Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

Το νέο colpo grosso των τραπεζών ....

Όποιος έχει πιστέψει ότι ο πραγματικός λόγος της χθεσινής επίσκεψης των επιφανών εκπροσώπων του τραπεζικού χώρου στον Γ. Παπακωνσταντίνου και τον Μ. Χρυσοχοΐδη ήταν για να βρεθεί ένας τρόπος να στηριχθεί με ρευστότητα η πραγματική οικονομία, μάλλον είναι έτοιμος να πιστέψει και ότι οι τράπεζες διοικούνται από... χερουβείμ.

Ο πραγματικός λόγος της επίσκεψης, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές του «B» ήταν να τεθεί σε εφαρμογή το colpo grosso, να αρχίσει η ύστατη προσπάθεια των τραπεζών να δημιουργήσουν ποταμό κερδών από... αέρα κοπανιστό (out of thin air, κατά την αγγλική έκφραση που θα ταίριαζε στα τραπεζικά golden boys).

Σύμφωνα με τις πληροφορίες του «B» οι τραπεζίτες έφθασαν αποφασισμένοι στους δύο υπουργούς να τους δελεάσουν να γίνουν συμμέτοχοι στο τελευταίο τους pet project, κατά τη βρετανική έκφραση, που αναφέρεται στα σχέδια που προτιμά να προωθεί κανείς επειδή τον εξυπηρετούν και όχι επειδή είναι πραγματικά σημαντικά ή αναγκαία:

1. Το σχέδιο είναι απλό και θα μπορούσε να έχει την κωδική ονομασία «εξαφανίστε τα μετρητά»! Αντί να ταλαιπωρούνται το υπουργείο Οικονομικών και οι πολίτες, με δύσκολα στην υλοποίησή τους σχέδια, όπως η καταγραφή όλων των αγορών σε μια ειδική, «έξυπνη κάρτα» που θα μοιράσει το υπουργείο Οικονομικών, ώστε να... θεριέψει το «κίνημα των αποδείξεων» (άλλη μια «ιερόσυλη» χρήση της λέξης «κίνημα»...), οι τραπεζίτες ευγενώς προσφέρθηκαν να εξαφανίσουν τις επάρατες συναλλαγές μετρητοίς, που διευκολύνουν τη φοροδιαφυγή, με έναν σχεδόν «μαγικό» τρόπο.

2. Στο όνομα της πάταξης της φοροδιαφυγής, της τήρησης του μνημονίου και άλλων υψιπετών εθνικών στόχων, οι... καλοί τραπεζίτες προσφέρονται να εκδώσουν αυτοί, που έχουν και έτοιμες υποδομές, τις ειδικές «έξυπνες κάρτες», στις οποίες θα καταγράφονται όλες οι συναλλαγές στα σημεία πώλησης, μέσω της υποδομής POS (Points of Sale) του υπουργείου Οικονομικών.

Δηλαδή σε όλα τα σημεία πώλησης θα εγκατασταθούν κάποιου είδους συστήματα ανάγνωσης καρτών, που θα πάρουν τη θέση των γνωστών ταμειακών μηχανών και, αντί να εκδίδονται χάρτινες αποδείξεις, οι καταγραφές θα γίνονται ηλεκτρονικά.

Το προϊόν αυτής της καταγραφής (τα δεδομένα) θα περνά προφανώς πρώτα από τα συστήματα πληροφορικής των τραπεζών και θα καταλήγει στη Γενική Γραμματεία Πληροφοριακών Συστημάτων, ο γενικός γραμματέας της οποίας, καθηγητής Δ. Σπινέλλης, είναι αμφίβολο με πόσο «καλό μάτι» βλέπει αυτή την... ανθρωπιστική προσφορά των τραπεζών.

3. Μια ακόμη πιο... «προχώ» εκδοχή του ίδιου σεναρίου είναι να έχουν οι νέες «έξυπνες κάρτες» διπλή λειτουργία, να είναι δηλαδή και χρεωστικές κάρτες, συνδεδεμένες με το βασικό τραπεζικό λογαριασμό κάθε φορολογούμενου / καταναλωτή. Με τον τρόπο αυτόν οι τράπεζες είναι σαφές ότι επιδιώκουν να επιταχύνουν ακόμη περισσότερο την εξαφάνιση των εγχρήματων συναλλαγών, ακόμη και για μικρά ποσά, μεσολαβώντας με τα ηλεκτρονικά τους συστήματα στη συντριπτική πλειονότητα των συναλλαγών.

Ουσιαστικά ακόμη και οι κάτοχοι «μαύρου χρήματος» θα υποχρεωθούν σταδιακά αυτό το χρήμα να το περάσουν μέσα από το τραπεζικό σύστημα για να διευκολύνουν τις συναλλαγές τους, επιτρέποντας στο τραπεζικό σύστημα να «βάλει χέρι» για δεύτερη φορά σε μαζική κλίμακα στην ελληνική ακμάζουσα παραοικονομία (το πρώτο πείραμα έγινε βέβαια το 1999 με τη χρηματιστηριακή «φούσκα», αλλά αυτό είναι μια άλλη, μεγάλη συζήτηση).

4. Η ευγενής προσφορά του τραπεζικού καρτέλ δεν περιορίζεται, όμως, μόνο στις συναλλαγές των απλών καταναλωτών, αλλά επεκτείνεται στις συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων.

Αφού ήδη με τον τελευταίο φορολογικό νόμο οι συναλλαγές μεταξύ επιχειρήσεων πέρα από ένα όριο γίνονται υποχρεωτικά μέσω του τραπεζικού συστήματος, οι τραπεζίτες προτείνουν να γίνει ένα ακόμη βήμα προς την κατεύθυνση του «σφιχτότερου» ελέγχου των συναλλαγών με μετρητά, ενδεχομένως ακόμη και με τη διασύνδεση των συστημάτων των τραπεζών με την ΓΓΠΣ, ώστε το υπουργείο Οικονομικών να ενημερώνεται άμεσα για τις επαγγελματικές συναλλαγές.

Βοήθεια στο έθνος με το αζημίωτο...

Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, βέβαια, δεν ενδιαφέρθηκε ξαφνικά για την πάταξη της φοροδιαφυγής περισσότερο από όσο ενδιαφέρεται ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών – η βούληση των τραπεζών να συνεισφέρουν στην πάταξη της φοροδιαφυγής έχει φανεί, άλλωστε, έως τώρα σε πολλές περιπτώσεις: αρκεί κανείς να μετρήσει τις θυγατρικές τους σε φορολογικούς παραδείσους, ή να καταγράψει τις υπηρεσίες φοροαποφυγής που προσφέρουν στους καλούς πελάτες τους διαχρονικά, για να αντιληφθεί πόσο ενδιαφέρον έχουν οι τραπεζίτες για την... υγεία των δημόσιων ταμείων).

Στην πραγματικότητα οι τραπεζίτες επιχειρούν να κάνουν πραγματικότητα το παλαιό όνειρό τους, να πετύχουν αυτό που πέτυχαν προ πολλού π.χ. οι Αμερικανοί συνάδελφοί τους, δηλαδή να εισαγάγουν την τραπεζική διαμεσολάβηση στις περισσότερες συναλλαγές, ακόμη και στις πιο ασήμαντες.

Στις ΗΠΑ, βέβαια, αυτό έγινε με «δέλεαρ» την ευκολία του πλαστικού και του ηλεκτρονικού χρήματος, ενώ στην «καθυστερημένη» Ελλάδα η τραπεζική μεσολάβηση επιχειρείται να επιβληθεί στους «απείθαρχους» καταναλωτές και επιχειρηματίες με τη «ράβδο» του φοροεισπρακτικού μηχανισμού του κράτους.

Πόσο θα μας στοιχίσουν αυτές οι υπηρεσίες; Αυτό είναι ένα καλό ερώτημα, αν αναλογισθεί κανείς τις πρακτικές του παρελθόντος που ακολούθησε το τραπεζικό συστημα καρτέλ σε τέτοιες περιπτώσεις (αρκεί να διαβάσει κανείς προσεκτικά τις υποθέσεις που απασχόλησαν την Επιτροπή Ανταγωνισμού – υπέρογκες προμήθειες για συλλογή ασφαλιστικών εισφορών και για διατραπεζικές συναλλαγές – για να βγάλει συμπεράσματα για την τιμολογιακή πολιτική των ελληνικών τραπεζών, που δεν θα είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά...).

Ακόμη και ένα απειροελάχιστο (φαινομενικά...) ποσοστό προμήθειας που καταβάλλεται από το υπουργείο Οικονομικών στις τράπεζες για τη συμβολή τους στον... ιερό αγώνα κατά της φοροδιαφυγής, μπορεί να μετατρέψει σε έναν... ποταμό δισεκατομμυρίων τις προμήθειες που θα καταλήγουν στα ταμεία των τραπεζών, αν αναλογιστούμε ότι η βάση υπολογισμού των αμοιβών είναι χονδρικά το μεγαλύτερο μέρος των συναλλαγών της εθνικής οικονομίας.

Αν το τραπεζικό καρτέλ καταφέρει άλλη μια φορά να σχηματίσει κατά τις επιταγές του μια νέα «συμμαχία προθύμων πολιτικών», κάνοντας πράξη το σχέδιο εξαφάνισης των μετρητών, ίσως η σημερινή βαθιά οικονομική κρίση, που πιέζει αφόρητα την πολιτική ηγεσία να επιστρατεύσει κάθε μέσο για λίγα περισσότερα φορολογικά έσοδα, να αποτελεί τη μεγαλύτερη ευκαιρία του τραπεζικού καρτέλ εδώ και πολλές δεκαετίες.

Ένα... χιλιοστό προμήθειας από τις περισσότερες συναλλαγές είναι φανερό ότι μπορεί να δώσει αρκετά – και, το κυριότερο, άνευ ρίσκου – κέρδη στο τραπεζικό σύστημα, για να ισοφαρίσει (με το παραπάνω...) όλες τις απώλειες από το ελληνικό οικονομικό δράμα. Όλα αυτά δικαιώνουν, βεβαίως, τη γνωστή ρήση, κατά την οποία ο καλύτερος τρόπος για να προωθήσεις το ιδιωτικό συμφέρον είναι να το μετατρέψεις σε εθνική υπόθεση...

Τετάρτη, 29 Σεπτεμβρίου 2010

ΠΩΛΕΙΤΑΙ.

Να διαθέσουμε τους εαυτούς μας προς πώληση. Να μην βάλουμε απλά πλάτη αλλά να πουληθούμε όλοι μας και μαζί με μας και η γη που πατάμε. Να δώσουμε ακόμη και το «πριγκηπικό» μας αίμα για την επόμενη μέρα που έρχεται , όπως λένε κάτι μικροί πολιτικοί αυτού του τόπου. Και που το έχουμε αυτό το αίμα τι έγινε; Κερδίσαμε τίποτε μέχρι σήμερα πέρα από συναισθηματισμούς και δάκρυα συγκίνησης σε μέρες μνήμης και μέρες εθνικής παλιγγενεσίας; Τι κέρδισε η προηγούμενη γενιά στα Μακρονήσια και τι η προηγούμενη από αυτή λέγοντας ένα ΟΧΙ; Τίποτα. Μόνο ένα μετάλλιο πάνω σε μία ψυχή που δε λέει να βγει ακόμη. Ούτε με πείνες, ούτε με εξορίες, ούτε με φακέλωμα, ούτε με προσβολές. Απίστευτη ψυχή η ελληνική και στο παζάρι του κόσμου σίγουρα θα «πιάσει» κάτι παραπάνω.

Και γιατί να μη πουληθούμε; Τουλάχιστον αυτή την φορά θα είναι για ιερό σκοπό και όχι για ένα ρουσφέτι και μια εξυπηρέτηση. Θα είναι για την σωτήρια μιας χώρας που δεν της έλαχε μέρα φωτεινή κι ας έχει πάντα ήλιο. Ποια χωράφια να κρατήσεις ακόμη; Αυτά που στενάζουν με την απούλητη σοδειά, που ο μεσάζοντας τα κοστολογεί όχι βάση του ιδρώτα σου αλλά βάση της ζήτησης; Για ποιες θάλασσες; Για αυτές που ημέτεροι και υμέτεροι έκαναν βόθρο κοιτώντας μόνο το δικό τους μίζερο και κατάπτυστο πορτοφόλι; Για ποια Παιδεία; Αυτή που στενάζει δεκαετίες χρόνια, που στερεί το χαμόγελο των παιδιών και σπρώχνει τα όνειρά τους προς το σίγουρο μεροκάματο. Για ποιες πατρίδες; Για αυτές που στενάζουν στο μπετόν και στις αίθουσες μειοδοτικών διαγωνισμών για εκτρώματα παγκόσμιου φήμης; Για ποια ποτάμια; Για αυτά που τα στρίμωξαν εις το όνομα τις δήθεν προόδου και ενέργειας; Για ποιους προγόνους; Για αυτούς που ξεπουλήθηκαν από την ίδια τους την πατρίδα και πέθαναν μην έχοντας δει το όνειρο της άλλης μέρα να πραγματοποιείται;

Να πουληθούμε όλοι και όλα. Να βάλουν μία τεράστια ζυγαριά και από τη μια να μπει το ποσό που ζητά ο άρχοντας για να ξεπλύνει τα «ξεπλυμένα» δεκαετιών και από την άλλη να μπούμε όλοι εμείς . Να δούμε τι βάρος τέλος πάντων έχει η υπομονή και οι αρχές που κουβαλάμε. Να δούμε αν θα γείρει έστω και λίγο προς την δική μας μεριά η ζυγαριά. Να νιώσουμε βαρύτεροι έστω και μια φορά στην ζωή μας. Μια φορά πολύτιμοι για αυτή εδώ την χώρα που όλο μας πονά και όλο την χαϊδεύουμε.

Τίποτε να μην πάρουμε μαζί μας. Να μην είμαστε καν πρόσφυγες για εκεί που θα πάμε. Να είμαστε πουλημένοι και να καμαρώνουμε που για μια φορά δεν τους αφήσαμε να μας ξεπουλήσουν.

