Σάββατο, 28 Αυγούστου 2010

Yπάρχουν συντάξεις στη μετα θάνατον ζωή;

Τώρα κατάλαβα την πραγματική έννοια της έκφρασης “η αλεπού 100 χρόνων, τα αλεπουδάκια 110″. Φαίνεται ότι η αλεπού είχε πεθάνει αλλά τα αλεπουδάκια δεν δήλωσαν τον θάνατό του και συνέχιζαν να παίρνουν τη σύνταξή της.

Τώρα κατάλαβα, επίσης, γιατί υπάρχουν στις οργανωμένες εκδρομές των ταξιδιωτικών πρακτορείων τόσες “εύθυμες χήρες”. Διότι κάποιες έθαψαν τον σύζυγο, αλλά αυτός εξακολουθεί να είναι “χορηγός” και από το μνήμα.

Λέτε αυτό να εννοούν οι Γραφές όταν κάνουν λόγο για τη “μετά θάνατον ζωή”;

Πριν από λίγο καιρό, το ίδιο κόλπο ανακαλύφθηκε και στην Ιαπωνία. Και να σκεφτεί κανείς ότι ερευνούσαν οι εκεί αρχές τι είναι αυτό που κάνει τους Ιάπωνες να ζουν μαζικά πάνω από έναν αιώνα. Μα φυσικά οι συντάξεις και η ανικανότητα του κράτους (καλή ώρα).

Και τώρα που ανακαλύφτηκε η απάτη, από ποιον θα ζητηθούν ευθύνες; Από τους συγγενείς ή από τον θανόντα;

Ίσως κάποιοι φωστήρες να αποφανθούν ότι ο νεκρός θα έπρεπε πριν κλείσει τα μάτια του να δηλώσει στο ΙΚΑ τις… προθέσεις του.

Έσοδα αναζητά απεγνωσμένα το υπουργείο Οικονομικών. Γιατί κ. Παπακωνσταντίνου δεν έβαλες μία έκτακτη εισφορά στους γαλαζοαίματους που ενέσκηψαν στις Σπέτσες;

Θα μπορούσε να είναι ένας νέος ΦΑΠ (Φόρος Αναμόχλευσης Παθών). Διότι δεν είναι και λίγα αυτά που τράβηξε η πατρίδα μας από το Γλυξμπουργκέικο.

Παρά τις συστάσεις του Γιώργου διάφοροι υπουργοί και υφυπουργοί δηλώνουν την απροθυμία τους να μετακινηθούν στην αυτοδιοίκηση. Και καλά κάνουν, αλλά αυτό δεν αποκλείει την περίπτωση αντί να μετακινηθούν να… αποπεμφθούν.

Βέβαια αυτό θα έχει πολιτικό κόστος. Όσο και η Βενετιά όταν έχασε βελόνι.

Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι παρά τους τόσους υπουργούς και υφυπουργούς, ο Γιώργος αναγκάζεται να κάνει… εισαγωγές συμβούλων.

Για να τελειώνουμε πλέον και με αυτό το ερώτημα που έρχεται και ξανάρχεται, λεφτά υπάρχουν. Απλώς είναι δύσκολο να τα πάρεις από τις τσέπες στις οποίες κρύβονται. Και τουλάχιστον οι μισές είναι γαλάζιες τσέπες κ. Παναγιωτόπουλε.

Το προοίμιο ενός επικείμενου πολιτικού θανάτου


Η ανησυχία που έχει ζώσει την κυρίαρχη τάξη, μην τυχόν και σκοντάψει η επιχειρούμενη καπιταλιστική ανασυγκρότηση που επιχειρείται με αφορμή το «δημοσιονομικό πρόβλημα» της χώρας, με την αγαστή συνεργασία τρόικας-κυβέρνησης, είναι ολοφάνερη στην εργώδη προσπάθεια που καταβάλουν τα μμε προκειμένου να καλλιεργήσουν ένα κλίμα ευρείας κοινωνικής συναίνεσης στις ωμές πολιτικές επιλογές των κυβερνώντων. Να παρουσιάσουν την υποταγή μας στους όρους του μνημονίου ως επώδυνο άχθος μεν, πατριωτικό καθήκον να το κουβαλήσουμε αδιαμαρτύρητα στις πλάτες μας δε. Και τον πρωθυπουργό, ως πανταχόθεν βαλλόμενο πραγματιστή «επαναστάτη» ο οποίος συγκρούεται με τους «κερδοσκόπους», τα «συμφέροντα», τη «διαφθορά» και το «κατεστημένο», για να σωθεί η οικονομία της χώρας, και ταυτόχρονα, για να μπει επί τέλους μια τάξη στο χάος και στην ανομία που επικρατούν. Μόνο έτσι θα μπορέσουν ν’ απελευθερωθούν επιτέλους οι «υγιείς δυνάμεις» της κοινωνίας, που ως τώρα παραμένουν αιχμάλωτες στον «φαύλο κύκλο» της διαφθοράς και της αναποτελεσματικότητας, η θετική, δημιουργική πνοή των οποίων θα αναστήσει τη χώρα και θα μας οδηγήσει στο ξέφωτο της ευημερίας. Αμήν!

