίας. Εσύ, χρυσοκωλόπαιδο της αμεριμνησίας και της διαφθοράς. Άχθος αρούρης που βρομίζεις τα πάντα, κι αυτήν τη γη που πατάς και την καταπατάς παράνομα.

Εσύ, τον σκότωσες, άθλιε των χαφιέδων. Ξεπεσμένε πόρνε! Βιαστή των ελπίδων των φτωχών ανθρώπων. Εξωνημένε έμπορα των ελπίδων ενός ολοκλήρου λάου. Εσύ, που θησαυρίζεις στον θάνατο του εμποράκου. Εσύ, που στο ράντζο του αναγκεμένου άρρωστου ζητάς φακελάκι.

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, Ελληναρά, οπαδέ της αρπαχτής και του σταρχιδισμού, με το «κούφιο νταηλίκι» (Κ. Παλαμάς). Οπαδέ του «ό,τι φάμε, ότι πιούμε, και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας» και του «Πούστευε και μην ερεύνα» (Τζίμης Πανούσης).

Εσύ, ο πουλημένος στη γκλαμουράτη Εσπερία των Νεοευρωπαίων, που λησμόνησαν τις πανανθρώπινες αξίες του ελληνοευρωπαϊκού πολιτισμού — και αλέθουν τις σάρκες και τις ψυχές των λαών στη μηχανή του νεοφιλελεύθερου δόγματος της Νέας Οικονομικής Ιδεολογίας των ασύδοτων αγορών της κερδοσκοπίας.

Εσύ, Νεοελληναρά, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ που έγινες για τους ξένους, που τόσο θαυμάζεις και ευλαβικά προσκυνάς, «The Greek malaka». Πονούν, ωρέ, τα παλικάρια. Πονούν και σκούζουν όταν κωλοπροβάλλουν και εισπράττουν το παλούκι ΔΝΤ και της τρόικας του μηχανισμού στήριξης.

«Μας μεταχειρίστηκαν σαν ανθρώπους άλλης φυλής που τους κάνουν ελεημοσύνη... Ευρωπαϊκός πολιτισμός μπιχλιμπίδι. Να χέσω τον ευρωπαϊκό πολιτισμό je m'en fous de la civilisation europeenne» (Γ. Σεφέρης)

Εσύ, σκότωσες τον τελευταίο Έλληνα. Εσύ, που παριστάνεις τον πατριώτη, ο πατριδέμπορος. Και πουλάς «κούφιο νταηλίκι» (Κ. Παλαμάς) .

Αρχαιοκάπηλε του κλέους εκείνων των Ελλήνων. Ψευτοέλληνα.

«Κοράκοι, όλοι κοράκοι αληθινοί, χειρότεροι από τον κόρακα όπου βγήκε από την Κιβωτό και εθρέφοταν από τα λείψανα, όπου είχε αφήσει ο κατακλυσμός του κόσμου» (Σολωμός).

«Μας σκοτώνουν με μικρές δόσεις πολύ ταχτικά πολύ σιωπηλά, πολύ σοφά ... Δεν έχουμε να σώσουμε τίποτα σ αυτόν τον πολιτισμό» (Γ. Σεφέρης).

Φαρμακωμένο να είναι το πλούσιο τραπέζι των ασυνείδητων, που κλέβουν τον ιδρώτα του εργάτη.

Βούλα πυρακτωμένη στην άδεια καρδιά τους το κλεμμένο νόμισμα του μεροκαματιάρη λαού.

Οι Ερινύες πλησιάζουν με γοργό βήμα. Το νιώθετε;

«Ευνουχισμένοι διανοούμενοι, μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες» (Γ. Σεφέρης) πατριδέμποροι, χριστέμποροι, σκλάβοι του χρήματος και της αδικίας, δεν μπορείτε να κρυφτείτε από το σκοτεινό μάτι των Ερινύων.

Αυτές δεν μπερδεύουν το ηθικό με το νόμιμο. Και θα ζητήσουν και θα πάρουν εκδίκηση.

Όταν έλθει ο καιρός της Δημοκρατίας του Δίκαιου Λόγου.

Η χώρα του Τίποτε-Τίποτε...

Αυτό που κατάφερε η νεότερη Ελλάδα είναι να δημιουργήσει την χώρα του «Τίποτε-Τίποτε» και να βάλει ως σύμβολα αλλά και ως εκφραστές της αυτούς που δεν έχουν τίποτα να πουν και με το τίποτα ανεβαίνουν την ιεραρχία. Η βάση αυτού του οικοδομήματος ξεκινά από τον μικρό Τίποτα ο οποίος μπορεί να είναι μπακάλης και θέλει να διαφημίσει το τουλουμοτύρι του. Θα καλέσει τον διαφημιστή θα τον πληρώσει και θα του πει ΑΥΤΟΣ πώς θα γίνει η διαφήμιση, γιατί αυτός ξέρει.

Είναι νεόπτωχος και θέλει την μεζονέτα του στο καμένο και καταπατημένο δάσος; Θα καλέσει μηχανικούς και αρχιτέκτονες και θα τους πει Αυτός πώς θα την χτίσουν και απαραίτητα να την βάψουν χρώμα γουρουνί για να ταιριάζει με το περιβάλλον, (επειδή ξέρει και από οικολογικά θέματα).

Όσο ανεβαίνει αυτό το τρισάθλιο οικοδόμημα όλο και πιο κραυγαλέοι Τίποτα κάνουν την εμφάνισή τους. Για παράδειγμα, υπάρχει στην ελληνική πραγματικότητα δίποδο που διαλαλεί δημοσίως ότι ήταν ηλίθιος και πήγαινε στο σχολείο μια φορά την εβδομάδα γιατί πίστευε ότι η Δευτέρα είναι μία εβδομάδα, η Τρίτη είναι η επόμενη και πάει λέγοντας. Κι όμως, παρ΄ όλη την ηλιθιότητα, την αμορφωσιά, την αγραμματοσύνη, «πρόκοψε» στη χώρα του «Τίποτε-Τίποτε» και εκτός από βουλευτής (όπου αποφάσιζε για τις τύχες ενός λαού) είναι και νομάρχης όπου κουμαντάρει και διασκεδάζει ταυτόχρονα τον λαό (γιατί είναι και τραγουδιστής και ηθοποιός και ότι «γουστάρει» η ψυχή σου).

Στους διαδρόμους του οικοδομήματος θα βρεις και άλλες ειδικότητες. Ένας Τίποτα, αν και υδραυλικός, έκανε ορθοπεδικές εγχειρήσεις σε δημόσιο νοσοκομείο διότι ο ίδιος δεν έβλεπε καμία διαφορά μεταξύ μιας ανθρώπινης λεκάνης από μία πορσελάνινη, αναρωτιόταν μόνο που να στηρίξει το καζανάκι.

Στην κορυφή του οικοδομήματος που θέλει να λέγεται χώρα, οι Τίποτα αρχηγοί των Τίποτα-κομμάτων με τα επιτελεία τους, αντιμετωπίζοντας το εκλογικό κοπάδι ως μάζα «μπανιστιρτζήδων», προτείνουν σε «αναγνωρίσιμους» Τίποτα να μπουν στα ψηφοδέλτια για να «κυβερνήσουν» όλοι μαζί τη χώρα του «Τίποτε-Τίποτε». Είσαι μοντέλα με ξώβυζο που βγαίνεις στην tv; Έχεις την έδρα σίγουρη. Είσαι Τίποτα -ηθοποιός, Τίποτα-αθλητής, Τίποτα-δημοσιογράφος, μουγγή τραγουδιάρα και παντός είδους «αναγνωρίσιμο ξέκωλο»; Τότε έχεις μία θέση στην Τίποτα-Βουλή.