Μόνο να μας δώσουν πίσω οι έμποροι των ονείρων μας, που κάνουν παιχνίδια στα στρογγυλά τραπέζια –χρόνια τώρα-, την χαμένη μας αξιοπρέπεια. Να μας επιστρέψουν, και χωρίς τόκο την κάθε φορά που ματώναμε για ιδεολογίες και οράματα. Την κάθε Κυριακή της ζωής μας που στηνόμαστε στις ουρές μπροστά από μία κάλπη κάνοντας το δικό μας δικαίωμα χρέος του εκλεγμένου. Αυτού του ίδιου εκλεγμένου που σήμερα έρχεται να μας πει ότι οι προηγούμενες γενιές φταίνε ξεχνώντας ότι και οι προηγούμενες γενιές για τα ίδια χώματα «φτύσαν αίμα». Να ξημερώσει μια μέρα που να μην έχουμε αυτή την θηλιά της υποχρέωσης να λεγόμαστε Έλληνες. Αυτό το βαρύ φορτίο που μας έχει κάνει από τα γεννοφάσκια μας να μπαίνουμε στην πρώτη γραμμή αφήνοντας στην ασφάλεια του διοικητηρίου τους δειλούς να πίνουν στην υγεία του ηρωικού μας θανάτου. Να κοιτάμε πέρα από τον ορίζοντα και να λέμε «να από εκεί ερχόμαστε».

Να πουληθούμε και να πούμε σε αυτούς που θέλουν να ζουν με δάνεια ότι σε δανεική πατρίδα δε μιλάς για εξόφληση. Σε δανεική πατρίδα δεν μπαίνουν τα δικά σου όνειρα για διακόσμηση. Στα γραμμάτια που βάζουν τις υπογραφές με μελάνη την ζωή σου να ξέρεις ότι η αξιοπρέπεια σου στο τέλος θα «διαμαρτυρηθεί». Για τα έντοκα δάνεια με εγγυητή το μέλλον σου, θα «βγει στο σφυρί» η περηφάνια σου. Να πουληθούμε αξιοπρεπώς, αφού δε μπορέσαμε δυστυχώς να πράξουμε ελληνοπρεπώς.

Ζητείται πατρίς.

Αρχίζει να μικραίνει η πατρίδα. Το νιώθουμε κάθε μέρα που περνά. Αφήσαμε να μας δείχνουν οι λιγδιάρηδες της εξουσίας και τα φερέφωνά τους μέσα από εφημερίδες και κανάλια τις μεγάλες καταστροφές αλλά ένα φως δεν έπεσε για να μας δείξει ότι η πραγματική πατρίδα φεύγει στο κάτω μέρος μιας κλεψύδρας που δεν έχει πάτο. Επικεντρώσαμε στο πορτοφόλι και στα υπό αμφισβήτηση σύνορά μας την ανησυχία μας, χάνοντας τα μικρά, αυτά που μας έκαναν να νιώθουμε ότι σε αυτόν τον κόσμο η χώρα του φωτός είναι δική μας.

Πολύ συχνά πιπιλάμε την λέξη φιλότιμο και παλικαριά αλλά κατ’ ουσία τις δύο αυτές έννοιες τις έχουμε βγάλει από το κύτταρό μας μια και καλή. Είμαστε πλέον ένας λαός πλαδαρός, τεμπέλης και ασυνείδητος. Πρέπει να το χωνέψουμε ότι είμαστε πλέον ένας επικίνδυνος λαός. Ένας λαός που αποτελείται από εκατομμύρια άτομα που δεν θέλουν να είναι λαός. Θέλει ο καθένας από μόνος του και ο καθένας για την πάρτη του. Η κοινή συνείδηση και η κοινή δικαιοσύνη δεν έχουν θέση πια σε αυτό το κομμάτι γης. Με την καραμέλα του κατατρεγμένου, του ξενιτεμένου, του εξορισμένου, του καταπιεσμένου, ξεχάσαμε να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο, κάτι που θα είναι η συνέχεια όλων αυτών που άλλοι έκαναν πριν από μας.

Στοχεύσαμε στο μηνιάτικο. Στοχεύσαμε στην απόκτηση προσωπικού πλούτου. Στοχεύσαμε στο Εγώ. Ως μέσο είχαμε τον εγωκεντρισμό μας και μία αλαζονεία μικροαστική. Τα αποκτήσαμε όλα τα παραπάνω, αλλά ένα κλικ στην ιστορία του κόσμου μάς απέδειξε ότι τελικά δεν ήμαστε αλυσίδα αλλά κρίκοι ξέχωροι, ο καθένας ακουμπισμένος εκεί που τον βόλευε. Δεν ενώνεται η αλυσίδα για να σύρει αυτή την χώρα από τον βόθρο που έχει πέσει. Και κανείς άλλος δεν φταίει για αυτό παρά όλοι μας, ως άτομα ο καθείς ξεχωριστά. Αποσπαστήκαμε ο ένας από τον άλλον, σιχαθήκαμε ο ένας τον άλλον και αν δούμε ένα άνοιγμα αντί να ενωθούμε με τον διπλανό θα το χρησιμοποιήσουμε για να εκμεταλλευτούμε τον δικό του χώρο. Να τον κατακτήσουμε.

Δεν αντέγραψε εμάς η εξουσία, εμείς την αντιγράψαμε. Όταν την βλέπαμε να βιάζει και να εξολοθρεύει τα μικρά και ασήμαντα που για γενιές ολόκληρες ήταν πατρίδα, δεν της κόψαμε το κεφάλι παρά αντιγράψαμε τους τρόπους για να εξουσιάσουμε- εμείς οι μικροί δικτάτορες- όλο και περισσότερο χώρο τόσο όσο να νιώθουμε πιο πολύ άτρωτοι, πιο πολύ, στην μοναχικότητά μας, ασφαλείς. Έτσι μικρύναμε εμείς ως άτομα και μετέπειτα ως λαός. Έτσι καταφέραμε να θεωρούμε ότι γίναμε σπουδαίοι αλλά απάτριδες πλέον. Εμείς δεν κυνηγηθήκαμε, δεν ξεριζωθήκαμε, δεν πολεμήσαμε, δεν εξοριστήκαμε. Ως ελεύθεροι και αλαζόνες, ο καθένας μοναχός, καταφέραμε αυτό που δεν κατάφερε κανείς ανθέλληνας που πέρασε από αυτόν τον τόπο. Να φέρουμε τα σύνορα μέχρι εκεί που φθάνει η ανάσα του καθένα μας.

Τρίτη, 28 Σεπτεμβρίου 2010

Πλιάτσικο.

Ποιο κύτταρο ξύπνησε μέσα μας; Ποια κατάρα ήταν αυτή που κοιμόταν τόσα χρόνια στο υποσυνείδητό μας και ένα πρωί άρχισε να ξεπηδά από τον λήθαργό της και να γεμίζει τον κόσμο γύρω μας; Δεν είμαστε τέτοιοι ή πάντα ήμαστε τέτοιοι και το κρύβαμε; Σαν εφιαλτικός σπόρος που ήταν φυτεμένος σε δροσερά λιβάδια και δεν άνθιζε. Ήθελε αέρηδες, λειψυδρία και πολύ αλάτι για να ανθίσει. Βρήκε το κατάλληλο έδαφος και τέλειες καιρικές συνθήκες για να βγάλει ρίζα, για να απλωθεί υπόγεια και να κάνει τον μπαξέ της ύπαρξής μας τον Κήπο της Αναίδειας.

Δεν μεταλλαχθήκαμε εμείς, ο λαός των πριγκίπων, γίναμε αυτό που κρύβαμε για χρόνια... Απλώνουμε το χέρι μας με το δρεπάνι και ό,τι μας χαλάει τα γούστα και την επιβίωση το κόβουμε σύρριζα. Μπαίνουμε στα ελεύθερα μέχρι πρότινος χωράφια, μπήγουμε τα παλούκια, τεντώνουμε τα σύρματα για να τα κάνουμε δικά μας. Βγάζουμε την Ιστορία μας σε πλειστηριασμό και τα κομμάτια Ελλάδας σε παζάρι άπλυτων, τσιμεντάρουμε Ναούς, Μνημεία για δύο υπόγεια με γκαράζ. Χαράζουμε δρόμους στα δάση των Νυμφών για ένα κομμάτι επιδότησης ζεστής στο χέρι. Όλα για την τσέπη μας.

Βιάζουμε ότι δεν έχει φωνή να φωνάξει, ό,τι δεν έχει χέρι να αμυνθεί. Περιμέναμε σαν τους πλιατσικολόγους να κάνουμε ντου στην νέα Τριπολιτσά, που μέχρι πριν λίγες δεκαετίες την λέγαμε Πατρίδα, αφήνοντας πίσω καμένη γη. Σαν τα κοράκια περιμέναμε να σταματήσει να κινείται αυτό το σώμα -που τόσο πάλεψε να ζήσει- για να κάνουμε το τσιμπούσι των εφιαλτικών ματαιόδοξων ονείρων μας. Και είμαστε τραγικοί όταν βγάζουμε τα κρυμμένα μας μαχαίρια να χτυπηθούμε με τον δίπλα καταπατητή του Παραδείσου για κάτι που το λέμε «δικό μας», για κάτι που ποτέ δεν αγαπήσαμε εν τέλει, απλά το ποθήσαμε και το κρυφοκοιτούσαμε χρόνια με φθόνο.

Είχε ανοίξει τα μάτια του ο πραγματικός μας εαυτός δεκαετίες τώρα, αλλά έκανε υπομονή μέχρι να έρθει η στιγμή που άμυνα δεν θα υπήρχε. Μέχρι που και το τελευταίο κύτταρο περηφάνιας θα είχε καταστραφεί από τον καρκίνο που θέριευε μέσα μας. Το νιώθαμε, βλέπαμε την αλλαγή αλλά κανείς μας δεν πολέμησε να το σταματήσει. Ακόμη και εκείνοι που άργησαν να μεταλλαχθούν δεν έκοψαν το κεφάλι το τέρατος που έβλεπαν να δυναμώνει μέρα με τη μέρα. Κιοτέψαμε.

Και τώρα πλάσματα δίποδα τριγυρίζουμε σε πανικό πάνω στην Ιερή Γη που την κάναμε στα μέτρα της Αποκάλυψης που χρόνια σχεδιάζαμε, και ψάχνουμε για κουφάρια να ικανοποιήσουμε την πείνα μας. Άλλη γη πλέον δεν έχει. Άλλη ζωή πλέον δεν έχει. Σε λίγο θα αρχίσουμε να τρώμε τις σάρκες μας. Μέχρι τελευταία σταγόνα θα στραγγίξουμε την ύπαρξη μας. Το τελευταίο πλιάτσικο που μας απέμεινε να κάνουμε είναι στον ίδιο μας τον εαυτό.

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Κάτι λοβοτομημένα μυαλά ....



Πήρα τις προάλλες την Athens Voice, για την ακρίβεια σήκωσα 2-3 αντίτυπά της επειδή είχε τα γράμματα του Νίκου Νικολαϊδη προς τον Ραπτόπουλο. Ήθελα να τα διαβάσω και ήξερα οτι κάμποσοι θα μου την πέσουν για αντίτυπο, πήρα 2-3 λοιπόν για να έχω.

Εντάξει, όσοι διάβασαν το ξέρουν, τα γράμματα ήταν συγκλονιστικά. Χιούμορ πολύ μαύρο και υποχθόνιο, πας να γελάσεις κι ανακαλύπτεις οτι την ίδια στιγμή σού γδέρνεται το πετσί –κανονικός Νικολαϊδης.

Το κακό είναι βέβαια οτι μαζί με τα γράμματα έκατσα και διάβασα κι άλλα άρθρα από την Athens Voice. Κακό είπα; Το παίρνω πίσω. Επειδή μπορεί στην αρχή να εκνευρίστηκα με όσα διάβασα αλλά στη συνέχεια ανακάλυψα οτι ακόμα και οι πιο περιεκτικές κοινωνιολογικές μελέτες ωχριούν μπροστά στη γλαφυρότητα των περιπτώσεων. Κάποιες τέτοιες περιπτώσεις αντιγράφω στη συνέχεια:

1η περίπτωση: Ο κλαψιάρης αλλήθωρος απατεώνας
Τα αποσπάσματα που ακολουθούν, ανήκουν στο άρθρο του Ευτύχη Παλληκάρη (κάποιο όνομα!) με τίτλο «Ιστορίες για...χέλια». Διάβασε να δεις:

«Σε μια περιοχή της χώρας που διψάει για ανάπτυξη, ένας επιστήμονας με θητεία σε ανώτατη σχολή και με μεράκι για τον τόπο του αποφάσισε πριν από τρία χρόνια να ανοίξει μια πρωτοποριακή επιχείρηση εκτροφής χελιών, έδεσμα που έχει μεγάλη ζήτηση στην Ευρώπη, ιδιαίτερα στους βόρειους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η επιχείρηση ξεκίνησε δυναμικά, αλλά λογάριασε χωρίς το... γραφειοκράτη της περιοχής. Η Ε.Ε. ζητά για την εξαγωγή χελιών ένα είδος κρατικής πιστοποίησης. Εύκολο; Κάθε άλλο! Επί δυόμισι χρόνια ο επιχειρηματίας ζητούσε από τους αρμόδιους να εγκρίνουν τη διαδικασία πιστοποίησης, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Αδιέξοδο.

Σε αυτήν ακριβώς τη φάση απελπισίας, Ρώσοι επιχειρηματίες τον πλησιάζουν και του προτείνουν να παραλαμβάνουν αυτοί μέρος της παραγωγής χελιών, καθώς έχουν τη δυνατότητα πιστοποίησης προς χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης! Ο παραγωγός, βιώνοντας το αδιέξοδο, ενδίδει και πλέον τα χέλια φτάνουν στο πιάτο του Γερμανού ή Σκανδιναβού καταναλωτή μέσω... Ρωσίας.