Κανάλια, εφημερίδες, περιοδικά, ιστοσελίδες και ραδιόφωνα έχουν βαλθεί λίγο πολύ να μας πείσουν πως πρέπει να εκλαμβάνουμε το σκλάβωμά μας στις επιταγές των «δανειστών» και την επίθεση στα δικαιώματα και στη ζωή μας σαν τη θεόσταλτη ευκαιρία για να σωθούμε κάποτε από την κακοδαιμονία που μαστίζει την κοινωνία και το κράτος «μας», από τις «στρεβλώσεις» δηλαδή, τους «αναχρονισμούς» και τις «καθυστερήσεις». Και να μπορέσουμε να ξεπληρώσουμε φυσικά και το απεχθές δημόσιο χρέος... Ναι, πράγματι, όπως λένε, «η Ελλάδα μπορεί» να ξεκινήσει έναν νέο, «ενάρετο κύκλο» ευημερίας, αρκεί να βάλουμε «όλοι μαζί» ένα χεράκι!

Προφανώς, όσοι πιστεύουν πως αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος για «να τα καταφέρουμε», μάλλον δεν ξέρουν εκείνο το παλιό ανέκδοτο με τον γάιδαρο του Χότζα: πάνω που ο Χότζας είχε μάθει τον γάιδαρό του να μην τρώει, εκείνος ο μπαγάσας πήγε και ψόφησε!

Έτσι είναι. Αντί να μιλούν για τη διαρθρωτική βία που γίνεται όλο και πιο βάρβαρη και ανορθολογική, με την έννοια ότι αγνοεί τη ζωή και τους ανθρώπους προκειμένου να εξασφαλίσει τις κατάλληλες συνθήκες αναπαραγωγής και επέκτασης του κεφαλαίου, αυτό που τους κόφτει πάνω απ’ όλα είναι το πώς θα αποτρέψουν το ανεξέλεγκτο, αιφνίδιο ξέσπασμα της υποκειμενικής βίας, πώς θα αποφύγουν την πιθανή μετατόπιση του «σημείου διαρραφής» των σημαινόντων, του σημείου «νοηματοδότησης», το οποίο μπορεί να μετατοπιστεί επικίνδυνα, και να λειτουργήσει ως «passage à l' acte», μια αποφασιστική χειρονομία σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, ικανή να αλλάξει ριζικά τα πάντα. Αναθεματίζουν γι’ αυτόν το λόγο κάθε δυναμική αντίσταση, είτε πρόκειται για τις «παράνομες και καταχρηστικές» απεργίες που «κρατάνε όμηρο ολόκληρη την κοινωνία» είτε για το αντάρτικο πόλης, το οποίο ταυτίζουν με το «κοινό ποινικό έγκλημα» ή παραδίδουν την ερμηνεία του στη δικαιοδοσία της ψυχανάλυσης, ως την καθ’ ύλην αρμόδια να ασχοληθεί με τις ψυχώσεις.

Πέρα από τον εν προκειμένω ασήμαντο σχετικά παράγοντα της ιδεολογίας –η οποία δεν πρέπει σε καμία περίπτωση όμως να υποτιμάται ως πιθανό κίνητρο των λογής μεσαζόντων που αναλαμβάνουν τη βρομοδουλειά της προπαγάνδας–, συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα που ελέγχουν την πλειονότητα των μμε, και τα οποία έχουν αποδείξει ότι σε αντίθεση με την εργατική τάξη διαθέτουν οξυμμένο ταξικό ένστικτο, έχουν κάθε λόγο να υποστηρίζουν τη βίαιη αναδιάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και την περιστολή των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, με στόχο την κατίσχυση επί των δυνάμεων του ταξικού εχθρού και τον αφοπλισμό του από όποια μέσα διεκδίκησης και αντίστασης διαθέτει. Όπως επίσης έχουν κάθε λόγο να στηρίζουν την αποδιάρθρωση του (εκ συστάσεως καχεκτικού, διεφθαρμένου και ανεπαρκούς) κράτους πρόνοιας, διότι έτσι θα δημιουργηθούν νέες ευκαιρίες κερδοφόρων επενδύσεων σε τομείς που μέχρι χθες αποτελούσαν (έστω και εν μέρει) δωρεάν ή χαμηλού κόστους κοινωνικές παροχές, όπως η υγεία, η παιδεία, η ενέργεια, η υδροδότηση, οι δημόσιες μεταφορές, οι συγκοινωνίες. Ταυτοχρόνως, προσβλέπουν στον μέγιστο περιορισμό της συμμετοχής του κεφαλαίου στο κόστος συντήρησης και αναπαραγωγής της απαιτούμενης για την κερδοφορία του εργατικής δύναμης. Όσοι περισσεύουν, καθώς δεν χωράνε στα όχι και τόσο πρωτότυπα «εκσυγχρονιστικά» σχέδια, ντόπιοι ή μετανάστες, ας ριχτούν στον Καιάδα της απόλυτης φτώχιας ή, αν είναι πιο τυχεροί, ας ζήσουν στο όριο, ελαστικά απασχολούμενοι δια βίου, με πενιχρό εισόδημα και προδιαγεγραμμένο μέλλον. Ας είμαστε πραγματιστές. Στο κάτω-κάτω υπάρχει και η αρωγή της Εκκλησίας για να συνδράμει τους πιο άτυχους...