Η εξειδίκευση όπως και η τέχνη στην χώρα του «Τίποτε-Τίποτε» δεν έχουν θέση. Ίσα-ίσα που είναι μεγάλο αμάρτημα να έχεις ειδικότητα και ταλέντο. Μεγαλύτερο απ’ όλα να έχεις μεράκι και μυαλό. Διότι μπορεί να λες εύκολα ότι είσαι «πολιτικό ζώον» αλλά δεν λες με την ίδια ευκολία ότι είσαι απλώς, αποτυχημένος μπακάλης, κακός υδραυλικός, κλέφτης, τεμπέλης, ξέκωλο, ηλίθιος, άεργος ή απατεώνας. Προς αποφυγή όλων των παραπάνω η νεοελληνική πολιτική τέχνη ήρθε για να καλύψει αυτό το κενό. Καθόρισε ως πρότυπο το Τίποτα, κάνει πολιτική για το Τίποτα, οργανώνει τις στρατιές των Τίποτα. Όσο για αυτούς που είναι Κάποιοι, μην μπορώντας να αλλάξουν χώρα, μυαλό αλλά και ταυτότητα ονειρεύονται ότι κάποια στιγμή η χώρα του «Τίποτε-Τίποτε» θα γίνει αυτή του «Ποτέ - Ποτέ ξανά».

Είμαι μειονότητα...

Μπορεί να έχω ταυτότητα, ΑΦΜ, εθνικότητα καταγεγραμμένη (δεν ξέρω από ποιον), αλλά νιώθω μειονότητα μέσα στα γεωγραφικά αλλά και στα κοινωνικά όρια της χώρας. Δεν είμαι σε ομάδα, αλλά ούτε ανήκω σε πολιτικό χώρο. Δεν έχω κοινά ενδιαφέρονται με κανέναν και το μόνο που με δένει με τους υπόλοιπους είναι η γλώσσα. Θρησκεία δεν έχω επιλέξει αλλά τις σέβομαι όλες. Ο τόπος που θεωρώ πατρίδα απαρτίζεται από τις μνήμες μου και από πλάσματα (ζωντανά και νεκρά) που θα τα υπερασπιστώ με απόλυτο πάθος μέχρι το τέλος.

Γνωρίζω ότι για την χώρα μου είμαι πολύτιμο ον μόνο κατά τις προεκλογικές περιόδους και έχω πλήρη συναίσθηση ότι για το υπόλοιπο χρονικό διάστημα είμαι μία μετακινούμενη καμπύλη στις δημοσκοπήσεις τους. Ποτέ άλλωστε δε με ρώτησαν ποιον θεωρώ κατάλληλο και ποιον αυστηρά ακατάλληλο για σκεπτόμενους ενηλίκους. Πολλοί με δελέασαν από τα εφηβικά μου χρόνια να ακολουθήσω την πολιτική τους γραμμή, μα όταν άρχισα να κάνω ερωτήσεις μου είπαν ότι η έξοδος είναι πρώτη πόρτα αριστερά όπως θα βγαίνω. Δε με έχουν ρωτήσει ποτέ πώς νιώθω για τις οικιστικές και περιβαλλοντικές παρεμβάσεις τους, παρά μόνο υπομένω τα έκτρωματά τους σαν Ινδός αποικοκρατούμενος από την Μεγάλη Βρετανία.

Δεν υπήρξε ποτέ μία Κούρτοβικ για να υπερασπιστεί τις πολιτικές μου θέσεις όταν διώκομαι καθημερινά από την δήθεν δημοκρατία που κυβερνά τον τόπο που έτυχε να γεννηθώ και να μεγαλώσω, αλλά και ούτε ένας Βαλιανάτος να μου πάρει συνέντευξη υπερασπιζόμενος το δικαίωμα να μιλώ. Η δίωξη μου δεν θα είναι ούτε ρατσιστική, ούτε πολιτική όταν θα αποφασίσω να μην ξαναπληρώσω φόρους σε ένα Κράτος που δεν μου έχει εξοφλήσει τους λογαριασμούς των ονείρων μου και της ίδιας της ελευθερίας μου. Επειδή δεν ανήκω επίσημα σε ένα είδος προς εξαφάνιση, καμία Greenpeace δεν θα αναρτήσει πανό όταν θα με σέρνουν από νοσοκομείο σε νοσοκομείο ψάχνοντας μία εντατική όταν θα την χρειασθώ. Και όταν πεθάνω δεν θα έχω το δικαίωμα να ζήτησω να θαφτώ κάτω από την βελανιδιά που παλιά σκαρφάλωνα επάνω της, αλλά θα με παραχώσουν σε ένα νεκροταφείο και οι δικοί μου θα πληρώνουν ενοίκιο.

Δεν θα καταγραφτώ ποτέ ως μειονότητα γιατί κανένα σύστημα, εθνικό και διεθνές, δεν ταιριάζει στην περίπτωση μου. Είμαι σαν την μερίδα πατάτες που βρίσκεις σε κάθε κατάλογου εστιατορίου. Χωρίς gourmet γεύση, χωρίς ιδιαίτερο χρώμα και πάντα σε χαμηλή τιμή. Τόσο αναλώσιμο είδος και τόσο σίγουρα υπαρκτό, που κανείς δεν μου δίνει και ούτε πρόκειται να μου δώσει σημασία στα καλοστρωμένα τους γεύματα μιλώντας, ανάμεσα σε άλλα, για μειόνοτητες.

Θα ξέρω.

Όταν θα χτιστούν τα όνειρα εκ νέου πάνω σε ανόθευτα συντάγματα και πάνω σε ιερούς τάφους εγώ δεν θα είμαι εδώ. Όταν τα παιδιά θα ζωγραφίζουν κόκκινα αστέρια σε γαλάζιους ουρανούς ο δικός μου χρόνος θα έχει λήξει. Θα έχω θαφτεί και ούτε τα κόκαλά μου δε θα έχουν μείνει όταν θα πάρει στροφή απότομη αριστερά αυτή η βαλτώδης ευθεία που έχουμε κληθεί όλοι να την περπατήσουμε χωρίς παράπονο. Έζησα φτιάχνοντας όνειρα και θα φύγω έχοντάς τα νεκροσέντονο, όμως στην φωτογραφία του μελλοντικού μου τάφου θα έχω προλάβει να κολλήσω μία φωτογραφία τα χαμόγελα των αγέννητων ακόμη παιδιών που θα έχουν δικαίωμα εκπλήρωσης των ονείρων κάτω από τον ήλιο, αυτόν που εμείς αποχωριστήκαμε βιαίως δίχως να ρωτηθούμε.