Αυτή όμως η διαδικασία λύνει μόνο μέρος του προβλήματος. Κάπου εκεί εμφανίζονται και οι... Κινέζοι εκτροφείς χελιών, που του προτείνουν να προωθεί μέσω της «ρώσικης αρκούδας» στην Ευρώπη και τη δική τους παραγωγή.

Έτσι, ο φέρελπις καινοτόμος παραγωγός βρέθηκε, αντί να επιβραβευτεί για την επιχείρησή του και να ενθαρρυνθεί για αύξηση της παραγωγής του, να καταλήξει ένας απλός έμπορος χελιών, εξυπηρετώντας τους Κινέζους και «θυσιάζοντας» την επιχείρησή του στις «διευκολύνσεις» των Ρώσων εμπόρων. Εννοείται ότι τα κέρδη του δεν έχουν καμία σύγκριση με αυτά που προσδοκούσε από την επιχείρησή του. Ο ίδιος καλοτυχίζει τη μοίρα του, καθώς στην αρχική φάση του εγχειρήματός του δεν παραιτήθηκε από τη θέση του στο ανώτερο εκπαιδευτικό ίδρυμα. Το Δημόσιο εξακολουθεί να του «κόβει» μισθό λίγο παραπάνω από 1.500 ευρώ το μήνα, σε ένα ίδρυμα που συντηρεί σε μισθοδοσία περίπου 70 καθηγητές, αν και τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των σπουδαστών που το επιλέγουν μέσω των εξετάσεων είναι... μονοψήφιος!

«Ήθελα να γίνω επιχειρηματίας και τελικά κατάντησα μεταπράτης και δημόσιος υπάλληλος» είναι η πικρή εξομολόγηση του ανθρώπου, που ακόμα περιμένει να εγκριθεί από την κρατική μηχανή η διαδικασία πιστοποίησης για την εξαγωγή χελιών. Και απ’ ό,τι καταλάβαμε, θα περιμένει πολύ...»

Ρεζουμέ: Ο «φέρελπις καινοτόμος παραγωγός» αναγκάστηκε (σύμφωνα με τον γράφοντα παληκάρη) να κινηθεί στα όρια του νόμου (έτσι λέγεται ευγενικά η παρανομία) κάνοντας κολεγιά με Ρώσους και πασάροντας ελληνικά χέλια (απιστοποίητα –ας μην ξεχνάμε!) για να πουληθούν σαν ρωσικά. Στη συνέχεια, κι αφού τον είχε πάρει η κατρακύλα της εθνικής ταπείνωσης άρχισε να σπρώχνει ΚΑΙ κινέζικα χέλια στον Ρώσο! Βεβαίως γνωρίζω πώς «είναι γλυκό το κρασί της αμαρτίας/ ποιος είναι αυτός που δεν λαχτάρησε να πιει», αλλά ρε παιδί μου πολύ μούτρο ο φέρελπις!

Και σα να μην έφταναν αυτές του οι παρανομίες, ο φέρελπις «καλοτυχίζει τη μοίρα του» που δεν παραιτήθηκε από την πανεπιστημιακή του θέση και εισπράττει μια αργομισθία σε πανεπιστήμιο που λειτουργεί αποκλειστικά για να κονομάνε φερέλπιδες ενώ εκείνος καλλιεργεί και εμπορεύεται χέλια!

Ηθικό δίδαγμα: Ποιος είναι χειρότερος του αμοραλιστή απατεώνα; Μα ο κλαψιάρης απατεώνας, αυτός που αμάρτησε για το παιδί του, κλέβει για την κακομοίρα τη μανούλα του και προπάντων κατηγορεί μονίμως τους άλλους αλληθωρίζοντας όταν το θέμα αφορά την πάρτη του. «Ήθελα να γίνω επιχειρηματίας και τελικά κατάντησα μεταπράτης και δημόσιος υπάλληλος», δακρύζει ο φέρελπις! Άτιμη κενωνία, τα καλύτερα παιδιά τα ρίγνεις στο βούρκο! (Ελπίζω πάντως να μη διάβασε κάνας ευσυνείδητος εισαγγελέας το κείμενο γιατί τότε τον έκαψε το φίλο του ο παληκάρης -θα έχει κι ο φέρελπις λόγο να κλαίει πίσω από το κάγκελο...)

2η περίπτωση: Η μαντάμ Σουσού
Το απόσπασμα που ακολουθεί έχει παρθεί από τη στήλη της Σώτης Τριανταφύλλου με τίτλο «Απορίες»:

«Γιατί, αντί να φυλακίζονται τόσοι άνθρωποι που παραβιάζουν τους νόμους, δεν διοχετεύονται σε κάποιο είδος κοινωνικής εργασίας; Θα μπορούσαν, λέω με το μυαλό μου, να καθαρίζουν κήπους και αρχαιολογικούς χώρους· να εργάζονται στα δημόσια έργα, να μαζεύουν ελιές, φρούτα...»

Ρεζουμέ: Αναρωτιέται η Σώτη, γιατί όταν καταδικάζεται κάποιος για αδίκημα (;) κακούργημα (;) να μην «διοχετεύεται» σε κοινωνική εργασία. Πρόσεξε το ρήμα, «διοχετεύεται» -λες κι ο άνθρωπος είναι βοθρολύματα, να τον διοχετεύσουμε κατά χαβούζα μεριά, να τον κομποστοποιήσουμε τέλος πάντων! Τι κοινωνικές εργασίες προτείνει η Σώτη; Ξεχέρσωμα κήπων, ξεχέρσωμα αρχαιολογικών χώρων (να προτείνω εδώ να απασχολούνται κατά προτεραιότητα οι αρχαιοκάπηλοι λόγω προϋπηρεσίας), δημόσια έργα και χωράφια! Θα υποθέσω, αυθαίρετα, ότι ανάλογα με την ποινή θα πηγαίνει και η καταναγκαστική εργασία (όπως Αμερική –έτσι;) άρα λοιπόν οι αδικηματίες θα ξεχορταριάζουν κήπους και θα σουφρώνουν κτερίσματα και οι κακουργηματίες θα σκάβουν δρόμους σαν τους σκλάβους του Φαραώ. Εκείνες τις ρημάδες τις ελιές και τα φρούτα ποιος θα τα μαζεύει; Ρωτάω επειδή δε ζούμε στον υπαρκτό, όπου τα χωράφια είναι κρατικά, εδώ τα χωράφια ανήκουν σε ιδιώτες. Οι οποίοι –τι; Θα νοικιάζουν προσωπικό από τις φυλακές και τα δικαστήρια για να τους μαζέψει τη σοδιά;

Ηθικό δίδαγμα: «Μεγαλειοτάτη οι άνθρωποι είναι εξαγριωμένοι, πεινάνε, δεν έχουν ψωμί να φάνε!» «Δεν έχουν ψωμί; Και γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;» Οι σύγχρονοι ιστορικοί αμφισβητούν οτι η Μαρία Αντουανέτα ήτανε τόσο ούφο ώστε να ξεστομίσει τη συγκεκριμένη φράση, οι ιστορικοί του μέλλοντος όμως δεν θα έχουν τέτοιου είδους αμφιβολίες σχετικά με την Σώτη Τριανταφύλλου. Η επιστήμη λοιπόν καταλήγει σε όλο και περισσότερες βεβαιότητες με το πέρασμα των χρόνων.

3η περίπτωση: Οι κλώσες της ρούγας
Τα παρακάτω σχόλια εμφανίστηκαν κάτω από το κείμενο με τίτλο «Μια ανοιχτή επιστολή της Αφροδίτης Αλ Σαλέχ», στην οποία η Αφροδίτη εξηγεί γιατί αρνήθηκε τη θέση της παρουσιάστριας εκπομπής της ΕΡΤ. Ας μεταφέρω και το απόσπασμα από το κείμενό της στο οποίο αναφέρεται στην ημίγυμνη φωτογράφισή της προ 10ετίας: «Εδώ και έντεκα ολόκληρους μήνες υφίσταμαι μια συστηματική και επίμονη επίθεση από ορισμένα ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ και blogs για ένα και μόνο (φαινομενικό) λόγο: γιατί προ δέκα ετών και οπωσδήποτε στο πλαίσιο των επαγγελματικών μου κινήσεων ως ηθοποιός έκανα μια φωτογράφηση, αντίστοιχη με φωτογραφήσεις που κάνουν και άλλες γυναίκες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και όχι μόνο από το χώρο του θεάματος.» Και περνάω σε δυο απόψεις –η πρώτη ανήκει σε άντρα, η δεύτερη σε γυναίκα, το κοινό τους σημείο είναι οτι πρόκειται περί κανονικού εμετού:

«Δεν καταλαβαίνω κυρίες και κύριοι τις αντιδράσεις σας. Υπάρχει ένα κομμάτι της κοινωνίας που διατηρεί κάποια σοβαρότητα και κάποιες αξίες. Η κυρία που συζητάμε οτι φωτογραφήθηκε γυμνή εφόσον το έκανε θα έπρεπε όταν έβγαζε τα ρούχα της μπροστά στον φωτογραφικό φακό να ξέρει ότι δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα. Οι φωτογραφίες είναι πορνό με σαφή σεξουάλικά υπονοούμενα με όπλα και όλα τα μέλη του σώματός της εκτεθειμένα στον φωτογραφικό φακό. Προσωπικά ούτε ερωτικά δεν μπορεί να με εξιτάρει το θέαμα γιατί μου φάνηκε πολύ φτηνιάρικο όταν το είδα. Αν το μετάνιωσε ας το πει. Αλλά άτομο το οποίο θα κοσμούσε όταν βγήκαν οι φωτογραφίες τοίχους βουλκανιζατέρ και βενζινάδικων στα οποία εργαζόμενοι φτιάχνονταν όταν την έβλεπαν δεν ταιριάζει με το προφίλ ενός υπουργείου. Ηρεμία!»

Ρεζουμέ 1: Αν βγάλεις ημίγυμνες φωτογραφίες (γυμνές ονομάζονται αυτές στις οποίες φαίνονται και τα γεννητικά όργανα) χάνεις ΔΙΑ ΒΙΟΥ το δικαίωμά σου να αντιμετωπίζεσαι με σοβαρότητα –τέλος! Πας στο περίπτερο, ζητάς ας πούμε μια εφημερίδα και ξεκαρδίζεται ο περιπτεράς καθότι είσαι φαιδρό άτομο. Συμφωνώ και επαυξάνω! Και μάλιστα εφόσον ο Καραμανλής, ο Παπανδρέου κι ο Σαμαράς έχουν φωτογραφηθεί σε παραλίες ημίγυμνοι προτείνω να επεκτείνουμε την άρση σοβαρότητας και σε αυτούς! Τι σχέση έχει που δεν χαριεντίστηκαν με τον φακό; Εγώ αν είχα τις πατσές του Κωστάκη για παράδειγμα θα απαγόρευα να κυκλοφορήσει φωτογραφία μου πέραν του στενά στενού οικογενειακού περιβάλλοντος –όταν το επιτρέπω είμαι πολύ πιο «φτηνιάρης» από το περιοδικό που φιλοξενούσε τις φωτογραφίες της Αλ Σάλεχ.

Αμ το άλλο; Άμα σε έχουν, λέει, σε βουλκανιζατέρ κολλημένο και φτιάγνονται τα μαστόρια δεν μπορείς να μπεις σε υπουργείο! Ξεπερνάω την κοινή αντίληψη οτι τα υπουργεία είναι μπουρδέλα –υποθέτω οτι πλέον όλοι τα σεβόμαστε. Και ρωτάω, όταν τα μαστόρια ξεροχύνουν κάτω από τη φωτογραφία του Φασούλα με τη λεζάντα «τους διακόρευσε!» όταν λιβανίζουν τη φωτό του Ανατολάκη που έχει καβαλήσει κάποιον βάζελο με τη λεζάντα «έτσι αγαπάει ο Πειραιάς!» σκέφτηκε κανένας να αποκλείσει, γι' αυτόν και μόνο τον λόγο, τους συγκεκριμένους βουλευτές από την προοπτική υπουργοποίησης;

Ηθικό δίδαγμα 1: «Της κοντής ψωλής οι τρίχες της φταίνε».