Όλα αυτά παρουσιάζονται με περίσσιο θράσος και επιμονή ως η μοναδική θεραπεία για το πάσχον από χρόνια βαριά ασθένεια κοινωνικό σώμα. Δηλαδή της μίας και ομ(οι)ογενούς ελληνικής κοινωνίας, που δεν γνωρίζει κανέναν ταξικό διαχωρισμό, ούτε βλέπει την αξεπέραστη αντίφαση μεταξύ ενός αφηρημένου γενικού συμφέροντος («Να σώσουμε την πατρίδα») και των επί μέρους συγκεκριμένων συμφερόντων που επωφελούνται σκανδαλωδώς ενώ σε όλους τους υπόλοιπους επιβάλλεται να πληρώσουν τα σπασμένα. Ο εκβιαστικός τρόπος με τον οποίον το κράτος περιέκοψε το εισόδημα εκατοντάδων χιλιάδων συνταξιούχων και εργαζομένων του δημόσιου τομέα, συμψηφίζεται με το «ανελέητο κυνήγι της φοροδιαφυγής» των εχόντων. Πολλοί πληρώνουν με το ζόρι και ήδη βρίσκονται σε απόσταση ενός μόλις βήματος από την ένδεια, άλλοι «καλούνται να πληρώσουν», μειώνοντας τα κέρδη τους ή τις πολυτελείς δαπάνες τους. Όλοι μπαίνουν στο ίδιο τσουβάλι, για να επιβεβαιωθεί περίτρανα η πολυδιαφημισμένη ισότητα.

Στηρίζοντας, λοιπόν, την «επανάσταση του αυτονόητου», τον πρωτηγέτη της ΓΑΠ και το επιτελείο των πεφωτισμένων εκσυγχρονιστών που περήφανα τον περιστοιχίζουν, οι έλληνες καπιταλιστές στηρίζουν στην ουσία τα βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα της τάξης τους. Διασφαλίζουν την ομαλή συνέχεια της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας της, με τις ευλογίες του κράτους και υπό την προστασία του Νόμου. Μέσα από την «κρίση» βλέπουν μια μοναδική ευκαιρία να βγουν πιο ισχυροί, αδιαφιλονίκητοι αποκλειστικοί νομείς της εξουσίας και του πλούτου.

Στηρίζουν έτσι ανεπιφύλακτα την αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα προς ένα μοντέλο πειθαρχικού κράτους, ευέλικτου, σύγχρονου και λειτουργικού, ελάχιστα παρεμβατικού στην αγορά και την κίνηση του κεφαλαίου, αλλά πολύ πιο δραστήριου στην περίφραξη, στην καταστολή και στον κοινωνικό έλεγχο με σύγχρονα βιοπολιτικά μέσα. Αυτό που οι ίδιοι αποκαλούν αναγκαίο «εκσυγχρονισμό» ή/και «εξορθολογισμό» της οικονομίας και του κράτους, σημαίνει τη δική τους απαλλαγή από τα εμπόδια που θέτουν φραγμούς και προσκόμματα στην αέναη επέκταση των κερδών και της δύναμής τους. Απαλλαγή κυρίως από τις «αναχρονιστικές», «ανορθολογικές» δυνάμεις της κοινωνίας που αντιστέκονται, είτε προασπίζοντας το ιδιοτελές συμφέρον τους (το κινούν αίτιο κάθε ανθρώπινου πράττειν σύμφωνα με την ατομικιστική φιλελεύθερη αντίληψη για τη δημοκρατία), είτε επιδιώκοντας τη συνολικότερη ρήξη και το ξεπέρασμα του καπιταλισμού, του κράτους και της ταξικής κοινωνίας.

Εξίσου όμως καλά φαίνεται να βολεύει την κυρίαρχη τάξη και η επ’ αόριστον παράταση αυτής της «κρίσης». Αν δεν είχε ξεσπάσει όπως όλοι ανέμεναν, θα έπρεπε ίσως να την επινοήσουν οι ίδιοι οι καπιταλιστές, αφού οι συνθήκες που διαμορφώνονται εν μέσω κρίσης, εκτός του ότι ξεκαθαρίζουν το τοπίο του ανταγωνισμού από το λιγότερο αποδοτικό κεφάλαιο μέσω της «δημιουργικής καταστροφής», αναδιανέμοντας την πίτα σε όλο και λιγότερα κομμάτια, σπέρνουν τον πανικό σε ολόκληρη την κοινωνία και νομιμοποιούν την επιβολή «κατάστασης εκτάκτου ανάγκης». Προσφέρουν έτσι το τέλειο εργαλείο κοινωνικής πειθάρχησης. Στην κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, κάθε αυθαιρεσία της εξουσίας παίρνει τον χαρακτήρα «αναγκαίου μέτρου», ενώ αυτή η ίδια μπορεί να αθετεί τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το «συμβόλαιο με τον λαό» επισείοντας τον «άμεσο κίνδυνο» που απειλεί τη χώρα. Είναι μόνο υπό ανάλογες συνθήκες εφικτό να προωθηθούν «κατεπείγουσες δραστικές λύσεις», οδυνηρές μεν για την πλειονότητα του λαού, αναγκαίες δε για τη «σωτηρία» του.