Όταν οι δρόμοι θα γεμίζουν και πάλι από φωνές διεκδίκησης και η εξουσία θα τρέχει να κρυφτεί από τον φόβο του ακρωτηριασμού της, δεν θα είμαι εκεί να χτυπήσει δυνατά έστω μια φορά η καρδιά μου. Όταν όμως την καρδιά μου θα την τρώνε τα σκουλήκια θα έχω ήδη μάθει ότι οι καρδιές των ζωντανών δεν χτυπούν από συνήθεια αλλά από λόγο. Δεν θα κρατιέται η οργή πίσω από καγκελόπορτες ούτε πίσω από ασπίδες των φυλάκων εξουσίας. Θα ξεχειλίζει η οργή και θα γεμίσει τα ποτάμια που στέρεψαν τεχνοκράτες πουλημένοι.

Τα χωράφια με τα στάρια που κάποτε τα είχε πάρει ο δρόμος της εξέλιξης θα βγάλουν ρίζες στην πίσσα της ασφάλτου και οι θεριστές του μέλλοντος θα πάρουν τα δρεπάνια από τις βιτρίνες της μνήμης και θα μαζέψουν την σπορά. Δεν θα είμαι εδώ να δω το αλεύρι να γίνεται ψωμί για να θρέψει τα στόματα των ελευθέρων γενεών που κόντρα στα ζιζανιοκτόνα των προδοτών θα επιβιώσουν και θα ανδρωθούν.

Ενάμιση μέτρο κάτω από τη γη αυτή θα είμαι όταν οι παρίες θα πατάνε από πάνω μου κάνοντας την δικής τους πορεία προς την κατάκτηση του Δικαίου. Θα αναπηδά ο σκελετός μου σε κάθε τους βήμα και έτσι θα ξέρω ότι ο δρόμος της ανδρείας περνάει από νεκροταφεία άνανδρων και σιωπηλών εν ζωή πλασμάτων. Θα μάθω έστω και νεκρός πως οι πορείες δεν γίνονται μπουσουλώντας.

Το αίμα μου θα έχει γίνει σκόνη όταν όλα θα έχουν έρθει στην αρχή. Δεν θα σκέφτομαι, δεν θα ακούω, δεν θα νιώθω, αλλά θα ξέρω ότι η στροφή αριστερά ήταν ακριβώς δίπλα μου σε κάθε μου βήμα, αλλά ως τρομαγμένος ζωντανός περπατούσα πάντα έχοντας καρφωμένα τα μάτια μου στο χώμα.

Αφύπνιση

H Ρευστή κοινωνική αλλαγή μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον αν πληρούνται δυο περιπτώσεις.Ένα, το ανθρώπινο σύστημα αξιών, το οποίο αποτελείται από αντιλήψεις και πεποιθήσεις μας, πρέπει να επικαιροποιηθεί και να αλλάξει μέσω της εκπαίδευσης και της στοχαστικής ενδοσκόπησης. Δυο, το περιβάλλον που περικλείει αυτό το σύστημα αξίων πρέπει να αλλάξει ώστε να μπορεί να υποστηρίξει την νέα παγκόσμια αντίληψη. Η αλληλεπίδραση μεταξύ του κάθε ατομικού συστήματος αξιών και του περιβάλλοντος τους είναι αυτό που επηρεάζει την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Για παράδειγμα, στην κουλτούρα μας, «ηθική» είναι στην πραγματικότητα ένας τρόπος διαβάθμισης, αφού το κοινωνικό μας σύστημα προωθεί και επιβραβεύει τον ανταγωνισμό και την ιδιοτέλεια. Αυτή η προοπτική δεν «οδηγεί» μόνο σε μια εκτρεπομενη συμπεριφορά… την δημιουργεί. Η διαφθορά είναι το πρότυπο στην κοινωνία μας και οι περισσότεροι άνθρωποι δεν το βλέπουν αυτό, δεδομένου ότι η ίδια η κοινωνία υποστηρίζει αυτή τη συμπεριφορά, θεωρείται αυτόματα φυσιολογική και σωστή.. η σωστή σε κάποιο βαθμό.

Δεδομένης αυτής της κατανόησης, υπάρχει μια πλάνη που έχει προκύψει, όταν ορισμένες ομάδες θεωρούνται διεφθαρμένες και όλοι οι άλλοι είναι σωστοί. Αυτή είναι η πανάρχαια αντίληψη «εμείς και αυτοί» η οποια δεν έχει βάση εμπειρικά επειδή ακριβώς έχει ένα βαθμό αλήθειας.

Για παράδειγμα, υπάρχει ένα μεγάλο κίνημα ανθρώπων που συνεχώς μιλούν για μια «Νέα παγκόσμια τάξη» και μια αντίληψη ότι υπάρχει μια ελίτ ομάδα ανθρώπων που έχουν προσπαθήσει να καταλάβουν τον κόσμο για μεγάλο χρονικό διάστημα και έχουν χειραγωγήσει την κοινωνία με διάφορους τρόπους με σκοπό την διεκπεραίωση των στόχων τους.

Αυτό φυσικά ισχύει σε κάποιο βαθμό.

ΑΛΛΑ, η αποτυχία της αντίληψης είναι ότι αυτή η «ομάδα» δεν είναι με τίποτα μια ομάδα. Είναι μια τάση.

Αν αφαιρούσαμε όλα τα άτομα από την κορυφή, που ασκούν την παγκόσμια ηγεμονία, τότε θα ήταν απλά θέμα χρόνου προτού μια άλλη ομάδα ανθρώπων με τις ίδιες φιλοδοξίες θα έπαιρνε τη θέση τους. Ως εκ τούτου, δεν είναι τα συγκεκριμένα άτομα η τα γκρουπ ατόμων που αποτελούν το πρόβλημα. Στην πραγματικότητα είναι οι όροι επάνω στους οποίους εκείνοι οι άνθρωποι είναι εξοικειωμένοι και από τους οποίους έχουν κατηχηθεί. Φυσικά πολλοί μιλούν ενάντια σε αυτή την άποψη, με την έννοια ότι είναι η «ανθρώπινη φύση» η αιτία που προκαλεί τον ανταγωνισμό και την ανάγκη για κυριαρχία. Αυτό δεν υποστηρίζεται από τα γεγονότα. Στην πραγματικότητα, είμαστε σχεδόν καθαρές πλάκες κατά τη γέννηση μας και το περιβάλλον μας είναι αυτό που πλάθει αυτό που είμαστε και τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε. Ως εκ τούτου, για να πραγματοποιηθεί η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΉ αλλαγή, θα πρέπει να δαπανηθεί λιγότερος χρόνος για την καταπολέμηση αυτής της άρρωστης κοινωνικής δομής και περισσότερος χρόνος για την προσπάθεια αλλαγής των πραγματικών αιτιών. Όσο και αν φαντάζει δύσκολος και τρομακτικός αυτός ο τρόπος σκέψης, είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μας προς το καλλίτερο.

Μπορούμε να συνεχίσουμε να πατάμε τα μυρμήγκια που έρχονται κάτω από το ψυγείο, αλλά μέχρι να μαζέψουμε τα χαλασμένα τρόφιμα που βρίσκονται πίσω από αυτό, το μόνο πράγμα που είναι σίγουρο είναι πως θα συνεχίσουν να έρχονται.

Νεο-έλληνας - Οικογένεια : Βοοειδή, Γένος : Βους.