«Χανουμε το νοημα νομιζω... Ο βασικοτερος λόγος που ηταν ανεπίτρεπτο να πάρει εκπομπή η κυρία Αλ Σάλεχ είναι γιατί αυτή τη στιγμή απολύονται συμβασιούχοι στην ΕΡΤ και προσλαμβάονυν μία αμφιβόλου ηθικής κοπέλα για να κάνει μία αμιγώς δημοσιογραφική δουλειά. Που πηγε ο περιορισμός των δημόσιων δαπανών; Δεν μπορούσε αυτή την εκπομπη να την παρουσιάσει ένας από τους χιλιάδες μόνιμους υπαλλήΛους της ΕΡΤ; Έπρεπε τα "δικά μας παιδιά" (βλέπε Αλ Σάλεχ) να βολευτούν και πάλι; Το ντροπή δεν πρέπει να το λέτε στην κυρία Αλ Σάλεχ, αλλά σε αυτούς που από την μία ακούμε το θρήνο τους για το δημόσιο που καταρρέει -και φτάνουν να μας κόψουν μισθούς συντάξεις και επιδόματα- και από την άλλη δίνουν σε μία άσχετη εντελώς με τον χώρο της δημοσιογραφίας να παρουσιάσει δημοσιογραφική εκπομπή. Καθόλου εμπιστοσύνη δεν έχουν στο προσωπικό της ΕΡΤ; Μόνο η κυρία των γνωστών φωτογραφιών μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά; Τη στιγμή που τόσοι συμβασιούχοι πετάχτηκαν στο δρόμο και είναι άνεργοι; Οι πολλοί συμβασιούχοι διέλυσαν τα οικονομικά της ΕΡΤ ή ουρανοκατέβατα δικά μας παιδιά όπως η καλλίγραμμη ΄(σύμφωνα τουλάχιστον με τις φωτογραφίες) Αφροδίτη Αλ Σάλεχ; Ποτέ δεν θα εστιάσουμε στα σοβαρά σε αυτή την χώρα; Όταν πετιούνται άνθρωποι στο δρόμο δεν παίρνεις την επόμενη μέρα άλλους αν είσαι ένας σοβαρός κρατικός φορέας»

Ρεζουμέ 2: Η ημίγυμνη φωτογράφιση συνεπάγεται αμφιβολία για την ηθική της γυναίκας! Να θυμίσω οτι στο Playboy έχει φωτογραφηθεί ημίγυμνη η Δήμητρα Γαλάνη ας πούμε. Επίσης στην τελευταία σελίδα της Lifo υπήρχε μέχρι πρότινος μια στήλη που ονομαζόταν: «οι Αθηναίοι γδύνονται για καλό σκοπό». Όσες λοιπόν γυναίκες γδύθηκαν σε αυτή τη στήλη είναι το λιγότερο πουτάνες! Μετά την ιστορική αυτή διαπίστωση η συντάκτρια του σχολίου προχωράει σε πολιτικοοικονομική ανάλυση όπου διερωτάται πώς είναι δυνατό να απολύονται συμβασιούχοι και να προσλαμβάνεται η Αλ Σάλεχ! Δηλαδή με απλά λόγια, πώς είναι δυνατό να διώχνεις υπαλλήλους γραφείου όταν ΛΗΞΕΙ Η ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥΣ (όταν τελειώσει η δουλειά που έχουν να κάνουν) ή ΟΤΑΝ ΛΗΞΕΙ Η ΣΥΜΒΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΟΥΣ (όταν τελειώσει ο χρόνος της σύμβασης) για να μη δημιουργήσεις ΕΞΤΡΑ «μόνιμους» δημόσιους υπάλληλους ανανεώνοντας τις συμβάσεις τους! Διερωτάται σε δεύτερο επίπεδο η σχολιάστρια πώς είναι δυνατό να διώχνεις μια γραμματέα ή έναν φωτιστή ας πούμε για να προσλάβεις μια παρουσιάστρια! Αγανακτεί η γράφουσα για το «δικό μας παιδί» Αφροδίτη Αλ Σάλεχ το οποίο πάει να φάει τη θέση των «δικών παιδιών» της προηγούμενης κυβέρνησης! Και διερωτάται πώς «μια άσχετη εντελώς με τον χώρο της δημοσιογραφίας...» -μισό λεπτό! Εννοεί την Αλ Σάλεχ η οποία, εντάξει, δεν κάνει και πρωινό ρεπορτάζ στον Αυτιά (δεν είναι τόσο πολύ καταρτισμένη!!!) αλλά έχει σπουδάσει το αντικείμενο της εκπομπής –έτσι; Έτσι! Αυτό την πείραξε και όχι η Φλέσσα που παίρνει συνεντεύξεις από μοριακούς βιολόγους ή η Παναγιωταρέα γενικώς! Τέλος πάντων, «όταν πετιούνται άνθρωποι στον δρόμο δεν παίρνεις την επόμενη μέρα άλλους», καταλήγει. Υποθέτω οτι αν τύχει να φύγει με τη λήξη της σύμβασής του το πλεονάζον διοικητικό προσωπικό σε κάποιο νοσοκομείο δεν θα πρέπει το νοσοκομείο αυτό να πάρει γιατρούς σύμφωνα με την συγκεκριμένη κυρία!
Ηθικό δίδαγμα 2: «Τα αυτιά πολλοί εμίσησαν, τον Αυτιά ουδείς».

Δεν έχω να προσθέσω τίποτα άλλο. Άσε τους κοινωνικούς επιστήμονες να βουρλίζονται με ανομικά φαινόμενα, συντηρητικοποίηση του κοινωνικού μορφώματος, διαβίωση σε συνθήκες εικονικής πραγματικότητας, ψευδοσυνείδηση και άλλα κακόηχα. Ένα τευχάκι φυλλάδας να πάρεις στα χέρια σου, μερικοί μαλακοπίτουρες και βγήκε το συμπέρασμα.

Κάτι έχει σαπίσει εδώ πέρα κι αντί να διαμαρτυρόμαστε απλώς προσπαθούμε να συνηθίσουμε τη μυρωδιά.

Κυριακή, 26 Σεπτεμβρίου 2010

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ Η ΟΧΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΟΠΙΚΗ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ??

Υπάρχουν κάποιοι που προπαγανδίζουν την άποψη ότι οι εκλογές του Νοεμβρίου δεν είναι μια πολιτική μάχη, αλλά είναι μια μάχη αποκλειστικά για την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Κάποιοι άλλοι παραδέχονται ότι είναι και «λίγο» πολιτική μάχη, αλλά σίγουρα όχι, υποστηρίζουν, στοιχείο της μεγάλης πολιτικής. Κατά συνέπεια, υποστηρίζεται, ότι σε αυτή τη μάχη δεν κρίνεται το μνημόνιο, αλλά αποκλειστικά οι τοπικές ανάγκες των δήμων και περιφερειών. Συνολικά προπαγανδίζουν τρία «δεν»:

Οι εκλογές του Νοέμβρη δεν είναι πολιτικές, δεν είναι κομματικές, δεν αφορούν στο μνημόνιο.

Α. «Οι επικείμενες εκλογές δεν είναι πολιτικές»

Η άποψη ότι οι επικείμενες εκλογές δεν είναι πολιτικές μπορεί να επικαλεστεί σωρεία επιχειρημάτων για τον «μη πολιτικό» χαρακτήρα των επικείμενων εκλογών, αλλά δεν μας λέει το κύριο. Τελικά τι είναι πολιτική; Νομίζω ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε στον πιο απλό ορισμό: Πολιτική είναι η λήψη δημόσιων δεσμευτικών αποφάσεων.

Δηλαδή αποφάσεων που αφορούν τον δημόσιο χώρο, ο χαρακτήρας τους είναι δεσμευτικός για αυτόν τον χώρο και οι συμμετέχοντες σε αυτόν οφείλουν να τις λαμβάνουν υπόψη και να τις εφαρμόζουν. Διαφορετικά θα υποστούν κυρώσεις. Με βάση αυτόν τον πιο απλό από όλους τους ορισμούς της πολιτικής μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι κάθε διαφορετικό επίπεδο στο πολιτικό σύστημα λαμβάνει δεσμευτικές αποφάσεις που αφορούνε διαφορετικούς δημόσιους χώρους. Η ΕΕ, επί παραδείγματι όποτε και όταν λαμβάνει δεσμευτικές αποφάσεις, τότε αυτές αναφέρονται συνολικά στα κράτη-μέλη και τις κοινωνίες της Ένωσης. Με αυτές τις δεσμευτικές αποφάσεις παράγει πολιτική.

Εδώ δεν κρίνουμε αν είναι καλή ή κακή η πολιτική της. Ανάλογα συμβαίνει με τα όργανα και τους θεσμούς στο επίπεδο του (κεντρικού) εθνικού κράτους. Το ίδιο, τέλος, συμβαίνει και για τις περιφέρειες που λαμβάνουν αποφάσεις που δεσμεύουν τους πολίτες που βρίσκονται στον δημόσιο χώρο τους. Με αυτή την έννοια, σαφή έννοια, οι εκλογές του Νοεμβρίου είναι πολιτικές. Αφορούν στους θεσμούς που βρίσκονται υπό του κεντρικού κράτους και οι οποίοι λαμβάνουν στα επίπεδα που βρίσκονται, πολιτικές αποφάσεις με τις οποίες αναμφίβολα δεσμεύουν τους πολίτες τους.

Μια ακόμα διευκρίνιση. Οι δήμοι και κοινότητες, πολύ περισσότερο οι περιφέρειες αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα του ελληνικού κράτους, το μη κεντρικό ή αλλιώς το αποκεντρωμένο τμήμα του. Συναποτελούν δε, το κάθετο διαμορφωμένο κομμάτι του πολιτικού συστήματος. Είναι αυτονόητο ότι τα αποκεντρωμένα τμήματα του κράτους καθώς και του πολιτικού συστήματος αποτελούν συστατικό του ίδιου του πυρήνα της πολιτικής και η όποια επιλογή τους θεμελιακή πολιτική πράξη.

Η διαφορά είναι ότι το αντικείμενο και το προσωπικό που δρα σε αυτό το επίπεδο του αποκεντρωμένου κράτους έχει ειδικεύσεις που αντιστοιχούν περισσότερο στα τοπικά ή περιφερειακά ζητήματα παρά στα κεντρικά ζητήματα του εθνικού κράτους. Ανάλογα δε, στο κεντρικό κράτος υπάρχουν διαφορετικές ειδικεύσεις. Άλλο προσωπικό και πολιτικές θεματικές στο υπουργείο εξωτερικών και άλλες στο υπουργείο αγροτικής ανάπτυξης.

Η διαφορετικότητα αυτή δεν αναιρεί με κανένα τρόπο τον πολιτικό χαρακτήρα των αποφάσεων και στους δύο τομείς δημόσιας πολιτικής ή στα διαφορετικά επίπεδα του κράτους (κεντρικό ή περιφερειακό ή δημοτικό).

Β. «Οι επικείμενες εκλογές δεν είναι κομματικές»

Στις περιφερειακές και ακόμα περισσότερο στις τοπικές αυτοδιοικητικές εκλογές συμμετέχουν με ψηφοδέλτια δίπλα στα κόμματα και άλλες πρωτοβουλίες πολιτών που αναφέρονται σε πολιτικά – τοπικά αυτοδικοικητικά ζητήματα. Ο κύριος, όμως, όγκος των ψηφοδελτίων έχουν συγκροτηθεί με σύσταση, συμμετοχή και επιλογή των κομμάτων.

Είτε έχουν συσκευαστεί αυτά τα ψηφοδέλτια απευθείας από τα κόμματα, είτε είναι προϊόν συνεργασίας, είτε επιλογών που παρότρυναν τα κόμματα να υπάρξουν, ή έστω ομάδων αποτελούμενων από κομματικούς αντάρτες, όλες αυτές οι επιλογές είναι προϊόν κομματικής επιλογής (να υπάρχει συνεργασία, να υπάρχει άμεσα κομματικό ψηφοδέλτιο, να υπάρχει αντάρτικο, επειδή δεν στηρίχθηκε η τάδε ομάδα στο εσωτερικό ενός κόμματος, ως θα ήθελε κοκ).Το ότι η πλειοψηφία των ψηφοδελτίων θα είναι αποτέλεσμα –άμεσο ή έμμεσο- κομματικών επιλογών και συμφωνιών δεν είναι κάτι το κακό.

Ακόμα και αν μερικές πολιτικές δυνάμεις νιώθουν άβολα με την πολιτική τους και θέλουν να κρύβονται, ο ρόλος των κομμάτων στην κοινωνία είναι και νόμιμος και απαραίτητος. Τα κόμματα που έχουν ανασφάλειες και αναστολές να πουν ότι είναι κόμματα, καλύτερα να πάνε σπίτια τους διότι ουσιαστικά υπονομεύουν την θεσμική συγκρότηση του πολιτικού και κομματικού συστήματος της δημοκρατίας.

Τα κόμματα πάλι που έχουν κομματική γραμμή να λένε ότι οι εκλογές του Νοέμβρη δεν έχουν σχέση με τα κόμματα, ζουν την αντίφαση να κρύβονται φοβούμενα τα αποτελέσματα και να ελπίζουν, παρόλα αυτά, να είναι αρκούντως καλά, ώστε να τα προσμετρήσουν εκ των υστέρων, ως καλοί υποκριτές, στην κομματική τους δύναμη.

Ασφαλώς οι δήμοι και οι κοινότητες είναι το πεδίο πολιτικής μάχης που μπορούν να εμφανιστούν πιο εύκολα νέες δυνάμεις. Το θετικό αυτό γεγονός δεν αναιρεί την βασική θεμελίωση που κάνω.Είναι αυτονόητο, ότι κατερχόμενα τα κόμματα στις τοπικές και περιφερειακές εκλογές οφείλουν να προβάλουν ειδικά προγράμματα πολιτικών στόχων για την ΤΑ, καθώς και να προωθήσουν ανάλογο προσωπικό. Όσο πιο μικρός ο δημόσιος χώρος για τον οποίο κατασκευάζεται το πρόγραμμα και ο κατάλογος των υποψήφιων (όπως απομακρυσμένοι από το κέντρο μικροί δήμοι χωρίς ειδικό ιστορικό-πολιτικό βάρος), τόσο η σημασία της τοπικής ειδίκευσης σε πρόγραμμα και προσωπικό αυξάνει.

Αντίθετα, όσο μεγαλύτερος και σημαντικός ο δημόσιος χώρος (όπως μεγάλες πόλεις και περιφέρειες) για τον οποίο θα λαμβάνονται ευρύτερες πολιτικές αποφάσεις, τόσο αυξάνει ο ρόλος της κεντρικής πολιτικής σκηνής. Κατά συνέπεια θα ήταν ανόητο στο όνομα της πολιτικής σημαντικότητας ενός χώρου να πιστέψει κανείς ότι δεν παίζουν ρόλο τα ειδικά τοπικά ενδιαφέροντα. Αλλά ακόμα πιο ανόητο θα ήταν να παρουσιάζεται κανείς σε μεγάλες περιφέρειες και δήμους με εκατομμύρια ή εκατοντάδες χιλιάδες πληθυσμού και να διατείνεται ότι όλα αυτά, υποψήφιοι και προγράμματα δεν έχουν να κάνουν με κομματικές θέσεις και επιλογές.

Γ. «Οι επικείμενες εκλογές δεν έχουν σχέση με το μνημόνιο»

Θα μπορούσε κάποιος να συμφωνήσει μαζί μου ότι οι επικείμενες τον Νοέμβριο εκλογές είναι πολιτικές και σφραγίζονται αποφασιστικά, όχι αποκλειστικά, από κομματικές αποφάσεις ή νέες κινήσεις που στρέφονται ενάντια στο υπάρχον κομματικό σύστημα.