Οι αληθινοί στόχοι της «επανάστασης» της κυβέρνησης του Πα.Σο.Κ. είναι πλέον τόσο ξεδιάντροπα προφανείς, που αντί να πετυχαίνει το στόχο της η προπαγάνδα που έχουν εξαπολύσει τα «ανεξάρτητα» μμε, εποστρακίζεται στην ανώμαλη επιφάνεια της πραγματικότητας, που όλοι βιώνουμε καθημερινά στο πετσί μας, και αστοχεί τελείως. Απ’ ό,τι φαίνεται, εκτός από τους ιδεολογικά καθηλωμένους και τους κυνικούς, έχουν απομείνει ελάχιστοι εύπιστοι και κάποιοι μάλλον αφελείς ανάμεσα στο ανηλεώς βομβαρδιζόμενο κοινό, που παραμένουν ακόμα πρόθυμοι να χάψουν αμάσητο το παραμύθι με τον κακό δράκο και το καλό πριγκιπόπουλο. Και ακόμα λιγότεροι είναι εκείνοι που έχουν τη διάθεση να γελάσουν με τα ανέκδοτα περί πράσινης ανάπτυξης και πράσινων αλόγων. Αποδεικνύεται με δραματικό μάλλον τρόπο πως, φευ, οι ψευδαισθήσεις δεν μπορούν να υποκαταστήσουν την αμείλικτη πραγματικότητα, που για τους περισσότερους επιδεινώνεται –και όχι μόνο στον οικονομικό τομέα– μέρα με τη μέρα. Αν το θέλετε, ο «πραγματισμός» έχει κι αυτός δύο όψεις.

Στο βαθύ ρήγμα που έχει ανεπανόρθωτα υποστεί η εμπιστοσύνη στο πολιτικό σύστημα των σχετικά προβλέψιμων μέχρι χθες ψηφοφόρων –κυρίως των μικρομεσαίων στρωμάτων που στήριζαν με τους ψήφους τους τα δύο μεγάλα κόμματα που λυμαίνονται εδώ και τέσσερις σχεδόν δεκαετίες την εξουσία–, καταβαραθρώνονται συλλήβδην τόσο τα φιλόδοξα σχέδια της αναδιάρθρωσης όσο και οι πολιτικοί σχεδιασμοί μικρών και μεγάλων κομμάτων, αλλά και οι ψευδαισθήσεις των διάφορων φιλόδοξων ηγετίσκων και των τηλευαγγελιστών της «σωτηρίας της πατρίδας». Ούτε το Πα.Σο.Κ. ούτε κανένας άλλος κομματικός σχηματισμός είναι πλέον ικανοί να πείσουν τους οργισμένους ψηφοφόρους που αισθάνονται εξαπατημένοι, και είναι φυσικά απρόθυμοι να ανεχθούν την χωρίς προηγούμενο εξώθησή τους στην ένδεια, αφού πρώτα πρέπει να κάτσουν να τους ληστέψουν μ’ ένα χαμόγελο που συγκαλύπτει το φόβο της επαπειλούμενης βίας.

Οι ματαιωμένες προσδοκίες, ωστόσο, μπορεί να αποδειχτούν εν τέλει πιο επικίνδυνες για την εξουσία απ' ότι το διάχυτο αίσθημα κατάφορης αδικίας.

Το κουτί της Πανδώρας είναι πια ορθάνοιχτο, και είναι απλώς ζήτημα χρόνου προτού τα φαντάσματα, που τόσο καιρό παρέμεναν καλά σφραγισμένα, ξεχυθούν ορμητικά και ανεξέλεγκτα προς κάθε κατεύθυνση. Συναίνεση υπ’ αυτούς τους όρους δεν πρόκειται να υπάρξει, και τούτο είναι κάτι που η κυρίαρχη τάξη και τα κάθε λογής ανδράποδά της το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά.

Μπορεί οι εξελίξεις ν’ ακολουθούν προς το παρόν τους ρυθμούς της αυγουστιάτικης ραστώνης και τα «μπάνια του λαού» να αποφορτίζουν πρόσκαιρα την επικίνδυνα ηλεκτρισμένη περιρρέουσα ατμόσφαιρα, οσονούπω ωστόσο μπαίνει ο Σεπτέμβρης, και η κυβέρνηση, αμέσως μόλις τελειώσει η περίοδος της ιδιότυπης αυτής μονομερούς εκεχειρίας, θα βρεθεί αντιμέτωπη με πολλά δυσεπίλυτα προβλήματα και με πολύ λίγες ελπίδες να μπορέσει να τα διαχειριστεί, πόσω δε να καταφέρει να τα επιλύσει.

Ενόσω λείπει όμως η γάτα, τα ποντίκια δεν σταματούν να χορεύουν.

Η τρόικα, με την τετριμμένη, ωστόσο ακόμα αποτελεσματική, τακτική του καρότου και του μαστίγιου, παρεμβαίνει πλέον ευθέως και απροκάλυπτα στη διακυβέρνηση της χώρας. Αφού παίνεψε πρώτα την «κυβερνητική βούληση» για την απαρέγκλιτη τήρηση των όρων του μνημονίου και επιβεβαίωσε ότι «η Ελλάδα βρίσκεται στον σωστό δρόμο», εγκρίνοντας τη δεύτερη δόση του δανείου, την αμέσως επόμενη στιγμή, με τα «αλλά» και τις υποδείξεις που αντιστάθμισαν με το παραπάνω τους επαίνους (πληθωρισμός, υστέρηση δημόσιων εσόδων, απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων, περεταίρω περικοπές στις δημόσιες δαπάνες για την υγεία και την παιδεία, εξυγίανση των ΔΕΚΟ και απολύσεις προσωπικού, αναδιάρθρωση των αστικών συγκοινωνιών, απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας με την πώληση του 40% τουλάχιστον της ΔΕΗ κ.λπ.), έθεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, το μη διαπραγματεύσιμο, αυστηρό πλαίσιο μέσα στο οποίο καλείται να κινηθεί και να λάβει τις αποφάσεις της η κυβέρνηση, υπονοώντας ευθαρσώς ότι θα πρέπει να ακολουθήσει πιο «σκληρή γραμμή» απέναντι στην οργανωμένη και την αυθόρμητη λαϊκή αντίδραση προκειμένου να επισπεύσει τις αναγκαίες δομικές μεταρρυθμίσεις που θα οδηγήσουν, όπως λένε, στην ανάκαμψη της οικονομίας.