Με το βλέμμα της (γνωστής) αγελάδας παρακολουθεί ο νεο-έλληνας όσα αποφασίζονται για την ζωή του.

Και γιατί όχι ; Έτσι δεν εκπαιδεύτηκε δεκαετίες τώρα ; Να εντάσσεται σε «αγέλες» ; Και να καυχάται γι’ αυτό ;

Σπίτι, σχολείο, θρησκεία, πολιτική, εργασία : Όλα στόχευαν (και συνεχίζουν βεβαίως) στην πλήρη αγελαδοποίησή του.

Να «ταΐζεται» με ότι πιο εχθρικό στην «φύση» του για να γίνει πιο παραγωγικός και ακόμη λίγο πιο παραγωγικός και ακόμη λίγο πιο παραγωγικός …

Να «αρμέγεται» το πνεύμα του, η ψυχή του, το σώμα του κάθε μέρα, αδιαμαρτύρητα.

Να ξέρει ότι πάει για «σφάξιμο» και να παρακολουθεί αδύναμος (;) ν’ αντιδράσει στο «πεπρωμένο» που του έχουν προγράψει.

Η αντίδρασή του να περιορίζεται στα γνωστά «πολιτικά» μουγκανητά, ένθεν κακείθεν.

Τόσο βολεμένος στις ψευδαισθήσεις αυτού του «κόσμου» :

- Να νομίζει ότι «έχει», ενώ τίποτα δεν είναι (πραγματικά) δικό του. Ούτε πράγματα, ούτε καταστάσεις, ούτε έμψυχα.

- Να νομίζει ότι μπορεί να αλλάξει πράγματα, καταστάσεις, ανθρώπους. Χωρίς να συνειδητοποιεί ότι το μόνο που του επιτρέπεται και μπορεί να κάνει είναι να αλλάξει την πορεία του, προς το γνώθι σ’ εαυτόν.

- Να ζει, σαν να νομίζει ότι θα ζήσει αιώνια, δηλαδή να αναβάλει να ζήσει.

- Να ζει μέσω εκπροσώπων παντός (α)είδους.

Ακόμη είναι νωρίς.

Θα πάνε πολλές, πάρα πολλές «αγελάδες» στο σφαγείο, πριν συνειδητοποιήσουν κάποιες ότι είναι άνθρωποι.

Γιατί η αλήθεια είναι ότι μαζεύτηκε πολύ «σαβούρα», πολύ έρμα στον πλανήτη γη και πρέπει να σαρωθεί για να υπάρξει η μετάβαση. Η μετάβαση σε μία άλλη ανθρώπινη εποχή.

Οι εξελίξεις έχουν δρομολογηθεί. Και δεν υπάρχει επιστροφή.

Και η πλάκα είναι ότι οι «κρατούντες» του «κόσμου» αυτού, νομίζουν ότι ελέγχουν τα πράγματα, τις καταστάσεις, τους ανθρώπους.

Η σφαλιάρα που θα φάνε θα είναι ανεπανάληπτη στην ανθρώπινη ιστορία.

by Απόλλων Εκάεργος

Εικονική Πραγματικότητα ή ανάγκη περισσότερης δημοκρατίας;

Τμήμα της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να κατασκευάζει και να θέλει να ζει σε εικονική πραγματικότητα. Οι υποψήφιοι της Κυβέρνησης στο επίπεδο της περιφέρειας έλαβαν συνολικά 10% λιγότερες ψήφους από τις εκλογές του 2009, ενώ σε απόλυτους αριθμούς χάθηκε για το ΠΑΣΟΚ πάνω από ένα εκατομμύριο ψήφοι. Στοιχείο της εικονικής πραγματικότητας είναι να εμφανίζεται ως ο μεγάλος χαμένος των εκλογών ο Ι.Δημαράς, ο οποίος έλαβε με την πρώτη του αυτοτελή κάθοδο σχεδόν 16% ή κάτι λιγότερο από το 5% πανελλαδικά. Με άλλα λόγια αφού στήθηκαν οι δημοσκοπήσεις σε δήθεν εικονικούς θριάμβους του Ι.Δημαρά, εν τέλει, η εκλογικά θετική κατάληξη της επιλογής του, εμφανίστηκε ως ήττα.Δεύτερο, με το αποτέλεσμα που απέσπασε το ΠΑΣΟΚ μαζί με τις συνεργαζόμενες με αυτό δυνάμεις, καθίσταται αδύνατο να κυβερνήσει.

Με 1/3 των ψήφων του σχεδόν μισού εκλογικού σώματος καμιά πολιτική δεν είναι εύκολο να περπατήσει, πολύ περισσότερο στην εποχή του μνημονίου. Η διακυβέρνηση του τόπου γίνεται ακόμα πιο δύσκολη από το γεγονός ότι ο Γ.Παπανδρέου μεταβλήθηκε μετά από δική του επιλογή (και τις προτάσεις των γνωστών ανόητων) σε «κουτσή πάπια» (Lame Duck) ή πιο σωστά «παραλυμένη πάπια». O όρος χρησιμοποιείται στην πολιτική επιστήμη προκειμένου να χαρακτηριστεί μια κυβέρνηση που δεν μπορεί πια να κυβερνά εύκολα, είτε διότι πρόκειται σύντομα να τελειώσει η θητεία της όπως προβλέπουν υπάρχοντες θεσμικοί κανόνες (επί παραδείγματι ο τελευταίος χρόνος της δεύτερης θητείας ενός προέδρου στις ΗΠΑ), είτε διότι έχει από μόνη της προαναγγείλει, έμμεσα ή άμεσα, το τέλος της. Χαρακτηριστικά ο Τ.Μπλερ, ο επί μακρών πρωθυπουργός του ΗΒ, είχε ανακοινώσει ότι επρόκειτο να παραιτηθεί μετά ένα έτος υπέρ του Μπράουν. Τελικά αναγκάστηκε να παραιτηθεί μέσα σε 3 μήνες. Ο λόγος απλός: όλο το βρετανικό Εργατικό κόμμα είχε αναδιαταχθεί υπέρ του προαναγγελθέντος νέου αρχηγού.Προκειμένου να αντιμετωπιστεί η δυσκολία διακυβέρνησης της χώρας θα απαιτηθούν από το ΠΑΣΟΚ σειρά μέτρων στις εξής κατευθύνσεις: α) αλλαγή μείγματος πολιτικής. β) Αλλαγή προσωπικού και πριν από όλα απομάκρυνση εκείνων που δεν κατανοούν ότι «για να επικοινωνεί» η επικοινωνία πρέπει να έχει πολιτικό περιεχόμενο. Ότι η ανάπτυξη της χώρας και η υπέρβαση της ύφεσης απαιτούν πραγματικές πολιτικές και όχι εικονικές αυταπάτες. γ) Ενίσχυση της δημοκρατίας. Αύξηση της αυτονομίας του πολιτικού συστήματος.