Ταυτόχρονα δε, να υποστηρίξει, ότι αυτές δεν αφορούν άμεσα την κεντρική πολιτική σκηνή και τις θεματικές εθνικής εμβέλειας. Πράγματι, εξάλλου, τον Νοέμβριο δεν ψηφίζουμε για μια εθνική κυβέρνηση και κοινοβούλιο. Πράγματι δεν θα καταργηθεί άμεσα το Μνημόνιο αν ψηφιστούν ψηφοδέλτια της αντιπολίτευσης.

Όμως, ταυτόχρονα, είναι σίγουρο ότι στις πολυπληθείς περιοχές το πολιτικό κομματικό κριτήριο προέχει. Είναι, επίσης σαφές, ότι οι εκλογές του Νοεμβρίου είναι μια ευκαιρία για να πιεστεί η κυβέρνηση να σταματήσει τον κατήφορό της.

Και εδώ βρίσκεται το κατά εμέ πιο αποφασιστικό σημείο των εκλογών του Νοεμβρίου.

Οι εκλογές για τις νέες περιφέρειες και τους δήμους είναι πολιτικές με την έννοια που εξήγησα εξ’ αρχής και τα κόμματα εμπλέκονται στον μέγιστο δυνατό βαθμό, ακόμα και αν αποφασίζουν να «κρυφτούν». Το αν σε αυτές τις εκλογές εμπλακούν τα μεγάλα θέματα της κεντρικής πολιτικής σκηνής και με πιο τρόπο, σε πιο βαθμό, θα εξαρτηθεί από την ικανότητα των κομμάτων, τόσο εκείνων που αυτή τη στιγμή δεν επιθυμούν κάτι τέτοιο, όσο και εκείνων που το επιδιώκουν. Θα εξαρτηθεί, ακόμα, από τις διαθέσεις των πολιτών, τις συνθήκες εντός των οποίων θα διεξαχθούν τον Νοέμβριο οι εκλογές.

Κατά συνέπεια όποιος υποστηρίζει ότι αυτές οι εκλογές δεν συνδέονται με την πολιτική και τα κόμματα, το λέει διότι επιθυμεί να την αποσυνδέσει από τα μεγάλα πολιτικά ζητήματα. Επιθυμία που αποτελεί μια άμεση πολιτική –κομματική επιλογή.

Με άλλα λόγια, όποιος λέει ότι οι επικείμενες εκλογές δεν αφορούν την πολιτική και το μνημόνιο δεν κάνει μια διαπίστωση, αλλά ανακοινώνει μια πολιτική επιθυμία και επιδίωξη. Επιθυμεί να μην κριθεί η μεγάλη πολιτική. Είτε διότι έτσι ελπίζει ότι θα βρει πρόσβαση σε αυτήν, είτε διότι πιστεύει ότι μια δημόσια συζήτηση για τέτοιες θεματικές, την οποία θα συνοδεύει μια εκλογική επιλογή, δεν τον συμφέρει στην παρούσα συγκυρία. Ακόμα δε περισσότερο, ελπίζει δε να μπορεί να συνεχίζει ακλόνητος τον μνημονιακό του κατήφορο. Δηλαδή, η πολιτική του γραμμή είναι να κρύβει την πολιτική του γραμμή προκειμένου να μην εκτεθεί υποστηρίζοντάς την και ακόμα περισσότερο να μην υποστεί αυτή η γραμμή ήττα.

Μια ήττα που είναι το κύριο ζητούμενο στη χώρα σήμερα.
by Nick Kotzias

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

'Ελληνας πολίτης: από αντικείμενο σε υποκείμενο...

Ξέρετε γιατί οι πολίτες δεν αντιδρούν συλλογικά στην φτωχοποίησή τους; Διότι, δεν είναι πολίτες, αλλά πελάτες των «κομμάτων εξουσίας», του δικομματισμού δηλαδή, ίσως πεις. Σωστή η απάντηση, αλλά όχι ολοκληρωμένη και μάλλον στατική. Δεν αντιδρούν επίσης, καθώς δεν προβάλλεται καμία απολύτως στρατηγική ανατροπής του καθεστώτος. Για ανατροπή του μνημονίου μιλάνε κάμποσοι, αλλά για ανατροπή του καθεστώτος που παρήγαγε την κρίση και κατασκεύασε τον μονόδρομο του ΔΝΤ, τον οποίο αργότερα ακολούθησε και συνεχίζει να ακολουθεί, δεν μιλάει σχεδόν κανείς από το πολιτικό προσωπικό. Ασφαλώς κάποιοι μιλούν για ανατροπή του καπιταλισμού και άρα συμπεριλαμβάνουν και το καθεστώς στην Ελλάδα, αλλά ούτε αυτοί φαίνεται να αναπτύσσουν κάποια ιδιαίτερη στρατηγική στην συγκυρία, καθώς μοιάζει να έχουν μακρόπνοους στόχους!

Όμως, μόνον μια τέτοια στρατηγική θα μετέτρεπε συγκυριακά τουλάχιστον τον πολίτη σε υποκείμενο από αντικείμενο που είναι σήμερα. Τώρα ο πολίτης νοιώθει να ασκούνται πάνω του πιέσεις με την μορφή πακέτων κυβερνητικών μέτρων, όντας αντικείμενο της πολιτικής διαδικασίας. Η εξουσία αποτελεί εξωτερική δύναμη που του επιβάλλεται.... για το καλό του (!) και όχι το αποτέλεσμα της δικής του δράσης και αλληλεπίδρασης ή και σύγκρουσης με τον Άλλον. Μα, θα μου πεις, ψήφισε δεν ψήφισε αυτούς που κυβερνούν; Η ψήφος από μόνη της, ως μορφή πολιτικής συμμετοχής δεν μετατρέπει το αντικείμενο σε υποκείμενο, εκτός εάν εμπεριέχει και εκφράζει την αμφισβήτηση προηγούμενων επιλογών του ίδιου πολίτη-ψηφοφόρου και μάλιστα αποκλειστικά την ώρα της κάλπης.

Ο πολίτης, με άλλα λόγια, μπορεί να μεταβληθεί από αντικείμενο σε υποκείμενο, μόνον στο βαθμό που αμφισβητήσει ενεργά την κυρίαρχη πολιτική πρακτική που προβληματοποιεί μια κατάσταση ή/και τον εαυτό του, και αντιδράσει μέσω κάποιας μορφής ακτιβισμού ή ακόμη μέσω κάποιας μορφής άρνησης συμμόρφωσης ή ιδανικότερα, με τη συμμετοχή του σε ένα κίνημα. Δηλαδή, η ενεργός πολιτική συμμετοχή και η αμφισβήτηση της πολιτικής δομής που ορίζει την σχέση του πολίτη με τους θεσμούς και τους Άλλους, οι οποίοι με τη σειρά τους καθορίζονται μέσα από την διαλεκτική διαδικασία ανάπτυξης του λόγου του κινήματος ως ανταγωνιστές, είναι αυτά που μετατρέπουν το αντικείμενο σε υποκείμενο.

Η πολιτική δύναμη βρίσκεται στην αλλαγή του εαυτού και όχι στη συντήρησή του. Η συντεχνιακή αντίδραση σε κάποια κυβερνητικά μέτρα δεν δομεί υποκείμενα. Στην πραγματικότητα ο πολίτης που μάχεται να συντηρήσει τη θέση του στη κοινωνία, συγκυριακά μεταβάλλεται σε υποκείμενο κατά την στιγμή της σύγκρουσης με τα όργανα του κράτους, την εργοδοσία κλπ, αλλά αμέσως μετά ξαναγίνεται αντικείμενο. Αν η αντίδραση του δεν πάρει την μορφή αγώνα εναντίον του καθεστώτος, αποτελεί συντηρητική στάση.

Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Τα αντικείμενα χάνουν την σταθερότητα τους στην κοινωνία εξαιτίας των αποτελεσμάτων της κρίσης και αναζητούν τρόπο να εκφράσουν την ατομική τους δύναμη (αντίδραση) με συλλογικό τρόπο. Έλα όμως που δεν μπορούν να δώσουν συλλογικό χαρακτήρα σε αυτή την επιθυμία τους! Τα αντικείμενα συστήνουν συλλογές και όχι συλλογικότητες. Είναι ανίκανα να δράσουν στο πλαίσιο μιας συλλογικής δράσης ανατροπής του καθεστώτος, εάν πρώτα δεν είναι έτοιμα να χάσουν …τις αλυσίδες, που τα κρατούν σε μια σχετικά σταθερή θέση στη κοινωνία, εκτός και αν χαρακτηρίζονται από «εγωιστική» ή «αλτρουιστική», κατά Durkheim, μορφή κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Μα, θα μου πεις, τα κοινωνικά αντικείμενα αποσταθεροποιούνται μαζικά αυτήν την περίοδο στην ελληνική κοινωνία, οι αλυσίδες σπάνε, γιατί δεν αντιδρούν μαζικά; Διότι αυτό προϋποθέτει μια συλλογική δύναμη που θα τα μετατρέψει σε υποκείμενα. Θα τα κάνει δηλαδή να νοιώσουν ότι έχουν ατομική δύναμη να συστήσουν συλλογικότητες με κοινό σκοπό και συντονισμένη δράση, ώστε το κοινό συμφέρον να εναρμονίζεται σε μεγάλο βαθμό με το ατομικό. Μόνον εάν εκφραζόταν πολιτικά και αξιόπιστα μια στρατηγική ανατροπής του καθεστώτος, θα μπορούσαν τα αντικείμενα να μετεξελιχθούν σε υποκείμενα, συμμετέχοντας ενεργά σε αυτόν τον αγώνα. Η ισχύς και η εξουσία παράγονται κοινωνικά μέσω κάποιας στρατηγικής. Μην αναζητείτε την πολιτική ισχύ έξω από το πλαίσιο εφαρμογής κάποιας στρατηγικής, δεν θα την βρείτε.

Ρόλος των κινημάτων είναι να κατασκευάζουν πολιτικά υποκείμενα, έτοιμα για ανατρεπτική δράση, εκκινώντας από μια μικρή συνήθως εστία υποκειμένων. Δίχως την συντονισμένη δράση πολιτικών υποκειμένων δεν υπάρχει καμία περίπτωση αλλαγής στη κοινωνία, η οποία ασφαλώς να εκπορεύεται από κάτω προς τα επάνω. Η μεταρρύθμιση αποτελεί την αντίστροφη διαδικασία και προϋποθέτει ότι τα αντικείμενα θα βολευτούν στις νέες τους θέσεις, δίχως να μεταβληθούν σε υποκείμενα. Το υποκείμενο παράγει εξουσία, ενώ το αντικείμενο είναι πεδίο εφαρμογής της εξουσιαστικής δύναμης και φορέας αυτής της δύναμης, μέσω της θεσμικής οργάνωσης των κοινωνιών και μέσω της κοινωνικής διαστρωμάτωσης: δεν έχουμε όλοι την ίδια δύναμη. Και ποιος φτιάχνει τα κινήματα; Πολιτικές δυνάμεις (ομάδες πολιτών που για διαφορετικούς ίσως λόγους έχουν ήδη λάβει την διάσταση υποκειμένου), που ενεργοποιούνται και συμμαχούν, ώστε να ενεργοποιήσουν και άλλα αντικείμενα και να τα μετατρέψουν σε υποκείμενα. Έτσι πολλαπλασιάζεται η ισχύς ενός κινήματος.

Τα γράφω αυτά για να εξηγηθούμε. Η ευθύνη της αριστεράς και της προοδευτικής κοινωνίας των πολιτών είναι τεράστια αυτή την περίοδο στον τόπο μας. Αντί όλοι οι φορείς που αυτοπροσδιορίζονται στον προοδευτικό χώρο να ενώσουν τις δυνάμεις τους και δίχως καμώματα να εκπονήσουν μια στρατηγική ανατροπής του δικομματισμού και του καθεστώτος, που αλληλοσυνδέεται με αυτόν, ώστε να καταστεί δυνατή η μορφοποίηση ενός κινήματος υπέρβασης της μεταπολιτευτικής τάξης, η οποία ναυάγησε πέφτοντας στο παγόβουνο που η ίδια κατασκεύασε, κοιτάνε πώς θα περισωθούν ή ακόμη και θα ενδυναμωθούν οι ίδιοι από την κρίση.

Είναι πλέον εμφανές ότι και οι φορείς της αριστεράς είναι αναπόσπαστο μέρος του καθεστώτος. Είναι και αυτοί αντικείμενα του συστήματος και δεν μπορούν να κατανοήσουν πώς θα μπορούσαν να ξαναγίνουν υποκείμενα. Φοβούνται ότι αλλοιώνοντας την διακριτή ταυτότητά τους και αλλάζοντας μέθοδο πολιτικής δράσης, θα έπαυαν να είναι αυτό που εμφανίζονται ότι είναι. Θα έχαναν την αναφερόμενη ταυτότητά τους στη κοινωνία.

Προφανώς δεν έχουν αντιληφθεί ότι η ταυτότητά τους, είναι το πρόβλημά τους. Η ταυτότητα δεν κατασκευάζει υποκείμενα. Και τα αντικείμενα έχουν ταυτότητα. Η ικανότητα να προσαρμόσεις την πολιτική σου ταυτότητα στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας, που αλλάζει δραματικά αυτή την περίοδο και αναζητεί νέα μορφή ηγεσίας και κυβέρνησης, δείχνει την δυνατότητά σου να μεταβληθείς σε υποκείμενο της κοινωνίας και της ιστορίας. Αποκαλύπτει την πολιτική σου δύναμη. Τα κόμματα είναι και αυτά αντικείμενα της πολιτικής τάξης της χώρας. Όλα ανεξαιρέτως. Θα μεταβληθούν σε υποκείμενα μόνον όσα καταφέρουν – και στο βαθμό που θα το καταφέρουν - να συστήσουν συμμαχίες ανατροπής του καθεστώτος, πράγμα που συμπεριλαμβάνει και την ανατροπή της κατεστημένης ταυτότητάς τους, υποστηρίζοντας ένα κίνημα.