Προετοιμάζει έτσι η τρόικα το έδαφος και δίνει το αναγκαίο άλλοθι στην κυβέρνηση για ένα νέο «πακέτο μέτρων», που κάποια στιγμή, πολύ σύντομα, θα πρέπει «κατ' ανάγκη» να ληφθούν. Από την άλλη, έχει καταστεί πλέον κοινή πεποίθηση ότι τα ίδια τα αποτελέσματα της μέχρι τώρα εφαρμογής των μέτρων του Προγράμματος Σταθεροποίησης και Ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας υποσκάπτουν τους μελλοντικούς στόχους της δημοσιονομικής πολιτικής που θέτουν οι ιθύνοντες, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο κύκλωμα ανάδρασης, όπου τα ολοένα και πιο σκληρά μέτρα οδηγούν σε ολοένα και βαθύτερη ύφεση και οικονομική στασιμότητα, που εκτός την κοινωνική διάλυση θα επιφέρει τη διόγκωση του εξωτερικού χρέους, τόσο ως ποσοστό του ΑΕΠ όσο και σε απόλυτο μέγεθος. Ο «φαύλος κύκλος» από τον οποίο προσπαθούμε να ξεφύγουμε είναι ένας εξίσου φαύλος κύκλος. Και η διαφυγή από αυτόν δεν είναι εφικτή υπό τις παρούσες συνθήκες και προϋποθέσεις, με τις ίδιες τις πολιτικές που δημιουργούν το πρόβλημα να παρουσιάζονται ως η μόνη ρεαλιστική, εφικτή λύση (μείωση του κόστους παραγωγής και των δημόσιων δαπανών, για να τονωθεί η ανταγωνιστικότητα, που θα προσελκύσει επενδύσεις – και ύστερα θα έρθει η ανάπτυξη...).

Το ασφυκτικά στενό περιθώριο ελιγμών που εκ των πραγμάτων έχει η κυβέρνηση-«όμηρος» των πιστωτών της χώρας και του μνημονίου που οικειοθελώς συνυπέγραψε με τους εκπροσώπους τους, αλλά και η πολιτική βούλησή της να αναδιαρθρώσει με βίαιο τρόπο την οικονομία προς όφελος του κεφαλαίου, στο πλαίσιο της γενικότερης καπιταλιστικής ανασυγκρότησης, θα τη φέρουν αναπόφευκτα σε πολύ πιο δεινή θέση. Θα αποτύχει έτσι η προσπάθειά της να αποφύγει την καταβύθιση στη δίνη της πλήρους ανυποληψίας, και τα όσα είδαμε μέχρι σήμερα, στην έως τώρα θητεία της, πιθανώς να είναι απλώς το προοίμιο ενός επικείμενου πολιτικού θανάτου. Του οριστικού τέλους, δηλαδή, της εξ αρχής εύθραυστης μεταπολιτευτικής κοινωνικής συναίνεσης και των ιδιαίτερων συνθηκών που τη συντηρούσαν κουτσά-στραβά επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες.

Το μεγάλο κανόνι


Ο Θανάσης Βέγγος στα τέλη της δεκαετίας του 1970 με αρχές 1980, ενσαρκώνει τέλεια τον ταλαίπωρο αλλά τίμιο Έλληνα μεροκαματιάρη, τον μικρό επαγγελματία, τον δημόσιο υπάλληλο. Αυτόν που κάνει 3 και 4 δουλειές για να τα βγάλει πέρα, τον καφετζή που του έχει βγει η μέση, τον κατά συνθήκη μασέρ, τον δημόσιο υπάλληλο των κυριολεκτικά 3.60 δρχ, τον σύζυγο που η γυναίκα του μολύνει τα πνευμόνια της στα κλωστήρια για να μπορούν να νοικιάζουν μαζί ένα σπίτι.

Αν πίστευα ότι υπάρχει ελπίδα να μην επιστρέψουμε στην δεκαετία του 1970 θα έκανα το κορόιδο και δεν θα έγραφα τίποτα.

Όμως το μεγάλο κανόνι είναι πλέον αναπόφευκτο, η παράταση χρόνου ζωής που μας έχει δοθεί, μας δόθηκε για να προλάβουν οι πλούσιοι επενδυτές, οι τραπεζίτες του εξωτερικού και κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις και πολυεθνικές, να μαζέψουν τα ασυμμάζευτα τους ή τέλος πάντων ότι μπορούν από τις χασούρες τους και τις επενδύσεις τους στη χώρα μας. Την ίδια ώρα ο ελληνικός λαός κοιμάται τον ύπνο του δικαίου κάτω από νανουρίσματα του τύπου: "αποφύγαμε την χρεοκοπία", "τα δύσκολα πέρασαν", "η Ελλάδα έπιασε τον πρώτο της στόχο", και άλλα σχετικά που με περίσσιο θράσος αναπαράγουν χωρίς ντροπή τα ΜΜΕ. Όλα αυτά είναι μόνο για να κερδίσουν χρόνο οι επιβάτες της πρώτης θέσης, να φορέσουν τα σωσίβια και να μπουν στις βάρκες την ώρα που η πλέμπα βυθίζεται μαζί με το καράβι που όλοι οι άλλοι εγκαταλείπουν.