Αν το ΠΑΣΟΚ, αντίθετα, πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει τις επόμενες εκλογές στηριγμένο στην διαπλοκή, ας ρωτήσει τον Κ.Καραμανλή τι έπαθε με τέτοιες επιλογές και σε καλύτερες για αυτόν συνθήκες το 2007. Τέλος, επείγει το ΠΑΣΟΚ να πάει σε συνέδριο ώστε να διαμορφώσει μια δημοκρατικά νομιμοποιημένη πολιτική σε νέες συνθήκες. Δεν μπορεί η ηγεσία του να εκβιάζει τον λαό με εκλογές και να αρνείται στην κομματική βάση την δημοκρατία ενός συνεδρίου.Τρίτο, η πολυδιασπασμένη αριστερά έλαβε στο πολιτικό κέντρο της χώρας, που είναι η Αττική, χωρίς τους Οικολόγους, τόσους ψήφους (44,6%) όσο τα δύο κόμματα του δικομματισμού (44,5%). Συνολικά η πέραν του ΠΑΣΟΚ Αριστερά έλαβε πανελλαδικά κάτι λιγότερο από το 30% του συνόλου των ψήφων. Στην Αττική, το ΚΚΕ αύξησε τις ψήφους του από 10,2% σε 14,2%. Οι τρεις συνιστώσες που συναποτελούσαν μέχρι πριν λίγους μήνες τον ΣΥΡΙΖΑ έλαβαν το 12,2% των ψήφων (από 6,8%) εμφανίζοντας την μεγαλύτερη αύξηση έναντι όλων των άλλων δυνάμεων. Αύξηση που πέρασε απαρατήρητη εξαιτίας της διάσπασής της και των προσωπικών στρατηγικών στελεχών της. Αύξηση παρουσίασε και η εξωκοινοβουλευτική αριστερά, με ευχάριστη έκπληξη το 2,3% της ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ. Η ριζοσπαστική και κομμουνιστική αριστερά έλαβε στην Αττική συνολικά (χωρίς, δηλαδή, τους ψήφους του Ι.Δημαρά) ένα ποσοστό μεγαλύτερη τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και της ΝΔ (28,8% έναντι 24,1% και 20,6%). Αυτοί οι αριθμοί θα αποκτήσουν αξία όταν η αριστερά θα βρει το δρόμο της κοινής δράσης.

by Nikos Kotzias

Επιτέλους!!! Ξεφορτωθήκαμε τον Καραγκιόζη

Συγχαρητήρια στους Τούρκους για το απόκτημά τους. Να το χαίρονται.

Μεγαλύτερο κακό στον ελληνισμό από τους ίδιους τους Έλληνες ποτέ και κανένας ξένος δεν έχει καταφέρει να κάνει. Πήραν οι Τούρκοι τον "Καραγκιόζη" και βρέθηκαν Έλληνες να τσαντιστούν και να βγουν να φωνάζουν, διεκδικώντας το δίκιο τους. Αντί να πανηγυρίζουμε όλοι μαζί, που βρέθηκε κάποιος αφελής να πάρει αυτήν τη "λέρα" από πάνω μας, καθόμαστε και διαμαρτυρόμαστε. Με την Τουρκία έπρεπε να έχουμε διαφορές για το ακριβώς αντίθετο από αυτό που σήμερα διαφωνούμε. Θα έπρεπε να προσπαθεί ο ένας να φορτώσει στον άλλο τον Καραγκιόζη, όπως συμβαίνει με τον κάθε "μουντζούρη".

"Μουντζούρης" είναι ο Καραγκιόζης. Ένας κόπρος. Ένα πραγματικό παράσιτο της ζωής και της κοινωνίας. Ένα πραγματικό βδέλυγμα. Ένα θλιβερό ανθρωποειδές, που αποτελεί ντροπή για έναν λαό να υπάρχει στην παράδοσή του. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο λαός είναι ο ελληνικός. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο Καραγκιόζης θα πρέπει να είναι "συγκάτοικος" σε μια παράδοση με ήρωες όπως ο Αχιλλέας ή ο Οδυσσέας. Σήμερα διαμαρτυρόμαστε σε ένα θέμα, στο οποίο έχουμε εκατό τοις εκατό άδικο και μάλιστα εμφανιζόμαστε τόσο γελοίοι, που με τις πρακτικές μας νομιμοποιούμε τις πρακτικές των εχθρών μας.

Με τις βλακώδεις και ανεξήγητες συμπεριφορές μας απειλούμε τα πραγματικά μας δίκια. Μιλάμε για τρομερά πράγματα. Διεκδικώντας αδίκως ξένες πνευματικές κληρονομιές, νομιμοποιούμε αυτούς, που κάνουν τα ίδια εις βάρος μας. Οι ίδιοι οι Έλληνες, οι οποίοι γελάνε με τους σλαβόφωνους Σκοπιανούς, όταν αυτοί διεκδικούν τον Φίλιππο ή τον Αλέξανδρο —των οποίων τα ονόματα δεν τα κατανοούν στη γλώσσα τους— έρχονται και τους μιμούνται στο θέμα του Καραγκιόζη. Ό,τι σχέση έχει η λέξη Φίλιππος με τους Σλάβους, άλλη τόση σχέση έχει η λέξη Καραγκιόζης με τους Έλληνες. "Φωνάζει" από μακριά ..."Καραγκιόζης" …Είναι τούρκικη λέξη …Δεν είναι ούτε Τηλέμαχος ούτε Αριστοτέλης ούτε Νικηφόρος ούτε Φιλοποίμην. Ανήκει στην οθωμανική παράδοση και όχι στην ελληνική. Ανήκει σ' αυτούς που τον "γέννησαν" και τον "βάπτισαν" με όνομα που ανήκε στη γλώσσα τους.

"Ο Καραγκιόζης είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας" …θα μπορούσε να πει o ...Βελιγκέκας. Δυστυχώς όμως αυτό το είπε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Γραικίας Γρηγόρης Δελαβέκουρας.!!! Ο εκπρόσωπος του ίδιου υπουργείου, το οποίο μάχεται για να "κρατήσει" τον Καραγκιόζη, αλλά δεν έχει κανένα πρόβλημα —όπως δείχνουν τα πράγματα— να παραδώσει το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς. Ο εκπρόσωπος του υπουργείου, το οποίο δεν έδειξε τα ίδια αντανακλαστικά τώρα που οι Τούρκοι απειλούν να μας πάρουν το Καστελόριζο ή το μισό Αιγαίο. Τον Καραγκιόζη να μην μας πάρουν. Αυτό μόνον τους νοιάζει. Τον "πατέρα" τους να μην χάσουν και να μην μείνουν "ορφανά" τα "Κολλητήρια" …εκεί στη Βασιλίσσης Σοφίας.

Αυτά σ' ό,τι αφορά το τυπικό μέρος του "ήρωα" των σκιών. Στο ουσιαστικό μέρος τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Τον Καραγκιόζη οι Έλληνες όχι απλά έπρεπε να τον αποφεύγουν όπως έναν "μουντζούρη", αλλά στην κυριολεξία να τον μισούν. Γιατί; Γιατί ο Καραγκιόζης τούς αλλοίωσε τα ελληνικά τους χαρακτηριστικά. Ο Καραγκιόζης είναι ο "πατέρας" του αιώνιου Ραγιά. Του υποταγμένου, κουτοπόνηρου και βρωμερού Ραγιά. Συνεπώς είναι και ο "πατέρας" του άθλιου σημερινού νεοέλληνα της μίζας, του ωχαδερφισμού και της αθλιότητας. Γι' αυτόν τον λόγο "κατασκευάστηκε" από την οθωμανική αυτοκρατορία. "Κατασκευάστηκε", για να διαβρώνει ανθρώπινες ψυχές. "Κατασκευάστηκε", για ν' αποθαρρύνει τους ανθρώπους να γίνονται ισχυροί πολίτες και να τους μετατρέπει σε κουτοπόνηρους και πειθήνιους υπηκόους.