Μόνον έτσι θα δημιουργείτο ένα κοινωνικό ρεύμα χειραφέτησης ευρύτερων στρωμάτων που θα έδινε την δυνατότητα σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες-αντικείμενα να μεταβληθούν σε πολίτες-υποκείμενα, που θα διεκδικούσαν ενεργό ρόλο στην αναδιαμόρφωση των εξουσιαστικών σχέσεων στην χώρα μας. Το καθεστώς βρίσκεται στην αρχική φάση της αναδιαμόρφωσής του. Αν δεν υπάρξει στρατηγική προοδευτικών συμμαχιών που θα παρέμβει σε αυτή την διαδικασία με την μορφή ενός κινήματος, τότε το αποτέλεσμα θα είναι σε πολύ λίγο διάστημα η χώρα να έχει μετατραπεί σε χώρο έκθεσης κοινωνικών αντικειμένων δίχως σημαντική αξία.

Δίχως αξία θα είναι ο επιστήμονας, δίχως αξία ο επιχειρηματίας, δίχως αξία ο τεχνίτης, αλλά και δίχως αξία κόμματα και πολιτικοί. Στα ΜΜΕ δεν αναφέρομαι, καθώς αυτά φρόντισαν να αυτο-κατεξευτελιστούν πριν από όλους, για να μπορούν πιο άνετα να συμβάλουν στον εξευτελισμό των υπολοίπων κοινωνικών αξιών. Μόνον αν ανακαλύψουμε ξανά το υποκείμενο στην πολιτική θα έχουμε ελπίδες να ξαναπάρουμε την τύχη της χώρας στα χέρια μας. Το καθεστώς μας θέλει αντικείμενα, μόνον που τώρα πια δύσκολα μπορεί να συγκρατήσει τους πάντες σε αυτή την κατάσταση. Είναι μια καλή εποχή για …κίνημα, θεωρητικά. Πρακτικά, είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση, εξαιτίας της μάλλον επιτυχημένης μακράς διαδρομής της πατρωνίας στη χώρα, σε συνδυασμό με τον υπερκομματισμό στη κοινωνία των πολιτών.
 by Dimitris Giannakopoulos

Ζήτω ο διπλωματικός ακτιβισμός!!!

Από τη χώρα έχουν περάσει διάφορες κυβερνήσεις της πλάκας, κυβέρνηση όμως ανέκδοτο δεν έχουμε ξαναδεί μετά την μεταπολίτευση. Αφού δια του πρωθυπουργού εκφράζεται η άποψη ότι σήμερα η χώρα κυβερνάται από αντιεξουσιαστές, ήταν λογικό να περάσουμε στο επόμενο στάδιο. Στον διπλωματικό ακτιβισμό.

Ερωτώμενος ο υπουργός εξωτερικών Δημήτρης Δρούτσας αν υπάρχει «μυστική διπλωματία» στις διαπραγματεύσεις με τα Σκόπια και τι έχει να πει για τις πληροφορίες ότι ο Αλ. Ρόντος και η Μ.Κοππά συμμετέχουν σ’ αυτού του είδους την παραδιπλωματία ο άνδρας απάντησε:

«Όπως γνωρίζετε, ο κ. Ρόντος είναι πολύ καλός γνώστης της περιοχής των Βαλκανίων. Υπήρξε και στο παρελθόν, συνεργάτης στο Υπουργείο Εξωτερικών. Ο κ. Ρόντος όμως σήμερα δεν έχει καμία θεσμική θέση, δεν υπάρχει καμία θεσμική συνεργασία με τον κ. Ρόντο, αλλά εάν μπορούν και άτομα όπως ο κ. Ρόντος ή και άλλοι να μεταφέρουν τα ελληνικά μηνύματα, αυτό είναι ευπρόσδεκτο. Αλλά, να το ξεκαθαρίσω ότι δεν υπάρχει καμία θεσμική σχέση μεταξύ υπουργείου Εξωτερικών, ελληνικής κυβέρνησης και κ. Ρόντου».

Συνεπώς, μυστική διπλωματία δεν υφίσταται, παρά μόνον διπλωματικός ακτιβισμός. Άρα, εγώ με κάμποσους φίλους και γνωστούς, Έλληνες και ξένους, που θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι γνωρίζουμε το σκοπιανό μάλλον καλύτερα από τον Άλεξ και την κα Κοππά, και επιπλέον έχουμε επαφές με την ηγεσία της γείτονος θα μπορούσαμε από αύριο να συμμετέχουμε στις διαπραγματεύσεις. Υποβοηθητικά ασφαλώς.

Δεν νομίζω ότι θα έχει αντίρρηση η κυβέρνηση. Άλλωστε λεφτά δεν θέλουμε, τα έξοδα θα τα πληρώσει η ΜΚΟ «Ο Τέταρτος Δρόμος του Αλέξανδρου», ο οποίος συμπίπτει όχι μόνον με την νέα οδό διαπραγματεύσεων του ΠΑΣΟΚ, αλλά και με την νέα διεθνή φυσιογνωμία του κόμματος. Το ίδιο ασφαλώς μπορεί να κάνετε και άλλοι διπλωματικοί ακτιβιστές, αρκεί να «μεταφέρετε τα μηνύματα της ελληνικής πλευράς» σωστά, όπως λέει και ο κ. Δρούτσας. Στον ακτιβισμό δεν υπάρχει αποκλεισμός …exclusion, που θα έλεγε και ο κ. Ρόντος.

Είδατε πόσο Open-Minded είναι η κυβέρνησή μας! Όπως θα έλεγε και ο πρωθυπουργός μας μεταφράζοντας τον Αριστοτέλη «it is the mark of an educated mind to be able to entertain a thought without accepting it». Να, ορίστε τι να λέτε σε όσους σας κατηγορούν για …μυστική διπλωματία! Είναι αχτύπητο επιχείρημα που δαμάζει και εθνικιστές. Άσε δε, που δεν προδίδει και τη…λύση, ενός προβλήματος που κανείς πλέον δεν ξέρει τι είδους πρόβλημα είναι για την κυβέρνηση.

Αν αυτό δεν είναι ανέκδοτο, τότε τι είναι; Μην ζητήσετε σοβαρό σχολιασμό για το ζήτημα. Στα ανέκδοτα απαντάς με ανέκδοτα. Δεν ξέρω όμως πόσοι έχετε διάθεση για γέλια μετά απ’ αυτά!
by Aktivistis

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Μια μάχη που κερδίθηκε αλλά δεν αγαπήθηκε...

Πριν τρία χρόνια το ΠΑΣΟΚ έχασε πανηγυρικά τις εκλογές. Και αυτό παρά τα χάλια της τότε κυβέρνησης της ΝΔ. Ο λόγος απλώς: Είχε πάψει να λειτουργεί ως αποκούμπι των δυναμικών μεσαίων και μισθωτών ομάδων της κοινωνίας καθώς και όσων βρίσκονταν στο περιθώριο. Είχε αντικαταστήσει την πολιτική με την επικοινωνία και είχε προσχωρήσει στους σκλάβους των δημοσκοπήσεων.

Επικοινωνία και δημοσκοπήσεις, όμως, χωρίς πολιτική ουσία, εξυπηρετούν αποκλειστικά ορισμένες προσωπικές στρατηγικές. Δεν παράγουν πραγματική πολιτική και ούτε δημιουργούν γεγονότα που προκαλούν δημοσκοπικές αλλαγές.

Μέσα από τη μάχη για την Προεδρία του ΠΑΣΟΚ, ο Γ.Παπανδρέου διατύπωσε το 2007 ένα πρόγραμμα υπέρ των δυναμικών και ταλαντούχων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας καθώς και των περιθωριοποιημένων. Μπόρεσε, έτσι, να διαμορφώσει ένα πλειοψηφικό ρεύμα ριζοσπαστικού δημοκρατισμού εντός του ΠΑΣΟΚ και μια προοδευτική συμμαχία στην κοινωνία στην οποία προσέλκυσε ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών. Με αυτή την ταυτότητα έπεισε ο Γ.Παπανδρέου ότι είναι ένας σοβαρός πολιτικός με όραμα. Που θα μπορούσε να φέρει σημαντικές ανατροπές στη χώρα. Να επιβάλλει τη διαφάνεια στην πολιτική και την ανεξαρτησία της τελευταίας από τα μεγάλα αντικοινωνικά συμφέροντα που προτάσσουν ακόμα και σήμερα τις δικές τους ανάγκες εκείνες του έθνους και της κοινωνίας. Μίλησε καθαρά για το ποιους θεωρούσε ως στηρίγματά του.

Μέσα από αυτές τις αλλαγές δημιούργησε ένα ρεύμα ελπίδας και νικηφόρας προοπτικής για τις επόμενες εκλογές.Όσο η ΝΔ δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στα καθήκοντά της ως κυβέρνηση, και όσο το ΠΑΣΟΚ δυνάμωνε, τόσο τα συμφέροντα αναζήτησαν στηρίγματα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ προκειμένου να το αγκαλιάσουν και πνίξουν.

Όμως οι δυνάμεις στο ΠΑΣΟΚ που στήριξαν τον Παπανδρέου στη νέα του ταυτότητα βρέθηκαν σε πορεία αποδυνάμωσης και ήττας. Οι δυνάμεις που συνδυάζονταν με την διαπλοκή έπνιξαν τον όποιο εσωτερικό ριζοσπαστισμό του.

Με την άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην κυβερνητική εξουσία, η στροφή που είχε αρχίσει λίγο χρόνο προηγούμενα ολοκληρώθηκε. Τα συνθήματα για αυτονομία της πολιτικής, για τη συμμαχία των κοινωνικών δυνάμεων και τη μάχη ενάντια στη διαπλοκή εγκαταλείφθηκαν με ρυθμό λαγού που πηδά το βράδυ με την ελπίδα ότι δεν θα τον δει κανείς. Η κοινωνική πολιτική εξαφανίστηκε και οι μαθητευομένοι μάγοι του νεοφιλελευθερισμού ξεπέρασαν τους νεοδημοκράτες δασκάλους τους.

Στο όνομα της κρίσης στήθηκε μια τεράστια μηχανή ανακατανομής εισοδήματος σε βάρος των μισθωτών και της μικρομεσαίας ιδιοκτησίας. Κάθε μέτρο υπέρ των εχόντων και κατέχοντων θεωρήθηκε αναγκαίο για να βγει η χώρα από την κρίση. Ο εχθρός δεν είναι πια η λαμογιά και η διαπλοκή, αλλά ο εργαζόμενος. Αρχικά έγινε ένα μπαράζ επιθέσεων στους δημόσιους υπάλληλους και μετά γενικεύτηκε ως επίθεση ενάντια στην μισθωτή εργασία. Η επίθεση στα δημοκρατικά δικαιώματα εμφανίστηκε ως επιτακτική ανάγκη για τη σωτηρία της χώρας. Η βίαιη ανακατανομή στα εισοδήματα ως οικονομική επιταγή. Η υποχώρηση της διεθνούς θέσης της χώρας ως αποτέλεσμα τρίτων και όχι κυβερνητικών επιλογών. Μαζί με όλα αυτά υιοθετήθηκε και η αντίληψη ότι η χώρα δεν δικαιούται και δεν μπορεί να διαπραγματεύεται και ότι αντίστοιχα οι εργαζόμενοι δεν δικαιούνται να διεκδικούν. Το ΠΑΣΟΚ του 2010 δεν είναι πια εκείνο του 2007. Άλλαξαν οι κοινωνικές αναφορές και τα στηρίγματά του.
by Nick Kotzias

Χρειαζόμαστε διαφορετική περαίωση.

Ένεση στα χέρια επιτήδειου χειρούργου, η περαίωση.
Ελάτε-πληρώστε-καθαρίσατε, το δόγμα μιάς "εισπρακτικής" εταιρείας, που, κατά τα άλλα, αυτοαποκαλείται Κυβέρνηση.
Ανέλεγκτοι, αυτοπεραιωμένοι και μή, οφειλέτες ετών, φορο-αυτο-απαλλαχθέντες, φοροκλέψαντες και φοροφυγάδες, καλούνται να συνεισφέρουν στην αντιμετώπιση της τρύπας στα έσοδα.
Αυτή είναι η λογική τους και ο στόχος τους.Οχι η "κόκκινη γραμμή", που μας προβάλλουν, για να μας ξεγελάσουν.
Δεν είναι ανάγκη του κράτους η άρον-άρον επίσπευση κάποιων χρονοβόρων δικαστικών διαδικασιών.
Ούτε η θεμιτή βούληση μιας κυβέρνησης να "τελειώνει" με εκκρεμότητες που ταλαιπωρούν την ίδια και τους φορολογούμενους πολίτες.
Δεν είναι επιταγή των πολιτών προς την εκλεγμένη κυβέρνηση η χορήγηση αμνηστίας σε φορολογικούς εγκληματίες.
Δεν είναι επιλογή των πολιτών η εξίσωση του έντιμου μαγαζάτορα με την "επιχείρηση" των εκατομμυρίων τζίρου, που φοροαποφεύγει ή φοροαρπάζει.
Η επιχειρούμενη περαίωση και ρύθμιση ληξιπρόθεσμων οφειλών, οδηγεί στην επιβράβευση και ατιμωρησία.
Δεν οδηγεί στην διαμόρφωση φορολογικής συνείδησης, υποτιθέμενο κυβερνητικό στόχο.
Μπορεί να φέρει ολίγους παράδες, σήμερα.
Φέρνει,ταυτόχρονα,την αναξιοπιστία του μέλλοντος. Κυβερνήσεων-πολιτών.
Το σημαντικότερο: απαλλάσσει ό λ ε ς τις μέχρι σήμερα κυβερνήσεις για την έλλειψη πραγματικής πολιτικής βούλησης για την πάταξη της φορο-
διαφυγής και την ανικανότητά τους να συστήσουν και να λειτουργήσουν ουσιαστικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς.
Η υπόσχεση για "αλλαγή", μας αφήνει αδιάφορους. Υποσχέσεις του είδους, τις ακούμε 36 χρόνια. Ο παρανομαστής είναι ολόϊδιος.
- Η επιδιωκόμενη περαίωση είναι ετεροχρονισμένη.
(ετεροχρονισμός= η εκδήλωση φαινομένου σε χρόνο διαφορετικό από τον φυσιολογικό ή τον καθορισμένο).