Η κατάσταση εξελίσσεται πολύ χειρότερα από ότι και εγώ ακόμη πίστευα όταν με έλεγαν υπερβολικά απαισιόδοξο.

Με την ανεργία να στοχεύει στο 20%+, τα σπρέντς ήδη στις 900 μονάδες, την ανάπτυξη να γκρεμίζεται σαν χάρτινος πύργος, τα μαγαζιά και τους επαγγελματίες να κλείνουν μαζικά, τις ακάλυπτες επιταγές σε δυσθεώρητα ύψη, τους έμμεσους φόρους του φτωχού να αυξάνονται χωρίς έλεος, τις μειώσεις μισθών να διαδέχονται χωρίς ντροπή η μια την άλλη, με την οικοδομική δραστηριότητα στο μηδέν, τις πωλήσεις στο -75% και τους καταναλωτές φοβισμένους να τρέμουν σαν ψάρια, τι μπορεί να πιστεύει κάποιος ότι θα είναι η συνέχεια;; Χρειάζεστε κάποια Goldman Sachs να εκτιμήσει τις προοπτικές σας;;

Το ΔΝΤ ασχολείται με θέματα του τύπου πόσο πρέπει να είναι το κόστος του ηλεκτρικού ρεύματος για να μπορέσουν να κάνουν επενδύσεις οι φίλοι τους. Και γι' αυτό ετοιμάζει η ΔΕΗ νέες αυξήσεις τις τάξεως του 50%, ώστε να μπορέσουν να αποσβέσουν πιο σύντομα κάποιοι τις επενδύσεις που θα κάνουν στην ηλεκτρική ενέργεια.

Με τα spreads στις 900 περίπου μονάδες φαίνεται ότι είναι ξεκάθαρο πόσο επιτυχές ήταν το έργο της κυβέρνησης και πόσο έπιασαν τόπο οι θυσίες. Τόσο τόπο που πρέπει να γίνουν ακόμη περισσότερες και πιο μεγάλες. Μέχρι να αναστενάξει και ο τελευταίος.

Σε λίγα χρόνια, ο πραγματικός μισθός σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, λόγω των αθροιστικών μειώσεων και των φόρων, θα είναι, με έτος βάσης το 2007, κατά 50%+ μικρότερος. Και αυτό στην καλύτερη περίπτωση, αφού στην χειρότερη απλά θα έχουμε γίνει μια νέα βαλκανική εκδοχή της Βορείου Κορέας.

Εγώ δεν κριτικάρω κανένα σε αυτό το ποστ, ούτε λέω ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι υπεύθυνοι. Προσπαθώ μόνο να προεκτείνω την ευθεία γραμμή που βλέπω στο μέλλον. Επίσης θα μου πει κάποιος εγώ τι προτείνω, ας υποθέσουμε ότι σε αυτό το ποστ δεν προτείνω τίποτα, απλά βλέπω την πραγματικότητα μπροστά μου και την περιγράφω. Απλά λέω αυτό που βλέπω.

Το αν πηγαίνεις προς τα πάνω ή προς τα κάτω σαν κοινωνία-οικονομία δεν φαίνεται πάντοτε εύκολα. Και τα νούμερα είναι κυρίως για τους ανόητους, ιδίως για τους κατ' επάγγελμα οικονομολόγους. Μπορεί να έχεις αποκτήσει καινούργιο σπίτι αλλά να το χρωστάς, να έχεις δουλειά αλλά να σε απολύσουν, να αυξάνεται το εισόδημά σου και το ΑΕΠ αλλά μόνο επειδή το κράτος μοιράζει ανύπαρκτα χρήματα φτιάχνοντας χάρτινους πύργους και πιστωτικές πυραμίδες. Μπορεί το παιδί σου να σπούδασε αλλά η κοινωνική του θέση να είναι πιο κάτω από αυτή που είχες εσύ ή οι γονείς σου πριν 40 χρόνια, μπορεί κανείς να μην πεινάει αλλά ο αριθμός των ψυχικών ασθενειών να πιάνουν νέα ρεκόρ. Μπορεί ο τρίτος κόσμος να μειώνει την φτώχεια του αλλά ποιος ξέρει πώς θα πληρώσει την καταστροφή των φυσικών πόρων στο πολύ άμεσο μέλλον.

Μπορεί ο κομμουνισμός να κατέρρευσε αλλά και το δίδυμο αδερφάκι του ο καπιταλισμός να εξάντλησε επίσης τα καύσιμά του και να πνέει τα λοίσθια.