Η επιβίωση του Καραγκιόζη στη σύγχρονη ελληνική παράδοση ήταν αυτή, η οποία διαιώνισε τους Ραγιάδες της οθωμανικής αυτοκρατορίας και στο σύγχρονο ελληνικό κράτος. Ο Καραγκιόζης έκανε μεγάλη ζημιά στον σύγχρονο ελληνισμό. Εξαιτίας του δεν έγινε η Ελλάδα ποτέ ένα σύγχρονο κράτος. Εξαιτίας του μεταφέρθηκε η "παθογένεια" της οθωμανικής αυτοκρατορίας στο ελληνικό εθνικό κράτος. Απλά, για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει πώς λειτουργεί το σύστημα και οι μηχανισμοί παραγωγής προτύπων.

Το κάθε κοινωνικό σύστημα λειτουργεί με τον τρόπο που επιβάλει η πολιτισμική του επιλογή. Με βάση αυτήν την επιλογή —και άρα με βάση τις "απόψεις" του— διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του. Εξαιτίας των αναγκών της διαπαιδαγώγησης παράγει τα επιθυμητά γι' αυτό πρότυπα. Με τα πρότυπα σου "λέει" από μικρό παιδί τι ακριβώς θέλει από εσένα να κάνεις όταν θα ενηλικιωθείς. Σου εξηγεί τι θεωρεί σωστό και τι λάθος. Σου εξηγεί τι ανέχεται και τι όχι.

Η αρχαία ελληνική κοινωνία δεν ήταν τυχαίο που μεγαλούργησε. Δεν ήταν τυχαίο που νίκησε όλους τους μεγάλους τυράννους. Δεν ήταν τυχαίο που έστησε Θερμοπύλες για να τους σταματήσει και τους νίκησε σε Μαραθώνες. Τίποτε δεν είναι τυχαίο σ' αυτόν τον κόσμο. Από τύχη κανένας δεν βρέθηκε ψηλά στον Όλυμπο. Πρέπει να ξεκινήσεις "σκαρφάλωμα" μιας ολόκληρης ζωής, για να βρεθείς εκεί. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κοινωνίες. Καμία δεν διέπρεψε επειδή έτσι "έτυχε". Οι κοινωνίες αποφασίζουν μόνες τους για τους στόχους τους και στη συνέχεια "παράγουν" τους πολίτες που επιθυμούν, για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί. Η αρχαία ελληνική κοινωνία ήταν διάσημη και λαμπερή, γιατί ήταν φιλόδοξη. Αναγκαστικά λοιπόν φιλόδοξους πολίτες "παρήγαγε". Τέτοια πρότυπα έδινε στα παιδιά της.

Όταν μια κοινωνία μεγαλώνει τα παιδιά της με ήρωα τον Αχιλλέα, ελληνική θα γίνει. Γιατί; Γιατί θα τα κάνει όμοια μ' αυτόν. Θα τα κάνει να σκέφτονται όμοια μ' αυτόν. Θα τα κάνει να επιθυμούν και να εχθρεύονται τα ίδια πράγματα μ' αυτόν. Τι ήταν ο Αχιλλέας; Ένας ισχυρός άνθρωπος. Ένας φιλόδοξος άνθρωπος. Ένας άνθρωπος, ο οποίος αγωνιζόταν για τη δόξα μέχρι θανάτου. Ένας άνθρωπος, ο οποίος μπορούσε να θυσιαστεί για έναν κοινό στόχο. Ένας άνθρωπος, ο οποίος μπορούσε να θυσιαστεί για τον φίλο του και άρα και για τον συνάνθρωπό του. Ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν θα δίσταζε να σηκώσει το ξίφος του ακόμα και απέναντι στην ίδια την εξουσία, αν θεωρούσε ότι αδικούνταν από αυτήν. Ένας άνθρωπος, ο οποίος στεκόταν πάντα "όρθιος" σε όλες τις περιστάσεις. Ένας άνθρωπος, ο οποίος, ως "όρθιος", δικαιούνταν να είναι πανέμορφος και ρωμαλέος ως θεός.

Αυτά τα παιδιά αυτής της κοινωνίας είναι που έστησαν τις Θερμοπύλες και έχτισαν τους Παρθενώνες. Αυτοί ανακάλυψαν τη Δημοκρατία και αυτοί θεμελίωσαν τις επιστήμες. Γιατί; Γιατί ο καθένας από αυτούς σκεφτόταν σαν τον Αχιλλέα και έδινε τη μάχη του στον όποιο τομέα και αν δραστηριοποιούνταν. "Τρωικός Πόλεμος" δεν υπάρχει μόνον στο στρατιωτικό επίπεδο. Υπάρχει και στην επιστήμη. Υπάρχει και στην οικονομία. Υπάρχει και στην κοινωνική λειτουργία. Όπου υπάρχει τέτοιος "πόλεμος", ευδοκιμούν και δοξάζονται οι "Αχιλλείς".

Άνθρωπος, ο οποίος μεγάλωσε με πρότυπο τον Αχιλλέα, θα σταθεί "όρθιος" ως άνθρωπος όπου κι αν τον τοποθετήσεις. Όποια κι αν είναι η ιδιότητά του. Είτε είναι στρατιώτης είτε επιστήμονας είτε υπάλληλος είτε εργάτης, πάντα θα στέκεται "όρθιος". Θα κάνει το καθήκον του ή θα εκτελέσει την εργασία του στο ακέραιο, για να μην σου δώσει το δικαίωμα να τον κατηγορήσεις. Θα υπερασπιστεί αυτό το οποίο θεωρεί δίκαιο και θα πολεμήσει αυτό το οποίο θεωρεί άδικο …Μέχρι θανάτου …καί στις δύο περιπτώσεις. Αυτός είναι ο ελληνισμός και αυτά είναι τα θεμέλιά του.

Σε μια άλλη χρονική περίοδο και υπό άλλες συνθήκες λειτούργησε η οθωμανική αυτοκρατορία. Αυτή η αυτοκρατορία είχε έναν πολύ απλό τρόπο λειτουργίας. Δεν είχε ανώτερους στόχους, όπως η ελληνική. Δεν ήταν μικρή κοινωνία, η οποία θα έδινε τη μάχη της επιβίωσης, όπως η ελληνική. Ήταν μια τεράστια κοινωνία και δεν κινδύνευε από εξωτερικούς εχθρούς, ώστε να εκπαιδεύσει τους πολίτες της στην αυτοθυσία. Είχε μια οργανωμένη τάξη ισχυρών, οι οποίοι περισσότερο φοβούνταν την εσωτερική αντίδραση παρά οτιδήποτε άλλο. Αυτοί οι κυρίαρχοι Αγάδες φοβούνταν τους φτωχούς δουλοπάροικους και φρόντιζαν για την άμυνά τους. Πώς; Με τη μέθοδο των προτύπων. Κατασκεύασαν τα πρότυπα που τους βόλευαν και τα έδωσαν στην "πλέμπα". Κατασκεύασαν τα πρότυπα και τα έδωσαν στους φτωχούς για μαζική "κατανάλωση". Κατασκεύασαν τον Καραγκιόζη. Κατασκεύασαν τον Καραγκιόζη, για να έχουν Καραγκιόζηδες απέναντί τους.