Είναι αμαρτωλή. Ευνοϊκή για καρχαρίες. Νταβατζήδες. Λαμόγια.
Σήμερα χρειαζόμαστε άλλου είδους περαίωση...
...Πολιτική!!
- Να περαιώνουμε (τελειώνουμε) με πρακτικές και αθλιότητες.
- Με τα σκυλόψαρα της Πολιτικής. Με τους παπαγάλους.
- Με τις αστείες σημερινές λογικές τύπου "ναι, γίνεται", που,ουσιαστικά απαλλάσουν τον λαλήσαντα πολιτικό-πρωθυπουργό από τις ευθύνες και συνέπειες ενός λογικού ερωτήματος: "γιατί δεν έγιναν χτες";;!!
- Να περαιώνουμε-τελειώνουμε με ιδεολογήματα τύπου " τα λεφτά τα φάγαμε όλοι". Τους ανύπαρκτους-ισοπεδωτικούς συμψηφισμούς.
- Να περαιώνουμε με τους πραγματικούς ενόχους, που μας φορτώνουν ενοχές και βάρη.
- Να περαιώνουμε με εξισώσεις τύπου: Ελλάς=Σωτηρία=Τρόϊκα.
- Να περαιώνουμε με τα βάρβαρα ελληνικά του Αδωνι και του κόμματος του "σιχαίνομαι το μνημόνιο, αλλά θα το ξαναψήφιζα"!!
- Με τις γελοίες υποσχέσεις του Σαμαρά, πως η πολιτική του θα "σώσει" την χώρα.

Σήμερα χρειαζόμαστε διαφορετική περαίωση.
Γοργή. Οχι ετεροχρονισμένη.
Συνολική. Δυναμική. Τ ο λ μ η ρ ή!!

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Εντιμότητα α λα καρτ και συλλογική ενοχοποίηση ...

«Η απάντηση σε όλους αυτούς που μας ρωτάνε "πού τα φάγατε τα λεφτά" είναι μία: "Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε μαζί, ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος"».

Τάδε έφη Θεόδωρος Πάγκαλος, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, χθες. Σε πολλούς ίσως δεν προκαλεί εντύπωση, ίσως δικαίως αν σκεφτούμε το επικοινωνιακό μπαράζ συλλογικής ενοχοποίησης της κοινωνίας που έχει εξαπολυθεί εδώ και μερικούς μήνες από το σύνολο των ΜΜΕ και κυβερνητικά στελέχη, με κορυφαίο φυσικά τον... Πάγκαλο.

Με άλλα λόγια... «κι εσείς τα αρπάξατε από τη Siemens, τα δομημένα ομόλογα, το Βατοπέδι κ.λπ.» λέει ο κύριος αντιπρόεδρος προς την ελληνική κοινωνία. Κι ας ψάξουμε μεταξύ μας παραδείγματα ανθρώπων που πήραν εταιρικές ή και μαφιόζικες χορηγίες είτε για να κατέβουν σε εκλογές είτε για να παντρέψουν τα παιδιά τους είτε για να εξοπλίσουν το παλάτι τους. Ακόμη και τον Καραβέλλα κάποιοι από εμάς τον φυγαδεύσαμε στη Λατινική Αμερική.

Ας είμαστε όμως τίμιοι με τους εαυτούς μας. Η άρνηση της συκοφαντίας του Πάγκαλου δεν σημαίνει πως η κοινωνία δεν έχει μεγάλο ποσοστό διαφθοράς ή ότι είναι άμοιρη ευθυνών για το κατάντημα της χώρας. Κάθε άλλο. Απλώς είναι τουλάχιστον αστείο – ή, μάλλον, εξοργιστικό – άνθρωποι που έχουν κυβερνήσει αυτήν τη χώρα επί δεκαετίες να εμφανίζεται πως έχουν τις ίδιες (ή μήπως... λιγότερες;) ευθύνες με αυτούς που σήμερα περνούν από τον πάγκο του χασάπη, που χάνουν τις δουλειές τους, που κλείνουν τα μαγαζιά τους, που κάθε μέρα με χίλιους δύο τρόπους πτωχεύουν.

● Δεν μπορεί ένας πολίτης που βλέπει τη ζωή του να γκρεμίζεται να θεωρείται ένοχος με όσους εφαρμόζουν α λα καρτ (ή... ποτέ) τη Δικαιοσύνη στους εαυτούς και το σινάφι τους.
● Δεν μπορεί στις εξεταστικές να χαϊδεύουν τα μεγάλα σόγια και να πιάνουν τα λιμά.
● Δεν μπορεί οι άνθρωποι των πρωθυπουργών να παραδέχονται ότι πήραν λεφτά από εταιρείες ή να μπαίνουν στο στόχαστρο της Δικαιοσύνης και οι ίδιοι οι πρωθυπουργοί να... παρακαλούνται να απαντήσουν δι’ υπομνημάτων ή να μην καλούνται ποτέ.
● Δεν μπορεί να κατηγορείται συλλήβδην ολόκληρη η κοινωνία για διαφθορά από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της και την ίδια ώρα να απαλλάσσεται η φοροδιαφυγή μέσω των άθλιων «περαιώσεων».
● Δεν μπορεί, στο πλαίσιο αυτών των «περαιώσεων», τα μπλοκάκια να πληρώνουν περισσότερο από τους μεγαλοφοροφυγάδες.

Τίποτε απ' όλα αυτά και άλλα πολλά ακόμη – που δεν είναι της στιγμής – δεν δικαιώνει τον Πάγκαλο και κανέναν άλλο «Πάγκαλο». Κανένας, από τους αστέρες της πολιτικής μέχρι τους πιστούς υπηρέτες τους στα ΜΜΕ, δεν μπορεί να εκστομίζει επιλεκτικά τέτοιου είδους ηλιθιότητες περί διαφθοράς απλώς και μόνο για να συκοφαντήσει όποιον στέκεται απέναντι στις καταστροφικές επιλογές της χειρότερης κυβέρνησης που γνώρισε η χώρα από τη Μεταπολίτευση και μετά.

Αμερικανοτσολιάδες ήρθε η ώρα σας..


Σοβαρά τραυματισμένος Αμερικανοτσολιάς από ρίψη γιαούρτης μετά του πήλινου κεσέ, μεταφέρεται από τα εξαπτέρυγα του που δέχθηκαν καταιγισμό
από σάπιες ντομάτες αυγά και κορνέδες.

Νεογενίτσαροι αμερικανοτσολιάδες, υπηρέτες του ιμπεριαλισμού,
του φιλοαμερικανισμού του σιωνισμού και της νέας τάξης πραγμάτων ένα έχω να σας πω..



Ήγγικεν η βασιλεία των Ουραγών..

ΘΑ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ??

Νοέμβρη θα στηθούν κάλπες για τις αυτοδιοικητικές εκλογές.
Για πρώτη φορά με την νέα κυβέρνηση του Πασοκ.
Σε πολιτικές,οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες,που επηρεάζονται καθοριστικά από το Μνημόνιο που υπέγραψε η κυβέρνηση με την τρόϊκα.
Η στάση που θα κρατήσει ο καθένας, είναι καθαρά προσωπική.
Πολιτική συνείδηση, συμφέροντα, διλήμματα, προσωπικές σχέσεις και μια σειρά άλλων παραγόντων θα οδηγήσουν την ψήφο μας στη κάλπη.

Ετσι πρέπει να γίνει και έτσι ας γίνει.

Τί είναι το Μνημόνιο;;
- Αναγκαίο κακό;;
- Δανειακή σύμβαση με σκληρούς όρους για την δανειζόμενη χώρα (Ελλάδα) ;;
- Το αντίτιμο της μή χρεωκοπίας της χώρας μας;;
- Λίγο απ΄όλα ή κάτι άλλο;;
Ποιοί ήσαν ενήμεροι για την πραγματική κατάσταση της Οικονομίας;;
- Η προηγούμενη κυβέρνηση και σημερινή αξιωμ.αντιπολίτευση;;
- Η σημερινή κυβέρνηση και χτεσινή αξιωμ.αντιπολίτευση;;
- Ο προηγούμενος πρωθυπουργός και οι στενοί του συνεργάτες;;
- Ο σημερινός πρωθυπουργός και οι στενοί του συνεργάτες;;
- Οι διάφοροι οικονομικοί θεσμοί (Τράπεζα Ελλάδος, Ευρ.Ενωση, ΔΝΤ κλπ);;
- Οι Ελληνες;;

Πότε ενημερώθηκαν;;
- Την άνοιξη του 2009 με την τακτική έκθεση του ΔΝΤ, που προειδοποιούσε για εκτροχιασμό δημοσιονομικού ελλείμματος και δημόσιου χρέους;;
- Τον Σεπτέμβριο του 2009 με την τριμηνιαία έκθεση της Τράπεζας Ελλάδας, που προειδοποιούσε για διψήφιο νούμερο στο έλλειμμα;;
- Αρχές Οκτώβρη 2009 στη επίσημη συνάντηση Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου - Προβόπουλου;;

Πότε αποφάσισαν την προσφυγή στο ΔΝΤ;;
- Τον Οκτώβρη του 2009, όταν ανακοίνωναν το έλλειμμα στο 12,6% ;;
- Τον Δεκέμβρη του 2009, όταν ψήφιζαν τον Προϋπ/σμό του 2010;;
- Τον Γενάρη του 2010, όταν δανείστηκαν 8 δισ.με 6,2% επιτόκιο (25/01/10), ενώ οι αγορές προσέφεραν 25 δισ. ;;
- Τον Μάρτη του 2010,όταν δανείστηκαν 5 δισ. με 6,38% επιτόκιο (04/03/10), ενώ οι αγορές προσέφεραν 16 δισ.;;
- Την επόμενη των εκλογών του Οκτώβρη;;

Ο εμπαιγμός των Ελλήνων είναι πατριωτικό καθήκον;;
- Η πραγματική κατάσταση τους ήταν γνωστή.
- Ο Παπανδρέου διατηρούσε επαφές με ΔΝΤ (για "τεχν.βοήθεια") από τον Δεκέμβρη του 2009 (Ελευθεροτυπία 12/02/10. Δήλωση Παπανδρέου στη Βουλή "το ΔΝΤ είναι ήδη εδώ"!!).
- Ο Φ.Σαχινίδης δήλωσε πως "όταν το Πασοκ ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας,διαπίστωσε ότι η μόνη εναλλακτική επιλογή που είχε, ήταν να προσφύγει στο ΔΝΤ (ΝΕΤ,03/05/10).
- Αφού οι δανειακές ανάγκες της χώρας (53 δισ.) για το 2010, μπορούσαν να καλυφθούν το πρώτο τρίμηνο του 2010, γιατί υπήρξε "αδράνεια";;

Και μάλιστα με επιτόκιο που αποδεικνύεται μόνο κατά 0,5-08% "ακριβώτερο", από τα επιτόκια των ευρωπαίων "εταίρων" μας!!
- Ο μονόδρομος που οδήγησαν την χώρα συνιστά,για αυτούς, απαραίτητη προϋπόθεση "σωτηρίας", αλλά δεν την συνιστά η απώλεια εθνικής κυριαρχίας και η υποθήκευσή της στους διεθνείς τοκογλύφους (κράτη και ιδιώτες)!!

Εμείς, η Κυβέρνηση, η Τρόϊκα, το Μνημόνιο και...οι κάλπες.

- Η κυβέρνηση υπέγραψε το Μνημόνιο, χωρίς προηγούμενη λαϊκή έγκριση.
Το προεκλογικό πρόγραμμα που υπέβαλε στο Λαό για ψήφιση τον Οκτώβρη του 2009, ουδεμία σχέση έχει με τα όσα εφαρμόζει στη χώρα, εδώ και 11 μήνες.
- Με την υπόθεση ότι αποδεχόμαστε ως ειλικρινή την δήλωσή της "δεν ήξερα την πραγματική κατάσταση" , τυχόν υπερψήφιση των υποψηφίων της στις εκλογές του Νοέμβρη πώς θα την εκλάβει;;

Ως έγκριση μιας αυτοδιοικητικής αλλαγής ή ως έγκριση της συνολικής της πολιτικής;;

Μήπως και δεν θα θεωρήσει ,τις θετικές γι αυτήν ψήφους, ως νομιμοποίηση της ισχύος του "Δικαίου" του Μνημονίου έναντι του Συντάγματος και των Νόμων μας;;

Πόσο μειωμένη θέλει τη δημοκρατική μας συνείδηση για να συνδράμουμε σε τέτοια εξέλιξη, προπομπό περαιτέρω αυταρχισμού;;
- Η απόρριψη των κυβερνητικών υποψηφίων θα προκαλέσει πτώση της Κυβέρνησης;; ΄Η, μήπως, συνιστά εθνικό έγκλημα;;
- Πως θα εκλάβει η τρόϊκα τις θετικές ψήφους;;

Μήπως σαν αποδοχή των νεοφιλελεύθερων μέτρων;;!!
- ΟΜΩΣ: Μήπως οι αρνητικές ψήφοι, μπορούν να αποτελέσουν μαξιλαράκι  για την κυβέρνηση;;
Μήπως έτσι θα ενισχυθεί η θέση της στην κατεύθυνση:
1) επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του Μνημονίου;;
2) υιοθέτησης νέας πολιτικής αντιμετώπισης των εταίρων μας;;
3) εφαρμογής πολιτικών που θα σώσουν και Ελλάδα και Ελληνες;;

Ο Γ.Παπακων/νου δήλωσε δύο φορές σε τρεις μέρες πως, τυχόν χρεωκοπία της Ελλάδας θα συμπαρασύρει την ευρωζώνη και ολόκληρη την Ευρώπη.
Δεν ξέρω αν με αυτή τη δήλωση προσπαθεί να εξευμενίσει αγορές (;).
Ούτε εάν προειδοποιεί ή απειλεί.
Οπως και νάχει...η δήλωση αντανακλά μια υπαρκτή πραγματικότητα.
Εάν αποκτήσει ουσιαστικό πολιτικό περιεχόμενο και υποστήριξη...
θα αποδώσει θετικά αποτελέσματα για τη χώρα.
Μέχρι τότε...το Μνημόνιο θα αφορά αυτόν και την κυβέρνησή του!!