Αυτά όλα δεν σημαίνουν ότι δεν θα επιβιώσουμε, ή ότι θα πεθάνουμε. Ακόμη και στην κατοχή την ώρα που ο λιμός θέριζε την Αθήνα, ακόμη και τότε, οι μαυραγορίτες θησαύριζαν και οι γερμανοτσολιάδες υπεράσπιζαν την έννομη τάξη των τότε κατακτητών. Ακόμη και όταν ο λαός πεινούσε, οι πρώην ανατολικές έφευγαν για να γίνουν πουτάνες ή πλύστρες (στην καλύτερη περίπτωση) στη δύση. Ακόμη και όταν ο κόσμος γύριζε πάνω κάτω ο άνθρωπος έβρισκε διεξόδους για να ζήσει. Δεν είναι λοιπόν αυτό το θέμα.

Ο μόνος λόγος που τα γράφω όλα αυτά είναι για να ξέρουμε τι μας συμβαίνει και που πάμε, χωρίς την παραπληροφόρηση της εξουσίας. Το αν υπάρχει ή δεν υπάρχει άλλος δρόμος αυτό δεν είναι επιχείρημα για να μην περιγράφουμε ρεαλιστικά το τι συμβαίνει και το που πάμε.

......Σε αυτές λοιπόν τις ταινίες του Θανάση Βέγγου, πίσω από τις βεβιασμένες κωμικές σκηνές, αναδύεται μια βαθύτατη θλίψη λόγω του οικονομικού προβλήματος της χαμένης οικονομικά δεκαετίας του 1970 μετά από την αναπτυξιακή έκρηξη του 1950-1960.

Η κωμωδία του '50-'60 μέχρι το 1978 έχει μετατραπεί σε δράμα.

Ο ενθουσιασμός ή η γκρίνια του υπαλληλάκου του '60 έχουν χαθεί πια, αντί για ενέργεια, προοπτική ή ελπίδα βλέπουμε στασιμότητα και κρυμμένη παντού απογοήτευση, απεργοσπάστες και απεργίες πείνας, διεφθαρμένα κομματικά φέουδα και μεταθέσεις στο Σουφλί. Αυτά είναι τα αποτελέσματα των δύο πετρελαϊκών κρίσεων και των διεθνών διακυμάνσεων του 70. Οικονομικές κρίσεις και αναταραχές πολύ, πολύ υποδεέστερες από αυτές που συμβαίνουν σήμερα διεθνώς, και μπροστά σε αυτές που έρχονται την δεκαετία 2010-2020 με μεγάλη σφοδρότητα.

Η εγχείρηση πέτυχε αλλά ο ασθενής πέθανε.....

Θα το γράψω ακόμη μια φορά (το έχω γράψει καμιά δεκαριά φορές) και όποιος το "πιάσει" το "έπιασε":

Το βιωτικό επίπεδο του Έλληνα θα πέσει κάτω από το 50% αυτού που ήταν το 2007. Μπορεί να είμαι και πολύ αισιόδοξος. Παράλληλα, ο Έλληνας δεν θα πάρει ποτέ σύνταξη αφού ακόμη και μετά από 40 έτη δουλειά θα λάβει ένα επίδομα του οποίου την πραγματική τότε αξία μόνο να υποθέσω μπορώ. Και υποθέτω ότι το επίδομα θα ισούται με κάτι τόσο συμβολικό όσο η έννοια του μηδενός στα υπαρξιακά κείμενα των αμπελοφιλοσόφων. Η οικονομία όμως θα σωθεί, γι΄ αυτό να είσαστε σίγουροι.

Παράλληλα, μεγάλη και αξιοσημείωτη κακομοιριά θα γνωρίσουν οι κάθε είδους δημόσιοι υπάλληλοι. Θα θυμηθούν τις ελληνικές ταινίες όπου λεγόταν ότι οι εργαζόμενοι ήθελαν 99 δραχμές το μήνα για να βάλουν στην άκρη ένα κατοστάρικο. Τώρα θα καταλάβουν τι εννοούσε ο ποιητής.

Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι όμως δεν έχουν να φοβούνται τίποτα, ήδη οι μεγάλες και σοβαρές εταιρείες μεταδίδουν στα ίντρανέτ τους τις ώρες που μπορούν να "κανονίσουν" μια "προσωπική συνάντηση" με τους ψυχολόγους που ξεκίνησαν να απασχολούν ειδικά για το προσωπικό τους (γι' αυτό περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση). Έτσι οι υπάλληλοι που θα διαμαρτύρονται δεν θα κινδυνεύουν πλέον να απολυθούν, απλά θα τους λένε τρελούς που ενώ έχουν δουλειά αυτοί γκρινιάζουν....

Ευτυχώς αν μείνετε από δουλειά στα 50+ σας ο ΟΑΕΔ θα σας χρηματοδοτεί. Τώρα βέβαια το ότι μπορεί τότε να μην υπάρχει ΟΑΕΔ δεν το είπανε αλλά φαντάζομαι ότι θα σας το πουν όταν έρθει η ώρα. Άλλωστε τι να την κάνουν τη δουλειά των κακομαθημένων 50ρηδων όταν θα μπορούν να τους ξεφορτωθούν με ένα κουτάκι πρόζακ κάθε μήνα.