Τι σου "έλεγε" η αυτοκρατορία μέσω αυτού του προτύπου της; Εφόσον πεινάς, μην αντιδράς βίαια. Μην αμφισβητείς το σύστημα. Μην θυσιάζεσαι για τις απόψεις σου, γιατί δεν αξίζει και θα είσαι κορόιδο αν το κάνεις. Μην καλλιεργείς φιλίες, γιατί κοστίζουν και σου κάνουν ζημιά. Κάνε τα πάντα για να επιβιώσεις. Αυτός, ο οποίος επιβιώνει, χωρίς να δουλεύει, είναι ο "μάγκας". Αυτός είναι ο "πετυχημένος". Όλοι οι άλλοι είναι "θύματα". "Θύματα" είναι τόσο αυτοί, οι οποίοι αδυνατούν να επιβιώσουν όσο κι αυτοί που θυσιάζονται για πράγματα, τα οποία δεν μετρούνται σε μπριζόλες, κεφτέδες και μαρούλια. Οι "επιτυχόντες" είναι πάντα οι "μάγκες". Αυτοί πάντα θα έχουν καλές σχέσεις με τους Αγάδες. Οι "επιτυχόντες", που, χάρη στους Αγάδες, θα γευτούν ακόμα πιο εύκολη "επιτυχία".

Αυτή ήταν η "γραμμή", που περνούσαν στον λαό με τον Καραγκιόζη. Κάνε απατεωνιές, αλλά φρόντισε να μην σε πιάσουν. Πλήρωνε μπαξίσι, για να κάνεις τη δουλειά σου, ακόμα κι αν αυτή η δουλειά είναι παράνομη. Παίρνε μπαξίσι για να κάνεις το καθήκον σου, ακόμα κι αν αυτό είναι παράνομο. Κάνε ό,τι θέλεις, αλλά, όταν έρθεις απέναντι στην εξουσία, να υποταχθείς, γιατί αυτό είναι το "παιχνίδι". Βρες κουτσούς, χαζούς και κουλούς και ξεγέλασέ τους. Μόνον τον Αγά μην προσπαθείς να ξεγελάσεις, γιατί θα τιμωρηθείς. Τον Αγά θα τον "γλείφεις". Τον Αγά θα τον προσκυνάς. Τον Αγά θα τον βοηθάς, χαφιεδίζοντας όλους τους άλλους. Στόχος; "Ναααα φάαααμε, ναααα πιούυυυμε …και νηστικοί να κοιμηθούμε, ναούμε".

Αυτός ήταν ο υπέρτατος στόχος του Καραγκιόζη. Να φάει και να πιεί πάση θυσία. Κανένας άλλος ανώτερος στόχος. Για καμία δόξα δεν αγωνίζεται. Για κανένα κοινωνικό δίκαιο. Για κανέναν κοινό αγώνα δεν θυσιάζεται. Δεν έχει φίλους παρά μόνον ευκαιριακούς συμμάχους σε μια σκληρή "σκυλομαχία" για το πιάτο της ημέρας. Η οικογένειά του δεν είναι μια πραγματική οικογένεια, παρά μια συμμορία συγγενών, που αγωνίζονται για το πιάτο της ημέρας. Ο Καραγκιόζης δεν στέκεται ποτέ όρθιος. Παίρνει το σχήμα που θέλει ο Αγάς. Δεν είναι πανέμορφος σαν τον Αχιλλέα, αλλά πανάσχημος, γιατί η ομορφιά γοητεύει τους ανθρώπους και αυτό απειλεί την εξουσία του Αγά. Δεν είναι ρωμαλέος σαν τον Αχιλλέα, αλλά καμπούρης, γιατί ο Αγάς θέλει να "στρέψει" τους πάντες μακριά από κάθε σκέψη σύγκρουσης.

Η επιλογή του σωματότυπου του Καραγκιόζη δεν είναι τυχαία. Μόνον οι πλούσιοι και οι ισχυροί είναι όμορφοι και ρωμαλέοι και γι' αυτό πρέπει να τους φοβούνται οι φτωχοί. Οι φτωχοί είναι καμπούρηδες, κοντοί και άσχημοι. Οι φτωχοί είναι σαν τον βρομιάρη Καραγκιόζη και τα παιδιά του. Ζέχνουν από τη βρόμα, εφόσον, μόλις κατορθώσουν να φάνε με τις πιο απίθανε γυφτιές και απατεωνιές, θα κρυφτούν, είτε στα κεραμίδια είτε στους βόθρους, για να μην τους βρουν αυτοί τους οποίους ξεγέλασαν.

Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Ο Καραγκιόζης θέλει να δείχνει στα παιδιά των δουλοπάροικων Ραγιάδων πώς τα αντιλαμβάνεται το οθωμανικό σύστημα. Ο Καραγκιόζης είναι ένα κατασκευασμένο "θολό" είδωλο, για να βλέπουν οι φτωχοί την εικόνα τους όπως βολεύει το σύστημα και όχι όπως πραγματικά είναι. Γι' αυτόν τον λόγο είναι δύσμορφος και σχεδόν σακάτης. Δείχνει "φωναχτά" όχι μόνον ότι δεν θέλει ν' αγωνίζεται, αλλά και ότι δεν μπορεί ν' αγωνιστεί. Δείχνει ότι "συμφέρει" τους φτωχούς, που δήθεν είναι όμοιοί του, να τον μιμηθούν, για να "επιβιώσουν" στην καραγκιόζικη "ζούλα".

Αυτόν τον Καραγκιόζη έσπευσαν να υπερασπιστούν κάποιοι Έλληνες, που σήμερα διαμαρτύρονται. Ανήκει στην παράδοσή μας λένε. Τα παιδιά τους, δηλαδή, με τον Καραγκιόζη σαν πρότυπο θέλουν να τα μεγαλώσουν; Θέλουν να τα κάνουν δειλούς, πονηρούς και διεφθαρμένους Ραγιάδες σαν κι αυτόν; Δεν θέλουν να τα κάνουν Έλληνες; Δεν θέλουν να τα κάνουν σαν τον Αχιλλέα; Δεν τα θέλουν όμορφα, ελεύθερα και ρωμαλέα; Τα θέλουν άσχημα, υποταγμένα και καμπούρικα; Τι ακριβώς υπερασπίζονται τόσο αυτοί οι αφελείς όσο και το υπουργείο των εξωτερικών; Δεν βλέπουν ότι τον Καραγκιόζη "πληρώνουμε" ως λαός ακόμα και σήμερα;

"Παιδιά" του Καραγκιόζη είναι όλοι αυτοί, που σήμερα μας βασανίζουν. Με τον Καραγκιόζη γαλουχήθηκαν αυτοί, που σήμερα μας κυβερνούν. Αυτοί, που τους βάλαμε στον ΟΤΕ να τον διευθύνουν και αυτοί για λίγο "μπαξίσι" τον παρέδωσαν στη Deutsche Telekom. Αυτοί, που τους ψηφίσαμε για να μας κυβερνήσουν και αυτοί το εξέλαβαν σαν ευκαιρία να βολέψουν στο δημόσιο μέχρι και τους σκύλους τους. Αυτοί, που πήγαν στο Πανεπιστήμιο και για να περάσουν ένα μάθημα χωρίς να διαβάσουν ή να διοριστούν σε μια θέση, κολλούσαν αφίσες για το ΚΚΕ. Αυτοί, οι οποίοι παρακαλάνε τον "Αγά" να τους καλέσει σε μια συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, για να γίνουν κάποια μέρα υπουργοί. Αυτοί, οι οποίοι χαφιεδίζουν τους Έλληνες συνταξιούχους στον Στρός Καν του ΔΝΤ. Με τον Καραγκιόζη γαλουχήθηκαν οι "ήρωες" των κοινωνικών αγώνων, που, …"άμα λάχει", αναλαμβάνουν να ηγηθούν και του "αγώνα" του Παναθηναϊκού.