Εμείς, υ π ο γ ρ α φ ή δεν θα βάλουμε!!

Τρίτη, 21 Σεπτεμβρίου 2010

ΤΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ.

Οι τελευταίες πολιτικές εξελίξεις και ειδικότερα η ένταξη της Ελλάδας στον μηχανισμό στήριξης (ΔΝΤ, ΕΕ, ΕΚΤ) από το ΠΑΣΟΚ έχει αφήσει την μεσαία τάξη πολιτικά ανεκπροσώπητη.

Όσοι ανήκουν ή μάλλον ανήκαν στη μεσαία τάξη (τείνει να διαλυθεί) είχαν μάθει τόσα χρόνια να αποτελούν την μετακινούμενη μάζα ψηφοφόρων στηρίζοντας πότε το ΠΑΣΟΚ πότε την ΝΔ ανάλογα με το ποιο κόμμα εγγυόταν καλύτερα την επιβίωσή τους.

Μετά την αποδοχή νεοφιλελεύθερων πολιτικών που διαλύουν την μεσαία τάξη και απ’ τα δύο κόμματα εξουσίας η μεσαία τάξη βρίσκεται σε αδιέξοδο.

Η αναγκαιότητα ύπαρξης των μεσαίων οικονομικά στρωμάτων για την ανάπτυξη και σταθερότητα της οικονομίας προϋποθέτει πολιτικό φορέα που θα τα εκπροσωπεί αφού τα δύο μεγάλα κόμματα δεν μπορούν.

Ο νεοφιλελευθερισμός και η λογική «η αγορά θα τα ρυθμίζει όλα» πιέζει οικονομικά τα μεσαία στρώματα προς όφελος των μεγάλων.

Η παραγωγή της χώρας είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Το εμπόριο στα χέρια μεγάλων πολυεθνικών. Η γεωργία αδυνατεί να ανταγωνιστεί τα άλλα κράτη που έχουν ή πολύ μικρά μεροκάματα ή πολύ καλύτερες υποδομές και οργάνωση. Ο τουρισμός σε κρίση λόγω επιβολής λιτότητας σε πολλά κράτη.

Πιστεύω ότι θα γίνουν ζυμώσεις για την δημιουργία κεντρώου κόμματος που θα καλύψει το πολιτικό κενό.

Βέβαια το ΠΑΣΟΚ θα προσπαθήσει να κερδίσει τους κεντρώους ψηφοφόρους αλλά το θέμα είναι θα μπορέσει να αντιστρέψει το εις βάρος του κλίμα;

Στην προσπάθειά του πρέπει να αποδεσμεύσει την χώρα απ’ την τρόικα κάτι που σήμερα φαντάζει πολύ δύσκολο.

Ο χρόνος πιέζει γιατί όταν οι πολίτες θα νοιώσουν τις επιπτώσεις της εφαρμογής του μνημονίου θα αντιδράσουν εγκαταλείποντας πολιτικά το ΠΑΣΟΚ.

Η πολιτική της ΕΕ ότι πρέπει με οποιοδήποτε κόστος να στηριχθούν οι τράπεζες δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελιγμών.

Η επιμονή του ΠΑΣΟΚ στην πολιτική αφαίμαξης των Ελλήνων προκειμένου να πληρωθεί το υπέρογκο χρέος βυθίζει την οικονομία σε ύφεση, εξανεμίζει το προς κατανάλωση εισόδημα και η αγορά αργοπεθαίνει.

Οι μικροεπιχειρηματίες που για να λειτουργήσουν χρειάζονται επειγόντως τον τραπεζικό δανεισμό σε συνδυασμό με την υπερφορολόγησή τους οδηγούνται σε οικονομικό μαρασμό.

Αν παρακολουθήσουμε την προσπάθεια της κ. Μπακογιάννη να αποποιηθεί το νεοφιλελεύθερο παρελθόν της (υπουργός των κυβερνήσεων Μητσοτάκη και Καραμανλή) οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι η πρώτη κίνηση για δημιουργία κόμματος του κέντρου της ανήκει.

Το κατά πόσο θα καταφέρει να πείσει τους πολίτες ότι μπορεί να ηγηθεί κεντρώου κόμματος και να πείσει την μεσαία τάξη να την εμπιστευτεί είναι άλλο θέμα.

Οι παλαιότεροι εκπρόσωποι του κέντρου πολιτικά απομονωμένοι στην αφάνεια δεν έχουν δυνατότητα να συσπειρώσουν αλλά και κανένας τους δεν κινείται.

Η εμφάνιση νέων ανθρώπων που θα μπορούσαν να συνασπιστούν στην δημιουργία ενός τέτοιου κόμματος μέχρι στιγμής δεν έχουν εμφανιστεί.

Πολλοί πιστεύουν ότι θα διαλυθούν ή θα διασπαστούν τα δύο κόμματα εξουσίας υποστηρίζοντας ότι τα ποσοστά τους στις δημοτικές εκλογές θα είναι τόσο μικρά που θα φέρουν κλυδωνισμούς και εσωκομματικές τριβές.

Ο ισχύων εκλογικός νόμος αποτελεί τροχοπέδη για κάτι τέτοιο.

Αν στις ερχόμενες εθνικές εκλογές που δεν θα αργήσουν σχηματιστεί πολυκομματική κυβέρνηση και αλλάξει τον εκλογικό νόμο τότε σίγουρα ανοίγει ο δρόμος για συνταρακτικές εξελίξεις στο πολιτικό πεδίο.

Μπορεί να τεθεί και θέμα αλλαγής του πολιτεύματος σε προεδρική δημοκρατία.
by Ideopigi

Νόμος "FAST TRACK": Το πορτραίτο του καθεστώτος του πολιτικού συστήματος..

Αντιγράφω από το εγχειρίδιο «Η κομματοκρατία», από το κεφάλαιο «κομματοκρατία και Οικονομία»:

«Το ότι ο εθνικός πλούτος πρέπει να ρεύσει, (αντίθετα με το τι ωφελεί την πλειοψηφία των ψηφοφόρων, δηλαδή την κοινωνία), προς την κατεύθυνση της οικονομικής ολιγαρχίας και των οργανωμένων, φιλικών προς το κόμμα, συντεχνιακών συμφερόντων, οφείλεται στο γεγονός ότι αυτοί είναι οι δύο Ηρακλείς του κόμματος στους οποίους στηρίζει την νίκη του στις εκλογές και την, ως εκ τούτου, κατάκτηση της θέσης του διαχειριστή αυτού του πλούτου.

Η νίκη οφείλεται σ’ αυτούς, διότι τόσο η προπαρασκευή όσο και η εκτέλεση όλου του προγράμματος της προπαγάνδας, (όπως αναπτύσσεται και στο κεφάλαιο "προπαγάνδα"), πέρασε μέσα από τα ΜΜΕ που ανήκουν στην οικονομική ολιγαρχία και είναι ο μηχανισμός που εκκόλαψε, καθοδήγησε και πάθιασε τους ψηφοφόρους για τη νίκη του κόμματος.

Τώρα, το ότι πρέπει να φαίνεται πειστικά ότι ο εθνικός πλούτος ρέει προς την κατεύθυνση της κάλυψης των αναγκών της κοινωνίας, οφείλεται στο γεγονός ότι η κοινωνία, δηλαδή ο ψηφοφόρος λαός, είναι ο μόνος εξουσιοδοτημένος (από το Σύνταγμα) να επικυρώνει τυπικά και οριστικά, δηλαδή να νομιμοποιεί, με τα αποτελέσματα των εκλογών, την ανάθεση και τη διαχείριση του εθνικού πλούτου, στο Α ή στο Β κόμμα/διαχειριστή.

Όλο αυτό, με δύο κουβέντες μπορούμε να το περιγράψουμε ως εξής: Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης, η κομματοτρεφόμενη οικονομική ολιγαρχία (με τα εργαλεία δημιουργίας, διοχέτευσης και διασποράς της προπαγάνδας – ΜΜΕ-, που αυτή διαθέτει κατ’ αποκλειστικότητα), δημιουργεί τα αποτελέσματα των εκλογών και οι κάλπες στήνονται, ώστε αυτά να αποκτήσουν Δημοκρατική νομιμότητα και να γίνουν αποδεκτά , σαν «θέληση του λαού», ενώ είναι θέληση αυτών που δημιουργούν τη θέληση του λαού..»

Και ερχόμαστε τώρα, στον νεογέννητο Νόμο «FAST TRACK» που στην Ελληνική γλώσσα μεταφράζεται σαν «ΣΥΝΤΟΜΗ ΤΡΟΧΙΑ» και στην καθομιλουμένη των εκπορνευομένων (γυναικών και ανδρών) εκφράζεται με το «ΞΕΠΕΤΑΜΑ».

Ο Έλληνας ψηφοφόρος θα πρέπει να εισπράξει την ψήφισή του σαν μία καινοτομία χρήσιμη για την ανάπτυξη της χώρας (που ο τόπος πράγματι την έχει άμεση ανάγκη).

Αυτό θα είναι το «περιτύλιγμα».

Το περιεχόμενο, θα είναι η παράδοση στα γρήγορα και άνευ όρων, του Εθνικού πλούτου, στα χέρια της οικονομικής ολιγαρχίας, (εντόπιας ή ξένης) καθώς ο νόμος αυτός, υπερτερώντας όλων των άλλων σχετικών Νόμων, καταργεί κάθε νομική διαδικασία προστασίας του περιβάλλοντος, προστασίας της τοπικής ζωής και περιουσίας (με τις υποχρεωτικές απαλλοτριώσεις που επιβάλλει) και κάθε προστασίας του Εθνικού πλούτου από τη λεηλασία, η οποία πλέον, μπορεί να γίνει νόμιμα και αμετάκλητα.

Και θα δείτε, ότι το Νόμο αυτό, θα τον ψηφίσουν και τα δύο «κυβερνώντα κόμματα (τουλάχιστον). Τα άλλα, θα παίξουν πάλι το γνωστό τους ρόλο του (αναποτελεσματικού) αντίθετου, που τους εξασφαλίζει την παραμονή τους στην παχυλή μισθοδοσία και στη διανομή της Εξουσίας, που έχει όλο το πολιτικό προσωπικό του καθεστώτος πολιτικού συστήματος.

Να λοιπόν το πορτραίτο του καθεστώτος πολιτικού συστήματος που συνεχίζει απτόητο την εξαπάτηση της Ελληνικής κοινωνίας και τη λεηλασία του πλούτου της, με αντάλλαγμα τη στήριξη των πατρώνων του για τη μονιμοποίηση της δικής του παραμονής στα παλάτια της Εξουσίας.

Αυτό το πορτραίτο, πρέπει, πολύ σύντομα, να το ξεκρεμάσουμε από το σαλόνι της Δημοκρατίας μας και να το πετάξουμε οριστικά στην αποθήκη της ιστορίας μας.

Και, ας μου επιτραπεί να παραθέσω δύο παραγράφους από το εγχειρίδιο «Η κομματοκρατία» :

“Δεν μπορούμε να αφήσουμε το «οικόπεδο Μακεδονία» να πουληθεί ή να ενοικιασθεί «για ένα κομμάτι ψωμί», που θα πετάξουν στους ανέργους που δημιουργούν οι «εξουσιαστές» σε στενή συνεργασία με την κομματοκρατούμενη και κομματοτρεφόμενη δική μας ελίτ.

Το «οικόπεδο Μακεδονία» και αυτά που ίσως κρύβει, μπορεί να αποτελεί τη μόνη έξοδο από το οικονομικό αδιέξοδο που μας οδήγησε η τύφλωση της δικής μας κομματοκρατίας*, σε συνδυασμό με την διεισδυτική γερακίσια ματιά των επίβουλων «εξουσιαστών»”.

Εμείς, παρ’ όλ’ αυτά, ετοιμαζόμαστε να φορέσουμε «τα καλά μας» και να πάμε , σε λίγες μέρες, να νομιμοποιήσουμε με την ψήφο μας, τη συνέχιση του εγκλήματος της παράδοσης σε τρίτους, αλλοεθνείς, της Εθνικής κυριαρχίας μας, επί του πιο ζωτικού στρατηγικού χώρου της Πατρίδας, αυτού της Οικονομίας μας.

Διότι, αυτό θα κάνει όποιος από εμάς ψηφίσει πρόσωπα υποστηριζόμενα από το καθεστώς πολιτικό σύστημα.

Όσοι από εμάς τους (κομματικά ακαπίστρωτους) πολίτες, συμμεριζόμαστε αυτό τον προβληματισμό, οφείλουμε να δώσουμε μάχη για αυτό το ΟΧΙ στους υποψήφιους που στηρίζονται από κόμματα, όποια κι αν είναι αυτά.

Ας μη γίνουμε ακούσιοι συνένοχοι στη συνέχιση του τεράστιου αυτού εγκλήματος, κατά της ίδιας της Πατρίδας μας.

* η «κομματοκρατία» ορίζεται ότι είναι η πολιτική νοοτροπία και συμπεριφορά, που προτάσσει το κομματικό συμφέρον από το κοινωνικό όφελος και αποτελεί «κρατούσα άποψη» στην πολιτική πρακτική, καθ’ όλο το διάστημα της «μεταπολίτευσης».
by Othonas Iakovidis