Οι "πιτσιρικάδες" των 20 και 25 ετών πάντως θα το κονομάνε το χαρτζιλικάκι τους έστω και μετά από ένα 12ωρο δουλειάς σε συνθήκες γαλέρας. Αυτό όσο και αν αρχικά τους κακοφαίνεται θα το συνηθίσουν σιγά, σιγά, όπως και το κουπί. Άλλωστε το κατώτατο ημερομίσθιο πρέπει να είναι πάντοτε χαμηλό για να έχουμε ανταγωνιστικά ελληνικά προιόντα και να μειωθεί η τρομακτική ανεργία των νέων. Αφετέρου αυτό θα οδηγήσει σε κατακόρυφη αύξηση της παραγωγικότητας αφού άμα δεν έχεις να φας ή θα πεθάνεις της πείνας ή θα κάνεις διπλή και τριπλή δουλειά με τα μισά λεφτά. Έτσι οι Έλληνες θα μπουν και στη θέση που ήταν τόσα χρόνια οι Πακιστανοί και οι λοιποί οικονομικοί μετανάστες. Να ένας ακόμη τρόπος για να προωθηθεί η φιλελεύθερη συναδέλφωση των λαών και η Ελληνοπακιστανική φιλία.

Αν σπουδάσατε εσείς ή τα παιδιά σας μέχρι τα 28-30 τότε παίξατε και χάσατε αφού +40 χρόνια ασφάλισης σημαίνουν ότι θα φτάσετε μέχρι τα 70 σας περιμένοντας τη σύνταξη, αν δεν μείνετε βέβαια ποτέ χωρίς δουλειά, πράγμα τόσο απίθανο όσο και το να κάνετε βόλτα στο φεγγάρι ως αστροναύτης της Βενεζουέλας. Αλλά τι λέμε τώρα, τη σύνταξη θα σκεφτόμαστε που είμαστε ακόμη νέα παιδιά και σφύζουμε από ζωή; Ο καπιταλισμός άλλωστε είναι ένα σύστημα που αναζητάει το ατομικό ρίσκο, άλλοτε κερδίζεις και άλλοτε χάνεις, οπότε μην παραπονιέστε για τις δικές σας επιλογές. Βέβαια εσείς είτε μελετούσατε γραμμικό προγραμματισμό και οικονομετρία στο Λονδίνο είτε αρχαία ελληνική ιστορία στη Βοστόνη με υποτροφίες του ΙΚΥ δεν φανταζόσασταν ότι ρισκάρετε τη ζωή σας. Τι να κάνουμε όμως, έτσι είναι η ζωή, άδικη ακόμη και για τους άριστους καμιά φορά, πάνω σε αυτή όμως την αδικία βασίζεται η οικονομική ανάπτυξη δηλαδή τα κέρδη από τις χρηματιστηριακές και τραπεζικές γκανιότες...

Αν όμως είσαστε αγρότης σίγουρα τα πράγματα δεν θα είναι τόσο άσχημα. Άλλωστε η ζωή θέλει θαρραλέους και αισιόδοξους τύπους και όχι κακομοίρηδες και γκρινιάρηδες. Για τους αγρότες λοιπόν έχει ο θεός, εεε...ο ΓΑΠ ήθελα να πω. Για παράδειγμα, τώρα με τις νέες επιδοτήσεις της "πράσινης" "ανάπτυξης" θα μπορέσουν να μετατρέψουν τα χωράφια τους σε φωτοβολταικά κέντρα παραγωγής ενέργειας που θα πουλάνε στη ΔΕΗ σε προνομιακές τιμές. Κάτι σαν τη κότα δηλαδή με τα χρυσά αυγά... Έτσι, το καλό θα είναι ότι όταν χρεωκοπήσουν από τα χρέη τους και δεν θα έχουν να πληρώσουν όχι την τράπεζα που τους έδωσε τα 300 χιλιάρικα αλλά ούτε και το ρεύμα στο σπίτι τους, θα μπορούν τουλάχιστον να βλέπουν καμιά "μπαλίτσα" στην TV από το φωτοβολταικό.

Επειδή όμως σε κάθε οικονομική κρίση άλλοι κερδίζουν και άλλοι χάνουν, πολλοί άλλοι κλάδοι θα γνωρίσουν μέρες ευημερίας. Τώρα ποιοι θα είναι αυτοί οι κλάδοι και τομείς ρωτήστε κάποιον από το ΠΑΣΟΚ να σας πει, εγώ δεν ξέρω. Αυτοί άλλωστε τα ψάχνουν κάτι τέτοια θέματα για να ξέρουν από πού θα έχουν να λαμβάνουν μίζες τα επόμενα χρόνια. Κάπως άλλωστε πρέπει να ζήσουν και αυτοί, κλέφτες θα γίνουν;

Με αυτούς τους τρόπους, όπως είπαμε, η ελληνική οικονομία θα σωθεί....Αν δούνε βέβαια σε 5-10 χρόνια ότι τελικά δεν σώζεται θα αρχίσουν να παίρνουν πιο σκληρά ακόμη οικονομικά μέτρα που θα μας πάνε κάτω και από το βιωτικό επίπεδο της Βουλγαρίας. Συνεπώς όπως και να έχει το πράγμα η ελληνική οικονομία θα σωθεί, μην ανησυχείτε λοιπόν για τίποτα, απλά κλείστε τα μάτια σας και αφήστε την ψυχή σας να φύγει με γαλήνιο τρόπο. Είναι αυτό που λένε οι γιατροί του ΕΣΥ: "η εγχείρηση πέτυχε αλλά ο ασθενής πέθανε".....

Άντε πια με αυτή την αριστερά, τους έχω βαρεθεί με την κακομοιριά τους....Λίγη αισιοδοξία ρε παιδιά! Δεν βλέπετε ότι όλα πάνε καλά;