Αυτόν τον "ήρωα" πήραν οι Τούρκοι …Να τον χαίρονται. Εμείς απλά θα τον ξεπροβοδίσουμε. …Αϊ στο διάολο ρε Καραγκιόζη …και ακόμα παραπέρα. Μαζί σου πάρε και το Κολλητήρι και όλα τα αδέρφια του. Όλους όσους αυτήν τη στιγμή κυβερνάνε και λεηλατούνε την Ελλάδα. Δικά σου παιδιά είναι. Ραγιάδες με την αυθεντική καταγωγή. Άσχημοι, καμπούρηδες και για λίγα "γρόσια" δωσίλογοι προδότες. Γλείφτες των "Αγάδων" της Νέας Τάξης. Γιωργάκηδες, Κωστάκηδες, Ντορούλες και το κακό συναπάντημα. Αυτούς γιατί μας τους άφησαν οι Τούρκοι; Δεν γίνεται η Unesco να τους πάρει κι αυτούς; Μήπως να πιέζαμε λίγο για τον Καρατζαφέρη; Μήπως για την Παπαρήγα ή τον Τσιπροκολλητήρη;

by Panagiotis Traianos

Η Αθήνα είναι Ουγκάντα... διαδώστε το!

Την ίδια ώρα που ο Γιωργάκης παρότρυνε την νεολαία διαδυκτιακα να μείνει στην Ελλάδα, οι γιατροί χωρίς σύνορα που επικεντρώνονται σε αποστολές σε χώρες τριτοκοσμικές,, ανακοίνωσαν τη διακοπή τους για αυτόν ακριβώς το λόγο. «Υπάρχουν εκατοντάδες άστεγοι, χιλιάδες άνθρωποι χωρίς ιατρική περίθαλψη και τροφή», είπαν. Έτσι, αποφάσισαν να δράσουν στην πόλη τους, με όρους του επείγοντος! Όπως έδρασαν στο τσουνάμι της Σρι Λάνκα ή στο σεισμό στην Αϊτή.

Πολλές μεταδοτικές ασθένειες όπως η χολέρα και η φυματίωση, που κάνουν θραύση ειδικά στην Αφρική, είναι ανεξέλεγκτες

Θαυμαστέ την Ελλάδα των σοσιαλιστών, με τα παχιά λόγια, και τις διαδυκτιακες επικοινωνίες τρομάρα τους.

Διαβάστε τι λέει το άρθρο :

Της ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΔΑΜΑ

Ουρές σχηματίζουν Ελληνες και μετανάστες, άστεγοι και συνταξιούχοι στα Πολυϊατρεία της οργάνωσης των Γιατρών του Κόσμου στην Αθήνα, ζητώντας δωρεάν εξετάσεις και φάρμακα. Οι γιατροί της οργάνωσης αναφέρουν ότι στη σημερινή Αθήνα εξελίσσεται μια «ανθρωπιστική κρίση».

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, είπαν μεταξύ άλλων ότι 11.000 άνθρωποι -ανάμεσά τους αρκετοί Ελληνες πολίτες- επισκέφθηκαν τους τελευταίους μήνες τα Πολυϊατρεία της οργάνωσης, ζητώντας δωρεάν εξετάσεις.

Στη χώρα μας, σύμφωνα με εκτιμήσεις του ΟΗΕ, συνολικά οι μετανάστες (πρόσφυγες, ανήλικοι, αιτούντες άσυλο, νόμιμοι, παράνομοι) αποτελούν το 20% του πληθυσμού. Στην τελευταία απογραφή (2001) της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας ήταν το 11% του πληθυσμού. Σύμφωνα με τον ΟΗΕ αλλά και τη Διεθνή Οργάνωση Μετανάστευσης, το ποσοστό αυτό είναι πολύ υψηλότερο στην Αθήνα, που αποτελεί σημείο συγκέντρωσης. Από τα δύο εκατομμύρια μόνον οι 100.000 έχουν νομιμοποιητικά έγγραφα κι άλλοι περίπου 50.000 έχουν υποβάλει αιτήματα ασύλου προς εξέταση. Από τους 100.000 που είχαν νομιμοποιητικά έγγραφα το 2005, αρκετοί δεν κατάφεραν να τα ανανεώσουν διότι δεν συγκέντρωσαν τα απαιτούμενα ένσημα. Ενδεικτικό είναι ότι 600 αιτήσεις για επαναπατρισμό παραμένουν σε αναμονή. Συνεπώς, πολλές χιλιάδες άνθρωποι ζουν παράνομα, μεταφέροντας αντίστοιχο αριθμό προβλημάτων.

Ο γιατρός Γ. Μουζάλας ανέφερε ότι «Φινλανδοί και Νορβηγοί υπουργοί επισκέφθηκαν τα γραφεία των Γιατρών του Κόσμου, με σκοπό τη δημιουργία ανθρωπιστικών ιατρικών αποστολών και βοήθειας από τις βόρειες χώρες προς την Ελλάδα, όπως ακριβώς έκαναν οι Ελληνες μέχρι σήμερα στην Ουγκάντα».

Τα μέλη της ιατρικής οργάνωσης υποστήριξαν ότι «υπάρχει σκοπιμότητα για την έλλειψη καταγραφής των ανθρώπων που ζουν παράνομα. Για τις Αρχές δεν υπάρχουν όλοι αυτοί που κοιμούνται ή ουρούν στην πόρτα μας».

Χαρακτηρίζοντας άκρως επικίνδυνο το φαινόμενο αστέγων (Ελλήνων και μεταναστών) που δεν έχουν πρόσβαση στην υγεία, προτείνουν τη συνεργασία δημοτικών ιατρείων με τα πολυϊατρεία οργανώσεων και την Εκκλησία ώστε να καλυφθούν οι πρωτοβάθμιες ανάγκες περίπου 100.000 ανθρώπων και να αποσυμφορηθούν τα νοσοκομεία.

Προτείνουν επίσης τη δημιουργία «καταφυγίων νύχτας» στις γειτονιές (χωρητικότητας 100-200 ατόμων) «ώστε ν' αδειάσουν τα πεζοδρόμια» και απευθύνουν έκκληση στους πολίτες να προσφέρουν κουβέρτες, σλίπινγκ-μπαγκ και μπουφάν, για να διανεμηθούν σε οικογένειες με μικρά παιδιά που κοιμούνται στο δρόμο.»

by Anemos